Пэт Дай: Американ футбол жаттықтырушысы және ойыншысының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық футбол жаттықтырушысы, ойыншы және спорт әкімшісі (1939–2020)

Патрик Фэйн Дай (6 қараша 1939 – 1 маусым 2020) – американдық футбол ойыншысы, жаттықтырушы және жоғары оқу орнының спорттық әкімшісі. Ол Шығыс Каролина университетінде (1974–1979), Вайоминг университетінде (1980) және Оберн университетінде (1981–1992) бас жаттықтырушы болып жұмыс істеді, мансабында колледж футболы бойынша 153–62–5 есебін тіркеді. Оберн университетінің бас жаттықтырушысы ретінде ол команданы Оңтүстік-Шығыс конференциясының (SEC) төрт чемпионатына жетеледі және үш рет SEC жыл жаттықтырушысы атанды. 1981 жылдан 1991 жылға дейін Оберн университетінің спорт директоры қызметін атқарды және 2005 жылы жаттықтырушы ретінде Колледж футболының Даңқ залына енгізілді. 2005 жылғы 19 қарашада Оберннің Джордан Харэ стадионындағы ойын алаңы оның құрметіне «Пэт Дай алаңы» деп аталды.

Ойын мансабы

Дай 1954 жылдан 1956 жылға дейін Джорджия штатының Аугуста қаласындағы Ричмонд академиясында мектеп футболымен айналысты, онда ол команданың капитаны болып қызмет етіп, 1956 жылғы 3A штаты чемпионатына жетекшілік етті және «Барлық Америкалық» және «Барлық Штат» құрамаларына ілікті. Ол штаттық жарыста ядро лақтыру және найза тастаудан екінші орынды иеленді, сондай-ақ штаты чемпионат жол трек командасының құрамында болды. Осы жетістіктен кейін, «The Atlanta Journal Constitution» Дайді 1956 жылғы Джорджия штатының 3A категориясындағы үздік шабуылшысы деп таныды, ал кейін ол ағалары Уэйн мен Наттың ізбасарлары ретінде Джорджия университетіне қабылданды. 1957 жылдан 1960 жылға дейін бас жаттықтырушы Уолли Баттстың басшылығымен «Булдогс» командасы сапында ойнаған кезде Дай All SEC құрамасының бірінші командасының шабуылшысы атанды және екі рет «Барлық Америкалық» (1959 және 1960) құрамасына ілікті. Ол шабуылшы және желілік қорғаушы позицияларында екі жақты негізгі ойыншы болды, 1960 жылы SEC Жылдың шабуылшысы, 1960 жылы команданың бірлескен капитаны атанды, «Ең құнды шабуылшы» сыйлығы үшін Уильям К. Дженкинс жүлдесін (1959, 1960) және 1960 жылы Джорджия штатының үздік шабуылшысы үшін JB Whitworth жүлдесін жеңіп алды. Ол команданы SEC чемпионатында және 1959 жылғы Orange Bowl турнирінде жеңіске жеткізді, сондай-ақ Джорджия Техникалық университетіне қарсы ойындарда жеңіліссіз өтті. Ол 3 «Жұлдыздар» ойынына қатысты: Blue Gray Classic, Senior Bowl және 1960 жылғы жаттықтырушылардың «Барлық Америкалық» ойыны. «Atlanta Touchdown Club» оны 1960 жылы SEC-тің ең құнды шабуылшысы деп таныды, онда ол досы және NFL Даңқ залының мүшесі Фрэн Таркентонмен бірге команда капитаны болды. Джорджия университетін бітіргеннен кейін Дай үш жыл кәсіби футбол ойнады, Канада футбол лигасының «Edmonton Eskimos» командасы үшін шабуылшы және желілік қорғаушы ретінде екі жақты негізгі ойыншы болды. Содан кейін ол 1963-1964 жылдары АҚШ армиясында ROTC бойынша міндетін өтеді, сол кезде «Ft. Benning 'Doughboys'» командасы үшін ойнады. Ол онда ойнаған кезде 1964 жылы Қарулы күштердің ең құнды ойыншысы үшін «Timmy» жүлдесін алды.

Алабама

Дайдің алғашқы жаттықтырушылық қызметі 1965 жылы Алабама университетінде Бас жаттықтырушының көмекшісі ретінде басталды, ол кезде Бас жаттықтырушы – Беар Брайант болған. Дай 1973 жылғы маусымға дейін Алабамада қорғанысқа жаттықтырушының көмекшісі қызметін атқарды.

Шығыс Каролина

1974 жылы Дай өзінің алғашқы бас жаттықтырушылық қызметін Шығыс Каролина университетінде бастады. Алты маусым ішінде ол 48–18–1 есебімен жетістікке жетті. 1976 жылы ол «Пираттар» командасын Оңтүстік конференциясының чемпионы етіп шығарды және Гринвиллдегі барлық алты маусымда кем дегенде жеті жеңіс тіркеді. 2006 жылы Дай Шығыс Каролина университетінің Атлетикалық даңқ залына енгізілді. 2006 жылғы мәліметтер бойынша, оның 72,4% жеңіс көрсеткіші – Шығыс Каролина университеті тарихындағы барлық жаттықтырушылардың арасында екінші орында тұр.

Вайоминг

1980 жылы Дай Вайоминг университетінің бас жаттықтырушысы лауазымына бір маусымға тағайындалды. Оның келгеніне дейінгі он жылда «Каубойлар» тек бір ғана жеңісті маусымды өткерді (олардың ойындарының 35% жеңіске ие болды). Дайдың алғашқы жылында ол команданың мәдениетін жеңіске қадам басатын бағдарламаға өзгертіп, 6–5 есебімен жеңіске жетті және Ал Кинкейд (Дайдың шабуыл координаторы) мен Деннис Эриксон жаттықтырушыларының басшылығымен болашақ табыстарға жол ашты. Көп жылдар өткен соң берген сұхбатында Дай Вайомингтегі спорт басқармасы оны жұмысқа қабылдағанда оның еңбек шартымен таныстырып, қол қойғызбағанын айтты. Осының салдарынан, «Оберн» Дайды жаңа бас жаттықтырушы етіп тағайындағанда Вайомингтің оны тартып алғаны үшін өтемақы талап етуге құқығы болмады.

Оберн

Дайдің Оберндегі бас бапкер лауазымына сұхбаттасу кезінде іздеу комитетінің мүшесі одан: «Алабаманы жеңу үшін сізге қанша уақыт керек?» деп сұрады. Дайдің жауабы «60 минут» болды, бірақ оған 120 минут қажет болды. Обернде Дай 12 маусым ішінде 99–39–4 (71,1% жеңіс көрсеткіші) нәтижеге қол жеткізді. Оның 99 жеңісі мектеп тарихында Майк Донахью мен Ральф Джорданнан кейін екінші орында тұр. Дайдың басшылығымен «Тайгерс» төрт рет Оңтүстік-Шығыс конференциясының чемпионы атанды (1983, 1987, 1988, 1989 жж.), ал Дай SEC тарихында үш рет қатарынан жеңіске жеткен төртінші бапкер болды (1987, 1988, 1989 жж.). Ол 1983, 1987 және 1988 жылдары SEC жыл бапкері атағын алды. Дай 1981 жылдан 1991 жылға дейін Оберннің спорттық директоры болды, бұл Ральф «Шаг» Джорданның 25 жылдық қызметі кезінде болмаған мүмкіндік еді (1951–1975), оның құрметіне стадион аталған. Дай 1985 жылы Хейсман Трофи жеңімпазы Бо Джексонды, сондай-ақ 1988 жылы Аутленд Трофи мен Ломбарди сыйлығының жеңімпазы Трейси Рокерді жаттықтырды. 1983 жылғы команда, оның жетекшісі – квотербек Рэнди Кэмпбелл және мықты қорғаныс, Дайдің ең жақсы командасы деп есептеледі. Олар маусымның басында Техасқа қарсы жеңілгеннен кейін 10 ойынды қатарынан жеңіп, оның ішінде бес ойынды боул командаларына қарсы өткізді. 1983 жылғы маусым соңында «Нью-Йорк Таймс» Обернді елдегі бірінші орынға қойды, бірақ AP және UPI сауалнамаларында Майами мен Небраскадан кейін үшінші орынға түсті. Дайдің «Плейнс» командасындағы қызметі команданың бір ойыншысына қатысты NCAA тергеуіне байланысты аяқталды. NCAA тергеуінің нәтижесінде Дай ережелерді бұзуда жеке жауапты емес екені, бірақ оның бұл туралы білуі және оның алдын алуы керек екені анықталды. Тергеудің салдарынан Дай 1991 жылы спорттық директор лауазымынан, ал келесі жылы бас бапкер лауазымынан кетуге мәжбүр болды. 2005 жылдың 19 қарашасында Оберндегі Джордан–Харэ стадионындағы ойын алаңы бұрынғы бапкердің құрметіне Пэт Дай алаңы деп аталды. Салтанатты ашылу рәсімі «Темір тостаған» алдында өтті, онда Оберн 28–18 есебімен жеңіске жетті. Бұл өте орынды болды, өйткені Дай «Тайгерс» командасын 1989 жылдың 2 желтоқсанында «Тайд» командасын 30–20 есебімен жеңіске жеткізді, бұл 41 жылдық үздіксіз кездесуден кейін Бірмингемдегі Легион Филд алаңында өткен «Темір тостағанның» алғашқы ойыны болды. Оберннің Алабамаға қарсы үй ойындарын Иордан–Харэ стадионына тұрақты түрде көшіру Дайдың АУ спорттық директоры ретіндегі ең маңызды жетістіктерінің бірі саналады. Дайдің қызметі 1982 жылдың 27 қарашасында қарсыласы Алабама командасын жеңгенімен де ерекшеленді, онда Дай командасы Браянттың соңғы тұрақты маусым ойынында Алабаманы 23–22 есебімен жеңді. Бұл ойын «Тайд» командасының 9 ойыннан кейінгі жеңіс тізбегін үзіп, бәсекелестікті қайта жақтандырды.

During Dye's interview for the head coaching job at Auburn, he was asked by a member of the search committee, "How long will it take you to beat Alabama?" Dye's reply was "60 minutes," although it took him 120 minutes. At Auburn, Dye achieved a record of 99–39–4 (71.1% win rate) over 12 seasons. His 99 wins are behind only Mike Donahue and Ralph Jordan for the most in school history. Under Dye's leadership, the Tigers won four Southeastern Conference championships (1983, 1987, 1988, 1989) and Dye became the fourth coach in SEC history to win three straight (1987, 1988, 1989). He received SEC Coach of the Year honors in 1983, 1987 and 1988. Dye was also Auburn's athletic director from 1981 to 1991, a perk Ralph "Shug" Jordan did not enjoy during his 25 year tenure (1951–75), which saw the stadium named in his honor. Dye coached 1985 Heisman Trophy winner Bo Jackson, as well as Tracy Rocker, winner of both the Outland Trophy and the Lombardi Award in 1988. The 1983 team, led by quarterback Randy Campbell and a stifling defense, is generally considered Dye's best. They bounced back from an early season loss to Texas to win 10 consecutive games, including five over bowl teams. Auburn was ranked #1 in the nation by the New York Times at the end of the 1983 season but ended up #3 in the AP and UPI polls, behind Miami and Nebraska. Dye's tenure on the Plains ended due to an NCAA investigation involving a member of the team. The NCAA found that Dye was not personally responsible for rules violations, but that he should have known about and prevented them. The fallout from the investigation eventually led Dye to step down as Athletic Director in 1991, and as head coach the following year. On November 19, 2005, the playing surface at Jordan–Hare Stadium at Auburn was named Pat Dye Field in the former coach's honor. The dedication ceremony was held immediately before the Iron Bowl, which Auburn went on to win 28–18. This was especially appropriate since Dye led the Tigers to a 30–20 victory over the Tide on December 2, 1989, in the first installment of the Iron Bowl, to be played at Auburn after 41 consecutive meetings at Legion Field in Birmingham. The permanent move of Auburn's home games against Alabama to Jordan–Hare Stadium is considered one of Dye's most important achievements as AU's Athletic Director. Dye's tenure was also notable for the November 27, 1982 victory over arch rival Alabama, when Dye's team defeated Alabama 23–22 in Bryant's last regular season game. That game snapped a 9 game Tide winning streak and reignited the rivalry.

Жазу

1992 жылы Джон Логпен бірге жазған "Аренада" атты автобиографиясы жарық көрді. 2006 жылдың қыркүйегінде Дай баспагер Mascot Books баспасымен серіктес болып, өзінің алғашқы балалар кітабы "Соғыс бүркіті!" кітабын шығарды. 2013 жылы жарық көрген "Аренадан кейін" атты үшінші кітабында 1992 жылы баптық қызметтен кеткеннен кейінгі өмірі туралы толыққанды мәліметтер келтірілген.

Тренерлік қызметтен кейінгі өмір

Өмірінің соңғы жылдарында Дай уақытының көп бөлігін Алабама штатының Нотасулга қаласындағы фермасында өткізді, онда ол екі бизнесінің күнделікті жұмысына қатысты: Crooked Oaks Hunting Preserve және Quail Hollow Gardens Japanese Maple Farm & Nursery. Оның фермасында аттарды бағу және атпен саяхаттау, бөдене аң аулау және бақтарды аралау сияқты көптеген шаралар жұртшылыққа ашық. Дайдың отбасында 4 баласы мен 9 немересі бар. 2005 жылы Дай Колледж футболының Даңқ залына енгізілді. 2014 жылы ол Джорджия-Флорида Даңқ залына енгізілді. 2013 жылдан 2020 жылға дейін Дай Тим Эллен және продюсер Линн Хэггинспен бірге "Тренер Пэт Дай Шоуы" атты бағдарламаны жүргізді. Бұл бағдарлама оңтүстік-шығыс аймағындағы радиостанцияларда, онлайн және TuneIn радиосында апта сайынғы спорттық сұхбаттар мен пікірлерді ұсынатын бағдарлама болды.

Өлім

2020 жылдың 21 мамырында Дай бүйрекке қатысты мәселелер бойынша Атлантада ауруханаға түсті. Оған COVID-19 диагнозы да қойылды, бірақ ол ешқандай белгілерді көрсетпеді. 2020 жылдың 1 маусымында Оберндегі паллиативтік күтім орталығында бүйрек және бауыр жеткіліксіздігінен қайтыс болды.