Кіріспе

Одақ армиясының генералы және саясаткері Альфей Старки Уильямс (20 қыркүйек 1810 – 21 желтоқсан 1878) – заңгер, судья, журналист, АҚШ конгрессмені және Америка Азамат соғысындағы Одақ әскерінің генералы.

Ерте өмір

Уильямс Коннектикут штатының Дип Ривер қаласында дүниеге келген. Ол 1831 жылы Йель университетін заңгер мамандығы бойынша бітірген. Уильямс сегіз жасында қайтыс болған әкесі оған мол мұра қалдырды, оны 1832-1836 жылдар аралығында АҚШ және Еуропа бойынша кең саяхаттарға жұмсады. Отанға оралғаннан кейін, 1836 жылы өркендеп жатқан шекаралық қала болған Мичиган штатының Детройт қаласына қоныстанды. Ол заңгер ретінде танылып, белгілі отбасының қызы Джейн Херефорд Ларнедке үйленді, олардың бес баласы болды, олардың екеуі нәресте шағында қайтыс болды. Джейннің өзі де 1848 жылы, 30 жасында ерте қайтыс болды. Уильямс Детройтте түрлі қызметтер атқарды. Ол Мичиган штатының Уэйн округінің сотына судья болып сайланды; 1842 жылы Сент-Клэр банкінің президенті; 1843 жылы «Детройт Адвертизер» күнделікті газетінің иесі және редакторы; 1849 жылдан 1853 жылға дейін Детройт пошта басқармасының бастығы болды. Уильямс 1836 жылы Детройтке келген кезде Мичиган милициясына қосылды және көп жылдар бойы қаланың әскери іс-қимылдарымен байланыста болды. 1847 жылы ол Мексика-Америка соғысына жіберілген 1-ші Мичиган жәй ауыстырылған әскерінің подполковнигі болып тағайындалды, бірақ соғысқа қатысуға үлкермеді. Ол штаттың әскери кеңесінің төрағасы болып та қызмет етті және 1859 жылы Детройт жарық гвардиясында майор болды.

Азаматтық соғыс

1861 жылы Азамат соғысы басталғанда Уильямс Мичиган штатындағы алғашқы еріктілерді даярлауға қатысты. 17 мамыр 1861 жылы ол еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды. Оқу лагерьлерінен шыққаннан кейін алғашқы міндеті 1861 жылдың қазан айынан 1862 жылдың наурызына дейін Потомак армиясының генерал-майоры Натаниел Банкс дивизиясында бригада командирі болу болды. Содан кейін, 1862 жылдың 13 наурызынан бастап, ол Потомак армиясының V корпусының дивизиясын басқарды. Бұл дивизия сол жылдың сәуірінен маусым айына дейін Шенандоа департаментіне ауыстырылды. Уильямс пен Банкс генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонға қарсы Шенандоа аңғарында күресті, оның күші әлдеқайда аз болғандықтан, Джексон оларды аңғарда тұтқындауға мүмкіндік алды. 26 маусымда Уильямстың дивизиясы генерал-майор Джон Поуп басшылығымен Вирджиния армиясына, Солтүстік Вирджиния науқанына ауыстырылды. Седар тауы шайқасында Банкс корпусы тағы да Джексонға қарсы шығып, тағы да жеңілді. Корпус Бристоу станциясында орналасқан және Булл-Ранның екінші шайқасына қатыспады. Уильямстың дивизиясы Потомак армиясына XII корпустың 1-дивизиясы ретінде қайта қосылды және Мэриленд науқанында Антиэтам шайқасына қарай солтүстікке беттеді. Жолда дивизия әскерлері атақты Конфедерацияның "жоғалған жөнелтілімін", Арнайы 191 бұйрығын тапты, ол генерал Роберт Э. Лидің науқан жоспарын ашты және генерал-майор Джордж Б. Макклелланға Лидің бөлінген армиясын қалай жеңуге болатыны туралы маңызды ақпарат берді. Дивизия Шарпсбургте ауыр шайқасқа қатысты, тағы да Конфедерацияның сол жақ қанатында Джексонға қарсы тұрды. Корпус командирі генерал-майор Джозеф К. Мэнсфилд Антиэтамда ерте қайтыс болды, ал Уильямс уақытша командалық міндетін атқарды. Корпус Джексонға шабуыл жасағанда 25% шығынға ұшырады, ал бригада генерал Джордж С. Гриннің дивизиясы Дункер шіркеуіндегі алғашқы позициясынан шегінуге мәжбүр болды. Джордж Макклеллан шайқас аяқталғаннан кейін XII корпустың тұрақты командалығын майор-генерал Генри Слокумға тапсырды. Уильямстың дивизиясы Потомак армиясының келесі ірі шайқасы, Фредериксбург шайқасын өткірді, өйткені ол Резервтегі Потомак өзенін қорғаумен айналысты. Канцельорсвилл шайқасында, 1863 жылдың 2 мамырында, Стоунволл Джексон корпусы күтпеген флангалық шабуыл жасады және Потомак армиясының оң жақ қанатына соқтығысты, күмәнсіз XI корпусына ауыр зиян келтірді. Вильямс басшылығымен көршілес дивизия асыққан түрде бекініп, армияның толығымен басылып қалғанша Конфедерация шабуылын тоқтатуға қол жеткізді, бірақ осы процесте 1500 адам қаза тапты. Геттисбург шайқасында Уильямстың дивизиясы шайқас алаңына 1863 жылдың 1 шілдесінде түстен кейін келді және Геттисбург қаласының шығысында Беннер төбесін басып алды. 2 шілдеде XII корпус одақтың желісінің оң жақ қанатында Кулпс-Хиллде орналасты. Осы сәтте, командалық түсініспеушілікке байланысты Генри Слокум XI және XII корпустардан тұратын армияның "оң қанатын" басқаратынына сенді. Сондықтан Уильямс XII корпустың уақытша командалығын қабылдады және шайқастың соңына дейін оны басқарды. Генерал Томас Ругер Уильямстың дивизиясына қолбасшылық етті. 2 шілде күні түстен кейін генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің одақтың сол жақ қанатына жасаған жаппай шабуылы армия командирі генерал-майор Джордж Мидті Уильямсқа бүкіл корпусты сол жаққа, Литтл Раунд Топ маңында күшейту үшін ауыстыруға бұйырды. Уильямс Мидді Кулпс-Хиллдің маңыздылығына көндірді және Грин басшылығындағы бір бригаданы қорғаныс позициясында қалдыруға қол жеткізді. Грин мен оның бригадасы генерал-майор Эдвард "Аллегени" Джонсонның Конфедерация дивизиясының ("Стоунволл дивизиясы") түн бойы шабуылдарына ерлікпен қарсы тұрды, XII корпустың қалған бригадалары қайтып келгенше. 3 шілде күні таңертең Уильямс төбедегі кейбір бекіністерді басып алған Конфедерация жасағына қарсы шабуыл жасады және жеті сағаттық шайқастан кейін өзінің бастапқы желісін қайта алды. Айыныштысы, генерал Слокум шайқастың ресми есебін жазуда кешікті, ал Мид армия үшін өз есебін Уильямс пен XII корпустың одақтың қорғанысына қосқан маңызды үлесін мойындамай тапсырды. 1863 жылдың қыркүйегінде Теннесси штатындағы одақ армиясы Чикамауга шайқасында жеңілді және екі корпус оларды Чаттанугада қоршауға алған кезде көмекке батысқа жіберілді. (Олар кейіннен кішігірім мөлшеріне байланысты жаңа XX корпусына, Камберленд армиясына біріктірілді.) Уильямстың дивизиясы Чаттанугаға жетпеді, бірақ Теннесси штатының шығысындағы теміржолдарды күзетті. Алайда, ол Атланта науқанында XX корпусының құрамында генерал-майор Уильям Т. Шерманға қосылды және бірнеше шайқаста, әсіресе Ресака шайқасында ерекше көзге түсті. Уильямс 1864 жылдың 26 мамырында Жаңа үміт шіркеуі шайқасында қолынан жарақат алды. Оның дивизиясы Шерманның Теңізге қарай науқаны мен Каролина науқаны арқылы ілесіп өтті. Осы науқандарда Уильямс XX корпусын басқарды, Бентонвилл шайқасынан кейін Джозеф А. Моуэрге қолбасшылық берілгенге дейін. Уильямс өзінің дивизиясын басқаруын жалғастырды. Осы кезеңде Уильямс 1865 жылдың 12 қаңтарында генерал-майор шеніне көтерілді. Уильямс одақ армиясындағы ең ұзақ дивизия командирі болып ерекшеленді, 1862 жылдың 13 наурызынан соғыстың соңына дейін, уақытша болмаса, үздіксіз дивизиясын басқарды. Ол 1865 жылдың мамырында Вашингтон қаласындағы Армиялардың әскери парадында өзінің дивизиясын басқарды. Үш жылдан астам уақыт бойы көрсеткен еңбектеріне және сенімді қызметіне қарамастан, Уильямс түсініксіз себептермен генерал-майор шеніне көтерілмеді, дивизияны басқаруға тиіс болса да, ол бригадир генерал шенінен асып түспеді, сонымен қатар корпустың тұрақты командалығын алған жоқ.

Жылқылар

Соғыстың көп бөлігінде Уильямстың екі аты болды – Йоркшир және Плуг Агли. Йоркшир көріктірек болғандықтан, Уильямс көбінесе үлкен Плуг Аглиді ауыр жұмыстарға артық көретін. Чанселлорсвилл шайқасы кезінде Конфедерациялық снаряд Плуг Аглидің астындағы қалың лайға түсті. Соңынан болған жарылыс ат пен мінгенін бірге көтеріп жіберді. Таңқаларлығы, Уильямс жарақат алмады, ал жылқысы аз ғана жарақатпен құтылды. Плуг Агли ақырында одан әрі пайдалануға жарамсыз болды, ал 1864 жылы Уильямс оны 50 долларға сатты. Уильямс жылқының сатылғаннан кейін көп ұзамай өлгенін білді.

Ұрсақтан кейінгі

Соғыстан кейін Уильямс Арканзастың оңтүстігінде әскери әкімші болып қызмет етті. Ол 1866 жылдың 15 қаңтарында қызметтен шыққанға дейін әскери қызметте болды. Ол Мичиганға қайтып келді, бірақ қаржылық қиындықтарға тап болды, соның салдарынан Сан-Сальвадордағы АҚШ елшісі лауазымын қабылдады, ол 1869 жылға дейін қызмет етті. 1870 жылы Мичиган штатының губернаторына кандидат болды, бірақ сайланбады. Уильямс Мичиган штатының 1-ші сайлау округінен 45-ші АҚШ Конгресіне демократ ретінде сайланды және 1875 жылдың 4 наурызынан 1878 жылдың 21 желтоқсанына дейін қызмет етті. Конгресте болған уақытының бір бөлігінде ол Колумбия округі жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Уильямс 1878 жылдың 21 желтоқсанында инсульт алды және АҚШ Капитолий ғимаратында қайтыс болды. Ол Детройт қаласындағы Элмвуд зиратында жерленген.

Мұра

Уильямс көпшілік назардан тыс қалған генерал еді. Маңызды жауапкершіліктерде күрескеніне қарамастан, ол соғыстың көп бөлігінде бригадир генерал шенінен жоғары көтеріле алмады. Мұның үш себебі болуы мүмкін: бірінші, ол Вест-Пойнт түлегі емес еді, ал "ешкінің балаларының желісі" 19 ғасырда да бүгінгідей күшті болды; екінші, Потомак армиясы қалыптасып жатқан алғашқы айларда Уильямс Шенандоа алқабында қызмет етті, бұл оның жоғары басшылықпен танысу мүмкіндігінен айырды, олар сол кезде беделді болды; үшінші, Уильямс өзін-өзі таныстырудың, дос тілшілердің көмегімен жарнамалаудың қалыпты тәжірибесін меңгеруге ешқашан дайын болған жоқ. Дегенмен, Уильямс отбасымен жақсы қарым-қатынаста болды, және ол соғыс жылдарында жазған хаттары 1959 жылы оның қайтысынан кейін "Оқтан шыққан дауыс: генерал Альфеус С. Уильямстың Азамат соғысы хаттары" деген атаумен жарияланды.

Құрметтер

Уильямсқа арналған, мүсінші Генри Шрэди жасаған атты ескерткіш оның туған қаласы Детройттегі Белл-Айл паркінде орналасқан. Геттисбург ұлттық әскери паркіндегі Уильямс даңғылы оның құрметіне аталған.