Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Джо немесе Сент-Джо. 1924 жылғы 30 мамырда «Маршалл тау толқыны» газетінде жарияланған хабарламада, жоғалған сиырды іздеген қыз жоғалған күміс кенін тапқандығы айтылған. Кіреберісі өсімдіктермен жабылған, ол шатқалда орналасқан еді. Күміс пен кен өндіру құралдары 75 жыл бойы кенде қалған деп хабарланды. Тарихшы Джеймс Джонсон көптеген әңгімелерге қарамастан, жоғалған күміс кенінің жоқ екенін мәлімдейді. Оның айтуынша, «Индиан Вуддард» деген адам болған, оның ұрпақтары әлі де Арканзас штатында тұрады, бірақ аңыздың көп бөлігі шындыққа сай емес. Темір жол 1902 жылы Сент-Джоға келді және 1946 жылға дейін жұмыс істеді. Кендер Миссури және Солтүстік Арканзас темір жолы арқылы Сент-Джодан тасымалданды, оның депосы, 20 ғасырдың басындағы түріне сәйкес толыққанды қалпына келтіріліп, қазіргі Сент-Джо қаласының ортасындағы 65 тас жолында орналасқан. Сент-Джо әктас және ұсақталған тас компаниясы кен өндірісінің өркендеу кезеңінде дамыды, ол қаланың батысындағы карьерде жұмыс істеді. Осы кезде Сент-Джо әлемде әктас және ұсақталған әктас өндірісінің стандартын белгіледі делінеді. Джонсонның сөзіне қарағанда, Сент-Джоның гүлденген кезеңі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде кендермен байланысты болды. Осы кезеңде 1914 жыл шамасында салынған Хенли қонақ үйі, Депоның қарсы жағындағы 65 тас жолының солтүстігінде әлі де тұр. 1917 жылдан 1921 жылға дейін Сент-Джоның халқы шамамен 2300 адамды құрады. Қалада төрт дүкен, екі қонақ үй, темірші, банк, диірмендер, кафелер және почта бөлімі болды. Алғашқы мектеп 18х18 фут өлшемді бұталы ғимарат болды, ол сонымен қатар шіркеу және клуб үйі ретінде де пайдаланылды. Мұнда астық диірмені және бірнеше дәрігерлер болды. Темір жолдың келуі және 65 тас жолының асфальтталуы көптеген кәсіпорындардың тас жол бойына көшуіне әкелді, ескі тұрғындар бұл жерді «жаңа қала» деп атайды. «Азаматтар» банкі 1913 жылдан 1933 жылға дейін жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мырыш бағасы төмендеді және кен өндіруді жалғастыру экономикалық тұрғыдан тиімді болмады. Темір жолдың жұмысы кендерге тәуелді болды, ал кен өндірісі тоқтаған кезде, бұл темір жолға да зиян келтірді. Қала өнімдер, мал, мақта және ағаш өнімдері үшін жергілікті сауда орталығы ретінде жалғасты, бірақ халық саны мен өнеркәсіп біртіндеп азайды, ал 1946 жылы темір жол тоқтатылды.
St. Joe or Saint Joe A news article in the Marshall Mountain Wave, printed Friday, May 30, 1924, stated that the lost silver mine had been found by a girl searching for a lost cow. The opening, covered by vegetation, was in a gulch. The silver and mining equipment was claimed to have been found, sitting for 75 years in the mine. Historian James Johnson claims that the Lost Silver Mine does not exist, despite many stories. He says that there was an “Indian Woodard” whose descendants still live in Arkansas, but that most of the remaining legend is untrue. The railroad arrived in St. Joe in 1902 and operated until 1946. Mined ores were shipped from St. Joe via the Missouri and North Arkansas Railroad, whose depot, faithfully restored to its early 20th century appearance, sits on U. S. Highway 65 in the middle of the present town of St. Joe. The St. Joe Lime and Crushed Rock Company flourished with the mining boom, operating in a quarry just west of town. It is said that St. Joe set the standard for lime and crushed limestone throughout the world at this time. Johnson says that St. Joe's heyday was during World War I with the mines. It was during this period that the Henley Hotel, still standing to the north of Highway 65 across from the Depot, was built around 1914. St. Joe's population was about 2,300 people from 1917 to 1921. The town boasted four stores, two hotels, a blacksmith, bank, mills, cafes, and post office. The first school was an 18’ x 18’ log building that was also the church and lodge hall. There was a grist mill and several physicians. The railroad's arrival and Highway 65 being paved caused many businesses to relocate to highway frontage, what is now called “new town” by old time residents. The Citizens’ Bank was in business from 1913 to 1933. After World War I the price of zinc dropped and it was no longer economically feasible to continue mining. The railroad to some extent depended upon the mines, and when mining stopped, this hurt the railroad. The town continued as a local outlet for produce, cattle, cotton, and timber, but population and industry gradually diminished, and the railroad pulled out in 1946.
Қазіргі күн
Уақыт өте келе қала өз құрамын тоқтатты. 1990 жылдардың соңында қала мәртебесін қайта алуға қызығушылық жанданды. Адамдар өздерінің өміріндегі жағдайды жергілікті деңгейде басқару үшін жергілікті билік орнатуды қалады. Бірақ, қала мәртебесін алу үшін кемінде 175 тіркелген сайлаушы болуы керек болғандықтан, жаңа қала құру мүмкін болмады. Оның орнына, "Ескі қала" деп аталған жердің жарғысы қайта жандандырылды. Қазіргі заманғы мәртебе алудан (немесе қайта жандандырудан) бері қала шетіндегі тұрғындар қала құрамына қосылуды сұрап келеді. Қаланың аумағы 100 гектардан астамға ұлғайды. Бүгінде 1920 жылдардағы ғимараттар, өркендеген кезеңнің көлеңкеде қалған іздері, көбінесе тасталып, жанармай құю станциясы, пошта бөлімі және Сент-Джо мектебімен араласып жатыр. Қала шетінде туристерге қызмет көрсететін бірнеше мотельдер мен дәмханалар бар. Бұл қала енді аймақтағы ауыл шаруашылығы мен кен өндірісінің орталығы болмаса да, Озарк тарихының маңызды бөлігі және Буффало өзеніндегі танымал демалыс орындарына апаратын қақпа саналады. Қаланың алғашқы кездердегі рухын жандандыру оның тарихи ғимараттарын қалпына келтіруде және ауылдық көмек орталығын қоғамдық білім беру мен қызмет көрсету орталығы ретінде құруда көрінеді.
In time, the town dropped its incorporation. In the late 1990s, there was renewed interest in having an incorporated town. People wanted to have a local government again in order to have local direction of what happened in their lives. Because of a state law requiring a minimum of 175 registered voters in order to incorporate, a new incorporation could not be done. Instead, the charter for what was called the "Old Town" was reactivated. Since the modern incorporation (or reactivation), people on the edge of the town have asked to be included. The town has grown by over 100 acres. Today, the 1920s era buildings, ghostly remnants of a more prosperous past, sit mostly abandoned, interspersed with a gas station, a post office, and the St. Joe school. On the outskirts are a couple of motels and eateries, which cater to tourist traffic. While no longer a hub for farming and mining in the region, the town sees in itself an important part of the history of the Ozarks and a gateway to some of the most popular recreational areas on the Buffalo River. The revitalization of the town's pioneering spirit is evident in the restoration of its historic buildings and the creation of the Rural Help Center as a hub of community education and services.
Соңғы өзгерістер
2011 жылдың басында қала Арканзас ауылдық қоғамдастық грант бағдарламасынан 10 000 доллардан астам грант алды. Грантты жергілікті деңгейде қаржыландыру қажет. Еріктілер жұмысы осы қаржыландыруға үлес қосуға болады. Алынған қаражаттың бірі Сент-Джодегі тарихи Миссури және Солтүстік Арканзас темір жолы депосын қайта жаңартуға бағытталған. 2012 жылдың ортасында Сент-Джо қаласы және айналасындағы елді мекендерді таныстыратын веб-сайт іске қосылды. Веб-сайт аймақтың тарихы мен табиғи ресурстарын, соның ішінде Буффало өзенін көрсетеді. Сент-Джо – солтүстік-орталық Арканзас аймағындағы шағын қалаларды қолдау мақсатындағы Ozark Byways жобасына қатысатын он үш елді мекеннің бірі. 2012 жылдың қазан айында Сейрси округінің ауылдық көмек орталығы Сент-Джоде ашылды. Бұл коммерциялық емес ұйым еріктілермен жұмыс істейді және қауымдастық мүшелеріне компьютерлер, интернет және оқу мүмкіндіктерін ұсынады. Солтүстік Арканзас мансап орталығы GED алуға дайындалып жатқан ересектер үшін кешкі сабақтар өткізеді. Балалар бұрышы сенбі күндері ашық болады.
In early 2011, the town received a grant of just over $10,000 from the Arkansas Rural Community Grant Program. The grant requires that the amount be matched locally. Volunteer hours can contribute to the match. One of the plans for the money is to refurbish the historic Missouri and North Arkansas Railroad depot in St. Joe. In mid 2012 St. Joe launched a website featuring the town and surrounding communities. The website focuses on the history and natural assets of the area including the Buffalo River. St. Joe is one of thirteen communities participating in Ozark Byways which promotes small towns in the north central Arkansas region. In October 2012 the Searcy County Rural Help Center was launched in St. Joe. The nonprofit organization is staffed by volunteers and makes computers, internet, and training available to community members. The North Arkansas Career Center teaches night classes for adults working toward their GED. A Kids Corner is open on Saturdays.
Білім
Сент-Джо Озарк таулы мектеп округінде орналасқан. Сент-Джо орта мектебі мен бастауыш мектебі осы округтің құрамында, ал қалада барлық сыныптарды қамтитын (K-12) кампус бар. 2004 жылдың 1 шілдесінде бұрынғы Сент-Джо мектеп округі Озарк таулы мектеп округімен біріктірілді.
St. Joe is in the Ozark Mountain School District. St. Joe High School and Elementary School are part of the district, with a K 12 campus in the town. On July 1, 2004, the former St. Joe School District consolidated into the Ozark Mountain School District.
Демография
2000 жылғы санақ бойынша қалада 85 адам, 41 шаруашылық және 23 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілген жоқ. 50 тұрғын үй бірлігі орташа тығыздықпен орналасқан. Қаланың нәсілдік құрамы: 92,94% ақ нәсілді, 4,71% американдық индейлер және 2,35% екі немесе одан көп нәсілділер. 41 шаруашылықтың 24,4%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 39,0%-ы бірге тұратын жұбайлар, 14,6%-ы күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 41,5%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 39,0%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 12,2%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,07 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,67 адамды құрады. Қала халқының жас бойынша таралуы: 18 жасқа дейінгілер – 21,2%, 18-24 жас аралығындағылар – 8,2%, 25-44 жас аралығындағылар – 27,1%, 45-64 жас аралығындағылар – 23,5%, ал 65 жастан асқандар – 20,0%. Орташа жас 40 жас. Әр 100 әйелге 93,2 еркек шақ келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 97,1 еркек шақ келді. Шаруашылықтың орташа табысы 20 000 доллар, ал отбасының орташа табысы 36 250 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 20 000 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 15 625 долларды құрады. Жан басына шаққандағы орташа табыс 12 238 доллар болды. Кедейлік шегінен төмен өмір сүретін отбасылар жоқ, халықтың 4,1%-ы кедейлік шегінен төмен өмір сүреді, оның ішінде 18 жасқа дейінгілер мен 64 жастан асқандар жоқ.
As of the census of 2000, there were 85 people, 41 households, and 23 families residing in the town. The population density was There were 50 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 92.94% White, 4.71% Native American, and 2.35% from two or more races. There were 41 households, out of which 24.4% had children under the age of 18 living with them, 39.0% were married couples living together, 14.6% had a female householder with no husband present, and 41.5% were non families. 39.0% of all households were made up of individuals, and 12.2% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.07 and the average family size was 2.67. In the town, the population was spread out, with 21.2% under the age of 18, 8.2% from 18 to 24, 27.1% from 25 to 44, 23.5% from 45 to 64, and 20.0% who were 65 years of age or older. The median age was 40 years. For every 100 females, there were 93.2 males. For every 100 females age 18 and over, there were 97.1 males. The median income for a household in the town was $20,000, and the median income for a family was $36,250. Males had a median income of $20,000 versus $15,625 for females. The per capita income for the town was $12,238. There were no families and 4.1% of the population living below the poverty line, including no under eighteens and none of those over 64.