Дублин қалалық өнер орталығы: Ирландиялық қоғамдық өнер ұйымының тарихы
City Arts Centre, Dublin
Дублиннің City Arts Centre ұйымы (1973-2012) – өнер мен мәдениетті дамытуға арналған қоғамдық орталық. Тарихы, негіздері, орналасқан жерлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық қоғамдық өнер ұйымы City Arts Centre (CityArts) – 1973 жылы құрылып, 2012 жылы таратылған Дублин қаласының орталық бөлігіндегі қоғамдық өнер ұйымы.
Irish community arts organisation
City Arts Centre (CityArts) was a community arts organisation in central Dublin founded in 1973 and liquidated in 2012.
Шығу тегі
Бастапқыда «Грейпвайн өнер орталығы» деп аталған, кейін қалалық өнер орталығы болған орын, Дублиннің орталығындағы бірнеше мекенжайда орналасты: Мэри көшесінен басталып, Солтүстік Ұлы Джордж көшесі, Солтүстік Фредерик көшесі және Мосс көшесі арқылы өтіп, 2010 жылы Бакалаврдың серуеніндегі ғимаратты сатып алды. Ұйым 20 ғасырдың ортасында Дублиннің мәдени тұрғыдан сұрғылт деп еске алынатын кезеңде, әсіресе жұмысшы топтарынан шыққан жасөспірімдер үшін туындаған қажеттіліктен өркендеді, және Грейпвайн негізін қалаушылардың көпшілігі осы топтан болды. Сондықтан орталықтың орналасқан жері солтүстік жақтағы сәнсіз қаланың ішкі ауданы болды. Жобаның үш бастамашысы – Джеки Аэрн, Анто Фахи және Сэнди Фицджеральд.
Originally called the Grapevine Arts Centre, what became the City Arts Centre occupied a number of premises in the centre of Dublin, beginning at Mary Street and then North Great Georges Street, North Frederick Street, and Moss Street, before purchasing a location at Bachelor's Walk in 2010. The organisation grew from a need by a group of teenagers in what has been called Dublin's culturally bleak mid 20th century, with particular issues for those from a working class background, which was the case for most of the Grapevine founders. This is also the reason why the location of the centre was the unfashionable Northside inner city. The three main initiators of the project were Jackie Aherne, Anto Fahy and Sandy Fitzgerald.
Қоғамдық өнер
1970 жылдарда ұйым мәдени тұрғыдан саясиландырылып, Ұлыбританиядағы радикалдық қоғамдық өнер қозғалысымен байланыс орнатты. Бұл ынтымақтастық әлемді кеңінен қарауға және мәдениетке өзгеше көзқараспен қарауға, мәдениеттің әртүрлілігін және адамдардың мәдени теңдік құқықтарын мойындауға алып келді. 1980 жылдардың басында Ирландияда пайда болған ұқсас жобалармен (әсіресе Дублиндегі City Workshop және Moving Theatre, Белфасттағы Neighbourhood Open Workshops) байланысу арқылы қоғамдық өнер қозғалысы өзгерістерге күш болып өсті, нәтижесінде мәдени догмаға қарсы тұратын жаңа саясаттар мен көзқарастар қалыптасты. 1984 жылы CAFE (Creative Activity For Everyone) атты өкілдік тобы құрылды, ал Grapevine оның негізін қалаушы мүшесі болды. Grapevine-ның көркемдік бағдарламасы философиялық санасымен бірге дамыды және орталықта, Дублиннің шетінде және бүкіл Ирландияда орын алатын әртүрлі және көп қырлы болды. Бұл әртүрліліктің мысалдарына көше театры бағдарламасы (оны Том МакГинти, кейін Дикемэн басқарды), шаш шалу, көше сәнін жасау студиясы, аудио өнер, көшедегі шаралар, концерттер және қоғамдық орындардағы ойын-сауықтар жатады. Олар суретші Джон Карсон басқарған (кейіннен Ұлыбританиядағы Artangel) инновациялық бейнелеу өнері бағдарламасын да жүзеге асырды. Бұл Джон Киндестің алғашқы көрмелерін, соның ішінде Хиросимадан аман қалғандардың суреттерінен жасалған көрмесін қамтыды, ол жас U2 тобымен бірлесіп ұйымдастырылды.
As the 1970s progressed, the organisation became more culturally politicised, linking in with the radical community arts movement in the UK. This collaboration resulted in a wider world view and a move to work for a different perspective on culture, one that recognised difference and the rights of people with regard to cultural equality. Linking with similar projects that had emerged (notably City Workshop and Moving Theatre in Dublin and Neighbourhood Open Workshops in Belfast) in Ireland by the early 1980s, the community arts movement grew to be a force for change, resulting in new policies and perspectives that sought to challenge cultural orthodoxy. In 1984, the representative group CAFE (Creative Activity For Everyone) was formed, with Grapevine as a founding member. Grapevine's artistic programme grew alongside its philosophical awareness and was diverse and multifaceted, taking place within the centre, around the suburbs of Dublin and throughout Ireland. Examples of this diversity include its street theatre programme, directed by Thom McGinty (later to become the Diceman), hair cutting, street fashion design studio, audio art, street events, gigs and random acts of fun in public places. They had an innovative visual arts programme directed for a while by artist John Carson, later of Artangel in the UK. This included early shows by John Kindness amongst others including an exhibition of drawings from the survivors of Hiroshima, organised in association with a young U2.
Атауын өзгерту
U2-бен қарым-қатынас орталықтың келесі кезеңінде де жалғасты, 1988 жылы Grapevine Arts Centre атауы City Arts Centre-ге өзгертілді. Осы кезде ұйым Тара көшесіне жақын Мосс көшесіндегі қойма ғимаратына көшті, ол сол уақытта Ирландиядағы осындай орталықтардың ең ірісі болды. U2 жас топтарға арналған, толық жабдықталған репетициялық кеңістікті ғимараттың жертөлесінде ұсынды. Жоғары қабатта бастапқыда Деклан Горман басқарған кафе мен театр орналасқан, ал одан жоғарыда Томми Уэйр басқарған галерея болды. Сэнди Фицджеральд 2001 жылға дейін директорлық қызметін атқарды. Өнер кеңесі орталықты толыққанды қолдамады, Project Arts Centre-ге көбірек мән берді. Орталық Мосс көшесіндегі ғимаратқа иелік етті, оны сол кездегі құлдыраған ауданда сатып алған еді. Бірақ ол жылдар өте келе құнды мүлікке айналды. Орталықтың артындағы City Quay мектебі мен орталыққа іргелес жатқан қоғамдық залдың бірлескен жобасы арқасында, доктар аймағының кіреберісінде инновациялық әлеуметтік-мәдени жобаны жүзеге асыруға мүмкіндік туды, сол кезде доктар аймағы жаңарудың бастапқы кезеңінде болды. Жобаны іске асыру үшін барлық ғимараттарды байланыстыратын бос жер қажет болды, бірақ Дублин доктар аймағын дамыту басқармасы бұл идеяны қабылдамады. Алайда, Дублин қалалық кеңесі, Өнер кеңесі және барлық жергілікті сайланған өкілдер жобаны қолдады. Соның салдарынан City Arts Centre доктар аймағының дамуындағы ерекшелікке айналды. Сэнди Фицджеральд 2000 жылы, 27 жыл қызмет еткен соң, орталық директоры лауазымынан кетті. City Arts 2001 жылы Өнер кеңесінен қаржыландыру алмады.
The relationship with U2 continued into the centre's next phase when, in 1988, there was a name change from Grapevine Arts Centre to City Arts Centre when the organisation occupied a warehouse building on Moss Street near Tara Street Station, then the largest centre of its kind in Ireland. U2 provided fully equipped rehearsal spaces for young bands in the basement. Over this was a cafe and theatre space initially run by Declan Gorman and above that a gallery space initially run by Tommy Weir. Sandy Fitzgerald continued as Director through to 2001. The Arts Council never fully backed the centre, favouring the Project Arts Centre. The Centre actually owned the Moss Street building, having bought it in a then run down area. However, the property become rather valuable. There was an opportunity to create a large civic project, when a partnership between City Quay School to the rear of the centre and a community hall adjacent to the centre were brought into a scheme for an innovative socio/cultural project at the entrance to the docklands, then at the beginning of its transformation. The scheme needed a piece of vacant land that linked all the properties but Dublin Dockland Development Authority rejected the idea, although both Dublin City Council and The Arts Council, plus all the local elected representatives, supported the project. As a result, City Arts Centre became an anomaly within the dockland development. Sandy Fitzgerald stepped down as director of the centre in 2000, after 27 years. City Arts did not receive Arts Council funding in 2001.
Қызметті тоқтату
Деклан МакГонагл директор болып тағайындалды, және оның басшылығымен орталық 2 жылға жабылды, барлық қызметкерлер жұмыстан босатылып, барлық іс-шаралар тоқтатылды. Қалалық кеңес мүшесі Мэнникс Флинн Қалалық өнер орталығының жабылуына қатысты: «Дублин сол жердегі өнер қауымын жоғалтты, қауым өнер орталығынан айырылды, жұмыс орындары да жойылды» деді. МакГонагл «Civil Arts Inquiry» (екі жылдық «конференциялар мен жазылған қоғамдық пікірталастар» сериясы) іске қосты, сонымен қатар жылына 50 000 евро табыс тапты. «Тергеуге» сын көзбен қараушылар болды, олар оны өнер қауымдастығымен байланыс жасамағаны және пайда табуға бағытталған, нәтижесіз уақытты ысырап ету деп есептеді. Бірақ 18 жылдан кейін белсенділіксіз болғаннан соң, ол 2021 жылдың сәуірінде 35 миллион еуроға сатылды. 2004 жылы Tasc New Island баспасында «Шындықтың ашылуы: Ирландиядағы қоғамдық өнер» кітабы жарық көрді. Бұл кітаптың редакторы Сэнди Фицджеральд, Ирландиядағы қоғамдық өнер тарихын егжей-тегжейлі қарастырып, осы қозғалыстың теориясы мен тәжірибесі туралы мақалалармен толықтырды.
Declan McGonagle was hired as director, and under his leadership the centre began a process of cessation, starting with its closure for 2 years, with all staff made redundant and all activities stopped. City Councilor Mannix Flynn, on the closure of the City Arts Centre, said that “Dublin lost an arts community down there, the community lost an arts centre, lost employment”. McGonagle launched a 'Civil Arts Inquiry' (a two year series of "conferences and recorded public debates") meanwhile earning €50,000 per year. The 'Inquiry' had skeptics, dismissing it for not engaging with the art community and as a profit driven waste of time, without producing any results. but after 18 years of inactivity it went up for sale in April 2021 for €35 million. In 2004 the book 'An Outburst of Frankness: Community Arts In Ireland A Reader' was published by Tasc at New Island. This book, edited by Sandy Fitzgerald, goes into some detail about the history of community arts in Ireland, backed up by essays on the theory and practice of this movement.