Аргентинаның "Банфилд" спорт клубы тарихы

Кіріспе

Аргентинадағы спорт клубы

«Club Atlético Banfield» – Буэнос-Айрес қаласының Банфилд қаласында орналасқан аргентиналық спорт клубы. Ол 1896 жылдың 21 қаңтарында британдықтар (көбінесе ағылшындар, сондай-ақ шотландтар мен ирландтар) құрған. Клуб ең көп танымалдығы футбол командаларымен, қазіргі уақытта Аргентина футбол лигасы жүйесінің жоғары дивизионы – Primera División-да өнер көрсетеді. 2009 жылы «Банфилд» 2009 жылғы Апертура турнирін жеңіп, алғашқы Primera División титулын жеңіп алды. Бұған дейін «Банфилд» 1920 жылы ұлттық кубокты жеңіп, «Copa de Honor Municipalidad de Buenos Aires» турнирінде «Boca Juniors» командасын 2:1 есебімен жеңген болатын. Клуб сонымен қатар Екінші дивизионда 10 рет жеңімпаз атанды. Аргентина футболындағы заманауи классика саналатын «Оңтүстік классикасы» («Clásico del Sur») «Ланус» командасына қарсы өткізіледі, және соңғы жылдарда екеуінің де жақсы нәтижелерінің арқасында Primera División-ның ең тартымды классикаларының бірі болып есептеледі. «Лос-Андес», «Темперли», «Talleres (RdE)», «Quilmes» командаларымен де бәсекелестік бар. 2018 жылдың қазан айында Люсия Барбутоның тағайындалуымен клуб Аргентинаның жоғары дивизионы тарихында әйелді президент етіп сайлаған алғашқы клуб атанды. «Банфилдте» 1997 жылы құрылған және 2018 жылы AFA-ға қосылған әйелдер футбол бөлімі де бар. Клубта бокс, шахмат, хоккей, футзал, гимнастика, гандбол, роликті конькимен сырғанау, таэквондо, теннис және волейбол сияқты басқа да спорт түрлері дамыған.

Шығуы және құрылуы

1880-жылдардың екінші жартысында көптеген британдық отбасылар Буэнос-Айрестен оңтүстікке қарай 14 миль жерде орналасқан Банфилд ауылына қоныс аударды. Ағылшын стиліндегі үйлері мен Виктория дәуірінің әлеуметтік қағидаларымен олар қала шетін ерекше британдық сипатқа ие етті. Клуб тарихы 1896 жылдың 21 қаңтарында басталды, Банфилдте тұратын маман саудагерлер мен ағылшын кәсіпкерлерінің тобы клуб құруға шешім қабылдады. Олар клубты ауылдың атымен атады, ал ауыл 1873 жылы салынған темір жол станциясының атымен аталыпты. Станцияның аты Буэнос-Айрес Ұлы Оңтүстік темір жолының алғашқы директоры Эдвард Банфилдтің құрметіне берілген. Құрылтайшылар тобын вице-президент және президент – Дэниел Кингсленд пен Джордж Бертон басқарды. Кингсленд Ұлыбританияда мал экспорттаумен және есепке алумен айналысты, ал Бертон Кембридж университетін бітірген. Ойын алаңы темір жол стансасынан солтүстікке қарай екі блок арада, шығыс жағындағы рельстердің қасындағы мал жайылымы болған. Кингсленд президент болған кезде крикет басты спорт түріне айналды, футболға көңіл аз болды. Сондықтан клуб 1897-1898 жылдарғы футбол чемпионаттарында нашар өнер көрсетті, команда соңғы орынды иеленді және тіпті ірі есебімен жеңіліске ұшырады, мысалы, жойылған «Флорес AC» клубынан 0–10 есебімен жеңілді.

Алғашқы табыстар

Бұл жағдай 1899 жылға дейін жалғасты, содан кейін президенттікке Альфредо Гуд (футболға құмар) тағайындалды. 1899 жылы Банфилд өзінің алғашқы титулын жеңіп, Екінші дивизион чемпионы деп жариялады, қарсыласы – Español High School. Банфилд Аргентина футбол ассоциациясына (АФА) қазіргі уақытта мүше болып табылатын жалғыз клуб, ол 19-шы ғасырда титул жеңген. Банфилд ойыншыларының барлығы Ұлыбританияда туған, тек орталық қорғаушы және капитан Джеймс Доддс Уотсон ғана Буэнос-Айресте туған Аргентиналық. Келесі жылы (1900), әлі де жоғары дивизионға өту болмағандықтан, Банфилд Екінші дивизион чемпионатында жеңімпаз атанды. Бұл жолы клуб жеңіліссіз чемпион атанды. Негізгі ойыншылар қатарында гол соғушы Эдвард "Жеңілмейтін" Поттер, шебер дриблинг жасаушы Чарльз Дуглас Моффатт, капитан Уотсон Доддс және қақпашы/президент Гуд болды. Осы жетістіктен кейін клуб 1904 жылдың желтоқсанына дейін құлдырап, содан кейін қайта ұйымдастырылды, барлық активтері мүсіркеусіз банкроттықтың қарызын өтеу үшін сатылды. Сол жылдары Джордж Бертон, футболды шын сүйетін тағы бір адам, клубқа төрағалық етті және 1928 жылы қайтыс болды. 1908 жылы клубтың үшінші дивизиондағы алғашқы командасы чемпион атанды. 1910 жылдың желтоқсан айында Уильям Петерсон, Роджер Якобелли, Амадор Гарсия, Карлос Лловерас, Галуп Ланус және Бартоломей сияқты Банфилд командасы жоғары дивизионға өту үшін екі ойындық плей-оффта Расинг Клубпен кездесті. Бірінші ойын 0:0 есебімен аяқталды, ал екінші ойында Расинг қосымша уақытта гол соғып жеңіске жетті. 1912 жылы капитан Адольфо Пеленс басшылығымен Банфилд үшінші дивизион чемпионы атанды, осылайша клуб екінші дивизионға оралуға мүмкіндік алды. Алайда, турнирдің қайта құрылуы Аргентина футболында алғашқы жарылысқа әкеліп, Банфилдті тікелей жоғары дивизионға жіберді. Банфилд 1913 және 1914 жылдардағы турнирлерде жақсы өнер көрсетті, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, команданың көптеген британдық текті ойыншылары британдық армияға шақырылып, Еуропа майданына жіберілді. 1919 жылы Банфилд соңғы ойында Del Plata клубын жеңіп, бірінші дивизионға оралды.

This situation lasted until 1899, when Alfredo Goode (a football enthusiast) was named president. In 1899 Banfield won its first title, proclaiming Second Division champion over Español High School. Banfield remains the only club currently affiliated with the Argentine Football Association (AFA), that had won a title in the 19th. century. Banfield players were all born in Great Britain except the center half and captain James Dodds Watson, an Argentine native born in Buenos Aires. The following year (1900), as there was still no promotion, Banfield retained the Second Division championship. That time the club won the title without being defeated. Key players included the goalscorer Edward "Invincible" Potter, noted dribbler Charles Douglas Moffatt, captain Watson Dodds, and goalkeeper/president Goode. After that success, the club began to decline until December 1904, when Banfield was reorganized, with all of its assets liquidated to meet a hopeless bankruptcy. During those years, the figure of George Burton, another true lover of football, presided over the club until his death in 1928. In 1908, the club's first team, playing in the Third Division, won the championship. In December 1910, a Banfield squad including William Peterson, Roger Jacobelli, Amador García, Carlos Lloveras, Galup Lanus and Bartholomew, amongst others, faced Racing Club in a two legged playoff for a place in the top division. The first match ended 0–0, with Racing finally winning, with a goal in extra time during the second match. In 1912, with the leadership of Captain Adolfo Pellens, Banfield won the championship for the third category thus the club ensured its return to second division. However, a restructuring of the tournament caused the first split in Argentine football, sending Banfield directly to the top category. Banfield performed well in the 1913 and 1914 tournaments, but when World War I began, many of the team's players, who were of British origin, were enrolled in the British Army and were sent to the battlefront in Europe. In 1919, Banfield returned to the first division after beating defunct Del Plata in the final game.

1920 жылдар

Жақында жоғарылатылған "Банфилд" чемпион "Бока Жуниорс" командасынан кейін екінші орынға ие болды. Сол жылы "Банфилд" Буэнос-Айрес қалалық құрмет кубогында ойнады. Алғашқы матчы "Альмагроға" қарсы болды. Матч 30 минуттан кейін 1:1 есебімен аяқталды. Қосымша уақытта "Альмагро" 1:0 есебімен жеңіске жетті және "Банфилд" турнирден шығып қалды. "Бока Жуниорс" "Ньюэллс Олд Бойс" командасымен жартылай финалға шықты, ол Росарио лигасынан іріктеліп келген еді. Ал "Ланус", екінші Росарио командасынан бұрын, "Федерал Шот" командасымен кездесті. Бірақ "Ланус" ойнауға үлкермеді, себебі Аргентина Футбол Ассоциациясынан шығып кетті. Осыған байланысты турнир қайтадан жоспарланды, оған бұрын шығып қалған командалар қатысты. "Банфилд" "Эстудиантес де Ла Плата" командасынан ұпайлар жеңіп алды, олар матчқа келмеді, содан кейін "Спортивно Барракас" және "Портеньо" командаларын жеңіп, "Тиро Федерал" командасымен жартылай финалға өтті. Финалда "Дрил" "Боканы" жеңді. Бірінші таймда Марселино Мартинес гол соғып, 1:0 есебімен көшбасшылықты қамтамасыз етті. Екінші таймда "Банфилд" Бернардо Памбрун мен Адольфо Лопес голдарының арқасында есепті теңестіріп, чемпион атанды. 1928 жылы клуб президенті Джордж Бертон қайтыс болды. Ол 20 жылдан астам клубты әкесіндей қамқорлықпен басқарды, спорттың әуесқойлық рухын дамытып, ынтамен қолдады. Оның өлімі билікте үлкен бос орынды қалдырды, бұл "Банфилдті" он жылға конституциялық дағдарысқа ұшыратты.

1930 және 1940 жылдар

1931 жылы ірі командалар бастаған бір топ клубтар Аргентинада кәсіби футбол лигасын құруға шешім қабылдады. Сондықтан "Аргентина футбол лигасы" құрылды. Бұл қауымдастық осы уақытқа дейін болған жасырын кәсібилікті аяқтады және диссидент ретінде қалды, сондықтан ресми Аргентина футбол ассоциациясы (AFA) әлі де әуесқой болды. Банфилд кәсіби LAF-ке өз жарысында (оның аты "Primera División") ойнау үшін шақырылды, бірақ оның басшылары кәсібилік қысқа мерзімде сәтсіздікке ұшырайды деп сенді және оның орнына әуесқой турнирге қатысуды жалғастыруды таңдады. Банфилд ойыншылары бірден кәсіби клубтардан ұсыныстар алды және команданы тастап кетті. Банфилд 1934 жылға дейін әуесқойлар AFA турниріне қатысқан, содан кейін LAF қосылды. 1935 жылы Банфилд AFA-ға қосылды және Екінші дивизияға тағайындалды. Команданың кампаниясы нашар болды, бір ойынға 300-ден аз жанкүйер келді. 1938 жылы Банфилд төменгі дивизионға түсіріліп, соңғы орынға ие болды. 1938 жылдың соңында мүшелер тобы жас кәсіпкер Флоренсио Солаға клубтың президенттігін алуға ұсыныс жасады; Банфилд ауыр жағдайда болғанымен, Сола оны қабылдады. Эстудиантил Портеньо клубының (екінші дивизионда ойнаған және АФА-дан шығарылған) артықшылығын пайдаланып, Сола Банфилдтің Үшінші дивизионға түсуіне жол бермеу үшін әрекет етті. Екінші дивизион ережелері чемпионаттың соңында ең жақсы орналасқан алты команда турнир өткізеді (torneo hexagonal), жеңімпазы Primera División-ға көтеріледі. Банфилд осы турнирге қатысқан, бірақ клубтың менеджері Альберто Торреаганың Банфилдке 3:2 есебімен ұтылып қалған Барракас Централдың екі футболшысына пара бергені белгілі болды. Банфилд турнирде басқа клубтардан қарыз алған көптеген ойыншылармен ойнады. Команда алтыншы лиганың жеңімпазы атанды, 4-ші лигада Primera División-ға көтерілді. дөңгелек. 1940 жылғы маусымды Банфилд жаңа командамен бастады, Рафаэль Санц, Эдуардо Сильвера, Джон Баптист Бузуццо, Альфредо Де Теран, Армандо Фарро және басқалар. "Эль Памперо" газеті команданы "Эль Таладро" ("Дриль") деп атады, бұл клубтың ресми лақап аты болып қала берді. Банфилд стадионы (кейіннен "Флоренсио Сола" деп аталды) 1940 жылы Банфилд қаласында салынған. Оның ашылуын атап өту үшін "Индепендиентеге" қарсы матч өтті, ол Банфилд Арсенио Эриконың голымен 1:0 есебімен жеңілді. 1941 жылы Банфилд пара алуға тырысқаны үшін 16 ұпайға жазаланды, бірақ керемет науқаннан кейін команда Росарио Централге қарсы жеңіске жетіп, соңғы матчта төмендеуден аулақ болды. 1942 және 1943 жылдардағы науқандардан кейін отряд бірнеше адамнан зардап шекті және команда 1944 жылы төменге түсті. Ол 1945 жылы Жозеф Агулламен бірге болды. Осы арада Банфилд Екінші дивизионда жақсы науқан жүргізді, бірақ сол жылдың соңында конституциялық дағдарыстан кейін Флоренсионың ағасы Ремиджио Сола президент болды. Соланың басшылығымен клуб 1946 жылғы маусымда мықты команда құрып, екінші дивизион чемпионы атанды. 1948 жылы Флоренсио Сола екінші рет президент болды. Оның қолбасшылығымен Банфилд мықты команда құру үшін көптеген ойыншыларды жалдады, бірақ клуб жақсы кампания жасамады, қайтадан төмен түсіп қалуға жақындады. Осы маусымның соңғы бес матчында кәсіби ойыншылар ереуілі жарияланды, сондықтан барлық командалар алаңға жас ойыншыларды қойды. Ренато Цезарини сол кезеңде Банфилд жаттықтырушысы болды, ол 10 ұпайдың 9-ын жинап, Банфилдке негізгі дивизионда қалуға мүмкіндік берді.

In 1931, a group of clubs, led by the major teams, decided to establish a professional football league in Argentina. Therefore, "Liga Argentina de Football" was created. This association ended the covert professionalism that had occurred up until then, and remained as a dissident body so the official Argentine Football Association (AFA) was still amateur. Banfield was invited to join the professional LAF to play its own competition (also named "Primera División"), but its leaders believed that professionalism would fail in the short term, and instead chose to continue participating in the amateur tournament. Immediately Banfield players received offers from now professional clubs and left the team. With a decimated roster, Banfield participated in amateur AFA tournament until 1934, when the LAF merged to it. In 1935, Banfield joined AFA and was assigned to the Second Division. The team made poor campaigns, with less than 300 supporters per game. In 1938, Banfield finished last, being relegated to a lower division. In late 1938, a group of members proposed to young entrepreneur Florencio Sola to take over the presidency of the club; although Banfield was in a critical situation, Sola nonetheless accepted. Taking advantage of club Estudiantil Porteño (that played in second division and had been disaffiliated from the AFA) Sola acted to prevent Banfield dropping into the Third Division. The Second Division rules stated that the six teams best placed at the end of the championship, would play a tournament (torneo hexagonal) which winner would promote to Primera División. Banfield qualified for that tournament although it was then revealed that club's manager Alberto Torreaga had bribed two footballers of Barracas Central, which lost to Banfield 3–2. Banfield played the tournament with many players loaned from other clubs. The squad won the hexagonal, promoting to Primera División in the 4th. round. Banfield started the 1940 season with a renovated team, with players like Rafael Sanz, Eduardo Silvera, John Baptist Busuzzo, Alfredo De Terán, Armando Farro and others, the newspaper El Pampero nicknamed the team "El Taladro" ("The Drill"), which has remained the club's official nickname. Banfield's stadium (later named "Florencio Sola"), was built in 1940 in the city of Banfield. To celebrate its inauguration, a match against Independiente took place, which Banfield lost 1–0 with a goal by Arsenio Erico. In 1941, Banfield was punished with a 16 point deduction for attempted bribery, but after a great campaign, the team avoided being relegated in the last fixture, with a victory over Rosario Central. After the campaigns of 1942 and 1943, the squad suffered several casualties and the team was relegated in 1944. The chair was occupied by Joseph Agulla in 1945. Meanwhile, Banfield made a good campaign in Second Division, but after a constitutional crisis later that year became Remigio Sola, brother of Florencio, became president. Chaired by Sola, the club formed a solid team for 1946 season, winning the second division championship with a season record that took over forty years to be broken. In 1948, Florencio Sola became president for second time. Under his command, Banfield hired many players in order to form a strong team, although the club would not made a good campaign, nearly being relegated again. In the last five fixtures of that season, a strike of professional players was declared, thus all teams put youth players on the field. Renato Cesarini was Banfield coach during that period, obtaining 9 of 10 points which allowed Banfield to remain in the main division.

1950-1960 жылдар: Ұлы жеңістер

1950 жылы Банфилд бірінші дивизион чемпионатында жетінші орынды иеленді. 1951 жылы Жозе Ильдефонсо Мартинес және Феликс Зурдо басшылығымен Банфилд кестеде бірінші орынға шықты, бірақ голдардың айырмасы және жеңіліс саны бойынша қарсыласынан басым болса да, «Ресинг Клубпен» тең түсуге мәжбүр болды. Голдардың орташа есебі бойынша (бұл жақында қолданысқа енгізілді) чемпион болуға тиіс болған, бірақ «Ресингпен» екі финалдық ойын өткізіп, екіншісінде 1:0 есебімен жеңілді. «El Pampero» газеті оны «нағыз чемпион» деп атады. 1952 жылы Банфилд чемпионатта бесінші орынды алды. 1953 жылы команданың негізгі ойыншысы Элисео Моуриньо «Бока Хуниорсқа» өтті, бұл командаға үлкен әсер етті: келесі жылы команда соңғы орынға түсіп, екінші дивизионға жіберілді. Жеті жылдан кейін Флоренсио Сола клубты басқаруды жалғастыруды қаламады және 1955 жылы институт тарихында алғаш рет президенттік сайлау өтті. «Традиционалист» және «Мырза Бертон» топтары ұсынған кандидаттардың арасынан біріншісі жеңіске жетті. 1950-1953 жылдар аралығында команда үш жыл мен 17 күнге созылған 49 ойынды қатарынан жеңіліссіз аяқтады. Осы жылдардағы ең маңызды жетістік төменгі лигаларда болды, онда команда 1955-1958 жылдар аралығында алтыншы, бесінші, төртінші және резервтік құрамалар чемпионатында жеңіске жетті. Осы командалардан Луис Суарес, Оскар Каликс және Езекиль Льянос сияқты талантты ойыншылар өрбиді. Бірақ команда бірінші кезеңде бірінші орынды алғанмен, бұл «жұлдызды команда» өзінің басты мақсатына – жоғары дивизионға өтуге қол жеткізе алмады. 1960 жылы Бенисио Акоста басшылығымен, сондай-ақ Валентин Суарес футбол туралы терең білімімен 1962 жылы сәтті өтетін кампаниядан кейін жоғары дивизионға жол ашты. Сапалы ойыншылар – Эдиберто Риги, Норберто Раффо, Оскар Лопес, Луис Майдана және Роберто Зарат, сонымен қатар жергілікті таланттар – Адольфо Васкес, Оскар Льянос, Езекиль Каликс команданы күшейте түсті. Нәтижесінде, 1960 жылы үшінші, 1961 жылы екінші және 1962 жылы бірінші орынды иеленді. 1963 жылдан бастап клуб 16 маусым бойы Бірінші дивизионда қалды, тек 1973 жылы екінші дивизионға түсті. Алғашқы төрт жылда «Дриль» өте жақсы өнер көрсетіп, 1963 және 1964 жылдары жетінші орынды алды. Бірте-бірте команда жаңаруға ұшырады. Хулио Сан-Лоренцо, Анаклето Пеанно, Диего Бей, Нельсон Лопес, Рубен Уго және Хосе Санфилиппо сияқты жаңа ойыншылар келді. 1967 жылы Банфилдтің көрсеткіштері нашарлай бастады, бірақ командада Хорхе Карраскоса, Рубен Флотта және Хосе Мануэль Рамос Дельгадо сияқты сапалы ойыншылар болды. 1968 жылы Банфилд 1968 жылғы промоушендік турнирде жеңіске жетті. 1969 жылы өз алаңында өткен қайта жіктеу ойындарында жеңіске жетіп, екінші дивизионға түсуден сақтанды.

In 1950, Banfield finished seventh in the first division championship. In 1951, with José Ildefonso Martínez and Félix Zurdo in the technical direction, Banfield occupied the first position of the table, but had to tie the breaker with Racing Club although he was ahead of the latter in goal difference and games won. He should have been the champion for the best goal difference (average goal, which was implemented shortly after), but he had to play two finals with Racing and lost in the second game by 1 to 0. The newspaper "El Pampero" baptized him as a moral champion
Featuring almost the same team, Banfield ranked fifth in the 1952 championship. In 1953, the key player Eliseo Mouriño was acquired by Boca Juniors, which significantly affected the team: the following year he finished last and was relegated to the second division. After seven years, Florencio Sola did not want to continue leading the club and in 1955 presidential elections were held for the first time in the history of the institution. The lists presented by the groups "Traditionalist" and "Mr. Burton ”, winning the first. Between 1950 and 1953 they went undefeated at home for 49 consecutive games, spanning three years and 17 days. The most remarkable thing in these years was in the lower divisions, where a team was champion of sixth, fifth, fourth and reserve between 1955 and 1958, from which values such as goalscorer Luis Suárez, Oscar Calics and Ezequiel Llanos emerged. But even if the team finished first in the first round, this "star team" did not achieve their main objective, promotion. Starting in 1960, under the guidance of Benicio Acosta, but also with the contribution of great football knowledge, Valentín Suárez had started a process that led to promotion after a great campaign in 1962. The arrival of quality players Ediberto Righi, Norberto Raffo, Oscar López, Luis Maidana and Roberto Zárate, were complemented by local players such as Adolfo Vázquez, Oscar Llanos Ezequiel Calics and created a remarkable team that was third in 1960, second in 1961 and first in 1962. Starting in 1963, the club began a period of 16 seasons in which they remained in the First Division, except for 1973. In the first four years, the "Drill" had excellent seasons, finishing seventh in 1963 and 1964. Slowly, the team was also renewed. This is how people like Julio San Lorenzo, Anacleto Peanno Diego Bay, Nelson López, Rubén Hugo and José Sanfilippo arrived. It was in 1967 when Banfield's performances began to wane despite the team including quality players such as Jorge Carrascosa, Rubén Flotta and José Manuel Ramos Delgado. In 1968, Banfield wins the 1968 Promotional Tournament. In 1969, he avoided relegation to the Second Division after winning a reclassification at home.

1970 және 1980 жылдар: жоғарылау және төмендеу

1972 жылы Банфилд құлдыраудан құтыла алмады. Оскар Лопес және Оскар Каваллеро баптаған Банфилд 1973 жылы Бірінші B (екінші дивизион) чемпионы атанды. Рикардо Ла Вольпе, Уго Матеос, Сильвио Сотело, Эдуардо және Хуан Альберто Таверна команданың ең көрнекті ойыншыларының қатарында болды. 1974 жылғы 6 қазанда Ұлттық турнирде ол Puerto Comercial de Bahía Blanca командасын 13:1 есебімен жеңіп, ең үлкен кәсіби жеңіске қол жеткізді. Банфилд – бір ойында 13 гол соққан алғашқы және жалғыз команда. Сонымен қатар, AFA-ның барлық кәсіби дивизиондарындағы бірдей санаттағы командалар арасындағы кездесулерде 12 голмен ең жоғары гол айырмасын сақтап тұр. Осы матчта Хуан Альберто Таверна жеті голмен барлық кәсіби футбол тарихында бір ойында соққан ең көп голдың рекордын орнатты. Бірінші дивизионға оралғаннан кейін, жылдар бойы «Дрилл» командасының көрсеткіші жақсырып, 1976 жылғы Ұлттық чемпионаттағы ең жоғары деңгейге жетті. Адольфо Педернера басшылығымен, бұл командада Феликс Лоренцо Орте, Роберто Саккони, Педро Рауль Гомес Вила, Мигель Анхель Корво және Мигель Гонсалес кіретін көрнекті шабуыл шебі болды. Бірақ қуаныш ұзаққа созылмады, себебі 1977 жылы жайлы маусымнан кейін Банфилд 1978 жылы нашар өнер көрсетті және «Платенсе» командасымен өткен құлдыраудан құтылу ойынында жеңіліске ұшырап, санаттан түсіп қалды. 1985 жылы клубқа техникалық директор Ангел Каппа келді, ол 1987 жылы жарнамалық сегіздік турнирін жеңіп алған команданың негізін қалады. Бұл командада тәжірибелі ойыншылар (Хектор Клид Диас, Хосе Луис Зуттион, Феликс Лоренцо Орте), клубтың жастар командаларынан шыққан жас ойыншылар (Хорасио Гарсия, Марсело Бенитес, Даниэль Акино) және екі уругвайлық ойыншы бар еді: Мигель Робинсон Эрнандес және Рубен Солари, олар Хеберт Бирриелмен бірге келді.

1990-1999: Қайта құру

Банфилд осы онжылдықты сәтті бастамады, тіпті құлдырау аймағында ойнады. Бірден-бір көзге түскен сәт 1990–91 жылдардағы турнирде болды, онда команда финалға жеткенімен, Бірінші дивизионға жолдама ала алмады. 1992–93 маусымында және Валентин Суарес президенттікке қайта сайланғаннан кейін (1991 жылы бесінші рет сайланды), Банфилд Карлос Бабингтонды жаттықтырушы етіп тағайындады және бұрынғы «Ривер Плейт» қақпашысы Габриэль Пуэнтедура, жартылай қорғаушы Фабио Ленгуита және қорғаушы Ивар Стафуза (1980-ші жылдары «Бока Хуниорс» клубында ұзақ қызмет еткен) сияқты тәжірибелі ойыншыларды сатып алды. Осы футболшылар, сондай-ақ Хавьер Сангуинетти (клуб тарихындағы ең көп ойын өткізген ойыншы, 450-ден астам ойын) және жартылай қорғаушы Хорхе Хименес сияқты тәрбиеленген ойыншылар Банфилдке титул жеңіп, Примера Дивизионға көтерілуге көмектесті. Финалда «Колон де Санта Фе» командасын пенальтилер сериясында 5–4 есебімен жеңіп алды. Команда Примераға оралғаннан кейін, Банфилд Оскар Лопес пен Оскар Каваллеродан тұратын жаттықтырушылар дуэтін шақырды және бұрынғы «Ферро Каррил Оэсте» клубының Оскар Акостасы мен тәжірибелі қақпашы Анхель Комиццо (сол кездегі бапкер Даниэль Пассарелла «Ривер Плейттен» босатып жіберген) сияқты ойыншылармен құрамын күшейтті. Бірақ маусым соңында команданың ашылуы жас Хавьер Занетти болды. Банфилд жоғары дивизиондағы алғашқы жылдары сәтті өнер көрсетті, бірақ команда келесі турнирлерде сол жетістіктерін қайталай алмады және 1997 жылы құлдырады. Сол жылы Банфилд Патрисио Эрнандесті бапкер етіп тағайындады, бірақ команда оның басшылығымен жақсы нәтижелерге қол жеткізе алмады. Келесі жылы кәсіпкер Карлос Портель мекеменің жаңа президенті болды, ол басқа кандидат Хорасио Соладан (Флоренсио Соланың ұлы) басым түсті. Клубтың қиын жағдайда екені хабарланды, сондықтан Портель негізгі мақсат – клубтың қарыздарын азайту екенін мәлімдеді.

Фальчиони дәуірі

2001 жылы «Банфилд» «Quilmes» командасына қарсы өткен плей-офф сериясында жеңіске жетіп, «Primera División» дивизионына оралды, ал плеймейкер Хосе Луис Гаррафа Санчес ең құнды ойыншы атанды. Команданы Рамон Гектор Понсе жаттықтырды. Аргентина футбол чемпионатының жоғары лигасындағы алғашқы жылдары клуб көбінесе құлдырау аймағында болды, бірақ 2002 жылғы «Apertura» турнирінде «Ривер Плейт» командасын 5:0 есебімен жеңіп, тарихи нәтижелерге қол жеткізді. Сол кезде команданы уругвайлық Луис Гаристо жаттықтырды. 2003 жылғы «Apertura» турнирінің басында Хулио Сесар Фальчиони команданың жаттықтырушысы болып тағайындалды. Фальчиони кейін клубтың маңызды ойыншыларына айналған Даниэль Билос және Родриго Паласио сияқты ойыншыларды дамытты. «Банфилд» 2003 жылғы «Clausura» турнирінде 62 ұпай жинап, үшінші орынға ие болды және халықаралық кубоктарға (2004 жылғы «Copa Sudamericana» және 2005 жылғы «Copa Libertadores») қатысуға жолдама алды. «Copa Libertadores» турнирінде «Банфилд» топтық кезеңде «UANL Tigres» командасынан кейін екінші орын алып, нокаут кезеңіне өтті. Содан кейін команда 1/16 финалда «Independiente Medellín» командасын 5:0 есебімен жеңіп, бірақ ширек финалда «Ривер Плейт» командасынан жеңілді. «Банфилд» турнирде 7-орынды алып, ФИФА клубтық рейтингінде 23-орынға көтерілді. Осы кезеңде «Банфилд» 3 жылдың ішінде 5 халықаралық кубокта ойнады, континенттегі 8 үздік команданың қатарына енді және «Вильярреал», «Андерлехт», «Марсель Олимпик» және «Ливерпуль» сияқты еуропалық клубтарға ойыншыларды сатты. Бұл науқандар қазіргі жаттығу базасын және штаб-пәтердің алдындағы «Microstadium» стадионын салуға мүмкіндік берді. 2009 жылы, сол жылғы «Clausura» турнирінде жақсы өнер көрсеткеннен кейін, «Банфилд» Фальчиони жаттықтырушылығымен «Apertura» турниріне қатысты. Көбінесе мына құрамда ойнады: Кристиан Лучетти, Хулио Барраса, Себастьян Мендес, Виктор Лопес, Марсело Бустаманте, Максимилиано Бустос, Уолтер Эрвити, Марсело Квинтерос, Джеймс Родригес, Себастьян Фернандес және Сантьяго Сильва (кейіннен бұл турнирдің үздік мергені атанды). «Банфилд» сәтті бастады, 2009 жылғы «Clausura» турнирінің чемпионы «Велес Сарсфилд», «Ньюэллс Олд Бойз» командаларын жеңіп, «Росарио Сентраль» командасымен 0:0 есебімен тең түсті. Маусым барысында «Банфилд» көшбасшылық позициясын нығайта берді, бірақ «Росарионың Ньюэллс Олд Бойз» командасы да титулға күшті үміткер болып көзге түсті. Ақырында, «Банфилд» пен «Ньюэллс» командалары «Club Atlético Tigre» және «Gimnasia de La Plata» командаларына қарсы жеңіске жеткеннен кейін, екі қарсылас маусымның соңғы ойынына «Банфилд» «Ньюэллс» командасынан екі ұпайға көшпелі. 2009 жылдың 13 желтоқсанында «Банфилд» «Бока Джуниорс» командасына 0:2 есебімен ұтылса да, клуб чемпион атанды, өйткені оның ең жақын қарсыласы «Ньюэллс Олд Бойз» командасы «Сан Лоренцо» командасына 2:0 есебімен ұтылды. Бұл нәтижелер «Club Atlético Banfield» клубына Аргентина футбол чемпионатының жоғары лигасындағы алғашқы титулды жеңуге мүмкіндік берді. «Банфилдте» 40 мыңға жуық жанкүйер жаңа чемпиондарды қарсы алды, олар тарихында алғаш рет чемпион атанғаннан кейін өз жанкүйерлерінің алдында Олимпиада айналымын жасады. «Бомбонера» стадионында «Бокаға» қарсы жеңілгеннен кейін Буэнос-Айрес командасының жанкүйерлері ойыншылардың келуін асыға күтті. Жеңіліске қарамастан, «Банфилд» титулды сақтап қалды және Ла-Бокада кубокты алғаннан кейін ойыншылар мен жаттықтырушылар ұжымы өз стадионына көшті. Сағат 22:00 шамасында делегация стадионға келді, онда 40 мыңға жуық көрермен мерекелік шараларды жалғастыруды күтті. «Бұл арманның орындалуы, бұл керемет», - деді көпшілік қол шапалақтаған капитан Кристиан Лучетти. Бірінші титулын жеңгеннен кейін «Банфилд» 2010 жылғы «Copa Libertadores» турниріне қатысты, онда команда топтық кезеңде «Nacional de Montevideo» командасынан кейін екінші орын алып, келесі кезеңге өтті, бірақ «Банфилд» «Internacional de Porto Alegre» командасынан (кейіннен чемпион атанды) шығарылды. Ұлттық турнирде «Банфилд» 2010 жылғы «Clausura» турнирінде бесінші орынды иеленді. «Банфилд» сондай-ақ «Copa Sudamericana 2010» сияқты Оңтүстік Америка турнирлерінде ойнады («Велес Сарсфилд» командасын жеңіп, бірақ команда Колумбияның «Deportes Tolima» командасына ұтылып қалды). 2010 жылғы «Apertura» турнирінде 15-орынды иеленгеннен кейін Фальчиони клубтағы екінші сәтті қызмет етуін аяқтап, кейіннен Клаудио Боргидің орнына «Бока Джуниорс» командасын жаттықтыруға тағайындалды.

In 2001, Banfield returned to the Primera División after winning promotion playoff series v Quilmes, with playmaker José Luis Garrafa Sánchez as the most valuable player. The team was coached by Ramón Héctor Ponce. The first years in the top division of Argentine football, the club was frequently in the relegation zone, although it achieved some historic results such as 5–0 over River Plate in the 2002 Apertura. Uruguayan Luis Garisto was the team's coach during that period. At the beginning of the 2003 Apertura, Julio César Falcioni was appointed as coach of the team. Falcioni promoted some players that would then be key players for the club, such as Daniel Bilos and Rodrigo Palacio. Banfield got 62 points in the 2003 Clausura, finishing third and qualifying for the international cups (2004 Copa Sudamericana and 2005 Copa Libertadores). In Copa Libertadores, Banfield qualified to the knockout stage after finishing 2nd. to UANL Tigres in its group. The team then eliminated Independiente Medellín in the Round of 16 with a 5–0 aggregate but lost in quarterfinals by River Plate. Banfield finished in 7th place in the Cup, reaching 23rd place in the FIFA Club World Ranking. In this period, Banfield played 5 international cups in 3 years, sneaking into the top 8 teams on the continent and selling players to European clubs such as Villareal, Anderlech, Olympique de Marseille and Liverpool. These campaigns also allowed the construction of the current stalls and the Microstadium in front of the Headquarters. In 2009, after an acceptable performance in that year's Clausura Tournament, Banfield played the Apertura, still with Falcioni as coach. The most frequent lineups were: Cristian Lucchetti, Julio Barraza, Sebastián Méndez, Víctor López, Marcelo Bustamante, Maximiliano Bustos, Walter Erviti, Marcelo Quinteros, James Rodríguez, Sebastián Fernández and Santiago Silva (who later became the top scorer of that tournament). Banfield got off to a successful start, defeating teams like 2009 Clausura tournament champion Vélez Sársfield, Newell's Old Boys and drawing 0–0 with Rosario Central. As the season progressed, Banfield gradually consolidated his leadership, being challenged by Rosario's Newell's Old Boys team, who also emerged as another strong candidate to win the title. Finally, after Banfield and Newell's victories against Club Atlético Tigre and Gimnasia de La Plata, respectively, the two rivals went on to the last game of the season with Banfield with a two point lead over Newell's. On 13 December 2009, although Banfield was defeated by Boca Juniors 0–2, the club achieved the championship because Newell's Old Boys, its closest rival, was also defeated by San Lorenzo 2–0. These results allowed Club Atlético Banfield to win its first championship in the highest category of Argentine football. There, in Banfield, about 40,000 people received the brand new champions, who finally made the Olympic turn before their public after having obtained the first title in their history. The fans of the Buenos Aires team eagerly awaited the arrival of the players, after the defeat suffered against Boca at the La Bombonera stadium. Beyond the fall, Banfield kept the title, and after having received the trophy in La Boca, the players and the coaching staff moved to their stadium. Around 10 pm, the delegation arrived at the stadium, where some 40,000 spectators waited to continue with the festivities. "It is a dream come true, It is a miracle ", acknowledged captain Cristian Lucchetti, one of the most applauded by the crowd. After winning his first title, Banfield played the 2010 Copa Libertadores where the team, second in the first round behind Nacional de Montevideo, qualified for the next stage, but Banfield was eliminated by Internacional de Porto Alegre (which would become champion). In the national tournament, Banfield finished fifth in the Clausura 2010. Banfield also played some South American tournaments such as the Copa Sudamericana 2010 (defeating Vélez Sarsfield, but the team lost to Colombian Deportes Tolima. After finishing 15th in the 2010 Apertura, Falcioni resigned, ending his second successful tenure at the club later to be hired by Boca Juniors to replace Claudio Borghi as coach.

Төмендеу және төмендеу

2011 жылдың қаңтар айында Себастьян Мендес клубтың бас жаттықтырушысы болып тағайындалды. «Банфилд» 2011 жылғы Клаусура турнирінде сегізінші орынды иеленді, ал келесі турнирде (2011 жылғы Апертура) қатарынан төрт матчты ұтып, Мендестің отставкаға кетуіне себеп болды. Бірқатар уақытша жаттықтырушылар тағайындалғаннан кейін, Рикардо Ла Вольпе жаңа бас менеджер болып сайланды. Ла Вольпе жұмысқа орналасқаннан кейін үш ай өткен соң ғана қызметтен босатылды. Ол клубтың бірнеше көрнекті ойыншыларымен қарым-қатынаста келіспеушіліктерге қатысты, тіпті олар президент Карлос Портеллге «Біз енді Ла Вольпеге шыдай алмаймыз» деп айтқан. 2012 жылғы Клаусурадан бастап Ла Вольпенің орнына бұрынырақта «Годой Крус» клубында жұмыс істеген және «Копа Либертадорес» турниріне қатысу құқығын жеңген уругвайлық жаттықтырушы Хорхе да Силва тағайындалды. «Банфилд» жақсы нәтижелер көрсетпеді, бұл Да Силваның отставкаға кетуіне және туған еліне оралуына әкелді. Эдуардо Асеведо Да Силваның орнын басты, бірақ команда тағы да нашар өнер көрсетіп, 42 мүмкін ұпайдың тек 7-сін ғана жинады. 2012 жылдың маусым айында «Банфилд» «Колон де Санта-Фе» клубынан 3:0 есебімен жеңіліп, екінші дивизионға (Примера B Nacional) түсті. «Банфилд» Аргентина чемпионатының соңғы екі турнирінде 19 команданың арасында соңғы орынды иеленді. Команда екі турнирде де 7 тең нәтижеге және 26 жеңіліске қанағат тұтты, 5 матчты жеңіп алды. Осыдан екі күн өткен соң, клуб президенті Карлос Портелл сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптауларға байланысты отставкаға кетті. Портеллден басқа, клуб басшылығының (вице-президент және казнашылар қоса) барлығы қызметінен кетті, сондықтан «Банфилд» үшін жаңа төраға мен басқарушыны сайлау үшін жаңа сайлау өткізу қажет болды. Сайлау 2012 жылдың шілде айында өтті, нәтижесінде Эдуардо Спиноса клубтың жаңа төрағасы болып сайланды. Спиноза 77% дауыспен жеңіске жетті.

Қайта құру

2012–2013 маусымында, 38 матчтан тұратын Ұлттық B турнирінде өнер көрсетіп, Банфилд командасы жоғары дивизионға өтуге жақын болды. Команданы Даниэль Гарнеро бастады, бірақ нашар нәтижелерге байланысты ол қызметтен босатылып, екінші айналымның ортасында Матиас Алмейда бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Алмейда командаға жаңа серпіліс сыйлады, нәтижесінде Банфилд 4-орында мәреге жетті. Ең маңыздысы, көптеген жас ойыншылар бірінші команда құрамына еніп, тәжірибе жинады. 2013/14 маусымында Матиас Алмейда бас жаттықтырушы ретінде өте бәсекеге қабілетті құрам жасады. Бірінші дивизионға оралуды мақсат тұтқан Николас Бертоло, Николас Тальяфико және Энрике Болонья сияқты ойыншылар қайта келді. Сонымен қатар, Николас Доминго, Николас Бьянки Арсе және Сантьяго Сальседо командаға қосылды. Турнирдің ортасынан Вальтер Эрвити клубқа оралды. Команданың жоғары деңгейі Банфилдті ғана емес, Чавес, Толедо және Тальяфико сияқты өз тәрбиесінен шыққан ойыншыларды да бағалауға мүмкіндік берді. Жоғары дивизионға өтуге қатысты матч Даглас Хейгпен 1:1 есебімен тең аяқталды, ал чемпиондық титул Тальерес клубымен 2:1 есебімен жеңіспен қамтылды. Бірінші дивизионда Банфилд команданың негізгі құрамын және бас жаттықтырушысын сақтап қалды. 2014 жылғы өтпелі турнирде жаңадан келген командаға тән қиындықтар болды. Дегенмен, америкалық чемпион Сан-Лоренцоға қарсы жеңіс және Бока клубымен тең түсу ерекше көзге түсті.

Халықаралық жарыстарға қайта оралу

2015 жылға қарай, Бірінші дивизионда 30 командамен халықаралық жарыстарға оралу мақсаты қойылды. Ұзақ турнирден кейін және «Аргентинос Жуниорс» және «Алдосиви» командаларын жойған Лигильядан кейін «Дрилл» тағы да кубокқа іліккеніне қол жеткізді. Бұл жағдайда, 2016 жылғы «Судамерикана» кубогы. Банфилд клубы 120 жылдық мерейтойын тойлаған және Аргентина футболы күнтізбелерді жаңадан реттеуге бет бұрған сол жылы, бірінші жартыжылдықтағы өтпелі турнир жастарды дамытуға бағытталды. Осы турнирде Иван Росси, Хорхе Родригес, Алексис Сото, Эмануэль Чечкини сияқты таланттар Бірінші дивизионда өзін көрсетті. Сондай-ақ, сол турнирде Хулио Фальчиони техникалық директорлық қызметке қайта оралды, ол 2015 жылы Матиас Алмейданың орнын алған Клаудио Вивастың орнына келді. 2016/17 маусымында Банфилд «Копа Судамерикана» турниріндегі қысқа қатысуымен халықаралық аренаға оралды. Сол жылғы ең жарқын оқиға – көптеген жас ойыншылардың қатысуымен және Ренато Сивелли мен Дарио Сивитанич сияқты тәжірибелі футболшылардың үлесімен «Бока Хуниорс» командасы чемпионат үшін күресіп, «Копа Либертадорес» жолдамасын жеңіп алды. 2017/18 маусымында Банфилд «Копа Либертадорес» сияқты жарыстардың спорттық сынақтарына қарсы тұру үшін жарықтанған құраммен және клуб тәрбиесіндегі Жесус Датолоның қайта оралуымен дайындық жұмыстарын жүргізді. Мекеменің жобасын жалғастыра отырып, көптеген жастар негізгі құрамға қосылды, ал Ремеди, Спорле және Карранца команданың маңызды ойыншылары ретінде бекінді. «Копа Либертадорес» турниріне қатысқаннан кейін Банфилд бәсекелестік жүйесі арқылы 2018 жылғы «Копа Судамерикана» турнирінің екінші кезеңіне іліккен болатын, ол келесі жартыжылдықта өтеді.

Символ

Жасыл және ақ: 1900 жылғы саяхатшы нұсқаулығында Банфилд Атлетик клубының түстері қоңыр және ескі алтын деп көрсетілген. Көптеген серіктестердің теміржол саласында жұмыс істегендіктен, бұл түстер түсінікті, себебі олар кедергілердегі қауіп белгілерімен байланысты болған. Банфилд тарихындағы кітапта 1903-1904 жылдардағы қиын кезеңде клубтың тарап кетпеуі үшін күш салған Альберто Дехененнің қарындастары үлкен қызыл және ақ шаршылары бар жейделер тігуге кіріскені айтылады. 1904 жылы клуб қайта ұйымдастырылып, ақ және жасыл түстер қабылданды. Журналист Хулио Сесар Паскуато жасыл түстің кейбір ойыншылардың ирланд тегімен байланысты болуы мүмкін деп санайды. 1907 жылдан бастап банфиленя жейдесі жасыл және ақ түсті жолақтармен болды, бірақ ол әртүрлі өзгерістерге ұшырады. Мысалы, 1974 жылы жарыққа шыққан голландиялық құраманың "Апельсин Механизмі" әсерінен Банфилд киімдеріне апельсин түсі енгізілді. Қазіргі таңда бұл түс балама жейдеде жасыл және ақ түстермен үйлесімде сақталып келеді. Дриль: 1940 жылы Флоренсио Сола команданы толығымен жаңартты. Рафаэль Санц, Эдуардо Сильвера, Хуан Баутиста Бузуццо, Альфредо Де Теран, Армандо Фарро және басқалар сияқты ойыншылармен Банфилд жаңадан көтерілген клубтар үшін ерекше және күтпеген нәтижелер көрсетті, сол себепті "Эль Памперо" газеті команданы "Дриль" деп атады, өйткені қарсыластарының қақпалары бұрғыланғандай болды. Бұл лақап атасы институттың ресми псевдонимі ретінде тарихқа енді. Басқа да нұсқалар бар, олар бұл лақаптың үлкен командаларды жеңіп, оларды турнир кестесінде төмендеткенінен туындағанын көрсетеді. Хулио Сесар Фальчиони: Клубтың төрт рет бас жаттықтырушысы, Банфилдтің бірінші дивизиондағы алғашқы чемпиондығының архитекторы және институттың сөзсіз кумирі. Банфилд жанкүйерлері Фалькионизмді футболдағы ең жақсы философия деп санайды және өздерін Фалькиониста деп атайды. Жанкүйерлер стадионда асып тұратын тулардың бірінде жиі кездесетін сөз: "Ең бақытты күндер әрқашан Фалькионист күндері болды".

Green and White: In the 1900 traveler's manual, it is stated that the colors of Banfield Athletic Club were brown and old gold. Due to the railroad origin of most of the partners, these colors are understood because they were identified with the danger signs on the barriers. The Banfield history book continues by pointing out that in the critical period of 1903–1904, the sisters of Alberto Dehenen, who was an important protagonist so that the club did not disappear, were in charge of making shirts with large red and white squares. In the reorganization of 1904 white and green was adopted. The journalist Julio César Pasquato considered it possible that the green was due to the Irish origin of some of his players. Since 1907, the banfileña jacket has been green and white with batons, although it would undergo various modifications. For example, under the influence of the brilliant 1974 Dutch national team "A Clockwork Orange", Banfield introduced orange into his clothing. Currently, that color persists in the alternative shirt, always mixed with green and white. Drill: In 1940 Florencio Sola totally renewed the team. With players such as Rafael Sanz, Eduardo Silvera, Juan Bautista Busuzzo, Alfredo De Terán, Armando Farro and others, Banfield carried out a surprising and atypical campaign for newly promoted clubs, which is why the newspaper "El Pampero" baptized the team with the name of "the Drill", since his rivals had their arches drilled, a nickname that went down in history as the official pseudonym of the institution. There are other versions that indicate that the nickname comes from the fact that he grabbed the big teams and "drilled them", referring to the fact that he led them to lower positions in the table. Julio César Falcioni: Coach for 4 periods of the club, architect of the first championship of the first division of Banfield and maximum idol, undisputed, of the institution. Banfield fans consider Falcionismo as the best philosophy of the game in football and call themselves Falcionistas. A famous phrase that is always seen in one of the flags that fans hang in the stadium has the legend: "The happiest days were always Falcionistas."

Қолдаушылар

Банфилд жанкүйерлері Аргентинада «Ла Банда дель Сур» деп белгілі. Жанкүйерлер клуб орналасқан ауданнан және Ұлы Буэнос-Айрес қаласының оңтүстігіндегі басқа аудандардан жиналады. Бірақ Ұлы Буэнос-Айрес қаласының оңтүстігінде және тіпті Буэнос-Айрес қаласының өзінде Банфилд жанкүйерлерін кездестіру оңай. El Gráfico журналы жариялаған сауалнама бойынша, 1998 жылдың қараша айында Банфилд Аргентинадағы барлық жанкүйерлердің 0,3% құрады, ол сол кезде 104 мың адамға тең болатын.

Классикалық

Ланус пен Банфилд арасындағы бәсекелестік «Класико дель Сур» деп аталады. Бұл классико 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында қалыптасты. Банфилд жанкүйерлері үшін екінші маңызды классико – Ланустан кейін ең көп матч өткізген, Буэнос-Айрес маңының оңтүстік аймағынан шыққан «Куилмес» командасына қарсы ойын.

Жарыстар

Тағы бір маңызды қарсыластық – Темперлимен, Оңтүстік аймақтағы ең көп матч өткізген үшінші команда. Аймақтағы басқа командалар, мысалы Talleres (RdE), El Porvenir, Los Andes, Defensa y Justicia және Arsenal de Sarandí, Банфилдті маңызды қарсылас деп есептейді. Ал басқа аймақтардан Банфилдтің маңызды қарсыластары саналады: Морон (Батыс аймағы) және Нуэва Чикаго (Федералдық астана).

Стадион

Флоренсио Сола стадионы 1940 жылы салынған және мекеменің тарихындағы ең даңқты кезеңдегі бұрынғы президенті Дон Флоренсио "Ленчо" Соланың құрметіне аталған. Оның ашылуына орай Independiente de Avellaneda командасымен матч өтті, онда Арсенио Эрико соққан голмен команда 1:0 есебімен жеңіске жетті. Осы кезеңде "Дриль" 1950 жылдан 1953 жылға дейін 39 ойында жеңіліссіз ойнады. Стадион сол кездегі алдыңғы қатарлы құрылыс саналды, себебі ол "орташа" клубтардың алғашқысы болып бетон трибуналарды иеленді, тіпті кейбір ірі командалардан бұрын. Ол Банфилд қаласында Пена және Ареналес көшелерінің қиылысында орналасқан. Жақында күміс табақтары, ложалары, ойыншыларға арналған киім ауыстыру бөлмелері және радио мен теледидар студиялары бар екі жаңа аймақ ашылды. Стадион 37 245 көрерменді қабылдай алады. [1]

Соланың төбесіндегі дүкендер

Стадионды кеңейту жоспары жасалды. Клубтың директорлар кеңесі жобаны мақұлдауға шешім қабылдады және жұмыс 2011 жылы басталды. Кеңейту аясында "Элизео Моуриньо" трибунасына екінші қабат салынады, сондай-ақ, қонақтар секторына да екінші қабат салынады. Бұған қоса, дөңгелек бұрыштар мен хабар тарату мұнаралары орнатылады. Осының нәтижесінде стадионның сыйымдылығы 45 326 көрерменге дейін жетеді.

Бас кеңсесі

Клубтың бас кеңсесі Вергара 1635 (Бэнфилд) мекенжайында орналасқан және спортшылардың түрлі шараларға жиналатын бас штабы болып табылады. Сондай-ақ, осы жерде басқару комитетінің отырыстары өтеді. Бас штабта волейбол, футзал, коньки тебу, шахмат, балалар футболы, гимнастика, таэквондо сияқты басқа да спорт түрлері бойынша жаттығулар ұйымдастырылады. Клубтың жаттығу залы мен өмір бойы серіктес болып табылатын адамдар тобы бар, сондай-ақ, жанкүйерлер жиналатын, жалпы жұртшылыққа ашық команда бөлмесі де бар.

Ағымдағы құрам

Please provide the English text and the existing translation reference. I need both to complete the translation as requested. I will then provide only the final Kazakh translation.

Көпшілік кездесулері

Жоқ. Ойыншы Позициясы. Қызмет мерзімі. Матчтар. 1 Хавьер Сангуинетти DF 1989–93, 1994–2008 493 2 Кристиан Луччетти GK 1996–2003, 2005–10, 2011–12 319 3 Луис Багнато GK 1946, 1955–56, 1958–59 311 4 Сильвио Сотело DF 1971–78 242 5 Густаво Альбелла FW 1946–51, 1955–56 233

Ең көп ұпай жинағандар

Жоқ. Ойыншы Позициясы Қызмет мерзімі Голдар 1 Густаво Альбелла Ш 1946–51, 1955–56 136 2 Рафаэль Санц Ш 1940–44, 1947–48 81 3 Норберто Раффо Ш 1963–66 68 4 Луис Э. Суарес Ш 1954–61 68 5 Дарио Цвитанич Ш 2003–08, 2016–18 65