Чезаре Мальдини – италиялық футболшы және жаттықтырушы, «Милан» командасының капитаны, 4 рет Серия А чемпионы, Еуропа Кубогының иегері. Отбасылық тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық футболшы және менеджер
Italian footballer and manager
Чезаре Малдини (; 5 ақпан 1932 – 3 сәуір 2016) – итальяндық кәсіби футбол менеджері және қорғаушы ретінде ойнаған футболшы. Паоло Малдинидің әкесі және Даниэль Малдинидің әкесі, Чезаре мансабын итальяндық «Тристина» клубында бастады, ал 1954 жылы «AC Миланға» ауысты. Ол клуб сапындағы он екі маусымда төрт «Серия А» лига титулын және бір Еуропа кубогын жеңіп алды. 1967 жылы «Торино» клубында бір маусым ойнағаннан кейін футболдан кетті. Халықаралық аренада Италия құрамасы сапында 14 матч өткізіп, 1962 жылғы әлем чемпионатына қатысты. Ол «Милан» және Италия құрамасының капитаны болды. Менеджер ретінде ол бұрынғы «Милан» клубын екі рет, сондай-ақ итальяндық «Фоджиа», «Тернана» және «Парма» клубтарын жаттықтырды. Италияның 21 жасқа дейінгі құрамасын сәтті жаттықтырып, үш рет қатарынан Еуропаның 21 жасқа дейінгі чемпионатында жеңіске жетті; кейін ол 1998 жылғы ФИФА әлем чемпионатында Италияның негізгі құрамасын, ал 2002 жылғы ФИФА әлем чемпионатында Парагвай ұлттық футбол құрамасын жаттықтырды.
Cesare Maldini (; 5 February 1932 – 3 April 2016) was an Italian professional football manager and player who played as a defender. Father to Paolo Maldini and grandfather to Daniel Maldini, Cesare began his career with Italian side Triestina, before transferring to AC Milan in 1954, whom he captained to win four Serie A league titles and one European Cup during his twelve seasons with the club. He retired in 1967, after a season with Torino. Internationally, he played for Italy, earning 14 caps and participating in the 1962 World Cup. He served as team captain for both Milan and Italy. As a manager, he also coached his former club Milan on two occasions, as well as Italian sides Foggia, Ternana and Parma. He had a successful career in charge of the Italy under 21 side, winning the European Under 21 Championship a record three consecutive times; he later also coached the Italy senior team at the 1998 FIFA World Cup, and the Paraguay national football team at the 2002 FIFA World Cup.
Ерте және жеке өмір
Албино Малдини, теңізші, мен Мария Водебтің ұлы, Чезаре Малдини Италияның Фриули-Венеция-Джулия аймағындағы Триест қаласында дүниеге келген. Оның отбасы словен еді. 1962 жылы Мария Луизаға (Мариса; туған аты Мазуккелли, 1939–2016) үйленді; олардың алты баласы болды: үш ұл және үш қыз. Малдинидің немерелері Кристиан мен Даниэль «Милан» академиясында футбол ойнады, Кристиан соңғы рет «Серия C» турнирінде ойнады, ал Даниэль қазір «Миланнан» несиеге алынып, «Монца» командасында ойнап жатыр.
The son of Albino Maldini, a sailor, and Maria Vodeb, Cesare Maldini was born in Trieste, Friuli Venezia Giulia, Italy. His family was of Slovenian descent. He married Maria Luisa (Marisa; née Mazzucchelli, 1939–2016) in 1962; together they had six children: three sons and three daughters. Maldini's grandsons Christian and Daniel played football in the Milan academy, with Christian last playing in Serie C and Daniel currently playing at Monza on loan from Milan.
Клубтық мансап
Мальдини өзінің ойыншылық карьерасын 1952 жылы жергілікті «Триестина» клубында бастады. «Триестина» сапында екі маусым өткізгеннен кейін 1954 жылы «AC Milan» клубына ауысты. 19 қыркүйекте 1954 жылы клуб сапындағы дебютін жасады, бұл 4:0 есебімен лигадағы жеңіс болды. Ол сол кездегі маңызды ойыншылары бар «Милан» командасының құрамында өнер көрсетті, олардың ішінде Лоренцо Буффон, Франческо Загатти, Нильс Лидхольм, Гуннар Нордаль және Хуан Альберто Шиаффино есімдері бар; ол бірден негізгі құрамға еніп, дебюттік маусымында алғашқы лига титулын жеңіп алды. Барлығында, «Милан» сапында Серия А-да 347 матч өткізіп, 3 гол соқты. Нәтижесінде, «Милан» кубокты жеңген алғашқы итальяндық клубқа айналды, ал Мальдини кубокты көтерген алғашқы итальяндық капитан атанды. «Милан» сапындағы соңғы ойынын 1966 жылғы 22 мамырда Серия А-да «Катания» клубына қарсы өткізді, нәтижесі 6:1 жеңіс болды, бірақ бұл «Милан» сапындағы жетістіктерінен кем сәттілікке ие болды. 1960 жылғы 6 қаңтарда Швейцарияға қарсы 3:0 есебімен жеңіліп, 1955–60 жылдарғы Орталық Еуропа халықаралық кубогына қатысты, содан кейін Италия құрамасымен 1962 жылғы ФИФА Әлем Чемпионатына қатысып, турнирде екі матч өткізді. Әлемдік деңгейдегі үздік қорғаушы ретінде танылғанына қарамастан, карьерасының басында Мальдини кейде допты иеленгенде тым сенімді болып, қорғаныстан допты алып шығарда тәуекелге баруға бейім болды, бұл оның пас берудің дәлдігі мен допты меңгеру қабілетімен байланысты болды; мұндай бейімділік кейде қорғаныстағы сирек және ерекше қателіктерге әкеп соқты, ал итальяндық БАҚ бұл қателіктерді әзіл-қалжыңмен «Малдината» деп атады.
Maldini began his playing career with local side Triestina, in 1952, After two seasons with Triestina, Maldini transferred to AC Milan in 1954, where he went on to achieve notable successes both domestically and internationally in the team's starting line up, also becoming an important figure at the club. He made his debut with the club on 19 September 1954, in a 4–0 league win over his former side, featuring in a Milan team which included several important players at the time, such as Lorenzo Buffon, Francesco Zagatti, Nils Liedholm, Gunnar Nordahl, and Juan Alberto Schiaffino; he immediately broke into the first team and won his first league title in his debut season with the squad. In total, he made 347 appearances for Milan in Serie A, scoring 3 goals, as a result, Milan became the first Italian side ever to win the trophy, while Maldini became the first Italian captain to lift the cup. He made his final appearance for Milan on 22 May 1966, in a 6–1 home win over Catania, in Serie A. but was less successful than with Milan. He made his debut on 6 January 1960, in a 3–0 win over Switzerland in the 1955–60 Central European International Cup, and later took part in the 1962 FIFA World Cup with Italy, making two appearances in the competition. Despite his reputation as a consistently world class defender, in his early career Maldini was at times also known for being overly confident in possession, and for having a penchant to take risks when carrying or playing the ball out of the defence, due to his passing accuracy and ability on the ball; this tendency occasionally led to sporadic and atypical defensive errors, which were later humorously dubbed Maldinate by the Italian media.
Ерте мансап
Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Малдини жаттықтырушылыққа көшті, 1970 жылы «Милан» клубында Нерео Рокконың бас менеджерінің көмекшісі болып жұмыс істеді, ал кейін 1972 және 1974 жылдар аралығында команданы өзі жаттықтырды, Рокко клубтың техникалық директоры қызметін атқарғанда. Малдинидің «Милан» клубының бас жаттықтырысы ретіндегі алғашқы ресми ойыны 1972 жылғы 6 қыркүйекте Кубок иелері кубогында «FA Red Boys Differdange» командасына қарсы өткізіліп, 4:1 есебімен жеңіспен аяқталды. 1974 жылы 6 сәуірде «Веронаға» 2:1 есебімен ұтылғаннан кейін клубтан босатылып, маусымның соңғы ойындарында Джованни Трапатони оны алмастырды.
After retiring from playing Maldini became a coach, starting his career as an assistant manager for Nereo Rocco at Milan in 1970, and later also coached the team between 1972 and 1974, while Rocco served as the club's technical director. Maldini's first official match as Milan's head coach came on 6 September 1972, in a 4–1 away win over FA Red Boys Differdange in the Cup Winners' Cup; He was sacked by the club in 1974, following a disappointing 2–1 defeat to Verona on 6 April, and was replaced by Giovanni Trapattoni for the final few games of the season.
Италияның 21 жасқа дейінгі футболшыларының жаттықтырушысы
Мальдини 1986 жылы Италияның 21 жасқа дейінгі құрамасының бас жаттықтырылушысы болып тағайындалды және команданы он жыл бойы жаттықтырып, 1992 және 1996 жылдар аралығында үш рет қатарынан Еуропаның 21 жасқа дейінгі футбол чемпионатында жеңіске жетті. Италияның 21 жасқа дейінгі құрамасының жаттықтырушысы ретінде Мальдини команданың көптеген ойыншылары үшін кеңесші болды, олар кейіннен оның өсіп-жетілулерінде маңызды рөл атқарғанын айтты. Шындығында, бұрынғы шәкірттері Фабио Каннаваро, Джанлуиджи Буффон және Франческо Тоти 1996 жылы 21 жасқа дейінгі Еуропа чемпионатында жеңіске жеткен Мальдинидің құрамында 2006 жылғы ФИФА әлем чемпионатында жеңіске жетті. Сондай-ақ, ол 1992 және 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қатысқан Италияның Олимпиадалық құрамаларын жаттықтырды. Англияға қарсы алғашқы матчта 2:0 есебімен жеңіліп, Бразилиямен 3:3, Франциямен 2:2 тең түсті. Бастапқыда іріктеу кезеңінде қиындықтарға тап болса да, итальяндық БАҚ және жанкүйерлер 1998 жылғы құрамнан үлкен үміттерді көріп, мықты қорғаныс және Кристиан Виери, Алессандро Дель Пьеро және Филиппо Инзаги сияқты бірнеше дамыған шабуылшыларын қамтыды. Чезаре Мальдинидің ұлы Паоло команда капитаны болды. Италия құрамасы турнирдің B тобында Чили, Камерун және Австриямен бірге ойнады. Олар өз тобында Чилимен 2:2, Австриямен 2:1 есебімен жеңіске жетті. 1/16 финалға өткен Италия Норвегияны 1:0 есебімен жеңіп, турнирдің иесі Франциямен кездесуге жолдама алды. Голсыз тең түскеннен кейін Италия соңғы чемпиондармен пенальтилер сериясінде жеңіліске ұшырады. Италия әлем чемпионатында ешқандай матчта жеңіліс таба алмаса да, Мальдини итальяндық БАҚ-тағы оның қорғанысқа баса назар аударатын, дәстүрлі адаммен және либероны қолданатын, «ескі мектептің» катеначчоға ұқсас тактикасына байланысты ауыр сынға ұшырағандықтан турнирден кейін отставкаға кетті. Ол сонымен қатар Джанфранко Золаны құрамнан шығарып тастағаны үшін де айыпталды, сондай-ақ шығармашыл шабуылшылар Роберто Баджо мен Алессандро Дель Пьероны бірдей алғашқы құрамда ойнатуға құлшынбады, екінші жартылайда бірін алмастырып, бірін қоюды жөн көрді; осы даулы алмастырулар 1970 жылғы әлем чемпионатындағы итальяндық жаттықтырушы Ферруччо Валькарегги жасаған Сандро Маццола мен Джанни Ривера арасындағы алмастырулармен салыстырылды.
Maldini took charge of the Italian Under 21 side in 1986, and coached the team for ten years, winning the European Under 21 Football Championship tournament a record three consecutive times between 1992 and 1996. As Italy's Under 21 coach, Maldini was also known as a mentor for many of the team's players, who later stated that he played a key role in their development; indeed, former protégés Fabio Cannavaro, Gianluigi Buffon and Francesco Totti from Maldini's 1996 Under 21 European Championship winning squad went on to win the 2006 FIFA World Cup. He also coached the Italian Olympic teams that took part at the 1992 and 1996 Summer Olympics. sufferring a 2–0 loss in the opening match against England, and subsequently drawing 3–3 and 2–2 with Brazil and hosts France respectively. Despite initially struggling in qualification, the Italian media and fans had great expectations of the 1998 side, which included a strong defence, and several prolific attacking players, such as Christian Vieri, Alessandro Del Piero and Filippo Inzaghi, among others, in their prime. Cesare Maldini's son, Paolo, was captain of the team. Italy were drawn in Group B of the tournament with Chile, Cameroon and Austria. They won their group, drawing 2–2 with Chile in their opening game, and Austria 2–1. Advancing to the Round of 16, Italy then beat Norway 1–0 to secure a spot in the quarter finals against tournament hosts France. After a goalless draw, Italy were eventually eliminated by the eventual champions on penalties. Although Italy did not lose a match at the World Cup, Maldini resigned after the tournament due to heavy criticism in the Italian media over his allegedly ultra defensive and "old fashioned" catenaccio inspired tactics, which included the use of a traditional man marking defensive back line, as well as a sweeper. He was also condemned for leaving Gianfranco Zola out of the squad, and for his reluctance to field creative forwards Roberto Baggio and Alessandro Del Piero alongside each other in the front line, opting instead to have one player come on for the other in the second half; these controversial substitutions were compared to those made between Sandro Mazzola and Gianni Rivera by Ferruccio Valcareggi, the Italian manager at the 1970 World Cup.
Миланның оралуы және Парагваймен 2002 жылғы әлем чемпионаты
1999 жылдың ақпан айынан бастап бұрынғы «Милан» командасының бас скауты болып қызмет еткеннен кейін, жастар жаттықтырушысы Мауро Тассоттимен бірге, Альберто Заккерони жұмыстан босатылғаннан кейін маусымның соңғы ойындарын команда басқарды. Клуб үшін маусым көңіл көншіліксіз болғанымен, ол «Чемпиондар лигасына» ілікпеді, ал команда бірінші алты орынды ғана иеленді, Мальдини 11 мамырда «Милан» дербисінде қалалық қарсыласы «Интер» клубын еске қаларлық 6:0 есебімен жеңді. Клубқа «УЕФА кубогына» жолдама алуға көмектескеннен кейін, оның тағайындалуына қатысты пікір таластары туды (отандық жаттықтырушылар ескерілмеді, нәтижесінде жаттықтырушылар одағы оны иммиграциялық ережелерді бұзғаны үшін құрамынан шығаруға тырысты, сондай-ақ ол испан тілін нашар білді). Ол 2002 жылғы Оңтүстік Корея мен Жапонияда өткен әлем чемпионатына қатысқан құраманы қабылдады; 70 жасында ол әлем чемпионаттарында ұлттық құраманы басқарған ең егде жастағы бапкер атанды (оның ұлы Паоло сол турнирде Италия құрамасының капитаны болды).
After serving as a head scout for his former team Milan from February 1999, alongside youth coach Mauro Tassotti, following Alberto Zaccheroni's sacking, and led the squad for their final games of the season. Although the club endured a disappointing season, finishing in sixth place and failing to qualify for the Champions League, Maldini did lead the team to a memorable 6–0 victory over cross city rivals Inter in the Milan Derby on 11 May; After helping the club to qualify for the UEFA Cup, His appointment caused some controversy as domestic managers were overlooked (prompting the managers union to try to unsuccessfully expel him for immigration breaches), and because he spoke little Spanish. He took over the team which had already qualified for the 2002 World Cup hosted by South Korea and Japan; at the age of 70, he became, what was at the time, the oldest coach to ever be in charge of a national side at a World Cup tournament (his son Paolo captained Italy in the same tournament);
Бірінші ойында дисквалификация салдарынан Чилаверттің қатысуына мүмкіндік болмағанмен, Парагвай B тобынан 16-ға өтті, Оңтүстік Африкамен 2:2 тең түсіп, Испаниядан 3:1 есебімен жеңіліп, Словенияны 3:1 есебімен жеңді. 16-ға өткен кезде Парагвай финалист Германиядан 1:0 есебімен жеңіліп, 89-шы минутта Оливер Невиллдің голынан ұтылды.
Despite missing Chilavert for the first game due to suspension, Paraguay managed to advance from Group B to the Round of 16, after a 2–2 draw with South Africa, a 3–1 defeat from Spain, and a 3–1 victory over Slovenia. In the Round of 16, Paraguay were eliminated by the finalist Germany, losing 1–0 thanks to a 89th minute goal by Oliver Neuville.
Басқару стилі
Тактикалық тұрғыдан алғанда, Малдини сақ, дәстүрлі, прагматикалық және консервативті басқару стилімен танымал болды. Zona mista немесе gioco all'italiana жүйесінің жақтаушысы болған ол, аймақтық қорғаныс пен жеке таңбалаудың элементтерін біріктірді. Ол, әсіресе Италия құрамасының бас бапкері ретінде, қатты, қорғанысқа бағытталған жүйені қолданды; бұл жүйе оның ұстазы Нерео Рокко кеңінен қолданған катеначчодан шабыт алды, ал zona mista тіпті осы жүйенің дамуы ретінде қарастырылды. Малдини командасын мықты қорғанысқа негіздеуді ұнатқандықтан, ол көбінесе 3–5–2 немесе 5–3–2 формациясын қолданды, бірақ қақпашы алдында көбінесе сыпырушы (немесе итальян тілінде "либеро") және екі жеке таңбалаушы орталық қорғаушы (немесе итальян тілінде "стоппер") орналастыратын, сондай-ақ екі қанат қорғаушысы орта алаңдағы үш ойыншыға – екі орталық, алаңды шарлайтын жартылай қорғаушыға (меццала) және ортада терең жатқан ойыншыға (режиста) көмектесетін. Дегенмен, ол кейде 4–4–2 формациясын да қолданды, қорғаныста үш жеке таңбалаушы орталық қорғаушысымен немесе стандартты төрт қорғаушысымен және аймақтық таңбалау жүйесімен. Оның командалары қорғаныстағы тығыздығымен және қарсыластарды қорғаныста да, орта алаңда да қатаң және физикалық таңбалауымен белгілі болды. Олар көбінесе қарсы шабуылға шығып, нәтижеге жетуге және мүмкіндіктерді азайтуға баса назар аударды, шабуылдық ойынға немесе тартымды стильге ұмтылмады. Шабуылда ол әдетте бір-бірін толықтыратын екі шабуылшыны қолданды, мысалы, дәстүрлі түрде ірі, физикалық және нәтижелі орталық шабуылшы – Кристиан Виери сияқты – және кішкентай, жылдам, креативті және техникалық екінші шабуылшы – Роберто Баджио немесе Алессандро Дель Пьеро сияқты. Ол командадағы тепе-теңдікті бұзбау үшін екінші шабуылшыларын жиі ауыстыратын. Сирек жағдайларда ол үш шабуылшыны да қолданды.
From a tactical standpoint, Maldini was known for his cautious, traditional, pragmatic, and conservative approach as a manager. A proponent of the zona mista or gioco all'italiana system, which combined aspects of both zonal defence and man to man marking, he used a solid, defensive minded system, in particular as the head coach of the Italian senior national side; the system was inspired by catenaccio, which had had been widely used by his mentor, Nereo Rocco, and zona mista was even seen as an evolution of this system. As Maldini preferred to build his team on a very strong back line, he often fielded a fluid 3–5–2 or 5–3–2 formation, but which usually employed a sweeper (or "libero," in Italian) and two man marking centre backs (or "stopper," in Italian) in front of the goalkeeper, as well as two wing backs flanking a midfield trio featuring two central box to box midfielders or mezzali, with a deep lying playmaker or regista in the centre. However, at times, he would also use a 4–4–2 formation, either with a sweeper behind three man marking centre backs in defence, or with a more common flat four man defensive line and a zonal marking system, with two centre backs, a left back, and a right back. His teams were often known for being very compact defensively and for their tight and physical marking of opponents, both in defence and in midfield. They would often play on the counter attack, preferring to focus on obtaining results and conceding few opportunities, rather than producing an attacking minded or attractive playing style. In attack, he usually paired two forwards who would complement each other alongside one another, namely a traditionally large, physical, and prolific centre forward – such as Christian Vieri – with a smaller, faster, creative and more technical second striker – such as Roberto Baggio or Alessandro Del Piero. He often preferred to rotate his second strikers so as not to offset the balance within the team. On rare occasions, however, he also employed an attacking trident,