Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылы шыққан Джерри Ли Льюис альбомы
the 1964 Jerry Lee Lewis album
Live! at the Star Club in Hamburg, Germany; 1962 – бұл 1962 жылдың желтоқсан айының соңында Гамбургтағы Star Club-та жазылған ағылшын рок-тобы The Beatles-тың концерттік өнерлерінен құралған қос альбом. Албом 1977 жылы екі түрлі нұсқада шығарылды, онда The Beatles тобының 30 әні бар. Өнерлестірулер бір микрофонды қолданып, үй таспасына жазылды, нәтижесінде сапасы төмен болды. Тед "Kingsize" Тейлор 1973 жылы осы таспаларды сату мүмкіндігін зерттеуді бастады. Таспалар кейін Пол Мерфи сатып алып, дыбысын жақсарту үшін кең ауқымды аудио өңдеуден өтті, соның нәтижесінде 1977 жылғы альбом жарыққа шықты. Дыбыс сапасының нашарлығы коммерциялық сұранысты шектесе де, альбом Ringo Starr тоққа келгеннен кейін, бірақ Beatlemania басталар алдындағы топтың клубтық өнері туралы маңызды мәліметтер береді. The Beatles альбомның алғашқы шығарылымын заңды түрде тоқтатуға қол жеткізе алмады; жазбалар 1998 жылға дейін, топ өнерлестіру құқықтарының толық иесі атанғанша, түрлі форматтарда қайта басылды.
Live! at the Star Club in Hamburg, Germany; 1962 is a double album featuring live performances by the English rock band the Beatles, recorded in late December 1962 at the Star Club during their final Hamburg residency. The album was released in 1977 in two different versions, comprising a total of 30 songs by the Beatles. The performances were recorded on a home tape machine using a single microphone, resulting in a low fidelity recording. Ted "Kingsize" Taylor began to investigate possible marketing of the tapes in 1973. The tapes were eventually bought by Paul Murphy and subjected to extensive audio processing to improve the sound, leading to the 1977 album. Although the poor sound quality limits its commercial appeal, the album provides historic insight into the group's club act in the period after Ringo Starr joined but before the emergence of Beatlemania. The Beatles were unsuccessful in legally blocking the initial release of the album; the recordings were reissued in many forms until 1998, when the group were awarded full rights to the performances.
Өмірбаян
The Beatles тобының 1960-1962 жылдар аралығында Гамбургте өткізген бес резиденциясы Ливерпульдік топтың өнерлерін жетілдіруге және олардың атағын кеңейтуге мүмкіндік берді. 1960 жылдың тамызында барабаншы Пит Бест алғашқы Гамбургке шақыруды қамтамасыз ету үшін топқа қосылды, онда олар 48 түн Индра клубында, содан кейін 58 түн Кайзеркеллерде өнер көрсетті. The Beatles 1961 жылдың сәуір айында Гамбургке оралып, үш ай бойы Топ Тен клубында ойнады. Гамбургтегі жаңа музыкалық орын, Star Club, 1962 жылдың 13 сәуірінде ашылды, және The Beatles алғашқы жеті аптаға шақырылды. The Beatles 1962 жылдың қараша және желтоқсан айларында төртінші және бесінші рет Гамбургке оралды, бұл брондалмалар Star Club үшін көп бұрын жасалған болатын. Гамбургке жасаған бұрынғы үш сапарынан айырмашылығы, олардың барабаншысы Старр болды, ол тамыз айында Бесттің орнын алған еді. The Beatles 18 желтоқсанда басталатын соңғы екі апталық броньға оралуға құлшынбады, себебі олар Ұлыбританияда үлкен танымаллыққа ие болды және "Love Me Do" әнімен алғашқы хит-парадқа енді.
The Beatles' five residencies in Hamburg during 1960 to 1962 allowed the Liverpool band to develop their performance skills and widen their reputation. Drummer Pete Best was added to the band in August 1960 to secure their first Hamburg booking, where they played for 48 nights at the Indra Club and then 58 nights at the Kaiserkeller. The Beatles returned to Hamburg in April 1961 to play at the Top Ten Club for three months. A new Hamburg music venue, the Star Club, opened on 13 April 1962, with The Beatles booked for the first seven weeks. The Beatles returned to Hamburg in November and December 1962 for their fourth and fifth engagements there, which had been booked for the Star Club many months in advance. Unlike their previous three trips to Hamburg, their drummer was Starr, having replaced Best in August. The Beatles were reluctant to return for their final two week booking, which started 18 December, as they were gaining popularity in Britain and had just achieved their first charted single with "Love Me Do".
Жазу
The Beatles-тің соңғы "Star Club" қойылымдарының бір бөлігі (басқа орындаушылармен бірге) клубтың сахналық менеджері Адриан Барбер Тед "Кингсайз" Тейлор үшін жазылған. Барбер Grundig үйде қолданылатын магнитофонды секунд сайын 3¾ дюйм жылдамдықпен жазу үшін пайдаланды, сахнаның алдына бір микрофон орнатылды. The Dominoes тобының жетекшісі Тейлор (олар да клубта өнер көрсетіп жүрді), Джон Леннон топты жазуға келісімін бергенін, ал Тейлор олардың өнер көрсету кезінде сырамен қамтамасыз еткенін айтты. Дегенмен, таспалардағы әндер мен әңгімелер 1962 жылдың соңына, ал жазу күні 1962 жылдың 31 желтоқсанына (топтың Гамбургтегі соңғы күні) сәйкес келді. Кейінірек зерттеушілер таспалар желтоқсанның соңғы аптасындағы бірнеше күнде жазылған болуы мүмкін деп болжады. Аллан Уильямс (The Beatles-тің сол кездегі өкілі) Рождество мен Жаңа жыл аралығында үш немесе төрт сессияда шамамен үш сағат жазылғанын еске алды. Таспалардан коммерциялық мақсатта шығарылған 30 әннің тек екеуі Леннон-Маккартнидің туындылары болды. Қалғандары әртүрлі кавер-версиялар еді, олардың 17-сі The Beatles тарапынан қайта жазылып, олардың студиялық альбомдарында немесе "Live at the BBC" жинағында пайда болды. Уильямс Тейлордың айтқандарынан өзгеше тарихты баяндады, Тейлор Ливерпульге оралғаннан кейін, ол таспаларды жазу инженеріне беріп, оны мүмкін болатын альбомға өңдеуге тапсырды. Жоба аяқталмады, ал инженер кейіннен басқа қалаға көшіп кетті, таспалар көптеген заттармен бірге қалып қойды. 1972 жылы Уильямс, Тейлор және инженер тастап кетілген кеңсеге кіріп, таспаларды "едендегі қиратылған заттардың астынан" тапты. Таспалардың бар екендігі алғаш рет 1973 жылдың шілдесінде жарияланғанда, Уильямс Apple компаниясынан кем дегенде 100 000 фунт стерлинг талап етуді жоспарлаған. Уильямс кейінірек Джордж Харрисон мен Старрмен кездесіп, таспаларды 5000 фунтқа ұсынғанын, бірақ олар сол кездегі қаржылық қиындықтарға байланысты бас тартқанын айтты. Уильямс пен Тейлор Buk Records компаниясының директоры Пол Мерфимен бірлесіп, таспаларды таратуға мүмкіндік іздеді.
Portions of The Beatles' final Star Club performances (along with other acts) were recorded by the club's stage manager, Adrian Barber, for Ted "Kingsize" Taylor. Barber used a Grundig home reel to reel recorder at a tape speed of 3¾ inches per second, with a single microphone placed in front of the stage. Taylor, leader of The Dominoes (who were also playing at the club), said that John Lennon verbally agreed to the group being recorded in exchange for Taylor providing the beer during their performances. However, song arrangements and dialogue from the tapes pointed to late December 1962, and a recording date of 31 December 1962 (the group's last day in Hamburg) was commonly cited. Later researchers have proposed that the tapes are from multiple days during the last week of December; Allan Williams (The Beatles' booking agent at the time) recalled that a total of about three hours was recorded over three or four sessions between Christmas and New Year's Day. Of the 30 songs that were commercially released from the tapes, only two were Lennon–McCartney compositions. The others were an assortment of cover versions, 17 of which would be re made by The Beatles and appear on their various studio albums or Live at the BBC. Williams related a different history than Taylor, stating that after Taylor returned to Liverpool, he left the tapes with a recording engineer for editing into a potential album. The project was never finished and the engineer later relocated, with the tapes being among many items left behind. In 1972, Williams, Taylor, and the engineer gained access to the abandoned office and recovered the tapes "from beneath a pile of rubble on the floor." When the existence of the tapes was first publicly reported in July 1973, Williams was planning to ask Apple for at least £100,000. Williams said he later met with George Harrison and Starr to offer the tapes for £5,000, but they declined, citing financial difficulties at the time. Williams and Taylor teamed up with Paul Murphy, head of Buk Records, to find an outlet for the tapes.
Шығару
Мерфи ақырында таспаларды өзі сатып алып, жоба үшін арнайы Lingasong атты жаңа компания құрды. Альбомның 1977 жылғы маусымда АҚШ-та шығуына (Atlantic Records компаниясымен бірлесіп) байланысты, төрт ән алынып тасталып, олардың орнына таспалардан төрт басқа ән қосылды.
Murphy eventually bought the tapes himself and formed a new company, Lingasong, specifically for the project. For the album's June 1977 US release (in association with Atlantic Records), four songs were removed and replaced with four different songs from the tapes.
Қайта шығарылғандар
Келесі екі онжылдық бойында жазбалар бірнеше дыбыс жазу компанияларына лицензияланды, нәтижесінде әртүрлі тректермен көптеген шығарылымдар жасалды. 1979 жылы Pickwick Records Lingasong US нұсқасындағы әндерге қосымша аудио сүзгілеу және теңестіру жүргізіп, оны екі томдық "First Live Recordings" деп шығарды; жинаққа The Beatles-ке қате атрибуцияланған "Hully Gully" әні енді, бірақ шын мәнінде оны Клифф Беннетт пен The Rebel Rousers орындаған, бұл Star Club бағдарламасының тағы бір тобы. 1981 жылы Audio Fidelity Enterprises Ұлыбританияда "Historic Sessions" шығарды, бұл түпнұсқа Star Club шығарылымдарынан барлық 30 Beatles тректерін қамтитын алғашқы жинақ болды. Star Club таспаларынан алынған бірнеше әндер жылдар бойы Beatles-тің пираттық жазбаларында пайда болды. 1991 жылы өнеркәсіптік алып Sony Music екі CD-де жазбаларды шығарғаннан кейін The Beatles (Пол Маккартни, Харрисон, Старр және Йоко Оно) тарапынан жаңа құқықтық назар аудартылды. Sony сондай-ақ өздерінің Columbia House музыка клубы үшін арнайы нұсқасын жасады, бірақ Sony 1992 жылы сот процесі барысында атауларды алып тастады. Lingasong-тың түпнұсқа жинақты CD-ге шығаруы 1996 жылы The Beatles-тен тағы бір сотқа әкелді; 1998 жылы сот The Beatles-тің пайдасына шешім шығарды, олар таспаларға меншік құқығын және оларды пайдаланудың эксклюзивті құқығын алды. Харрисон жеке өзі сотқа куәлік беру үшін келді, ал оның куәлігі судьяның шешімінде маңызды фактор ретінде қарастырылды. Харрисон Леннонның Тейлорға жазуға рұқсат бергенін "әбсурд" деп сипаттап, "Бір мас адамның басқа мас адамдар тобын жазуы бизнес келісімі емес" деп қосты. 2022 жылы кинорежиссер Питер Джексон өзінің "Get Back" деректі фильмі үшін Beatles-тің "Let It Be" сессияларының дыбысын жақсарту үшін қолданылған технологияны Star Club таспаларының сапасын арттыру үшін де пайдалануға болатынын болжады. 2023 жылғы сұхбатында Джексон өзінің және оның командасының жақында түпнұсқа таспаларды тауып сатып алғанын және оларды тазалау үшін машиналық оқытуды қолдануды жоспарлап отырғанын растады, бірақ Apple қазіргі уақытта оларды шығаруды жоспарламайды.
Over the next two decades, the recordings were licensed to several record companies, resulting in numerous releases with varying track selections. In 1979, Pickwick Records performed some additional audio filtering and equalisation of the songs on the Lingasong US version, and released it over two volumes as First Live Recordings; the set included the song "Hully Gully" that was mistakenly credited to The Beatles, but was actually performed by Cliff Bennett and the Rebel Rousers, another act on the Star Club bill. In 1981, Audio Fidelity Enterprises released Historic Sessions in the UK, the first single package with all 30 Beatles tracks from the original Star Club releases. Several additional songs from the Star Club tapes have appeared on Beatles bootleg records over the years. The release of the recordings on two CDs by industry giant Sony Music in 1991 sparked renewed legal attention by The Beatles (as represented by Paul McCartney, Harrison, Starr, and Yoko Ono). Sony also produced a version specifically for their Columbia House music club, but Sony withdrew the titles in 1992 as a lawsuit was progressing. Lingasong's CD release of the original set prompted another lawsuit from The Beatles in 1996; the case was decided in 1998 in favour of The Beatles, who were granted ownership of the tapes and exclusive rights to their use. Harrison appeared in person to provide evidence in the case, and his testimony was cited as an important factor in the judge's decision. Harrison characterised the claim that Lennon gave Taylor permission for the recording as "a load of rubbish", and added: "One drunken person recording another bunch of drunks does not constitute business deals." In 2022, film director Peter Jackson speculated that the technology used to enhance the audio of the Beatles' Let It Be sessions for his documentary Get Back could also be used to increase the quality of the Star Club tapes. In a 2023 interview, Jackson confirmed that he and his staff recently located and purchased the original tapes and plan on using machine learning to clean them up, though Apple currently has no plans for release.
Қабылдау
Альбом коммерциялық сәттілікке жете алмады, АҚШ Billboard 200 альбомдар тізімінде жеті апта ішінде ең жоғарғы 111-орынға жетті. Альбомды бағалау кезінде көбінесе нашар дыбыс сапасы, The Beatles-тің ерте сахналық өнерінің тарихи маңызы мен беретін түсінігі салыстырылады. Rolling Stone журналының рецензенты Джон Свенсон альбомды "жақсы жазылмаған, бірақ қызықты" деп атады және The Beatles-ті "жаңабас, бірақ өте күшті" екенін айтты. Allmusic қайта басылым туралы: "Нәтиже өте төмен сапалы болды, және The Beatles-тің үлкен жетістігіне қарамастан, Тейлорға оларды пластинка ретінде шығаруға ашкөз және арсыз адамды табуға он бес жыл кетті" деп жазды. Q журналы жазбаларды "тарихи қызығушылық тудыратын" деп сипаттап, "Шоу керемет көрінеді, бірақ дыбысы қорқынышты – көрші үйден келіп жатқан керемет кеш сияқты" деп атап өтті. Джордж Харрисон: "Star Club жазбасы – біздің атымыздан жасалған ең нашар жазба!" – деп бағалады.
The album had limited commercial success, reaching a peak position of No. 111 during a seven week run on the US Billboard 200 album chart. Assessments of the album often weigh the poor sound quality against the historic importance and insight provided into The Beatles' early stage act. Rolling Stone reviewer John Swenson called the album "poorly recorded but fascinating" and commented that it showed The Beatles as "raw but extremely powerful." Allmusic, commenting on a reissue, wrote: "The results were very low fidelity, and despite The Beatles' enormous success, it took Taylor fifteen years to find someone greedy and shameless enough to release them as a record". Q magazine described the recordings as having "certain historical interest" and remarked: "The show seems like a riot but the sound itself is terrible – like one hell of a great party going on next door." George Harrison gave the assessment: "The Star Club recording was the crummiest recording ever made in our name!"