Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1898 жылы Британдық Колумбияның жалпы сайлауы 1898 жылы өтті. Ол Британдық Колумбия заң шығарушы жиналысының мүшелерін сайлау мақсатымен ұйымдастырылды. Алдыңғы Британдық Колумбияның жалпы сайлауынан өзгеше, 1898 жылы 38 депутаттың 24-і бір мандатты округтерде сайланды. Сонымен қатар, үш екі мандатты округ және екі төрт мандатты округ болды. Әрбір сайлаушы округтегі бос орындар санына тең дауыс бере алатын болды.
The 1898 British Columbia general election was held in 1898. It was held to elect members of the Legislative Assembly of British Columbia. Unlike in the previous BC general election, in 1898 of the 38 MLAs 24 were elected in single member districts. There were also three 2 member districts and two 4 member districts. Each voter could cast as many votes as there were seats to fill in the district.
Партиялық саясат
Бұл сайлауда саяси партиялар болған жоқ – 1903 жылғы сайлауға дейін Британ Колумбиясы саясаты ресми түрде партиялық емес еді және саяси партиялар процеске қатыспады. Бұл үрдіс 1898 және 1900 жылдардағы сайлауларда партиялық тағайындалған кандидаттар мен кейбір партиялық мүшелер пайда болған кезде өзгерді; мысалы, Оңтүстік Нанаимодағы Ральф Смит. Сайлау жарияланғанда белгіленген саяси бағыттар, сайлау қорытындысы шыққаннан кейін билік пен қолдау үшін күреске байланысты болды ма, жоқ па белгісіз еді. Сондықтан "Үкімет" немесе "Оппозиция" ретінде көрсетілген мүшелер тек сол тізім бойынша сайланды және олардың міндетті адалдығы немесе партиялық сенімі болған жоқ. Егер "Оппозиция" тізімінен жаңа үкімет құрылса, мысалы, Чарльз Август Семлин сияқты, онда "Үкімет" тізімімен сайлауға түскен адам басқарушы фракцияға қосылуы немесе тіпті министрлік қызметіне шақырылуы мүмкін еді. Төмендегі кестеде палата отырысындағы орын тебу орналасуы көрсетілген. Семлин үкіметінің сәтсіздігіне 1900 жылдың басында тым жоғары амбициялы Жозеф Мартин кінәлі болды. Ол палата мүшелерінің вице-губернаторға берген петициясына қарамастан билікті ұстап тұрды, бірақ вице-губернатор Томас Роберт МакИннес Мартинге палата отырысы өтпеген кезде қолдау көрсетуін жалғастырды, осылайша сенімсіздік жағдайы дәлелдене алатын болды, тіпті Мартиннің өзі және тағы бір мүшесі ғана фракция құрады. Мартин алты ай бойы билікте болды, бірақ палатаның сөзсіз отырысы және дереу сенімсіздік дауысы, содан кейін өткен сайлау оны биліктен алып тастады және Джеймс Дансмуирді билікке әкелді. Осы оқиға, осы сайлауда және оған дейінгі сайлауларда туғандықтан, 1903 жылғы сайлауда Британ Колумбиясына партиялық саясат енгізілді.
There were no political parties in this election — until the 1903 election, British Columbia politics were officially non partisan and political parties were not part of the process. This trend began to change in the 1898 and 1900 elections with the appearance of party designated candidates and some party declared members; for example, Ralph Smith in South Nanaimo. The political alignments designated at the time of the dropping of the writ did not necessarily have anything to do with the jockeying for power and support once the election returns were in. Therefore, members shown as "Government" or "Opposition" only ran under that slate and had no necessary allegiances or party loyalties to follow. If a new government formed from the "Opposition" slate, as here with Charles Augustus Semlin, there was nothing to say that someone who'd run under the "Government" banner might not cross the floor either to join the governing caucus, or actually be invited over to take a cabinet position. In the table below, the seating is only as it was when the House convened. The failure of Semlin's government fell on the shoulders of an over ambitious Joseph Martin by early 1900. He held on to power despite a petition from Members of the House to the Lieutenant Governor, but the Lieutenant Governor, Thomas Robert McInnes, continued to support Martin so long as there was no sitting of the House, such that a situation of non confidence could be proven, even though Martin had only himself and one other member in his caucus. Martin held out for six months, but the inevitable sitting of the House and immediate vote of non confidence and subsequent election removed him from power and brought in James Dunsmuir. It was because of this debacle, born in this election and the ones that preceded it, that party politics was finally introduced to British Columbia for the 1903 election.