Кіріспе
Американдық карикатурист Эдвард Сорел (шын аты – Едуард Шварц, 26 наурыз 1929 жылы туған) – американдық иллюстратор, карикатурист, графикалық дизайнер және автор. Оның туындылары әңгімелілігімен, солшыл либералдық әлеуметтік саясатымен, реакциялық оңшыл саясатты және ұйымдасқан дінді сынауымен танымал. Бұрын «The Nation», «New York Magazine» және «The Atlantic» журналдарына тұрақты үн қосқан, қазір оның жұмыстарын «Vanity Fair» журналында жиі кездестіруге болады. «The New York Times» газеті оны «Американың ең көрнекті саяси сатиригі» деп атады. Өмірінің көп бөлігін Нью-Йоркте өткізгендіктен, оның көптеген туындылары Нью-Йорк қаласының өмірін, мәдениетін және саяси оқиғаларын бейнелейді. Сонымен қатар, Сорелдің жас кезінде таныс болған 1930-1940 жылдардағы Голливуд жұлдыздарына арналған ностальгиялық туындылары да көп. Сорел өзінің «спонтанды, тікелей сурет салу» деп сипаттаған толқынды қалам және бояу стилімен ерекшеленеді.
Edward Sorel (born Edward Schwartz, 26 March 1929) is an American illustrator, caricaturist, cartoonist, graphic designer and author. His work is known for its storytelling, its left liberal social commentary, its criticism of reactionary right wing politics and organized religion. Formerly a regular contributor to The Nation, New York Magazine and The Atlantic, his work is today seen more frequently in Vanity Fair. He has been hailed by The New York Times as "one of America's foremost political satirists". As a lifelong New Yorker, a large portion of his work interprets the life, culture and political events of New York City. There is also a large body of work which is nostalgic for the stars of 1930s and 1940s Hollywood when Sorel was a youth. Sorel is noted for his wavy pen and ink style, which he describes as "spontaneous direct drawing".
Ерте өмір
Сорел Бронкста туып өскен, еврей иммигранттарының ұлы.
Мансап
Сорел 1953 жылы Милтон Глейзер, Сеймур Чваст және Рейнольд Раффинспен бірге "Push Pin Studios" студиясын құрды. 1961 жылы ол Кеннеди отбасының сұлулығын сатиралық тұрғыдан бейнелейтін мультфильмді журналға сатты, бұл оның пародиалық фильм плакаттарының алғашқы мысалы болды. 1963 жылы Виктор Наваски оны сатирикалық "Monocle" журналының көркемдік директоры етіп тағайындады. 2016 жылы Сорел "Мэри Астордың қызғылт күнделігі" кітабын жариялады, ол жоғары бағаланды. 2016 жылдың желтоқсан айының соңында Сорел Вуди Алленнен кітап туралы мақтау пікірін алды.
Жеке өмір
Сорел екі рет үйленген. Ол екінші әйелі Нэнси Колдуэллмен 1963 жылы Квакерлердің Морнингсайд достар жиналысында танысып, 1965 жылы үйленді. Сорел мен Колдуэлл екі кітап жазуда бірлесіп жұмыс істеді, онда Колдуэлл мәтінді жазды, ал Сорел суреттерін салды. Ол 1993 жылы Ұлттық карикатурашылар қоғамының жарнама және иллюстрация саласындағы сыйлығын алды. 2001 жылы Сорел Хантер колледжінің әлеуметтік әділеттілік журналистикасы саласындағы өмірлік жетістіктері үшін Джеймс Аронсон сыйлығымен марапатталды. 2001 жылы Нью-Йорктің Көркем директорлар клубы оны өздерінің Даңқ залына сайлады. 2011 жылы Манхэттендегі Бейнелеу өнері мектебі Сорельді Мастерлер сериясы аясында құрметтеді, бұл көрнекті визуалды коммуникаторларды марапаттайтын сыйлық және көрме.
In 2011, the School of Visual Arts in Manhattan honored Sorel as part of their Masters Series, an award and exhibition that honors great visual communicators.