Жоңғылық саяхаттар мен шабыт: Жони Митчеллдің «Hejira» альбомы
Hejira (album)
Жони Митчеллдың «Hejira» альбомы: 1976 ж. шыққан, саяхат кезінде жазылған лирикалық, джаздық үлгідегі туынды. «Coyote» әні және жазбадағы музыканттар туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Hejira – 1976 жылы Asylum Records лейблында шыққан канадалық әнші-әндер авторы Джони Митчеллдің сегізінші студиялық альбомы. Оның материалдары 1975 жылдың соңы мен 1976 жылдың басында көп саяхат жасаған кезеңде жазылған және Митчеллдің сол кездегі жол тәжірибесін көрсетеді. Альбом лирикалық тұрғыдан тығыз, кеңейтілген әндермен және бірнеше джаз бағытындағы музыканттардың музыкалық қолдауымен ерекшеленеді, олардың ішінде ең белгілісі – бас-гитарашы Жако Пасториус, гитарист Ларри Карлтон және барабаншы Джон Герин. Жетекші трек "Coyote" жеке ән ретінде шығарылды. Бұл альбом бұрынғыларындай жақсы сатылмады, Канадада (оның туған жерінде) 22-орынға жетті. АҚШ-та Billboard 200 поп-альбомдар тізімінде 13-орынды, ал Ұлыбританияда 11-орынды иеленді. RIAA-дан алтын сертификат алды, ал Ұлыбританияда күміс сертификатқа ие болды. Альбом сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, шыққаннан бері Hejira оның мансабының ең үлкен жетістіктерінің бірі саналады.
Hejira is the eighth studio album by Canadian singer songwriter Joni Mitchell, released in 1976 on Asylum Records. Its material was written during a period of frequent travel in late 1975 and early 1976, and reflects Mitchell's experiences on the road during that time. It is characterized by lyrically dense, sprawling songs and musical backing by several jazz oriented instrumentalists, most prominently fretless bass player Jaco Pastorius, guitarist Larry Carlton, and drummer John Guerin. Lead track "Coyote" was released as a single. The album did not sell as well as its predecessors, peaking at No. 22 in her native Canada. It reached No. 13 on the Billboard 200 pop album chart in the United States, where it was certified gold by the RIAA, and No. 11 in the UK, where it attained a silver certification. Critically, the album was generally well received, and in the years since its release, Hejira has been considered one of the high marks of her career.
Өмірбаян
Митчеллдің айтуынша, альбом 1975 жылдың соңында және 1976 жылдың бірінші жартысында жасаған үш сапары кезінде немесе олардан кейін жазылған. Біріншісі – 1975 жылдың соңында Боб Диланның «Rolling Thunder Revue» тобының құрамына кіруі. Осы кезеңде ол кокаинді жиі пайдалана бастады. Содан кейін 1976 жылдың ақпан айында Митчелл «The Hissing of Summer Lawns» альбомын насихаттау үшін АҚШ бойынша алты апталық концерттік турға шығуға жоспарлаған. Алайда, Митчелл мен оның жігіті Джон Гериннің (тур кезінде оның барабаншысы болған) арасындағы қарым-қатынас нашарлап, мүмкін, «Rolling Thunder Revue» кезінде Митчеллдің драматург және актер Сэм Шепардпен болған қарым-қатынасына байланысты болды. Жағдай осыншалықты шиеленіске жеткендіктен, тур ортасынан тоқтатылды. Үшінші сапар Митчеллдің екі ер адаммен бірге Американы аралауымен аяқталды, олардың бірі – Австралиядан келген бұрынғы жары. Бұл сапар альбомдағы алты әнді жазуға ықпал етті. Ол екі досымен Лос-Анджелестен Мэн штатына дейін жүріп, содан кейін Флорида және Мексика шығанағы арқылы Калифорнияға жалғыз оралды. Үйге қайтар жолында Митчелл Колорадо штатында тибет буддасы Чогям Трунгпамен кездесті, бұл кездесу оның кокаинге тәуелділігінен айығуына және үш күнге созылған «оянған» және өзімшілдіктен ада күйге енуіне себеп болды. Жеке сапарларының бірінде Митчелл қызыл періште, күн көзілдірігін киіп, кездескен бейтаныс адамдарға өзінің аты «Шарлин Латимер» немесе «Джоан Блэк» екенін айтқан. Оның киімін танып білетіндер де болды. Митчелл жүргізуші куәлігісіз саяхаттап, жүк көліктерінің жүргізушілерінің артынан қалып, олардың полицияны хабарлау әдетіне сүйенді; осылайша ол тек күндіз ғана жүргізді.
According to Mitchell, the album was written during or after three journeys she took in late 1975 and the first half of 1976. The first was a stint as a member of Bob Dylan's Rolling Thunder Revue in late 1975. During this time period, she became a frequent cocaine user. Then in February 1976, Mitchell was scheduled to play about six weeks of concert dates across the US promoting The Hissing of Summer Lawns. However, the relationship between Mitchell and her boyfriend John Guerin (who was acting as her drummer on the string of dates) soured, possibly due to Mitchell's fling with playwright and actor Sam Shepard during the Rolling Thunder Revue. Tensions became so fraught that the tour was abandoned about halfway through. The third trip came soon after when Mitchell traveled across America with two men, one of them being a former lover from Australia. This trip inspired six of the songs on the album. She drove with her two friends from Los Angeles to Maine, and then went back to California alone via Florida and the Gulf of Mexico. On her way back home, Mitchell met with Tibetan Buddhist master Chogyam Trungpa in Colorado, an event she credited with curing her cocaine addiction and leaving her in a selfless "awakened state" that lasted three days. During some of her solo journeys, Mitchell donned a red wig, sunglasses, and told the varying strangers she met that her name was either "Charlene Latimer" or "Joan Black". Despite the disguise, Mitchell was still sometimes recognized. She traveled without a driver's licence and stayed behind truckers, relying on their habit of signaling when the police were ahead of them; consequently, she only drove in daylight hours.
Жазу
Court and Spark және The Hissing of Summer Lawns альбомдарын жазған кезде Митчелл өзінің музыкасын орындауға шақырылған рок-сессиялық музыканттардан көңілі толады. "Менің ойымша, нәзік әуендер мен ұсақ-түйектер көміліп қалды." Сессия музыканттары Митчеллге өзінің жазбаларында орындау үшін джаз аспапшыларын іздеуді кеңес берді. Сонымен қатар, оның барабаншы Джон Геринмен арақатынасы (1970-ші жылдардың ортасында ұзаққа созылған) оны эксперименталды джаз музыкасына көбірек бет бұруға және фольк пен поп тамырларынан алыстауға ықпал етті. Hejira альбомының негізгі тректерін жазғаннан кейін Митчелл бассист Жако Пасториуспен танысты және олар бірден музыкалық байланыс орнатты; Митчелл 1960 және 1970 жылдар басындағы "өлген, алысқан бас дыбысынан" қанағаттанбады және бас партиясы неге әрқашан аккордтың негізін ойнауы керек деп ойланды. Ол Hejira альбомындағы төрт тректің бас партияларын қайта жазды және 1976 жылдың қараша айында альбомды шығарды. Ол "хежира" сөзін сөздікте оқып тапты және "Ажадағыдай, ілмектелген "ж" әрпі арманнан кетуді, ешқандай кінәрат жоқтығын білдіреді" деген ойға келді. 1994 жылы Rolling Stone журналына берген сұхбатында Митчелл Hejira альбомының мұқабасын ерекше мақтан тұтатынын айтты: "Оған көп еңбек жұмсалды".
During the recording of her albums Court and Spark and The Hissing of Summer Lawns, Mitchell grew increasingly frustrated by the rock session musicians who had been hired to perform her music. " There were grace notes and subtleties and things that I thought were getting kind of buried." The session musicians in turn recommended that Mitchell start looking for jazz instrumentalists to perform on her records. In addition, her relationship with drummer John Guerin (which lasted through a significant portion of the mid 1970s) influenced her decision to move more towards experimental jazz music and further away from her folk and pop roots. After recording the basic tracks that would become Hejira, Mitchell met bassist Jaco Pastorius and they formed an immediate musical connection; Mitchell was dissatisfied with what she called the "dead, distant bass sound" of the 1960s and early 1970s, and was beginning to wonder why the bass part always had to play the root of a chord. She overdubbed his bass parts on four of the tracks on Hejira and released the album in November 1976. She found the word "hejira" while reading the dictionary, and was drawn to the "dangling j, like in Aja it's leaving the dream, no blame". During a 1994 interview with Rolling Stone, Mitchell cited the cover of Hejira as one of which she was particularly proud: "A lot of work went into that."
Марапаттар
1991 жылы Rolling Stone журналы мұқабасын ең жақсы альбом мұқабаларының тізімінде 11-орынға қойды. Колин Ларкиннің «All Time Top 1000 Albums» (2000) кітабының үшінші басылымында ол 776-шы орынды иеленді. Rolling Stone журналының 2020 жылғы «500 ең ұлы альбом» тізімінде 133-орынға ие болды.
In 1991 Rolling Stone placed the cover at No. 11 on its list of best album covers. It was voted number 776 in the third edition of Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums (2000). In the 2020 edition of Rolling Stones 500 Greatest Albums of All Time, it was ranked No. 133.