Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чикагодағы аудандық бірлестік
Community area in Chicago
Ерте тарих
Батыс Энглвуд деп аталатын аймаққа алғаш қоныс аударған еуропалықтар негізінен 1840 жылдары келген неміс және швед фермерлері болды. Рок-Айленд және Уабаш темір жолдары үшін темір жол желілері салынғаннан кейін бұл аймақ Чикаго-Джанкшн деп аталды, ол көп ұзамай Джункшн Гроув деп өзгерді. Бүгінде бұл Джункшн Гроув ойын алаңы паркі арқылы еске алынады, оны Чикаго саябақ ауданы күтіп ұстайды. 1865 жылы Джункшн Гроув кейіннен Енглвуд деп аталған Лейк қаласының құрамына енбеген қаласы болды. Екі оқиға Энглвуд және Батыс Энглвуд аудандарының халқының өсуіне себеп болды. 1871 жылы Ұлы Чикаго өрті солтүстіктегі көптеген аудандарды қиратты. Тұрғын үй салуға қолайлы ашық кеңістіктер мен темір жол желілерінің болуы осы аудандарды өрттен қираған қалалық орталықтан көшіп келген және тығыздықтан қашқан Чикаго тұрғындары үшін өте ыңғайлы етті. 1889 жылы Лейк қаласы Чикаго қаласына қосылғаннан кейін Энглвуд және Батыс Энглвуд аудандары Чикаго қаласының құрамына кірді. Қосылумен бірге Чикаго көше көліктері пайда болды, бұл дамуға серпін берген екінші фактор болды. 1903 жылы Englewood Elevated Railway Company 63-ші көше бойымен Лумиске дейін созылатын және Оңтүстік жаққа дейінгі жоғары темір жолға қосылатын тармақ салды. Көлік инфрақұрылымының жақсаруы Энглвуд аймағын ірі жұмыс берушілерге және қала орталығына жұмысқа барушы жұмысшылар үшін оңай сапарға айналдырды.
The first European settlers to the area that developed as West Englewood were predominantly German and Swedish farmers who arrived in the 1840s. After construction of rail lines for the Rock Island and Wabash Railroads, the area became known as Chicago Junction, which soon changed to Junction Grove. This is commemorated today with the Junction Grove Playlot Park, which is maintained by the Chicago Park District. By 1865, Junction Grove became the unincorporated town of Lake, which was later renamed Englewood. Two events led to population increases for the Englewood and West Englewood neighborhoods. In 1871 the Great Chicago Fire destroyed many neighborhoods to the north. The combination of open spaces for housing and the presence of railroad lines made these neighborhoods ideal for Chicagoans looking for less crowding and moving from the urban center destroyed in the fire. In 1889 the neighborhoods of Englewood and West Englewood became part of the City of Chicago after the town of Lake was annexed by the city. With annexation came Chicago street cars, the second factor to encourage development. In 1903 the Englewood Elevated Railway Company built a branch running roughly along 63rd Street to Loomis, which was connected to the South Side Elevated Railroad. These improvements in transportation made the Englewood area an easy commute for workers traveling north to the stockyards, a major employer, and downtown.
Экономикалық және нәсілдік өзгерістер
Бір уақытта жүздеген мың еуропалық иммигранттар Чикагоға келіп, мал өсіру орындарындағы және болат зауыттарындағы біліктілігі жоқ жұмыс орындары арқылы отбасыларын асырау мүмкіндігіне ие болды, ал Оңтүстік штаттарынан афроамерикалықтар индустриалды қалаға көшіп келе бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, әскерге шақырылған жұмысшылардың орнын басып, 1940 жылға дейін афроамерикалықтар қалаға көптеп қоныстанды. Олар қанаушылық әлеуметтік және саяси жағдайлардан қашып келді: линчелеулер, Оңтүстікте сайлау құқығынан айыру, жеткіліксіз қаржыландырылған білім беру жүйесіндегі сегрегация және заңмен бекітілген нәсілдік сегрегация. Бастапқыда олар иммигранттармен негізінен біліктілігі жоқ жұмыс орындары мен тұрғын үй үшін бәсекелесті; афроамерикалықтар тұрғын үй саясатындағы кемсітушілікке байланысты Оңтүстік жақтағы ескі үйлердің шектеулі аймақтарына, «Қара белдеу» деп аталатын жерге орналастырылды. Еуропалық иммигранттар мен этникалық ақ адамдар Оңтүстік жақтағы бөлек аумақтарды бақылады: ирландтар, поляктар, итальяндықтар және басқалары өздерінің халық шоғырланған орталықтарын құрды, оларды бір-бірінен және афроамерикалықтардан қорғады. Чикаго энциклопедиясының статистикалық мәліметтеріне сәйкес, 1930 жылы Батыс Энглвуд ауданында 63 845 тұрғын болды, олардың 98%-ы ақ нәсілді, ал шамамен 23%-ы шетелде туған. 1940 жылы халық саны 64 000-нан асып, ең жоғары деңгейге жетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі индустриалды қайта құру тұрғындардың жұмыс орындарын жоғалтуына әкелді: мал өсіру операциялары батысқа, алдымен Канзас-Ситиге (Канзас штаты), көшірілді, ал болат зауыттарындағы жақсы жалақылы жұмыс орындары да аймақтан шығып кетті. Теміржолдар да қайта құрылды, нәтижесінде ақ және афроамерикалықтар арасында кәсіподақ жұмыстарының саны азайды. 1960 жылы орташа табыс Чикагодағы орташа табысқа жақын болды – 6 738 доллар (1960 жылғы 6 738 доллар инфляцияға орай, қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), ал тұрғындардың 12%-ы афроамерикалықтарды құрады. 1960-жылдар мен одан кейін азаматтық құқықтар саласындағы жетістіктер афроамерикалықтар үшін тұрғын үйлерге қол жеткізуді жеңілдетті, олар басқа американдықтармен бірге қаланың шеткі аудандарына, Батыс Энглвуд және басқа оңтүстік аудандарына қоныстанды. Алайда, индустриядағы өзгерістер білікті жұмысшылардың орта тапқа қол жеткізуіне кедергі келтірді. Кәсіподақ жұмыстары нәсілдік белгі бойынша шектеуге алынбаса да, олардың саны азайды. Көптеген жұмысшылар жұмыс іздеу үшін аймақты тастап кетті, ал көршілес аудандарда халық саны мен қызметтер төмендеді. Басқа тұрғындар жаңа тұрғын үйлерді іздеп, қала маңындағы қалаларға көшіп кетті. 2000 жылға қарай жұмыс орындарының жоғалуы салдарынан Батыс Энглвудтың халқы 45 282 адамға дейін азайды. Сол кезде демографиялық өзгерістерге байланысты тұрғындардың 98%-ы афроамерикалықтарды құрады. 2000 жылғы халық санауы бойынша халықтың тек 1%-ы шетелде туған. ХХ ғасырдың соңындағы иммигранттар негізінен Латын Америкасы мен Азиядан келді және басқа аудандарда шоғырланған қоныстар құрды. 2020 жылғы халық санауы бойынша халық саны 30 000-нан төмендеді, бұл ең жоғары көрсеткіштен 50%-дан астам төмендеуді білдірді. 1980 жылдан бері өткен ондаған жылдар ішінде халықтың күрт азаюы Батыс Энглвудтағы үйлер мен пәтерлердің кеңінен тасталуына әкелді. Тасталған ғимараттар бос тұрғандар мен қылмыскерлерді тартып, қала әкімшілігін бос тұрған ғимараттарды сатып алуға және бұзуға итермеледі. Бұл бағдарлама Чикагоның көптеген аудандарына әсер етті, бірақ Энглвуд пен Батыс Энглвуд бірге алғанда, қаладағы бұзудың ең көп саны тіркелді. Басқа аудандарда көптеген тасталған ғимараттарды қала бұзғанмен, Батыс Энглвудта қайта құруға қызығушылық өте аз болды. Аймақтағы барлық бос жерлер бос қалды және көршілес аудандарда халық саны тез төмендеуде.
At the same time that hundreds of thousands of European immigrants were coming to Chicago, where unskilled labor jobs in the stockyards and steel mills enabled them to support families, Blacks from the rural South started migrating to the industrial city. Beginning during World War I, when they replaced workers who were drafted, Blacks migrated to the city in great number before 1940. They were escaping oppressive social and political conditions: lynchings, disfranchisement across the South that prevented them from voting, segregated education in underfunded systems, and legal racial segregation. Initially, they competed with immigrants primarily for unskilled jobs and housing; Blacks were restricted by discrimination in housing practices to narrow areas of older housing on the South Side, known as the Black Belt. European immigrants and ethnic whites dominated separate territories on the South Side: the Irish, Polish, Italians and others had their own centers of population which they protected against each other and against blacks. According to statistics compiled by the Encyclopedia of Chicago, the West Englewood area had 63,845 residents in 1930, 98% of whom were white and almost 23% foreign born. It reached its peak population in 1940, with more than 64,000 residents. Industrial restructuring after World War II led to the massive loss of jobs that residents had depended on: the stockyard operations were moved west, first to Kansas City, Kansas, and eventually the good paying jobs in the steel mills also shifted out of the region. Railroads also restructured, causing more loss of union jobs among both whites and African Americans. In 1960 the median income was close to the Chicago median income, $6,738 ($6738.0 in 1960 is equivalent to about <calculated amount> in recent years adjusted for inflation), and 12% of the residents were black. During the 1960s and after, advances in civil rights opened more areas of housing to blacks, and they followed other Americans into the further reaches of the city, settling in West Englewood and other southern neighborhoods. The changes in industry, however, meant that skilled workers could no longer achieve middle class lives. Although union jobs were no longer racially restricted, fewer were to be had. Many workers left the area to seek employment, and neighborhoods declined in population and services. Other residents moved further out into suburban towns to seek newer housing. By 2000 due to the loss of jobs, the population of West Englewood had dropped to 45,282. By that time, with demographic changes, 98% of residents were black. According to the 2000 census, only 1% of the population was foreign born. Late 20th century immigrants have been primarily from Latin America and Asia, and have created concentrated settlements in other neighborhoods. By the 2020 census, the population had fallen below 30,000, down more than 50% from the peak. The precipitous population declines in the decades since 1980 led to widespread abandonment of houses and apartment buildings throughout West Englewood. The abandoned structures attracted squatters and criminals, prompting the city government to begin buying up and demolishing vacant structures on a large scale. This program affected many neighborhoods across Chicago, but Englewood and West Englewood, taken together, had by far the highest number of demolitions in the city. Unlike other areas where many abandoned buildings have been demolished by the city, there has been very little interest in redevelopment in West Englewood. Virtually all of the lots cleared in the area remain vacant and the neighborhood's population has continued to rapidly decline.
Үкімет
Чикаго полиция департаментінің 7-ші ауданының бас штабы Батыс Энглвудта орналасқан.
The headquarters for the Chicago Police Department's 7th district are located in West Englewood.