Кіріспе

Рендзина (немесе рендсина) – түрлі топырақ жіктеу жүйелерінде, соның ішінде Ұлыбритания мен Германияда, сондай-ақ кейбір ескірген жүйелерде танылған топырақ түрі. Олар гумусқа бай, терең емес топырақтар, көбінесе карбонаттан немесе кейде сульфаттан бай аналық материалдан қалыптасады. Топырақ ресурстарының әлемдік анықтамалық базасында рендзина топырақтары олардың ерекшеліктеріне байланысты лептозольдар, черноземдер, кастаноземдер немесе фаэоземдер ретінде жіктеледі. Биологиялық белсенділік топырақтың беткі қабатында гумустың жиналуына алып келеді, ал оны балшық одан әрі ыдыраудан қорғайды. Сондықтан рендзинаның жоғарғы топырақ горизонтіңде гумустың көп мөлшері кездеседі. Ол сондай-ақ салыстырмалы түрде карбонат немесе гипспен бай болуы мүмкін, бірақ тасты аналық материалға қарағанда әлдеқайда төмен деңгейде. Аналық материалдың прогрессивті ыдырауы және карбонат немесе гипстің жоғалуы ақыр соңында рендзинаны басқа топырақ түріне айналдырады. Бұл процестер карбонатсыз және гипссіз материалдардың ыдырауына қарағанда салыстырмалы түрде жылдам болғандықтан, рендзиналар топырақ дамуының өтпелі кезеңін көрсетеді. Дегенмен, егер топырақтың эрозиядан жоғалуы топырақ даму процесіне қарсы болса, олар ұзақ мерзімге сақталуы мүмкін. Рендзина топырақтарының ерекше аймақтары – карбонатқа бай материалдың беткейлерде кездесетін карст және таулы ландшафттар. Олар әктас ашық жатқан жерлерде, әсіресе қыш тасты жерлерде кең таралған. Мысалы, Уэльстегі рендзиналар қарапайым АС профилін құрайды: қараңғы, қазылмалы беткі топырақ тікелей сынық әктастың үстінде орналасқан.

Қасиеттері мен қолданылуы

Балшық пен гумустың бірлескен әсері қара түс пен кесек құрылымды қалыптастырады. Рендзина топырақтарының әдеттегі pH көрсеткіші 5-тен 8-ге дейін, ал базалық қанығу жоғары болады. Кальций мен магний көп мөлшерде кездеседі, бірақ калийдің мөлшері көбінесе аз болғандықтан, қоректік заттардың теңгерімсіздігі жиі ұшырасады. Рендзина топырақтары көбінесе ауыл шаруашылығына жарамсыз. Олардың беткі қабаты жұқа болғандықтан механикалық өңдеу қиынға түседі, ал топырақтың кішкентай көлемі суды сақтау және жеткізу мүмкіндігін шектейді. Бұған қоса, мұндай топырақтар көбінесе эрозия қаупі жоғары беткейлерде орналасады. Осының салдарынан, осы аймақтарда көптеген жартылай табиғи өсімдіктер кездеседі.