Кіріспе
Бразилия муниципалитеті Леопольдина – Бразилиядағы муниципалитет, Минас-Жерайс штатында орналасқан. Ол Зона-да-Мата мезорегионына жатады және штаттың астанасы Белу-Оризонттен оңтүстік-шығысқа қарай 322 шақырым жерде орналасқан. 2022 жылы оның болжамды халқы 51 145 адамды құрады, IBGE деректері бойынша. Оның аумағы 943 км²-ды алып жатыр. Муниципалитет орталығының орташа жылдық температурасы 21°C, ал өсімдік жамылғысы негізінен Атлантикалық орманнан тұрады. Автокөлік паркі бойынша 2012 жылы 16 575 көлік тіркелген. Муниципалитеттің Адам даму индексі (АДИ) 0,726-ны құрайды, бұл жоғары деңгей деп саналады. Қазіргі уақытта муниципалитет орталық қаласымен және Абайба, Пьякатуба, Провиденсия, Рибейро Жункейра және Тебас аудандарынан тұрады. Кофе өсіру кезеңінде бұл қала бұрынғы Минас-Жерайс провинциясының ең маңызды қалаларының бірі болған. 1929 жылғы үлкен экономикалық дағдарыс кофе өсіруге байланысты Минас-Жерайс муниципалитеттерінің экономикасына елеулі әсер еткен. Бүгінгі таңда оның экономикасы сүт шаруашылығына, күріш өсіруге және қызмет көрсету саласына негізделген.
Leopoldina is a Brazilian municipality in the state of Minas Gerais. It belongs to the Zona da Mata mesoregion and it located 322 kilometers southeast of Belo Horizonte, the state capital. In 2022, its estimated population was 51 145 inhabitants, according to IBGE. Its territory covers an area of 943 km2. The municipal headquarters has an average annual temperature of 21°C and the vegetation is predominantly Atlantic forest. Regarding the automobile fleet, 16,575 vehicles were registered in 2012. The municipality's Human Development Index (HDI) is 0.726, classified as high. Currently it is formed by the headquarters and the districts of Abaíba, Piacatuba, Providência, Ribeiro Junqueira and Tebas. The city, during the coffee cycle, was one of the most important in the former province of Minas Gerais. With the great economic crisis of 1929, the economy of the municipalities of Minas Gerais linked to coffee growing suffered a great impact. Nowadays, its economy is based on dairy farming, rice cultivation and the service sector.
Этимология
Топоним император Педро II-нің екінші қызы, принцесса Леопольдина де Браганса е Бурбонға құрмет көрсету үшін берілген. Атауы 1854 жылы қала Мар-де-Испания муниципалитетінен саяси жағынан тәуелсіздік алғанда таңдалды. Осыған дейін бұл аймақ Сан-Себастьяно-ду-Фейжао-Кру деп аталатын аудан болып келді, бұл атау жергілікті әулиеге және аумақты басып өтетін өзенге сілтеме жасайды.
Шығу тегі
XVIII ғасырдың соңында Минас-Жерайс капитандығындағы алтын өндірісі төмендеді. Кейбір отбасылар жақсы жер табу үшін ауылдарды тастап, капитандықтың басқа аймақтарына кетті. Олар сол кезде Сертанс ду Лесте деп аталған, колонизацияға тыйым салынған аймақтарға жетті – бұл Атлантика орманының кең жолағы, ол Параибуна өзенінен және Корольдік жолдан Досе өзеніне дейін созылды; кейін бұл аймақ Zona da Mata деп белгілі болды. 1813 жылы қазіргі муниципалитет аумағындағы алғашқы сесмариялар Барбасена округіне, Рио-дас-Мортес комаркасына қарасты болды. Бірақ тұрғындар туралы ең ерте жазбалар 1824 жылға дейін сақталып қалған. Алғашқы зерттеушілер отбасыларымен бірге Фейжао Кру ағысының жағасында қоныстанды, онда 1831 жылы фермерлер Франсиско Пиньейро де Ласерда мен Хоаким Феррейра Брито салған және Сент-Себастьянға арналған саз балшықтан жасалған шағын шіркеудің жанында әскерлердің бекінісі құрыла бастады. Алғашқы жер иелері келгенге дейін бұл аймақта пури тайпасының адамдары тұрған. Оларға орманды тазалау және ипекакуанха жинау сияқты жұмыстар тапсырылды, олар үшін оларға кашаса төленді. Пури халқының көп бөлігі басқыншылар әкелген қызылша сияқты аурулардан қайтыс болды, ал қалғандары Эспириту-Санту провинциясына қуылды; 1865 жылға қарай бұл аймақта іс жүзінде ешқандай тайпа өкілі қалмады. 1831 жылы Сан-Себастьяно-ду-Фейжао-Кру ауданы құрылды, ол Сан-Мануэль-ду-Помба муниципалитетінің, қазіргі Рио-Помбаның бір бөлігі болды. 1851 жылы аудан Мар-де-Испания аумағына қосылды, одан 1854 жылдың 27 сәуірінде провинциялық заң № 666 бойынша Вила Леополдина муниципалитеті құрылды. Ауылдың қалыптасуы Росарио алаңының төңірегінде басталды, одан Росарио (қазіргі Тирадентес көшесі), Дирейта (қазіргі Габриэль Магалхаес көшесі) және Риачуэло (қазіргі Жоаким Феррейра Брито көшесі) көшелері шығып, қаланың ең көне жолдары құрылды.
Кофе циклі
Рио-де-Жанейро провинциясында дамыған кофе өндірісі Paraíba do Sul өзенінен өтіп, Paraibuna, Pirapetinga және Pomba өзендерінің аңғарлары арқылы Zona da Mata аймағына тарады, бұл 19-шы ғасырдың екінші жартысында аймақтың қарқынды өсуіне әкелді. Вила Леопольдина провинциялық заң № 1116 бойынша 1861 жылғы 16 қазанда қала мәртебесіне көтерілді. Сол кезде жергілікті жерде латын және француз тілдері оқытылды. 1872 жылы провинциялық заң № 1867 бойынша Леопольдина аудан орталығы болды. 1906 жылғы 2 қыркүйекте Пиакатуба ауданында Маурисио гидроэлектр стансасының іргетасы салынды, бұл аймақта салынған алғашқы гидроэлектр стансасы, Ново өзеніндегі Кашоэйра да Фумаса су энергиясын пайдалану мақсатында. Екі жылдан кейін, 1908 жылғы 16 шілдеде қалаға электр қуаты келді. Сондай-ақ 1906 жылы Леопольд-иненс гимназиясы құрылды, ол 1912 жылдан бастап Ауыл шаруашылығы мектебінде техникалық білім, ал Фармация және стоматология мектебінде жоғары білім берді. 1911 және 1912 жылдар аралығында қалада Banco Ribeiro Junqueira және Zonna da Matta құрылыс компаниясы құрылды. Алайда, 20-шы ғасырдың басындағы кофе дағдарысы Zona da Mata және муниципалитет экономикасында елеулі өзгерістерге әкелді, олар сүт шаруашылығы мен күріш өсіруге көшті. Бірінші республика мен 1964 жылғы әскери төңкеріс аралығында Леопольдинаның бірнеше саяси лидерлері Минас-Жерайс штатында және Бразилияда танымал болды, мысалы, сенатор Рибейро Жункера, губернатор Кловис Сальгадо және президент Карлос Луз. 1963 жылы ашылған Рио-Баия тас жолы муниципалитеттің индустриялануына ықпал етті және оны байланыс торабы ретінде нығайтты. Муниципалитеттің 80% -ы толқынды-дөңгелек және тек 20% -ы жазық жер болып есептеледі. Муниципалдық орталықтың биіктігі 225 метр, ал муниципалитеттің ең биік нүктесі – Алто-де-Санта-Урсула 712 метр биіктікте орналасқан.
Климат
Леопольдтағы климат тропикалық (Кёппен классификациясы бойынша Aw типі), орташа жылдық температурасы шамамен 21 °C, құрғақ және жұмсақ қыстар мен жазда ылғалды, орташа жоғары температуралы ауа райымен сипатталады. Ең жылы айлар – қаңтар, ақпан және наурыз, орташа ең жоғары температурасы 29 °C; 2003 жылдың ақпан айында 35 °C ең жоғары температура тіркелді. Шілде айы ең суық ай, орташа ең төменгі температурасы 12 °C; 2003 жылдың шілдесінде 9 °C ең төменгі температура тіркелді. Жылдық орташа жауын-шашын мөлшері 1307 мм. Жауын-шашынның ең көп мөлшері қазаннан наурызға дейінгі кезеңде жауады, ал қыс айлары құрғақшылықпен ерекшеленеді. Орташа есеп бойынша, шілде айы ең құрғақ ай болып табылады, онда тек 14,2 мм жауын-шашын жауады, ал желтоқсан айы ең жауын-шашынды ай, орташа көрсеткіші 277,1 мм.
Өсімдіктер мен топырақты пайдалану
Муниципалитеттің табиғи өсімдіктері – маусымдық жартылай күрткелі орман, Атлантика орман биомының бір бөлігі, ол қатты орманнан жойылған. Қазіргі уақытта аумақтағы маусымдық орман 7144 гектар жерді құрайды. Бүгінде Леопольдина ауданының көп бөлігі 79 308 гектарды алып жатқан егістік жерлер мен жайылымдармен жабылған. Онда екі экологиялық сақтау аймағы бар: 31,93 гектар аумақты қамтитын Антонио Андраде Рибейро муниципалды паркі және 368 гектар аумақты қамтитын Лапинха биологиялық қорығы.
Демография
2010 жылы Леопольдинаның халқы Бразилия география және статистика институты (IBGE) бойынша 51 136 адамды құрады, халық тығыздығы шамамен 1 км²-ге 54,27 адам. 2010 жылғы халық санауы бойынша, халықтың 47,99% ер адамдар (24 545 тұрғын), 52,01% әйелдер (26 591 тұрғын) құрады, сондай-ақ 89,39% (45 712 тұрғын) қалалық жерде, ал 10,61% (5 424 тұрғын) ауылдық жерде тұрды. IBGE мәліметтеріне сәйкес, 2006 жылы Леопольдинада 37 685 сайлаушы тіркелген. Қазіргі қала әкімі – Педро Аугусто Юнкейра Ферраз (PL), ол жарамды дауыстардың 31,30% (8 926 дауыс) алып сайланды. Заң шығару билігі – депутаттар кеңесі, оның құрамына төрт жылдық мерзімге сайланатын 15 кеңесші кіреді. Леопольдина сонымен қатар Рекреио және Аргирита муниципалитеттерін қамтитын комарканың орталығы болып табылады.
Дін
Католик шіркеуінің аумақтық бөлінісіне сәйкес, Леопольдина 1942 жылдан бері діни округ орталығы болып табылады, оның епископтық тақтысы – Санкт-Себастьян соборы. Бұл муниципалитетте жеті приход бар, олардың төртеуі орталық ауданда орналасқан (Қасиетті Себастьян, Розарийдің Әзіресі, Қасиетті Жозеф және Қасиетті Бенедикт), біреуі Пиакатубада (Мейірімділік Әзіресі), біреуі Тебаста (Қасиетті Антоний) және біреуі Провиденсияда (Қасиетті Антоний). Муниципалитетте басқа да діндердің ғибадатханалары бар, мысалы, евангелистік шіркеулер. 2010 жылғы IBGE жүргізген халық санауы мәліметтеріне сәйкес, Леопольдина тұрғындарының көп бөлігі өзін католиктер (71,46%) деп жарияласа, одан кейін евангелистер (16,62%), спиритистер (3,71%), дінсіздер (6,01%) және қалғандары басқа діндердің өкілдері. Евангелистердің арасындағы ең үлкен үлес Құдайдың Ассамблеясымен (4,12%) байланысты екенін мәлімдеді, одан кейін Төрт Евангелие шіркеуі (1,30%) және Методист шіркеуі (1,14%) келеді.