Кіріспе

Сент-Джо немесе Сент-Джо. 1924 жылғы 30 мамырда «Маршалл тау толқыны» газетінде жарияланған хабарламада, жоғалған сиырды іздеген қыз жоғалған күміс кенін тапқандығы айтылған. Кіреберісі өсімдіктермен жабылған, ол шатқалда орналасқан еді. Күміс пен кен өндіру құралдары 75 жыл бойы кенде қалған деп хабарланды. Тарихшы Джеймс Джонсон көптеген әңгімелерге қарамастан, жоғалған күміс кенінің жоқ екенін мәлімдейді. Оның айтуынша, «Индиан Вуддард» деген адам болған, оның ұрпақтары әлі де Арканзас штатында тұрады, бірақ аңыздың көп бөлігі шындыққа сай емес. Темір жол 1902 жылы Сент-Джоға келді және 1946 жылға дейін жұмыс істеді. Кендер Миссури және Солтүстік Арканзас темір жолы арқылы Сент-Джодан тасымалданды, оның депосы, 20 ғасырдың басындағы түріне сәйкес толыққанды қалпына келтіріліп, қазіргі Сент-Джо қаласының ортасындағы 65 тас жолында орналасқан. Сент-Джо әктас және ұсақталған тас компаниясы кен өндірісінің өркендеу кезеңінде дамыды, ол қаланың батысындағы карьерде жұмыс істеді. Осы кезде Сент-Джо әлемде әктас және ұсақталған әктас өндірісінің стандартын белгіледі делінеді. Джонсонның сөзіне қарағанда, Сент-Джоның гүлденген кезеңі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде кендермен байланысты болды. Осы кезеңде 1914 жыл шамасында салынған Хенли қонақ үйі, Депоның қарсы жағындағы 65 тас жолының солтүстігінде әлі де тұр. 1917 жылдан 1921 жылға дейін Сент-Джоның халқы шамамен 2300 адамды құрады. Қалада төрт дүкен, екі қонақ үй, темірші, банк, диірмендер, кафелер және почта бөлімі болды. Алғашқы мектеп 18х18 фут өлшемді бұталы ғимарат болды, ол сонымен қатар шіркеу және клуб үйі ретінде де пайдаланылды. Мұнда астық диірмені және бірнеше дәрігерлер болды. Темір жолдың келуі және 65 тас жолының асфальтталуы көптеген кәсіпорындардың тас жол бойына көшуіне әкелді, ескі тұрғындар бұл жерді «жаңа қала» деп атайды. «Азаматтар» банкі 1913 жылдан 1933 жылға дейін жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мырыш бағасы төмендеді және кен өндіруді жалғастыру экономикалық тұрғыдан тиімді болмады. Темір жолдың жұмысы кендерге тәуелді болды, ал кен өндірісі тоқтаған кезде, бұл темір жолға да зиян келтірді. Қала өнімдер, мал, мақта және ағаш өнімдері үшін жергілікті сауда орталығы ретінде жалғасты, бірақ халық саны мен өнеркәсіп біртіндеп азайды, ал 1946 жылы темір жол тоқтатылды.

Қазіргі күн

Уақыт өте келе қала өз құрамын тоқтатты. 1990 жылдардың соңында қала мәртебесін қайта алуға қызығушылық жанданды. Адамдар өздерінің өміріндегі жағдайды жергілікті деңгейде басқару үшін жергілікті билік орнатуды қалады. Бірақ, қала мәртебесін алу үшін кемінде 175 тіркелген сайлаушы болуы керек болғандықтан, жаңа қала құру мүмкін болмады. Оның орнына, "Ескі қала" деп аталған жердің жарғысы қайта жандандырылды. Қазіргі заманғы мәртебе алудан (немесе қайта жандандырудан) бері қала шетіндегі тұрғындар қала құрамына қосылуды сұрап келеді. Қаланың аумағы 100 гектардан астамға ұлғайды. Бүгінде 1920 жылдардағы ғимараттар, өркендеген кезеңнің көлеңкеде қалған іздері, көбінесе тасталып, жанармай құю станциясы, пошта бөлімі және Сент-Джо мектебімен араласып жатыр. Қала шетінде туристерге қызмет көрсететін бірнеше мотельдер мен дәмханалар бар. Бұл қала енді аймақтағы ауыл шаруашылығы мен кен өндірісінің орталығы болмаса да, Озарк тарихының маңызды бөлігі және Буффало өзеніндегі танымал демалыс орындарына апаратын қақпа саналады. Қаланың алғашқы кездердегі рухын жандандыру оның тарихи ғимараттарын қалпына келтіруде және ауылдық көмек орталығын қоғамдық білім беру мен қызмет көрсету орталығы ретінде құруда көрінеді.

Соңғы өзгерістер

2011 жылдың басында қала Арканзас ауылдық қоғамдастық грант бағдарламасынан 10 000 доллардан астам грант алды. Грантты жергілікті деңгейде қаржыландыру қажет. Еріктілер жұмысы осы қаржыландыруға үлес қосуға болады. Алынған қаражаттың бірі Сент-Джодегі тарихи Миссури және Солтүстік Арканзас темір жолы депосын қайта жаңартуға бағытталған. 2012 жылдың ортасында Сент-Джо қаласы және айналасындағы елді мекендерді таныстыратын веб-сайт іске қосылды. Веб-сайт аймақтың тарихы мен табиғи ресурстарын, соның ішінде Буффало өзенін көрсетеді. Сент-Джо – солтүстік-орталық Арканзас аймағындағы шағын қалаларды қолдау мақсатындағы Ozark Byways жобасына қатысатын он үш елді мекеннің бірі. 2012 жылдың қазан айында Сейрси округінің ауылдық көмек орталығы Сент-Джоде ашылды. Бұл коммерциялық емес ұйым еріктілермен жұмыс істейді және қауымдастық мүшелеріне компьютерлер, интернет және оқу мүмкіндіктерін ұсынады. Солтүстік Арканзас мансап орталығы GED алуға дайындалып жатқан ересектер үшін кешкі сабақтар өткізеді. Балалар бұрышы сенбі күндері ашық болады.

Білім

Сент-Джо Озарк таулы мектеп округінде орналасқан. Сент-Джо орта мектебі мен бастауыш мектебі осы округтің құрамында, ал қалада барлық сыныптарды қамтитын (K-12) кампус бар. 2004 жылдың 1 шілдесінде бұрынғы Сент-Джо мектеп округі Озарк таулы мектеп округімен біріктірілді.

Демография

2000 жылғы санақ бойынша қалада 85 адам, 41 шаруашылық және 23 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілген жоқ. 50 тұрғын үй бірлігі орташа тығыздықпен орналасқан. Қаланың нәсілдік құрамы: 92,94% ақ нәсілді, 4,71% американдық индейлер және 2,35% екі немесе одан көп нәсілділер. 41 шаруашылықтың 24,4%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 39,0%-ы бірге тұратын жұбайлар, 14,6%-ы күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 41,5%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 39,0%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 12,2%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,07 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,67 адамды құрады. Қала халқының жас бойынша таралуы: 18 жасқа дейінгілер – 21,2%, 18-24 жас аралығындағылар – 8,2%, 25-44 жас аралығындағылар – 27,1%, 45-64 жас аралығындағылар – 23,5%, ал 65 жастан асқандар – 20,0%. Орташа жас 40 жас. Әр 100 әйелге 93,2 еркек шақ келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 97,1 еркек шақ келді. Шаруашылықтың орташа табысы 20 000 доллар, ал отбасының орташа табысы 36 250 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 20 000 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 15 625 долларды құрады. Жан басына шаққандағы орташа табыс 12 238 доллар болды. Кедейлік шегінен төмен өмір сүретін отбасылар жоқ, халықтың 4,1%-ы кедейлік шегінен төмен өмір сүреді, оның ішінде 18 жасқа дейінгілер мен 64 жастан асқандар жоқ.