Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Одақ армиясының генералы және саясаткері Альфей Старки Уильямс (20 қыркүйек 1810 – 21 желтоқсан 1878) – заңгер, судья, журналист, АҚШ конгрессмені және Америка Азамат соғысындағы Одақ әскерінің генералы.
Union Army general and politician
Alpheus Starkey Williams (September 20, 1810 – December 21, 1878) was a lawyer, judge, journalist, U. S. Congressman, and a Union general in the American Civil War.
Ерте өмір
Уильямс Коннектикут штатының Дип Ривер қаласында дүниеге келген. Ол 1831 жылы Йель университетін заңгер мамандығы бойынша бітірген. Уильямс сегіз жасында қайтыс болған әкесі оған мол мұра қалдырды, оны 1832-1836 жылдар аралығында АҚШ және Еуропа бойынша кең саяхаттарға жұмсады. Отанға оралғаннан кейін, 1836 жылы өркендеп жатқан шекаралық қала болған Мичиган штатының Детройт қаласына қоныстанды. Ол заңгер ретінде танылып, белгілі отбасының қызы Джейн Херефорд Ларнедке үйленді, олардың бес баласы болды, олардың екеуі нәресте шағында қайтыс болды. Джейннің өзі де 1848 жылы, 30 жасында ерте қайтыс болды. Уильямс Детройтте түрлі қызметтер атқарды. Ол Мичиган штатының Уэйн округінің сотына судья болып сайланды; 1842 жылы Сент-Клэр банкінің президенті; 1843 жылы «Детройт Адвертизер» күнделікті газетінің иесі және редакторы; 1849 жылдан 1853 жылға дейін Детройт пошта басқармасының бастығы болды. Уильямс 1836 жылы Детройтке келген кезде Мичиган милициясына қосылды және көп жылдар бойы қаланың әскери іс-қимылдарымен байланыста болды. 1847 жылы ол Мексика-Америка соғысына жіберілген 1-ші Мичиган жәй ауыстырылған әскерінің подполковнигі болып тағайындалды, бірақ соғысқа қатысуға үлкермеді. Ол штаттың әскери кеңесінің төрағасы болып та қызмет етті және 1859 жылы Детройт жарық гвардиясында майор болды.
Williams was born in Deep River, Connecticut. He graduated from Yale University with a law degree in 1831. His father, who died when Williams was eight years old, had left him a sizable inheritance, which he used between 1832 and 1836 for extensive travel in the United States and Europe. Upon his return, he settled in Detroit, Michigan, which was a booming frontier town in 1836. He established himself as a lawyer and married the daughter of a prominent family, Jane Hereford Larned, with whom he produced five children, two of whom died as infants. Jane herself died young as well, in 1848, at the age of 30. Williams had a variety of careers in Detroit. He was elected probate judge of Wayne County, Michigan; in 1842, president of the Bank of St. Clair; in 1843, the owner and editor of the Detroit Advertiser daily newspaper; from 1849 to 1853, postmaster of Detroit. When Williams arrived in Detroit in 1836, he joined a company in the Michigan Militia and maintained a connection to the military activities of the city for years. In 1847, he was appointed lieutenant colonel of the 1st Michigan Infantry destined for the Mexican–American War, but it arrived too late to see any action. He also served as the president of the state's military board and in 1859 was a major in the Detroit Light Guard.
Азаматтық соғыс
1861 жылы Азамат соғысы басталғанда Уильямс Мичиган штатындағы алғашқы еріктілерді даярлауға қатысты. 17 мамыр 1861 жылы ол еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды. Оқу лагерьлерінен шыққаннан кейін алғашқы міндеті 1861 жылдың қазан айынан 1862 жылдың наурызына дейін Потомак армиясының генерал-майоры Натаниел Банкс дивизиясында бригада командирі болу болды. Содан кейін, 1862 жылдың 13 наурызынан бастап, ол Потомак армиясының V корпусының дивизиясын басқарды. Бұл дивизия сол жылдың сәуірінен маусым айына дейін Шенандоа департаментіне ауыстырылды. Уильямс пен Банкс генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонға қарсы Шенандоа аңғарында күресті, оның күші әлдеқайда аз болғандықтан, Джексон оларды аңғарда тұтқындауға мүмкіндік алды. 26 маусымда Уильямстың дивизиясы генерал-майор Джон Поуп басшылығымен Вирджиния армиясына, Солтүстік Вирджиния науқанына ауыстырылды. Седар тауы шайқасында Банкс корпусы тағы да Джексонға қарсы шығып, тағы да жеңілді. Корпус Бристоу станциясында орналасқан және Булл-Ранның екінші шайқасына қатыспады. Уильямстың дивизиясы Потомак армиясына XII корпустың 1-дивизиясы ретінде қайта қосылды және Мэриленд науқанында Антиэтам шайқасына қарай солтүстікке беттеді. Жолда дивизия әскерлері атақты Конфедерацияның "жоғалған жөнелтілімін", Арнайы 191 бұйрығын тапты, ол генерал Роберт Э. Лидің науқан жоспарын ашты және генерал-майор Джордж Б. Макклелланға Лидің бөлінген армиясын қалай жеңуге болатыны туралы маңызды ақпарат берді. Дивизия Шарпсбургте ауыр шайқасқа қатысты, тағы да Конфедерацияның сол жақ қанатында Джексонға қарсы тұрды. Корпус командирі генерал-майор Джозеф К. Мэнсфилд Антиэтамда ерте қайтыс болды, ал Уильямс уақытша командалық міндетін атқарды. Корпус Джексонға шабуыл жасағанда 25% шығынға ұшырады, ал бригада генерал Джордж С. Гриннің дивизиясы Дункер шіркеуіндегі алғашқы позициясынан шегінуге мәжбүр болды. Джордж Макклеллан шайқас аяқталғаннан кейін XII корпустың тұрақты командалығын майор-генерал Генри Слокумға тапсырды. Уильямстың дивизиясы Потомак армиясының келесі ірі шайқасы, Фредериксбург шайқасын өткірді, өйткені ол Резервтегі Потомак өзенін қорғаумен айналысты. Канцельорсвилл шайқасында, 1863 жылдың 2 мамырында, Стоунволл Джексон корпусы күтпеген флангалық шабуыл жасады және Потомак армиясының оң жақ қанатына соқтығысты, күмәнсіз XI корпусына ауыр зиян келтірді. Вильямс басшылығымен көршілес дивизия асыққан түрде бекініп, армияның толығымен басылып қалғанша Конфедерация шабуылын тоқтатуға қол жеткізді, бірақ осы процесте 1500 адам қаза тапты. Геттисбург шайқасында Уильямстың дивизиясы шайқас алаңына 1863 жылдың 1 шілдесінде түстен кейін келді және Геттисбург қаласының шығысында Беннер төбесін басып алды. 2 шілдеде XII корпус одақтың желісінің оң жақ қанатында Кулпс-Хиллде орналасты. Осы сәтте, командалық түсініспеушілікке байланысты Генри Слокум XI және XII корпустардан тұратын армияның "оң қанатын" басқаратынына сенді. Сондықтан Уильямс XII корпустың уақытша командалығын қабылдады және шайқастың соңына дейін оны басқарды. Генерал Томас Ругер Уильямстың дивизиясына қолбасшылық етті. 2 шілде күні түстен кейін генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің одақтың сол жақ қанатына жасаған жаппай шабуылы армия командирі генерал-майор Джордж Мидті Уильямсқа бүкіл корпусты сол жаққа, Литтл Раунд Топ маңында күшейту үшін ауыстыруға бұйырды. Уильямс Мидді Кулпс-Хиллдің маңыздылығына көндірді және Грин басшылығындағы бір бригаданы қорғаныс позициясында қалдыруға қол жеткізді. Грин мен оның бригадасы генерал-майор Эдвард "Аллегени" Джонсонның Конфедерация дивизиясының ("Стоунволл дивизиясы") түн бойы шабуылдарына ерлікпен қарсы тұрды, XII корпустың қалған бригадалары қайтып келгенше. 3 шілде күні таңертең Уильямс төбедегі кейбір бекіністерді басып алған Конфедерация жасағына қарсы шабуыл жасады және жеті сағаттық шайқастан кейін өзінің бастапқы желісін қайта алды. Айыныштысы, генерал Слокум шайқастың ресми есебін жазуда кешікті, ал Мид армия үшін өз есебін Уильямс пен XII корпустың одақтың қорғанысына қосқан маңызды үлесін мойындамай тапсырды. 1863 жылдың қыркүйегінде Теннесси штатындағы одақ армиясы Чикамауга шайқасында жеңілді және екі корпус оларды Чаттанугада қоршауға алған кезде көмекке батысқа жіберілді. (Олар кейіннен кішігірім мөлшеріне байланысты жаңа XX корпусына, Камберленд армиясына біріктірілді.) Уильямстың дивизиясы Чаттанугаға жетпеді, бірақ Теннесси штатының шығысындағы теміржолдарды күзетті. Алайда, ол Атланта науқанында XX корпусының құрамында генерал-майор Уильям Т. Шерманға қосылды және бірнеше шайқаста, әсіресе Ресака шайқасында ерекше көзге түсті. Уильямс 1864 жылдың 26 мамырында Жаңа үміт шіркеуі шайқасында қолынан жарақат алды. Оның дивизиясы Шерманның Теңізге қарай науқаны мен Каролина науқаны арқылы ілесіп өтті. Осы науқандарда Уильямс XX корпусын басқарды, Бентонвилл шайқасынан кейін Джозеф А. Моуэрге қолбасшылық берілгенге дейін. Уильямс өзінің дивизиясын басқаруын жалғастырды. Осы кезеңде Уильямс 1865 жылдың 12 қаңтарында генерал-майор шеніне көтерілді. Уильямс одақ армиясындағы ең ұзақ дивизия командирі болып ерекшеленді, 1862 жылдың 13 наурызынан соғыстың соңына дейін, уақытша болмаса, үздіксіз дивизиясын басқарды. Ол 1865 жылдың мамырында Вашингтон қаласындағы Армиялардың әскери парадында өзінің дивизиясын басқарды. Үш жылдан астам уақыт бойы көрсеткен еңбектеріне және сенімді қызметіне қарамастан, Уильямс түсініксіз себептермен генерал-майор шеніне көтерілмеді, дивизияны басқаруға тиіс болса да, ол бригадир генерал шенінен асып түспеді, сонымен қатар корпустың тұрақты командалығын алған жоқ.
At the outbreak of the Civil War in 1861, Williams was involved in training the first army volunteers in Michigan. He was appointed brigadier general of volunteers on May 17, 1861. His first assignment after leaving the training camps was as a brigade commander in Maj. Gen. Nathaniel Banks's division of the Army of the Potomac, from October 1861 to March 1862. He then assumed division command in the V Corps of the Army of the Potomac, as of March 13, 1862. This division was transferred to the Department of the Shenandoah from April to June of that year. Williams and Banks were sent to fight Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson in the Shenandoah Valley and were thoroughly outmaneuvered, allowing Jackson to bottle them up in the Valley with his much smaller force. On June 26, Williams's division was transferred to the Army of Virginia, under Maj. Gen. John Pope, for the Northern Virginia Campaign. In the Battle of Cedar Mountain, Banks's Corps was again up against Jackson, and was again defeated. The corps was at Bristoe Station and did not participate in the Second Battle of Bull Run. Williams's division rejoined the Army of the Potomac as the 1st Division of the XII Corps and marched north in the Maryland Campaign to the Battle of Antietam. On the way, troops from the division found the famous Confederate "lost dispatch," Special Order 191, that revealed Gen. Robert E. Lee's plan for the campaign and gave Maj. Gen. George B. McClellan key insights on how to defeat Lee's divided army. The division was heavily engaged at Sharpsburg, once again up against Jackson on the Confederate left flank. The corps commander, Maj. Gen. Joseph K. Mansfield, was killed early at Antietam, and Williams assumed temporary command. The corps suffered 25% casualties in assaulting Jackson, and Brig. Gen. George S. Greene's division was forced to withdraw from its advanced position at the Dunker Church. George McClellan assigned Maj. Gen Henry Slocum permanent command of the XII Corps after the battle. Williams's division missed the next major battle for the Army of the Potomac, the Battle of Fredericksburg, because it was engaged in defending the Potomac River in the Reserve. In the Battle of Chancellorsville, on May 2, 1863, Stonewall Jackson's corps executed a surprise flanking movement and smashed into the right flank of the Army of the Potomac, severely damaging the unsuspecting XI Corps. The neighboring division, under Williams, entrenched hastily and was able to stop the Confederate advance before it overran the entire army, but it suffered 1,500 casualties in the process. In the Battle of Gettysburg, Williams's division arrived on the battlefield late in the afternoon of July 1, 1863, and occupied Benner's Hill, east of the town of Gettysburg. On July 2, the XII Corps took up positions on Culp's Hill, the right flank of the Union line. At this point, due to a command misunderstanding, Henry Slocum believed that he was in command of the "Right Wing" of the army, consisting of the XI and XII Corps. Therefore, Williams assumed temporary command of the XII Corps and controlled it for the rest of the battle. Brig. Gen. Thomas Ruger took command of Williams' division. On the afternoon of July 2, a massive attack by Lt. Gen. James Longstreet on the Union's left flank caused army commander Maj. Gen. George G. Meade to order Williams to transfer his entire corps to reinforce the left, in the vicinity of Little Round Top. Williams convinced Meade of the importance of Culp's Hill and managed to retain one brigade, under Greene, in their defensive positions. In an heroic defense, Greene and his brigade withstood the assault of Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson's Confederate division (the "Stonewall Division") throughout the night, until the remaining brigades of the XII Corps returned. Early on July 3, Williams launched an attack against the Confederates who had occupied some of the entrenchments on the hill and, after a seven hour battle, regained his original line. Unfortunately for Williams, General Slocum was late in writing his official report of the battle, and Meade submitted his report for the army without acknowledging the critical contributions that Williams and XII Corps made to the Union defense. In September 1863, the Union army in Tennessee was defeated at the Battle of Chickamauga and two corps were sent west to help them as they were besieged in Chattanooga—the XI and XII Corps. (They later were combined due to their small sizes into a new XX Corps, Army of the Cumberland.) Williams' division did not reach Chattanooga, but guarded railroads in eastern Tennessee. However, it did join Maj. Gen. William T. Sherman as part of XX Corps in the Atlanta Campaign and fought with distinction in a number of battles, particularly the Battle of Resaca. Williams was wounded in the arm at the Battle of New Hope Church on May 26, 1864. His division followed Sherman through his March to the Sea and the Carolinas Campaign. In these campaigns Williams led XX Corps until, following the Battle of Bentonville, Joseph A. Mower was given command. Williams resumed leading his division. During this period, Williams received a brevet promotion to major general on January 12, 1865. Williams held the distinction of being the longest serving division commander in the Union army, having led his division continually from March 13, 1862 until the end of the war barring temporary absences and corps command. He led his division in the Grand Review of the Armies in Washington D. C. in May 1865. Despite his seniority and long record of dependable service over three years, Williams was inexplicably never promoted—he remained at the rank of brigadier general despite commanding a division, which was supposed to be led by a major general, nor did he get permanent command of a corps.
Жылқылар
Соғыстың көп бөлігінде Уильямстың екі аты болды – Йоркшир және Плуг Агли. Йоркшир көріктірек болғандықтан, Уильямс көбінесе үлкен Плуг Аглиді ауыр жұмыстарға артық көретін. Чанселлорсвилл шайқасы кезінде Конфедерациялық снаряд Плуг Аглидің астындағы қалың лайға түсті. Соңынан болған жарылыс ат пен мінгенін бірге көтеріп жіберді. Таңқаларлығы, Уильямс жарақат алмады, ал жылқысы аз ғана жарақатпен құтылды. Плуг Агли ақырында одан әрі пайдалануға жарамсыз болды, ал 1864 жылы Уильямс оны 50 долларға сатты. Уильямс жылқының сатылғаннан кейін көп ұзамай өлгенін білді.
Throughout much of the war, Williams had two horses – Yorkshire and Plug Ugly. Because Yorkshire was more showy, Williams often preferred the larger Plug Ugly for more grueling duty. During the Battle of Chancellorsville, a Confederate shell landed in the thick mud underneath Plug Ugly. The subsequent explosion sent both horse and rider into the air. Remarkably, Williams was uninjured, and the horse escaped with a few minor injuries. Plug Ugly eventually became too worn for further use, and in 1864, Williams sold him for $50. Williams learned that the horse died not long after the sale.
Ұрсақтан кейінгі
Соғыстан кейін Уильямс Арканзастың оңтүстігінде әскери әкімші болып қызмет етті. Ол 1866 жылдың 15 қаңтарында қызметтен шыққанға дейін әскери қызметте болды. Ол Мичиганға қайтып келді, бірақ қаржылық қиындықтарға тап болды, соның салдарынан Сан-Сальвадордағы АҚШ елшісі лауазымын қабылдады, ол 1869 жылға дейін қызмет етті. 1870 жылы Мичиган штатының губернаторына кандидат болды, бірақ сайланбады. Уильямс Мичиган штатының 1-ші сайлау округінен 45-ші АҚШ Конгресіне демократ ретінде сайланды және 1875 жылдың 4 наурызынан 1878 жылдың 21 желтоқсанына дейін қызмет етті. Конгресте болған уақытының бір бөлігінде ол Колумбия округі жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Уильямс 1878 жылдың 21 желтоқсанында инсульт алды және АҚШ Капитолий ғимаратында қайтыс болды. Ол Детройт қаласындағы Элмвуд зиратында жерленген.
After the war, Williams served as a military administrator in southern Arkansas until he left the service on January 15, 1866. He returned to Michigan, but faced financial difficulties that forced him to take a post as the U. S. Minister at San Salvador, a position in which he served until 1869. He ran for governor of Michigan in 1870, but was not elected. Williams was elected as a Democrat to the 45th United States Congress from Michigan's 1st congressional district, serving from March 4, 1875, to December 21, 1878. For part of his time in congress he served as chairman of the Committee on the District of Columbia. Williams suffered a stroke on December 21, 1878, and died in the U. S. Capitol Building. He is buried in Elmwood Cemetery in Detroit.
Мұра
Уильямс көпшілік назардан тыс қалған генерал еді. Маңызды жауапкершіліктерде күрескеніне қарамастан, ол соғыстың көп бөлігінде бригадир генерал шенінен жоғары көтеріле алмады. Мұның үш себебі болуы мүмкін: бірінші, ол Вест-Пойнт түлегі емес еді, ал "ешкінің балаларының желісі" 19 ғасырда да бүгінгідей күшті болды; екінші, Потомак армиясы қалыптасып жатқан алғашқы айларда Уильямс Шенандоа алқабында қызмет етті, бұл оның жоғары басшылықпен танысу мүмкіндігінен айырды, олар сол кезде беделді болды; үшінші, Уильямс өзін-өзі таныстырудың, дос тілшілердің көмегімен жарнамалаудың қалыпты тәжірибесін меңгеруге ешқашан дайын болған жоқ. Дегенмен, Уильямс отбасымен жақсы қарым-қатынаста болды, және ол соғыс жылдарында жазған хаттары 1959 жылы оның қайтысынан кейін "Оқтан шыққан дауыс: генерал Альфеус С. Уильямстың Азамат соғысы хаттары" деген атаумен жарияланды.
Williams was a general who never received much public recognition. Despite fighting in important commands, he remained a brigadier general throughout most of the war. There were three reasons likely for the situation: first, he was not a West Point graduate, and the "old boys network" was as effective in the 19th century as it is today; second, during the formative months of the Army of the Potomac, Williams was stationed in the Shenandoah Valley, which denied him familiarity to the high command when reputations were being established; third, Williams was never comfortable mastering the common practice of promoting himself to the public with the help of friendly newspaper correspondents. Williams did, however, communicate well with his family, and the letters he wrote throughout the war were saved and published posthumously in 1959 as the well regarded book, From the Cannon's Mouth: The Civil War Letters of General Alpheus S. Williams.
Құрметтер
Уильямсқа арналған, мүсінші Генри Шрэди жасаған атты ескерткіш оның туған қаласы Детройттегі Белл-Айл паркінде орналасқан. Геттисбург ұлттық әскери паркіндегі Уильямс даңғылы оның құрметіне аталған.
An equestrian memorial to Williams by sculptor Henry Shrady stands in Belle Isle Park, in his home town of Detroit. Williams Avenue in the Gettysburg National Military Park is named for him.