Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстың жойылған кіші түрі
Extinct subspecies of bird
Қараңғы теңіз торғайы (Ammospiza maritima nigrescens) – Флоридада Мерит аралының табиғи тұзды батпақтарында және Сент-Джонс өзені бойында кездесетін, көшпес теңіз торғайының кіші түрі. Соңғы анық белгілі бір жеке дана 1987 жылы Уолт Дисней әлемінің Дискавери аралында өлді, ал 1990 жылдың желтоқсан айында кіші түр жойылған деп ресми жарияланды. Оның қараңғы түсі және ерекше әні, Ammospiza maritima mirabilis-те естілетін жеке дыбыстар емес, гулмен басталады және орнитолог Уильям Пост оны "жәндікке ұқсас" деп сипаттаған, осы ерекшеліктері оны басқа теңіз торғайларынан ерекшелейді. Флориданың Атлантикалық жағалауындағы Мерит аралы мен Сент-Джонс өзенінің жоғарғы ағысындағы батпақтарда табылған қараңғы теңіз торғайы, басқа теңіз торғайларынан географиялық тұрғыдан оқшауланған. 1873 жылы ол кіші түр ретінде жіктелді. Дегенмен, қараңғы теңіз торғайының митохондриялық ДНК-сы басқа теңіз торғайларының митохондриялық ДНК-сымен бірдей болғанымен, ДНК-тестілеу ғана оның кіші түр ретінде жіктелуінің дұрыс еместігін көрсетпейді.
The dusky seaside sparrow (Ammospiza maritima nigrescens) was a non migratory subspecies of the seaside sparrow, found in Florida in the natural salt marshes of Merritt Island and along the St. Johns River. The last definite known individual died on Walt Disney World's Discovery Island in 1987, and the subspecies was officially declared extinct in December 1990. Its dark coloration and distinct song, which is introduced by a buzz rather than the discrete clicks heard in Ammospiza maritima mirabilis and has been described as "insect like" by ornithologist William Post, distinguish it as a subspecies from other seaside sparrows. Found in the marshes of Florida's Atlantic Coast on Merritt Island and the upper St. Johns River, the dusky seaside sparrow was geographically isolated from other seaside sparrows. It was categorized as a subspecies in 1873. Even though the dusky's mitochondrial DNA is the same as the mitochondrial DNA of other seaside sparrow populations, DNA testing by itself does not demonstrate that its subspecies classification is undeserving.
Түрлердің әртүрлілігі
Қараңғы теңіз құйрығының мтДНК-сы мен оның жақын туысы Скотттың теңіз құйрығын салыстыру негізінде Джон Авайс пен Уильям Нельсон қараңғы құйрық пен теңіз құйрығының соңғы рет қашан байланысқа түскенін анықтауға мүмкіндік алды. Қараңғы құйрықтың өте кішкентай қоныс еткен жері болғаны белгілі болғандықтан, ол өте ұзақ уақыт бойы басқа құстардан оқшауланған. Егер құстардың мтДНК-сы сүтқоректілер мен басқа құстардағы бағаланған жылдамдықпен (әр миллион жылда шамамен 2–4%) эволюцияласа, онда қараңғы құйрық пен Скотттың теңіз құйрығы соңғы рет шамамен 250,000–500,000 жыл бұрын байланысқа түскен, бұл қараңғы құйрыққа басқа түрлерден өзгешеленуіне, мысалы, оның ерекше түсі мен дауысына уақыт берді.
Based on comparisons between mtDNA of the dusky seaside sparrow and its close relative, Scott's seaside sparrow, John Avise and William Nelson were able to estimate the last time that the dusky sparrow and the seaside sparrow came in contact. Since it has been established that the dusky sparrow had a very small inhabited locale, it was isolated from other sparrows for a very long time. Assuming that the mtDNA in sparrows evolves at the rate which is estimated for mammals and other birds (approximately 2–4% every million years), then the last time the dusky sparrow was in contact with Scott's seaside sparrow was approximately 250,000–500,000 years ago, giving plenty of time for the dusky sparrow to establish differences between other varieties of species, such as its unique plumage and call.
Құрып кету себептері
1940, 1950 және 1960 жылдары қараңғы жағажай сайрақтарының саны азайды, бұл Меррит аралындағы масаларды жою үшін ДДТ пестицидін қолданумен байланысты болды. Кеннеди ғарыш орталығының маңындағы маса популяциясын азайту мақсатымен Меррит аралын су басу нәтижесінде сайрақтардың ұялау орындары қирады және олардың саны күрт төмендеді. Кейін, өзенді қоршаған батпақтар жол құрылысын, сондай-ақ қант және мұнай өнеркәсібін дамыту үшін кептірілді, бұл оларға тағы бір соққы болды. Соңында, ластану мен пестицидтер соншалық зиян келтірді ki, 1979 жылы тек алты қараңғы жағажай сайрағы ғана тірі қалды, олардың барлығы еркек болды; ең соңғы диегі 1975 жылы көрінді. Осы соңғы алты құс аяқтарындағы анықтама жолақтарының түстерімен аталады: "Көк жолақ", "Жасыл жолақ", "Қызғылт жолақ", "Қызыл жолақ", "Ақ жолақ" және "Сары жолақ".
Dusky seaside sparrow populations probably declined during the 1940s, 1950s and 1960s, temporally linked to the applications of DDT pesticide on Merritt Island to control mosquitoes When Merritt Island was flooded with the goal of reducing the mosquito population around the Kennedy Space Center, the sparrows' nesting grounds were devastated, and their numbers plummeted. Later, the marshes surrounding the river were drained to facilitate highway construction along with the sugar and oil industries; this was a further blow. Eventually, pollution and pesticides took such a high toll that by 1979, only six dusky seaside sparrows were known to exist, all of whom were males; a female was last sighted in 1975. These last six birds would be named for the colors of the identification bands on their legs: "Blue Band", "Green Band", "Orange Band", "Red Band", "White Band" and "Yellow Band".
Соңғы даналар
"Қызыл жолақты" 1979 жылы сары аяқты жолақты ұстағаннан кейін, Сент-Джонс ұлттық жартасты қорығының Сент-Джонс бөлімшесінде жалғыз қалдырды. 1975 жылдан 1979 жылға дейін түсті жолақтармен белгіленген құстарды далалық бақылаулар көрсеткендей, қараңғы теңіз жағалауындағы құстар өмір бойы бір-екі шақырымнан аспайтын қашықтыққа ұшады. 1980 жылдың сәуірінде "Қызыл жолақты" қайтадан Сент-Джонс бөлімшесінде байқады, бірақ маусым айында таңқаларлықтай сегіз шақырым оңтүстікке қарай Белин бөлімшесінде жасыл аяқты жолақтың қосылған қараңғы құсымен бірге ұстады. "Жасыл жолақты" табудан бұрын "Қызыл жолақ" жолақсыз екі қараңғы теңіз жағалауындағы құстың жанынан өтті. Қалған құстардың саны өте аз болғандықтан, соңғы тырыс тұқымдық өсіру бағдарламасы бекітілді, онда қалған қараңғы теңіз жағалауындағы құстардың барлығы – еркектер, Флориданың шығанақ жағалауынан алынған, жақын туысқан Скотттың теңіз жағалауындағы құстарының (A. m. peninsulae) ұрғашыларымен шағылыстырылады. 1980 жылға қарай 1979 жылы байқалған алты қараңғы құстың бесеуі ұсталды және Флорида штатының Гейнсвилл қаласындағы Санта-Фе колледжінің оқу-әдістемелік бағы қосында осы бағдарламаның бөлігі ретінде орналастырылды. "Жасыл жолақ" ұстауға келмейтін болды және белгіленгеннен кейін қайта ұсталған жоқ. Ол соңғы рет 1980 жылдың 23 шілдесінде көрінді. 1983 жылы соңғы төрт тірі қараңғы теңіз жағалауындағы құс Уолт Дисней әлемінің курортына көшірілді, онда олардың шағылысуын жалғастыру және Discovery Island табиғат қорығындағы қорғалған ортада өмір сүру үшін. Көшуден бұрын "Қызыл жолақ" ісікке шалдығып қайтыс болды. Егер клондау ғалымдарға осы түрді құтқарудың тағы бір мүмкіндігін берсе деген үмітпен "Қызыл жолақтың" жүрегі мен бауыры криоконсервацияланды, ал оның денесі Флорида табиғи тарих мұражайында спиртте сақталды. Соңғы "таза" қараңғы құстың өлімінен кейін, өсіру бағдарламасы тоқтатылды, себебі гибридтер қараңғы құстарды тудыра алмайды деп есептелді, өйткені олар қараңғы құстарға тән мтДНК-мен бөліспейді. Алайда, Passerella iliaca немесе түлкі торғайы сияқты ұқсас түрлерге жасалған зерттеулер көрсеткендей, кейбір қанатты топтардың түрлері "бұрыс" мтДНК түріне ие болғанына қарамастан, басқа түрлердің қанаттарына ие болады. Бұл, егер қараңғы құстардың гибридтерімен өсіру бағдарламасы жалғастырылса, қараңғы құстар сияқты түсті қанаттары бар құстардың пайда болатынын білдіреді. Өкінішке орай, өсіру бағдарламасы тоқтатылғаннан кейін, қалған гибридтік құстар өлді немесе тұтқыннан қашып кетті, бұл таксонның толық жойылуына әкелді.
"Orange Band" was left by himself on the St. Johns Unit of the St. Johns NWR after a yellow leg banded dusky was captured in 1979. Field observations of color banded sparrows from 1975 to 1979 indicated that dusky seaside sparrows seldom traveled more than a mile or two in their lifetimes. In April 1980, "Orange Band" was again observed on the St. Johns Unit, but was surprisingly captured in June eight miles south on the Beeline Unit in the company of a dusky with a green leg band. Before finding "Green Band", "Orange Band" passed the general vicinity of the two unbanded dusky seaside sparrows. With so few individuals left, a last ditch effort captive breeding program was approved, wherein the remaining dusky seaside sparrows, all males, would be crossbred with females of the closely related Scott's seaside sparrow (A. m. peninsulae), from Florida's gulf coast. By 1980, five of the six duskies sighted in 1979 had been captured and were being housed at the Santa Fe College Teaching Zoo in Gainesville, Florida, as part of this program. "Green Band" proved elusive, and was never recaptured after having been banded. He was last seen on July 23, 1980. In 1983, the last four living dusky seaside sparrows were moved to the Walt Disney World Resort, to continue crossbreeding and living out their days in a protected habitat on the Discovery Island nature reserve. Sometime before the move, "Red Band" had succumbed to a tumor. In the hopes that cloning would someday give scientists another chance at saving the subspecies, the heart and liver of "Orange Band" were cryopreserved, and his body was preserved in alcohol at the Florida Museum of Natural History. After the death of the final "pure" dusky sparrow, the breeding program was discontinued due to the fact that it was thought the hybrids that existed could not reproduce to create dusky sparrows, since they did not share the proper mtDNA that dusky sparrows possess. However, research done on a similar species known as Passerella iliaca, or the fox sparrow, was able to show that some subspecies of one plumage group had the plumage of another despite having the "wrong" mtDNA type. This potentially meant that if the breeding program was continued with the dusky sparrow hybrids, sparrows with the same color plumage as the dusky sparrows would eventually be produced. Unfortunately, shortly after the breeding program was halted, the remaining hybrid sparrows either died or escaped captivity, leading to the final extinction of the taxon.