География

АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 55,0 шаршы миль (142 км²), оның ішінде 54,3 шаршы миль (141 км²) құрлық және 0,7 шаршы миль (2 км²), немесе 1,20% су алабын құрайды.

XVII ғасырдың ортасына дейін

Солтүстік Стонингтон жері Коннектикут штатының оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. 17 ғасырға дейін Коннектикуттың оңтүстік-шығысындағы және Род-Айлендтің іргелес аймақтарында пекоттар, ниантиктер және наррагансеттер мекен еткен. Солтүстік Стонингтондағы ағылшын отарлауына дейінгі үндістердің қызметі туралы көп мәлімет жоқ. Дегенмен, пекоттардың іздері қалада қалды. Алғашқы ақмекендеушілер қаланың негізгі геологиялық нысандарына, оның ішінде қаланың басты су арнасы – Шунок бұрқағына, сондай-ақ Ассеконк батпағына және Винтехог және Коссадук төбелеріне олардың есімдерін сақтап қалды. Сонымен қатар, отаршылдық билік пекот тайпасына екі резервация бөлді, оның ішінде 1683 жылы құрылған қаланың оңтүстік-батыс бұрышындағы Лантерн төбесіне жақын Лонг Пондтың шығыс жағалауындағы жер телімі де бар.

Колониялық дәуір және Революциялық соғыс: 1670-шы жылдар 1770-ші жылдар

17 ғасырдың көп бөлігінде Солтүстік Стонингтонды пекоттар мен еуропалық қоныс аударушылар сиреп қоныстанған. 1630 және 1640 жылдары ағылшындар Уэкетеккок (қазіргі Ескі Мистик) және Паукатук жағалауларында қоныстар құрды. Бірақ, халықтың өсуі және келесі онжылдықтардағы көші-қонның жалғасуы шаруалардың солтүстікке қарай жылжуына себеп болды. 1676 жылғы Филипп патша соғысынан кейінгі жағдайдың тоқтауы және Коннектикут, Род-Айленд және Массачусетс колониялары арасындағы шекаралық даулардың ішінара шешілуі де белсенді пионерлерді ішкі аймақтарға көшіп, жерді иеленуге ынталандырды. Солтүстік Стонингтонға алғаш қоныс аударғандар – 1667 жылы Езекиел Мейн мен Еремия Бурч болды. Олар Солтүстік Стонингтон және Кларк Фолс ауылдарының болашақ жерлерінде қоныстар құрды. Мейн бұрын Массачусетсте тұрған, Филипп патша соғысында қызмет еткен және әскери қызметі үшін жер алған. Бурч Америкаға көшіп келгенге дейін Англияда ұста болған және жер телімін алған. Көп ұзамай басқа пионерлер де келді. 1670 және 1680 жылдары қаланың негізін құраған Мейнстер, Майнерстер, Уилерлер, Браундар, Палмерлер, Хьюитттер және Эвериттер сияқты отбасылар келді. Олардың арасында 1707 жылы Джон Свон мен оның отбасы да болды, олардың құрметіне Свонтаун жолы аталды. 18 ғасырдың көп бөлігінде қала тұрғындары тың орманнан үйлер мен фермалар жасауға күш салды. Бұл өте ұзақ, ұрпақтарды қамтитын процесс болды. Пионерлер жүздеген жылдық алып ағаштарды шіріп, құлағанша кесіп тастады, содан кейін жерді тазарта бастады және тастарды жылжытты. Мал жолдары мен ескі пекот жолдарынан асып, далаға жолдар салынды. 1753 жылы отарлық шешендер Паукатук-Волантаун жолының (қазіргі 49-жол) болашақ бағытын белгіледі. Бұл жобада 16 жасар Сайлас Дийн де жұмыс істеді. Кейін ол Коннектикуттың бірінші және екінші Континенттік Конгресінде өкілдік етті және Франциядағы АҚШ-тың алғашқы дипломаттарының бірі болды. 1768 жылы Солтүстік Стонингтон және Паукатук арқылы Норвич (Коннектикут) пен Провиденс (Род-Айленд) арасында апталық дилижанс ашылды. Бұл жол Норвич-Вестерли жолы болды, қазір 2-жол деп аталады. Тұрғындардың әр жексенбіде Стонингтондағы Жол шіркеуіне қашықтықтан баруға құлшынбауы 1717 жылы солтүстік қауымдастығының құрылуына әкелді. Солтүстік Стонингтонның солтүстік бөлігі өздерінің кездесу үйін салуды көздеді. Бұл «Солтүстік қауымдастығы» бүгінгі Солтүстік Стонингтон мен Стонингтон арасындағы шекараға ұқсас шекара сызығын анықтады. Бірақ 1723 жылға дейін осы сызық және солтүстік кездесу үйінің орналасуы туралы келіспеушіліктер болды, олар отарлық жиналыстың бірнеше рет араласуын қажет етті. 1724 жылы Коннектикут Ассамблеясының жарлығымен Солтүстік Стонингтон өз атын алды. Шіркеу ақыры 1727 жылы Уайассуп және Реутеман жолдарының қиылысындағы төбеде салынды. 1731 жылы Гарвардтан жаңадан оқыған Рев. Джозеф Фиш келді және 1781 жылы 76 жасында қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Бұл ғибадатхана шамамен бір ғасыр тұрды және қабырғалары ешқашан боялмағандықтан және қартайған сайын қараңғы болғандықтан «Қара шіркеу» деп аталды. 1740 жылдардың басында Ұлы ояну қозғалысы Америка колонияларында тарады. Бұл жандану қозғалысының басты нәтижелерінің бірі Америкада баптист шіркеуінің тез өсуі болды, ал Солтүстік Стонингтон Коннектикуттағы осы діннің бекінісіне айналды. Бұл шіркеудің көптеген жамағаттары Рев. Фиштің үйінен келді және жаңа баптистер 1743 жылы өздерінің кездесу үйін құрды. Бұл Стонингтон мен Солтүстік Стонингтонның алғашқы баптист шіркеуі болды. Бүгін ол қаланың солтүстік-шығыс бұрышындағы Пендлтон төбесінде орналасқан, бірақ бастапқы ғимарат оңтүстікке қарай сәл төменде салынған. Қазір сол жерде тас белгі тұр. Рев. Фиштің қауымындағы дүрбелең 1746 жылы ауылдан батысқа қарай бір шақырымнан астам жерде «Қатаң конгрегационалистік шіркеу» құрған топтың кетуімен аяқталды. Бұл оқиға Рев. Фишке ауыр соққы болды. Кейін ол «Отбасылардың, шіркеулердің және діни отбасылардың тәртібі қоршалып, таратылды, биліктің тізгінін жоғалтып алды және анархия мен шатасудан басқа ештеңе қалмады» деп жазды. 1817–1827 жылдары конгрегационалистер мен қатаң конгрегационалистер шіркеулері қайта бірігіп, қаланың қазіргі конгрегационалистік шіркеуі орналасқан ортақ шіркеу салды. Басқа екі баптист шіркеуінің құрылуы осыған қарағанда азырақ драматикалық болды. Рев. Уейт Палмер 1765 жылы Пендлтон Хилл және Стилман жолдарының қиылысында орналасқан Екінші баптист шіркеуін құрды. Үшінші баптист шіркеуі 1828 жылы Солтүстік Стонингтон ауылындағы диірменшілердің өсіп келе жатқан халқына қызмет ету үшін құрылды. Қалалық азаматтар 1760 жылдардағы француз және үнді соғысына қатысты, кейбіреулері Монреаль қамалына дейін барды. Бірақ қаланың ынтасы Тәуелсіздік соғысымен байланысты. Солтүстік Стонингтон әлі де Стонингтонның бір бөлігі болғандықтан және кеңсе қызметкерлері екі жердің арасында ажырату жасалмағандықтан, соғысқа қосылған қала тұрғындарының нақты санын анықтау қиын. Бірақ 19 ғасырдан қалған зейнетақы тізімдері мен басқа құжаттар көптеген адамдардың түрлі Континенталдық және милиция бөлімдеріне, әсіресе 6- және 8-милиция полктеріне қосылғанын көрсетеді. Соңғысы 1776 жылдың күзінде Лонг-Айленд шайқасында генерал Джордж Вашингтон армиясына қосылды. Солтүстік қауымдастығының үш адамы соғыста көрнекті рөл атқарды: Томас Уилер 1775 жылдың тамызында Стонингтон қаласына жасалған британдық теңіз шабуылына қарсы сәтті қарсы тұру кезінде милицияда кіші офицер болып қызмет етті, содан кейін келесі жылғы Нью-Йорктегі науқанда 8-ші милиция полкінде рота командирі болып қызмет етті. Элиас Санфорд Палмер 1776 жылдың соңында Лонг-Айленд науқанында Уодсворт бригадасында лейтенант болып қызмет етті және соғыс бойында милицияда қызметін жалғастырды. 1790 жылдары ол 30-шы милиция полкінің командирі болды. Чарльз Хьюитт, қатардағы сарбаз, 1777 жылдың 10 шілдесінде Ньюпорт (Род-Айленд) қаласында генерал Ричард Прескоттты тұрғын үйінен ұстап алған 40 адамнан тұратын шабуыл тобының құрамында болды. Прескотт гессендік әскерлерінің үлкен оккупациялық күштерінің британдық командирі болды. Уилер мен Палмерден айырмашылығы, Хьюитт жасөспей қайтыс болды, 1779 жылы теңізде сары аурудан қайтыс болды.

Теміршілер мен корпорациялар: 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың ортасы

XVIII ғасырдың алғашқы жартысында Солтүстік Стонингтонның бірінші және екінші буын фермерлері қаладағы өзендер мен ағындардың күшін пайдаланып, диірмендер мен ағаш кесетін станоктарды құруға кірісті. Мысалы, қазіргі ауылға алғаш қоныс аударғандардың бірі Сэмюэл Ричардсонның 1702 жылы Шунок өзенінің бойында жұмыс істеп тұрған диірмені болған. Алайда, тек 1790 жылдары, АҚШ тәуелсіздік алғаннан кейін ғана қалада диірмендер кеңінен тарала бастады. Мұның басты себебі - қаланың фермерлері енді жерді тазартуға және күн көрісін қамтамасыз етуге емес, Коннектикут немесе Бостон және Вест-Индия сияқты нарықтарға экспортталатын өнім мен мал өнімдерін арттыруға бағытталды. Екіншіден, осы кезеңде елде соғыс жылдарының қиындықтары мен белгісіздігінен кейін экономикалық өркендеу кезеңі басталды. 18 ғасырдың соңында Шунок өзенінің бойындағы ауылда диірмендер тез көбейе бастады, сондықтан жергілікті жер "Миллтаун" деген атау алды, ал Эйвери отбасы және басқа жер иелері қазіргі Майн-стриттің батыс жағындағы жерлерді диірмендерде жұмыс істейтін жұмыскерлер үшін бизнес пен тұрғын үйлер салуға сата бастады. Кішкентай қауымдар, өздерінің шіркеулері, пошта кеңселері, диірмендері және дүкендері бар, Бёрч-Фоллста (1860 жылдары Кларк-Фоллз деп қайта аталды) және Лорел-Гленде, екеуі де қаланың шығыс шетінде, ал Ашвилл мен Пендлтон-Хилл (1840 жылдарға дейін Паучунганук деп белгілі), тиісінше қаланың солтүстік-батыс және солтүстік-шығыс бұрыштарында орналасқан. Қаланың ішінде бес қаладан алыста орналасқан жергілікті қауымдардың астық және ағаш өңдеу қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жеке диірмендер пайда болды. XIX ғасырдың басында Солтүстік Стонингтон тұрғындары өздерін қаланың оңтүстік бөлігіндегі қауымдардан бөлек деп санай бастады. Мистик, Стонингтон және Паукатук қауымдастықтары автокөлік дәуірінен бұрынғы стандарттар бойынша алыс болды, теңізші табиғаты болғандықтан, "оңтүстік тұрғындары" айтарлықтай әртүрлі қажеттіліктер мен мүдделерге ие болды. 18 ғасырдың соңынан бастап оңтүстік қауымдастықтардың жағалау бойында салыстырмалы түрде қымбат құрылыс жобаларын салуға тырысуы, мысалы, Стонингтон қалашығынан Мистикке дейінгі жаңа жол және Ламберт бұғазының үстіндегі көпір, алдымен қаланың солтүстік шетіндегі тұрғындарды осы жобаларға арналған қаражатты бюджеттеуге қарсылық білдірді, соңында солтүстік тұрғындары бөлініп, өз қалаларын құрды. 1807 жылдың сәуір айында Стонингтонның Роуд шіркеуіндегі қалалық жиналыста сайлаушылардың көпшілігі бөлуді шешті, конгрегационалистік шіркеудің Солтүстік және Оңтүстік қоғамдары арасындағы ескі шекараны демаркациялық сызық ретінде пайдаланды. Жаңа қаладан бұл шараны мақұлдау үшін Мемлекеттік Ассамблеяға өтініш жіберілді. Келесі айда жиналған Ассамблея жаңа қаланың тәуелсіздігін мақұлдады, бірақ қаланың Джефферсон деген жаңа атын қабылдамады, оның орнына қала "Солтүстік Стонингтон" деп аталатын болады, өйткені Стонингтонның солтүстік бөлігі осы атпен шамамен бір ғасыр бойы белгілі болған. Ассамблеяның себебі үстіртен логикалық болғанымен, оның "Джефферсон" атын қабылдамауының себебі, Хартфордтағы басымдықты федералист саясаткерлері ұстаған айтарлықтай антагонизм болды, олар Президент Джефферсонға және оның саясатына қарсылық білдірген Жаңа Англияны басқарды. Біз елдің үшінші президентінің - екінші мерзімінің ортасында - Солтүстік Стонингтон тұрғындары арасында соншалықты танымал болған себебін білмейміз, бірақ, мүмкін, Джефферсонның Коннектикуттағы конгрегационалистік шіркеудің саясаты мен дінін үстемдігіне қатысты ашық сын-пікірлері жергілікті баптистер қауымының адалдығын әкелді, олар оны әлі де конгрегационалистік шіркеуге артықшылықты құқықтарды бекіткен мемлекеттегі өздерінің құқықтарын қорғаушы ретінде қарастырған шығар. Келесі жылы, 1808 жылы қаланың салық салынатын активтерінің тізімі қаланың экономикалық бейнесін көрсетеді. Қала әлі де негізінен ауыл шаруашылығына арналды. Қаланың 53 пайызы егін егуге немесе жайылымға берілді, қалған жерді орманды жер алып, көбісі тасты жерлер мен батпақтарда орналасқан. Шаһардың шамамен 2500 тұрғыны 750-ге жуық үйде тұрып, 445 өгіз бен бұқа, 1354 ірі қара және 388 жылқы ұстаған. 3335 қой болды, бұл АҚШ-тың британдық тоқыма импорттарына қарсы сауда кедергілері салдарынан қаладағы жүн бизнесінің айқын көрінісі болды, бұл жүн өнімдеріне ішкі сұранысты арттырды. Сонымен қатар, осы тізімде қаланың ауыл шаруашылығы байлығы мен өсіп келе жатқан зауыт белсенділігінің көрінісі бар. Бес дүкен - екеуі екі қабатты - пайда болды. Екі көрнекті азамат шайкаларға ие болды: Паучунганук Хиллдегі Революциялық соғыс ардагері Элиас Санфорд Палмер және қаланың солтүстік-батыс бөлігінде тұратын Томас Прентис. Дүкеншілер Дэниел мен Сакстон Майнер Милтаунда серіппелі "карета" иеленді. Элиас Санфорд Палмер және Томас Прентис сияқты тоғыз жетекші азамат тағы бір мәртебелік белгіге ие болды: "болат және латунь бөлшектері" бар сағаттар. Қала тұрғындарының шөлдеуін қанағаттандырумен қатар, көптеген диірмен жұмысшыларына да қызмет еткен тоғыз таверна болды, олардың бесеуі дүкендермен байланысты болды. Солтүстік Стонингтон және оның ескі әпкесі Стонингтон 1812 жылғы соғыста ынталы рөл атқарды, тіпті соғыс Коннектикутта және Жаңа Англияның басқа жерлерінде терең ұнатпаса да. Соғыс кезінде Солтүстік Стонингтон тұрғыны, түпкілікті қоныс аударушы Джон Рэндаллдың шөбересі, лейтенант-полковник Уильям Рэндалл Коннектикут милициясының 30-шы полкін басқарды, ол екі рет жұмылдырылды. Біріншісі 1813 жылдың маусымында болды, ол кезде Рэндаллдың полкі - Стонингтон мен Солтүстік Стонингтоннан теңдей құралған шамамен 300 адамнан тұратын - жаңбырлы түнді өткізіп, Гротонға британдық теңіз күштерінің шабуылдан қорғауға көмектесу үшін асыққан. 30-шы полк 1814 жылдың тамызында қайтадан қаруға шақырылды, ол кезде британдық соғыс кемелерінің эскадрильясы Стонингтон қалашығын шабуылдауға дайындалып, бомбалады. Осы шайқас кезінде Lantern Hill "Tar Barrel Hill" деген лақап атын алды, өйткені Стонингтонға шабуыл күтіліп тұрғандықтан, әскерлер шарапты шағылыстыру үшін оның шыңына дорбалармен тасыды, егер британдық күштер Sound-та пайда болса, оларды дабыл ретінде пайдалану үшін. Бұл төбеден шыққан от пен түтін Рэндаллды және оның адамдарын Стонингтон қалашығын өртеуге ниеттенген шабуылшылар тобын тойтарту үшін Стонингтон Пойнтке жылдам әрекет етуге ескертті. 1820-ші және 1830-шы жылдар Милтаунның коммерциялық орталық ретінде өсуін жалғастырды, қаланың көптеген жүн өндірісін өңдеу үшін екі толық диірмен, сондай-ақ тері илеу зауыты, темір зауыты, жиһаз жасау шеберханалары және үлкен зауыт жұмыс күшіне қызмет ету үшін бірнеше астық диірмендері мен дүкендер салынды. Қаланың жалпы халқы қосылғаннан кейін шамамен 2500-ден 1830 жылдарға қарай 2800-ден асты, ал осы кезеңдегі коммерциялық белсенділік 1820 жылы ашылған New London Providence Turnpike арқылы жеңілдетілді, ол бүгінде 184-бағдарлама ретінде белгілі. Осы кезеңде Вилер отбасы өздерінің дүкендері мен сауда байланыстары арқылы көптеген коммерциялық байлықты жинады. Маджор Дадли Вилер (1796–1888) бұл уақытта отбасының ең көрнекті мүшесі болды; қалада екі дүкенге ие болудан басқа, ол жүн экспортымен де тығыз айналысты және ғасырдың ортасында Нью-Йорк қаласындағы импорт-экспорт кеңсесінде жұмыс істеді. Келесі ғасыр бойы Вилерлер қалаға көптеген мұралар қалдырды, оның ішінде конгрегационалистік шіркеуге және мектептерге үлкен үлестер берді...

Азамат соғысы: диірмендер үшін соңғы құттықтау

Солтүстік Стонингтоннан ер адамдар Азамат соғысы кезінде бірнеше Коннектикут полкіне қосылған, бірақ олардың ең танымалдары Коннектикут еріктілерінің 21-ші полкі болды, себебі оның "G" ротасы толығымен Солтүстік Стонингтон тұрғындарынан құралған. 21-ші полк Вирджинияға келген соң, 1862 жылдың соңында Фредериксбург шайқасында алғашқы ірі шайқасына қатысты, 1863 жылы Дрюридің Блаффінде ауыр шығындарға ұшырады және 1864 жылдың ортасынан соңына дейін Гранттың Ричмондқа шабуылына қатысты. Полкте офицерлердің саны азаюы соншалықты жоғары болды, тіпті "G" ротасының командирі ретінде соғысқа қатысқан Солтүстік Стонингтон тұрғыны Джеймс Ф. Браун соғысты подполковник және полк командирі ретінде аяқтады. Солтүстік Стонингтоннан полкке қатысқан Уильям С. Хаббель 1864 жылы шағын шабуыл жасағын басқарғанда көптеген конфедерат әскерлерін тұтқындағаны үшін Құрмет медалін алды. Азамат соғысы армия үшін жүн өнімдеріне үлкен сұраныс жасады, нәтижесінде Солтүстік Стонингтондағы диірмендер қызметі уақытша жанданды. Осы жаңа коммерциялық мүмкіндікті пайдаланып, Альфред Кларк Бёрчс-Фоллста жүн өңдеу үшін үлкен кардинг фабрикасын салды, оған 34 000 доллар жұмсалды. Фабрика 1895 жылға дейін ғана жұмыс істеді, бірақ қауымдастықтың атын Кларк Фолс деп өзгерту тұрақты болды. Ескі фабриканың негізі Кларкс-Фоллс қаласының оңтүстік-батысына қарай, 216-шы тас жол мен Кларкс-Фоллс тас жолының қиылысында сақталған. Миллтаунда (Солтүстік Стонингтон ауылы) және Лорел Глендегі бірнеше диірмендер ХХ ғасырдың басына дейін сақталып қалды.

Ауылдық тыныштық: 1870-1930 жылдар

Азамат соғысынан кейін Солтүстік Стонингтон халқы – ауылдық Жаңа Англияның көп бөлігі сияқты – азаюын жалғастырды. 1910 жылы, қала құрылғалы бір ғасырдан астам уақыт өткен соң, тұрғындар саны 1100-ге жетті, бұл қаланың өркендеген кезеңімен салыстырғанда бес еседен кем. Қала жастары байлық табу үшін үлкен қалаларға кетіп жатты, ал кейбіреулері шекараны мекендеу үшін батысқа бет алған пионерлерге қосылды. Халық азайған сайын жер бағасы төмендеді, соның нәтижесінде шаруалар Солтүстік Стонингтон мен көршілес аудандарда кең аумақтарды сатып ала алды. Осындай жер иесі және қаланың танымал тұлғасы Лафайетт Мэн қаланың батыс жағында (сондай-ақ көршілес аудандарда) үлкен жерлерді жинады. Оған қанша гектар жері бар деп сұрағанда, ол: «Шын мәнінде білмеймін. Оның жартысынан да астам бөлігін аралап көрген емеспін», – деп жауап берді. Халықтың азаюы және ауыл шаруашылығының механикалық түрде жүзеге асуы фермалар мен егіс және жайылым жерлерінің азаюына әкелді. 19 ғасырдың екінші жартысынан бастап орман бірте-бірте қайтадан өсіп, бүгінгі күні қаланың көп бөлігі ағаштармен жабылған. Осы кезеңде Солтүстік Стонингтоннан кеткендердің кейбіреулері Жаңа Англияның басқа аймақтарында жетекші азаматтарға айналды. 1850 жылы туған Сэмюэл Прентис Йель университетінде оқыды және 1913–1920 жылдары Коннектикут штатының Бас судьясы болды. 1860 жылы туған және қаланың негізін қалаушылардың бірінің ұрпағы Отис Рэндалл Браун университетінде математика профессоры болды және 1913–1930 жылдары осы оқу орнының деканы қызметін атқарды. Сонымен қатар, Эллен Фитц Пендлтон 1911–1936 жылдары Уэлсли колледжінің алтыншы президенті болды. 1901 жылы салынған Уилер мектебі мен кітапханасы қала жастарына тегін орта білім берумен қатар, сырттан келген оқушыларды да қабылдады. Кітапхана екінші қабатта орналасқан. 1950 жылы Солтүстік Стонингтон 15 бір бөлмелі мектепті бастауыш сыныптарға арналған біріктірілген мектепке алмастырды. Орта мектеп оқушылары біраз уақыт Стонингтон орта мектебінде оқыды, содан кейін 1956 жылы жаңа Уилер орта мектебі ашылды. Келесі жылдары жақын жерде орта және бастауыш мектептер салынды. Бүгінде алғашқы ғимарат қаланың кітапханасы ретінде пайдаланылуда. ХХ ғасырдың басында прогресс қаланың экономикалық байланысын сыртқы әлеммен жаңартты. 1906 жылы Вестерлиден Норвичке қарай Солтүстік Стонингтон арқылы өтетін трамвай желісі іске қосылды. Трамвай желісі 15 жыл бойы жұмыс істеді, бірақ бұрынғы Вестерли-Норвич тас жолындағы автокөліктерге арналған 2-ші бағыттың ашылуынан кейін банкротқа ұшырады. 1933–1934 жылдары 184-ші бағыт ескі Нью-Лондон-Провиденс тас жолының бойымен салынды. Оның шағылдың қалың қабаты ешқашан жөндеуді қажет етпеді. Бір буын бойы бұл тас жол Жаңа Англияның оңтүстік жағалауындағы Провиденс және Бостонға баратын негізгі автокөлік жолы болды.

Солтүстік Стонингтон және қазіргі заманғы қиындықтар: 1940-шы жылдар мен одан кейінгі жылдар

1920-1930 жылдары қала арқылы мамыржолдардың салынуы Солтүстік Стонингтон мен Нью-Лондон округінде Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін халықтың қарқынды өсуіне және экономикалық өзгерістерге негіз салды. 1950 және 1960 жылдары Солтүстік Стонингтон оңтүстік-шығыс Коннектикуттың соғыстан кейінгі қорғаныс өнеркәсібі мен әскери қауымдастығы үшін жатаққа айналды, оған Electric Boat, Pfizer және Underwater Sound Laboratory сияқты компаниялар кірді. Осының нәтижесінде, қала 1950 жылдары 600 тұрғынды (Cedar Ridge құрылысын салу арқылы) және 1960 жылдары үш есе көп (Kingswood/Meadow Wood құрылысын ашу арқылы, Village-ге жақын) қосты. 1964 жылдың соңында Interstate 95 құрылысымен және Солтүстік Стонингтонда екі шығудың ашылуымен қаланың кез келген жерге қол жеткізуі оңай болды. 1970 жылдардан бастап Солтүстік Стонингтонның оңтүстік-шығыс бұрышында, I 95-ке жақын бірнеше «технопарктер» ашылды. Қала халқының күрт өсуі мектеп жүйесінің көлеміне тікелей әсер етті: 1950 жылдардың соңындағы түлектердің орташа саны ондаған болса, 1965 жылы ол 42-ге дейін екі еседен астам өсті, ал 1968 жылы 51-ге жетті. Одан бері мектеп оқушыларының саны қаланың біртіндеп өсуімен үйлеседі, ал 2006 жылғы түлектер саны 65 болды, бірақ Wheeler Коннектикут штатындағы ең кішкентай мектептердің бірі болып қала береді. Қаланың жылдам тұрғын үй құрылысы 1963 жылы жоспарлау және аймақтық шектеулер мен ережелерді әзірлеуге әкелді, өйткені азаматтар қаланың ауылдық сипатын жоятын шамадан тыс даму мүмкіндігінен алаңдады. Соңғы тридцать жылда халық санының өсуі жалғасып келеді, бірақ 1950 және 1960 жылдардағы қарқынмен емес. Бүгінде Солтүстік Стонингтонның тарихи ауылдық сипатын сақтаудағы басты қиындық тұрғын үйлерді бөлуден емес, ірі коммерциялық жобалардан туындайды. I 95-ке қолжетімділігі, ауылдық сүйкімділігі және 1992 жылдан кейін көршілес Ледиард қаласындағы Mashantucket казиносына жақын орналасқандықтан, қала көптеген әзірлеушілерді тартты, олар қала үшін әлі сәтті болмаған ойын-сауық парктерінің жобаларын ұсынды. Солтүстік Стонингтон тұрғындары мен қонақтары қаланы оның әдемілігі мен тарихи құндылығы үшін қадір тұтады. 1983 жылы Village, 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында салынған 58 үй мен басқа да ғимараттарға негізделген Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Олардың жасы мен тарихи маңыздылығы үшін қаланың басқа жерлерінде орналасқан Luther Palmer мен John Randall үйлері де тізілімге енгізілді.

Демография

2000 жылғы халық санауы бойынша қалада 4 991 адам, 1 833 шаруашылық және 1 424 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. 2 052 тұрғын үй болды, орташа тығыздығы құрады. Қала тұрғындарының этникалық құрамы: 94,31% ақ нәсілді, 0,60% афроамерикалық, 2,06% американдық үндістер, 1,06% азиялық, 0,22% басқа нәсілдерден және 1,74% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілдегі испан немесе латын американдықтары халықтың 1,44% құрады. 1 833 шаруашылықтың 35,0% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 65,7% бірге тұратын некедегі жұбайлар, 7,7% күйеуі жоқ әйелдер басқаратын шаруашылықтар және 22,3% отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 16,3% жеке адамдардан тұрды, ал 6,2% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,71 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,03 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 25,1% 18 жасқа дейінгілер, 6,4% 18-24 жас аралығындағылар, 29,8% 25-44 жас аралығындағылар, 28,3% 45-64 жас аралығындағылар және 10,4% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендер. Орташа жас 40 жас болды. Әр 100 әйелге 101,1 еркек келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 101,2 еркек келді. Шаруашылықтың орташа жылдық табысы 57 887 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 61 733 доллар құрады. Ер адамдардың орташа жылдық табысы 45 625 доллар, ал әйелдердің орташа жылдық табысы 29 133 доллар болды. Қаланың жан басына шаққандағы орташа жылдық табысы 25 815 долларға тең. Отбасылардың 3,3% және халықтың 4,8% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 5,1% және 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендердің 1,5% кедейлікте өмір сүрді.