Париж кедейлеріне қызмет еткен француз қаһарманы Розали Рендю
Rosalie Rendu
Розали Ренду – католиктік қасиетті әйел, Париж шаһарындағы кедейлерге көмек көрсеткен. 2003 ж. қасиеттілікке ие болды. Өмірбаяны мен қызметі туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Розали Ренду, DC (9 қыркүйек 1786 – 7 ақпан 1856) – Рим-католик шіркеуі тарапынан мақұлданған француздық қаһарман қарындас. Өнеркәсіптік революция кезінде Париждегі кедейлерге көмек көрсетуді ұйымдастырған Қайырымдылық қыздарының француз католик мүшесі. 2003 жылы Католик шіркеуінде қасиетті деп жарияланды.
French nun who was beatified by the Roman Catholic Church
Rosalie Rendu, DC (9 September 1786 – 7 February 1856) was a French Catholic member of the Daughters of Charity who organized care for the poor in the Paris slums during the Industrial Revolution. She was beatified in the Catholic Church in 2003.
Өмір
Ол Жанна Мари Ренду 1786 жылдың 9 қыркүйегінде Женевадан алыс емес, Франциядағы Конфорт ауылында дүниеге келді. Төрт қыздың үлкені болған ол, шағын жер иелерінен тұратын, аймақта белгілі бір байлыққа және құрметке ие болған отбасында өсті. Ол туған күні Ланкран шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Оның өкілі ретінде отбасы досы және болашақта Париждегі Сент-Сулпиц қоғамының (Сулпицтер) басшысы Жак Эмери болды. Ренду үш жасқа толғанда революция басталды. 1790 жылдан бастап дін қызметкерлерінің діни қызметкерлердің азаматтық конституциясын қолдауға ант беруі міндетті болды. Көптеген дін қызметкерлері шіркеуге адал болғандықтан, бұл антты қабылдаудан бас тартты. Олар өздерінің қауымдарынан қуылды, кейбіреулері өлім жазасына кесілді, ал қалғандары қуғыншылардан қашып, жасырынуға мәжбүр болды. Рендулардың үйі осы дін қызметкерлеріне пана болды, олардың кейбіреулері Швейцарияға қашып кетті. Анси епископы Пьер есімімен сонда баспана тапты. Жанна Мари басқалардан жақсы күтім көрген бұл адамға қызығушылық танытты. Бір күні ол оның мисса өткізіп жатқанын көрді. Оның әкесі 1796 жылдың 12 мамырында, ал кіші қарындасы сол жылдың 19 шілдесінде, төртеу болғанда қайтыс болды, бұл оқиға бүкіл отбасын дүрліктірді. Ренду үлкен қызы болғандықтан, өзінің жауапкершілігін сезініп, анасына, әсіресе кіші қарындастарына күтім жасауда көмектесті. Мадам Ренду үлкен қызының біліміне алаңдап, оны Гекстегі Урсулин әпкелеріне жіберді. Жанна Мари екі жыл осы пансионда оқыды. Ол "өте зиялы" болғанмен, білімі көбінесе практикалық сипатта болды. Ол сонда ауруларға күтім жасау тәжірибесін алды.
She was born Jeanne Marie Rendu on 9 September 1786, in Confort, France, not far from Geneva. The eldest of four girls, she came from a family of small property owners which enjoyed a certain affluence and respect throughout the area. She was baptized the day she was born in the parish church of Lancrans. Her godfather by proxy was Jacques Emery, a family friend and future Superior General of the Society of Saint Sulpice (Sulpicians) in Paris. Rendu was three years old when the Revolution broke out. Starting in 1790 it was compulsory for the clergy to take an oath of support for the Civil Constitution of the Clergy. Numerous priests, faithful to the Church, refused to take this oath. They were driven from their parishes, with some being put to death and others having to hide to escape their pursuers. The Rendu family home became a refuge for these priests, some fleeing to Switzerland. The Bishop of Annecy found asylum there under the assumed name of Pierre. Jeanne Marie was fascinated by this hired hand who was treated better than the others. One night she discovered that he was celebrating a Mass. The death of her father, 12 May 1796, and that of her youngest sister, at four months of age, on 19 July of the same year, shook the entire family. Rendu, aware of her responsibility as the eldest, helped her mother, especially in caring for her younger sisters. Madame Rendu, concerned about the education of her eldest daughter, sent her to the Ursuline Sisters in Gex. Jeanne Marie stayed two years in this boarding school. She was "highly intelligent" but her education was essentially practical. There she gained some experience in caring for the sick.
Қайырымдылық қызы
Қайырымдылық әйелдеріне қосылуға шешім қабылдаған Ренду 1802 жылдың 25 мамырында Париждегі Вьё-Коломбье көшесіндегі ана үйіне келді. Ол он алты жасқа жуық еді. Революционерлер таратып жіберген жаңашылдықты қайта ашу 1800 жылдың желтоқсан айында болды. Саяхатшыларды елу жас қыз қарсы алды. Қоғамға кіргеннен кейін оған Розали есімі берілді. Барлық қиын жағдайдағыларға көмектесу үшін Ренду тегін емхана, дәріхана, мектеп, балалар мен аналарға арналған орталық, жас жұмысшылар клубы және мұқтаж зейнеткерлер үйін ашты. Ұзақ уақыт өтпей кедейлікке қарсы күресу үшін қайырымдылық қызметтерінің желісі құрылатын болды. Ренду кедейлерді қалай қабылдау керегін жақсы білді. Оларды «біздің мырзаларымыз» деп қарастырды. «Кедейлер сізді қорлайды. Олар неғұрлым бейшара болса, сіз де соғұрлым қадірлі болуыңыз керек», – деді ол. «Есіңізде болсын, біздің Раббымыз осы киімнің астында жасырынып тұр». Рендудың бір серігі: «Кедейлердің оның дұға ету және әрекет ету жолын байқағанын» айтты. «Апа Розали билігімен кішіпейіл, бізге өте сезімталдықпен түзету жасап, жұбату сыйы берді. Оның шын ниетпен айтқан кеңестері жандарға сіңіп кетті». Рендудың беделі астананың барлық аудандарында және аймақтың қалаларында тез өсті. Ол өзін тиімді және адал серіктестермен қоршауды білді. Байлар осы әйелдің сөзіне қарсы тұра алмады. Тіпті бұрынғы патшалар да оны жомарттықпен ұмытпады. Епископтар, дін қызметкерлері, испан елшісі, король Карл X, күшті генерал Луи Эжен Кавиньяк және ең беделді мемлекет және мәдениет қайраткерлері, тіпті император Наполеон III әйелімен бірге оның қабылдауында жиі көрінетін. Заң, медицина, ғылым, технология, инженерлік, мұғалімдерді даярлау және басқа да маңызды мектептердің студенттері Рендудан ақпарат және ұсынымдар іздеді. Жақсылық жасамас бұрын, олар одан қай есікті қағу керегін сұрады. Ренду XIX ғасырдың бірінші жартысында Париж бен Францияны сипаттаған қайырымдылық қозғалысының орталығына айналды. Оның тәжірибесі осы жастар үшін баға жетпес еді. Ол олардың миссионерлік қызметін басқарды, қала шеттеріне барып-келулерін қадағалады, мұқтаж отбасылардың мекенжайларын берді және оларды мұқият таңдады. Кейін ол кедейлер арасындағы оқиғалар туралы талқылауды және миссионерлердің ойлануын жеңілдетті. Оның туысы Эжен Ренду оның туралы былай деп жазды: «Розлие апаның ең басты қасиеті – оның гениальдық деңгейдегі ақыл-ойы». 1833 жылы ол Сент-Винсент-де-Пол қоғамының алғашқы мүшелеріне кеңес беруді бастады. Олардың арасында «Сент-Винсент қоғамын» құрған Фредерик Озанам және Сент-Винсент-де-Пол діни бірлестігінің болашақ негізін қалаушы Жан Леон Ле Превост оның кеңсесіне баратын жолды жақсы білді. Олар және басқа достары Рендуға өз жобаларын жүзеге асыру үшін кеңес сұрап келді. 1840 жылы ол үйге барып көмек көрсететін Қайырымдылық әйелдерін қайта құруға көмектесті. 1851 жылы ол жетімдер үйін басқарды. Ренду сондай-ақ Канның Бон Савеур жетекшісімен байланыс орнатып, мұқтаждарды қабылдауын сұрады. Ол әсіресе психикалық аурулармен күресіп жүрген дін қызметкерлеріне көңіл бөлді. Оның хаттары қысқа, бірақ әсерлі, мейірімді, сабырлы және барлығына құрметпен жазылған. Муффетар ауданында қиындықтар жетіспеді. Бірінен соң бірі холера эпидемиялары пайда болды. Гигиенаның нашарлығы мен кедейлік оның күшін арттырды. Әсіресе 1832 және 1846 жылдары Ренду мен оның қарындастарының көрсеткен ерлігі мен тәуекелдері көзге түспеді. Апалар тірілерге қамқорлық жасап, өліп бара жатқандарға көмектесіп, өлгендерді жерледі. Оның өзі көшеден өлі денелерді жинап жүргенін көрді. 1848 жылдың ақпан айында жұмысшы табының наразылығынан туған баррикадалар мен қанды шайқастар болды. Париж архиепискобы Денис Огюст Аффре соғысып жатқан топтардың арасына араласуға тырысқанда қаза тапты. Бұл Рендуға қатты ауыр тиді. Ол өзі де жарақат алған жауынгерлерге көмектесу үшін баррикадаға шықты, олардың саяси көзқарастарын ескермеді. Ол еш қорқынышсыз, осы қақтығыстарда өмірін қатерге тігіп, күресті. Оның батылдығы мен еркіндігі баршаға таң қалдырды. Ренду тәртіп орнағаннан кейін, өзінің таныстарынан қатал қуғын-сүргіннің құрбандарын құтқаруға тырысты. Оған ауданның мэрі, доктор Улисс Трелат, шынайы республикашыл, сондай-ақ өте танымал адам көп көмектесті. 1852 жылы Наполеон III оған Құрметті Легион орденінің үлкен кресін беруді шешті. Ол бұл жеке награданы қабылдауға дайын емес еді, бірақ Миссия және Қайырымдылық әйелдері конгрегациясының басшысы Жан Батист Этьен оны қабылдауға көндірді.
Having decided to join the Daughters of Charity, on 25 May 1802, Rendu arrived at the Motherhouse on the Rue du Vieux Colombier in Paris. She was nearly 16 years old. The reopening of the novitiate (suppressed by the Revolutionaries) took place in December 1800. On their arrival, the travelers were welcomed by fifty young women in formation. Upon entering the community, she was given the name of Rosalie. To assist all the suffering, Rendu opened a free clinic, a pharmacy, a school, a child and maternal care center, a youth club for young workers and a home for the elderly without resources. Soon a whole network of charitable services would be established to counter poverty. Rendu was very mindful of the manner of receiving the poor. Her spirit of faith saw in them our "lords and masters." "The poor will insult you. The ruder they are; the more dignified you must be," she said. "Remember, Our Lord hides behind those rags." One of Rendu's companions remarked that, "the poor themselves noted her way of praying and acting." "Humble in her authority, Sr. Rosalie would correct us with great sensitivity and had the gift of consoling. Her advice, spoken justly and given with all her affection, penetrated souls." Rendu's reputation quickly grew in all the districts of the capital and also beyond to the towns in the region. She knew how to surround herself with many efficient and dedicated collaborators. The donations flowed in quickly as the rich were unable to resist this persuasive woman. Even the former royalty did not forget her in their generosity. Bishops, priests, the Spanish Ambassador, King Charles X, the powerful General Louis Eugène Cavaignac, and the most distinguished men of state and culture, even the Emperor Napoleon III with his wife, were often seen in her parlor. Students of law, medicine, science, technology, engineering, teacher‑training, and all the other important schools came seeking from Rendu information and recommendations. Or, before performing a good work, they asked her at which door they should knock. Rendu became the center of a charitable movement that characterized Paris and France in the first half of the 19th century. Her experience was priceless for these young people. She directed their apostolate, guided their coming and going in the suburbs, and gave them addresses of families in need, choosing them with care. Afterwards, she facilitated discussion and apostolic reflection on their experiences among persons who were poor. Her cousin, Eugene Rendu, said wrote of her: "Sister Rosalie's principal character trait was her common sense, pushed to the point of genius." In 1833 began mentoring the first members of the Society of Saint Vincent de Paul. Among these, Frédéric Ozanam, founder of the "Society of St. Vincent de Paul," and Jean Léon Le Prevost, future founder of the Religious of St. Vincent de Paul, knew well the road to her office. They came, with their other friends, to Rendu seeking advice for undertaking their projects. In 1840 she helped re establish the Ladies of Charity, who helped in the home visits. In 1851 she took over the running of an orphanage. Rendu also formed a relationship with the Superior of Bon Saveur in Caen and requested that she too welcome those in need. She was particularly attentive to priests and religious suffering from psychiatric difficulties. Her correspondence is short but touching, considerate, patient and respectful towards all. Hardships were not lacking in the Mouffetard District. Epidemics of cholera followed one after another. Lack of hygiene and poverty fostered its virulence. Most particularly in 1832 and 1846, the dedication shown and risks taken by Rendu and her Sisters were beyond imagination. The sisters attended to the living, accompanied the dying, and buried the dead. She herself was seen picking up dead bodies in the streets. In February 1848, barricades and bloody battles were the marks of the opposition of the working class stirred up against the powerful. The Archbishop of Paris, Denis Auguste Affre, was killed trying to intervene between the fighting factions. Rendu was deeply grieved by this. She herself climbed the barricades to try to help the wounded fighters without considering their political loyalties in the fight. Without any fear, she risked her life in these confrontations. Her courage and sense of freedom commanded the admiration of all. When order was reestablished, Rendu tried to save a number of these people she knew and who were victims of fierce repression. She was helped a great deal by the mayor of the district, Dr. Ulysse Trélat, a true republican, who was also very popular. In 1852, Napoleon III decided to give her the Grand Cross of the Legion of Honor. She was ready to refuse this individual honor but Jean Baptiste Etienne, Superior General of the Congregation of the Mission and the Daughters of Charity, made her accept it.
Өлім
Ренду әрқашан нашар денсаулықта болғандықтан, ешқашан демалысқа шықпады, шаршау мен қызбадан әрқашан жеңіп шығарды. Дегенмен, жасы ұлғайған сайын, денсаулығы нашарлап, атқаруға тиіс жұмыстар көбейген соң, оның мықты қарсылығы мен күшті жігері сынып қалды. Өмірінің соңғы екі жылында ол бірте-бірте көзі көрмей қалды. 1856 жылдың 7 ақпанында қысқа, бірақ ауыр аурудан кейін дүние салды. Оның қазасы ауданның барлық жерінде, Париж бен оның аймақтарындағы қоғамның барлық топтарында үлкен қызығушылық тудырды. Сент-Медард шіркеуіндегі жерлеу рәсімінен кейін, үлкен және көңілді көпшілік оның мәйітін Монпарнас зиратына шығарып салды. Олар оның жасаған еңбектерін құрметтеу және осы "ерекше" әпкеге деген құрметтерін білдіру үшін келді. Көптеген газет мақалалары Рендуға деген құрметті, тіпті қастерлеуді көрсетеді. Барлық бағыттағы газеттер халықтың сезімдерін жариялады. Луи Веййо бас редакторлық қызметін атқаратын сол кездегі негізгі католик газеті L'Univers 8 ақпанда былай деп жазды: "Біздің оқырмандарымыз Париждегі кедейлерге келген қайғының мәнін түсінеді. Олар өздерінің қайғыларын бақытсыз адамдардың жас және дұғаларымен біріктіреді". Дінге қарсы солшылдардың газеті Le Constitutionnel осы қайырымдылықтың қызының қазасы туралы жариялаудан тартынбады: "12-ші округтің бақытсыз халқы жаңа ғана қайғылы оқиғаға тап болды. Розалие әпке, Буадағы Жеңіс көшесіндегі қауымның басшысы, ұзақ аурудан кейін дүние салды. Көптеген жылдар бойы осы құрметті әйел осы аудандағы көптеген мұқтаж адамдардың құтқарушысы болды". Империяның ресми газеті Le Moniteur Universel осы әпкенің мейірімді істерін мақтады: "Розалие әпкеге ерекше салтанатты жерлеу рәсімі жасалды. Елу жылдан астам уақыт бойы бұл қасиетті әйел көптеген бақытсыз адамдарға көмектесетін ауданда басқаларға достық көрсетті және оның мәйітін шіркеуге және зиратқа барлық риза адамдар шығарып салды. Сақшылардың тобы процессияға қатысты". Көптеген адамдар зиратқа ойланып, дұға ету үшін келді, бірақ Қайырымдылық әпкелеріне арналған жалпы қабірді табу қиын болды. Кейін мәйіті зираттың кіреберісіне жақын, қолжетімді жерге көшірілді. Үлкен крест орнатылған қарапайым қабірге мына сөздер жазылған: "Розалие әпкеге оның риза достарынан, байлардан және кедейлерден". Оның қабіріне әлі де гүлдер қойылуда. 2003 жылдың 9 қарашасында Иоанн Павел II оны мақұлданды.
Always in fragile health, Rendu never took a moment of rest, always managing to overcome fatigue and fevers. However, age, increasing infirmity, and the amount of work needing to be done eventually broke her strong resistance and equally strong will. During the last two years of her life she became progressively blind. She died on 7 February 1856 after a brief but acute illness. Emotions ran high in the district and at all levels of society in both Paris and the countryside. After the funeral rite at St. Médard Church, her parish, a large and emotional crowd followed her remains to the Montparnasse Cemetery. They came to show their respect for the works she had accomplished and show their affection for this "out of the ordinary" Sister. Numerous newspaper articles witnessed to the admiration and even veneration that Rendu received. Newspapers from all sides echoed the sentiments of the people. L'Univers, the principal Catholic newspaper of the time, edited by Louis Veuillot, wrote as early as 8 February: "Our readers understand the significance of the sadness that has come upon the poor of Paris. They join their sufferings with the tears and prayers of the unfortunate". Le Constitutionnel, the newspaper of the anticlerical left, did not hesitate to announce the death of this Daughter of Charity: "The unfortunate people of the 12th district have just experienced a regrettable loss. Sr. Rosalie, Superior of the Community at rue de l'Epée de Bois died yesterday after a long illness. For many years this respectable woman was the salvation of the numerous needy in this district". The official newspaper of the Empire, le Moniteur Universel, praised the kindly actions of this Sister: "Funeral honors were given to Sr. Rosalie with unusual splendor. For more than fifty years this holy woman was a friend to others in a district where there are many unfortunate people to care for and all these grateful people accompanied her remains to the church and to the cemetery. A guard of honor was part of the cortege". Many visitors came to the cemetery to meditate and pray but had difficulty locating the common gravesite reserved for the Daughters of Charity. The body was then moved to a more accessible plot, close to the entrance of the cemetery. On the simple tomb surmounted by a large Cross are engraved these words: "To Sister Rosalie, from her grateful friends, the rich and the poor". Flowers continue to be placed at her gravesite. She was beatified on the 9th of November, 2003 by Pope John Paul II.