Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флора Джин "Фло" Хайман (31 шілде, 1954 - 24 қаңтар, 1986) – американдық волейболшы. Ол Олимпиада күміс жүлдесінің иегері және Жапонияда кәсіби волейболда ойнаған. Хайман өзінің қабілеті мен тартымдылығымен әлемдегі ең танымал волейболшы болды.
American volleyball player (1954–1986)
Flora Jean "Flo" Hyman (July 31, 1954 – January 24, 1986) was an American athlete who played volleyball. She was an Olympic silver medalist and played professional volleyball in Japan. Hyman was the most popular volleyball player in the world due to her talent and charisma.
Ерте өмір және білім
Хайман Джордж У. Хайманның (5 шілде 1907 – 13 шілде 1987) және Уоррен Хайманның (4 ақпан 1927 – желтоқсан 1976) сегіз баласының екіншісі болды. Бала кезінде Хайман өзінің тез өсіп, достарынан биік болғанына ұялатын. 1983 жылы ол: "Олар үш фут болғанда, мен төрт фут едім. Олар төрт фут болғанда, мен бес фут едім" деп еске алды. Мектепте оны "Шатты жасыл алып" деп атаған. 1979 жылғы қаңтарда сұхбат бергенде Хайман, бейтаныс адамдардың бойы туралы сұрақтары мен қарауы оны қынжырландыратынын, бірақ ол оған үйренгенін айтты. Хайман 12 жасқа келгенде, 6'2" (1.88 м) бойымен, жағажайда екеу-екеу болып турнирлерге қатыса бастады, көбінесе сіңлісі Сюзанмен бірге ойнады. 1970 жылы, 16 жасында, Хайман кәсіби волейболмен айналыса бастады. Фло орта мектептің соңғы сыныбында оқығанда, оның өте күшті соққысы қалыптасты. Хайман Калифорния штатының Инглвуд қаласындағы Морнингсайд орта мектебін бітіріп, кейін Хьюстон университетіне ауысудан бұрын бір жыл Эль Камино колледжінде оқыды, ол университеттегі алғашқы әйел-стипендиялы спортшы болды. Ол онда үш жыл оқыды және Хьюстон Кугарс командасын екі рет ұлттық топ-бестікке енгізді, бірақ соңғы курсын бітірмей, волейбол карьерасына көбірек назар аударды.
Hyman was the second of eight children born to George W. Hyman (July 5, 1907 – July 13, 1987) and Warrene Hyman (née Farrington, February 4, 1927 – December 1976). As a child, Hyman was self conscious about her rapid growth and the fact that she towered over her peers. In 1983, she recalled "When they were three foot tall, I was four foot tall. When they were four foot tall, I was five". Her nickname at school was "Jolly green giant", In January 1979, in an interview, Hyman said that she found the stares and questions about her height that she got from strangers irritating, but she had learned to live with it. When Hyman was 12, and standing 6'2" (1.88 m) tall, she began playing two on two tournaments on the beach, usually with her sister Suzanne as a partner. In 1970, at the age of 16, Hyman started playing volleyball professionally. By the time Flo was a senior in high school, she had developed a lethal spike. Hyman graduated from Morningside High School in Inglewood, California, and then attended El Camino College for one year before transferring to the University of Houston as that school's first female scholarship athlete. She spent three years there and led the Houston Cougars to two top five national finishes, but did not complete her final year, instead focusing her attention on her volleyball career.
Волейболға қосқан үлесі
Мен өзіммен шыншыл болуға үйрендім. Мен өзімнің ауыртпалық шегімді тануым керек еді. Егер жерге құласам, сүйек сындырмағанымды түсінуім керек. Өзіңді шектен асыру – әдетке айналған нәрсе. Мен мұны істей алатынымды білемін және тағы бір еңбекке кірісемін. Егер соғысты жеңгің келсе, бағасын төлеуге дайын болу керек. Хайман Хьюстоннан Колорадодағы ұлттық құрамаға қосылу үшін кетті. Фло келгенде, командаға көшбасшы аса қажет болды. Жаттықтырушысыз, көптеген дарынды ойыншылар бірігіп, оларды бағыттайтын ешкім болмады. 1975 жылы АҚШ құрамасы 1976 жылғы Олимпиадаға іріктеу турнирінен өте алмады. 1977 жылы команда Әлем чемпионаттарында бесінші орын алды. Хайман және оның командаластары 1980 жылғы Олимпиадаға қатысуды аңсады, бірақ АҚШ Мәскеу ойындарын бойкоттағандықтан армандары орындалмады. Хайман 1981 жылғы Әлем кубогында және 1982 жылғы Әлем чемпионатында ойнады, онда АҚШ қола медальді жеңіп алды. Хайманның күшті шабуылы "Ұшқыш Ключ" деп аталды. 1984 жылғы Олимпиадада Хайман, енді команданың ең биік және ең үлкен мүшесі, АҚШ-ты финалда Қытайдан жеңіліс тауып, күміс медальға жеткізді. АҚШ құрамасы турнирдің басында оларды жеңген еді.
"I had to learn to be honest with myself. I had to recognize my pain threshold. When I hit the floor, I have to realize it's not as if I broke a bone. Pushing yourself over the barrier is a habit. I know I can do it and try something else crazy. If you want to win the war, you've got to pay the price." Hyman left Houston to play for the national team, based in Colorado. When Flo joined, the squad was sorely in need of leadership. Operating without a coach, it had a host of talented players with no one at the helm to guide them. In 1975, the U. S. team floundered through qualifying rounds for the 1976 Olympics and failed to make it. In 1977, the team finished fifth at the World Championships. Hyman and her teammates looked forward to qualifying for and playing in the 1980 Olympics, but their dreams were curtailed when the United States boycotted the Moscow games. Hyman played in the 1981 World Cup and the 1982 World Championship, when the US won the bronze medal. Hyman's powerful spike was referred to as the "Flying Clutchman". At the 1984 Olympics, Hyman, by now both the tallest and oldest member of the team, led the US to the silver medal, beaten by China in the final. The United States had defeated them earlier in the tournament.
Өлім
Олимпиададан кейін Хайман волейбол ойнау үшін Жапонияға көшіп барды, Daiei әйелдер құрамасына қосылды. Жапонияда оның үлкен танымалдылығы болғандықтан, модель және актриса ретінде мансап бастады және үнемі сұранысқа ие болды. 1986 жылдың жазында АҚШ-қа қайта оралуды жоспарлаған, алайда ол мүмкіндікке ие болмады. 1986 жылдың 24 қаңтарында Мацуэде Hitachi командасына қарсы өткен ойында ауыстырылғаннан кейін, резервте отырғанда Хайман құлдырады. Ол командасына күресуді жалғастыруды бұйырды, содан кейін бір сәттен соң еденге құлап түсті. Сол күні сағат 21:36-да қайтыс болды. Бастапқыда Хайманның өліміне жүрек талмасы себеп деп айтылды. Бұл қорытындымен келіспей, оның отбасы Калифорния штатының Калвер-Сити қаласында мәйіт тілімі жасауды сұрады. 30 қаңтарда жасалған мәйіт тілімі жүрек талмасы болмағанын көрсетті. Хайманның жүрегі толық сау екені анықталды, бірақ оның диагнозы Марфан синдромы екені белгілі болды, ол өлімге алып келген аортаның жарылуына себеп болған. Оның бойының ұзындығынан, жақыннан көре алмауынан, өте ұзын қолдары мен үлкен алақандарынан басқа, айқын физикалық белгілері болған жоқ. Мәйіт тілімін жасаған патолог, доктор Виктор Розен, Хайманның физикалық жағдайы өте жақсы болғанын, бірақ аортасындағы бір ғана қателік – өлімге әкеп соққан әлсіз жер болғанын айтты. Бұл кішкентай нүкте, жүрегінен бір дюймдей қашықтықта, туғаннан бері болған, және ол Мацуэде резервте отырғанда артерия сол жерде жарылған. Жартылған жерде үш апта бұрын пайда болған қан қыстысы бар екені анықталды, бұл сол жердегі алдыңғы жарақаттың жазыла бастағанын көрсетеді, бірақ екінші жарылыс одан да қауіпті болды. Кейін дәрігерлер Хайманның ағасы Майклдың аортасының үлкейгенін анықтады, бірақ ол Марфан синдромынан зардап шекпеген, содан кейін оған ашық жүрек операциясы жасалды. Сарапшылар Хайманның волейбол сияқты физикалық күш қажетті спортпен айналысып, осы уақытқа дейін тірі қалғанына өте бақытты болғанын айтты. Хайман 1986 жылдың 31 қаңтарында Калифорния штатының Инглвуд қаласындағы Инглвуд паркі зиратына жерленді. Қоштасу рәсіміне 500-ден астам адам қатысты.
After the Olympics, Hyman moved to Japan to play volleyball professionally, joining the Daiei women's squad in the Japan Volleyball League. She was so popular in Japan that she began a modeling and acting career there and was constantly in demand. She intended to return to the United States permanently in the summer of 1986, but never got the chance to do so. On January 24, 1986, Hyman collapsed while sitting on the sidelines after being substituted out in a game against Hitachi in Matsue. She told her team to keep fighting, then moments later slid to the floor. She was pronounced dead at 9:36 that evening. At first, the cause of Hyman's death was stated to be a heart attack. Not fully accepting this finding, her family requested that an autopsy be performed in Culver City, California. The autopsy, which was held on January 30, dismissed the possibility of a heart attack. It found that Hyman had a very healthy heart, and instead it was determined that she had suffered from undiagnosed Marfan syndrome, which had caused a fatal aortic dissection. Apart from her height, nearsightedness, very long arms and large hands, she showed few other physical symptoms. The pathologist who performed the autopsy, Dr. Victor Rosen, said that Hyman physically had been in superb condition except for a single fatal flaw—a dime sized weak spot in her aorta. That small spot, less than an inch above her heart, had been there since her birth, and the artery had burst at that point as she sat on the sideline in Matsue. There was a three week old blood clot around the tear, indicating that an earlier rip in the same spot had already begun to heal when the fatal second rupture occurred. Doctors later discovered Hyman's brother Michael had an enlarged aorta, though he was clear of Marfan syndrome, and he underwent an open heart surgery afterwards. Experts believed Hyman was lucky to have survived as long as she did, playing a physically demanding sport such as volleyball. Hyman was buried at Inglewood Park Cemetery, Inglewood, California, on January 31, 1986. Over 500 people attended the funeral service.