Deep Purple III альбомы туралы: 1969 ж. шыққан, прогрессив, хард-рок, психоделик рок стиліндегі музыкасы, Ritchie Blackmore гитарасы, Jon Lord шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Deep Purple, сондай-ақ Deep Purple III деп те аталады, – ағылшын рок-тобы Deep Purple-дің үшінші студиялық альбомы, 1969 жылдың маусымында АҚШ-та Tetragrammaton Records лейблінде, ал Ұлыбританияда тек 1969 жылдың қыркүйегінде Harvest Records лейблінде жарық көрді. Альбомның шығуына "Emmaretta" синглы және Ұлыбританиядағы ұзақ гастрольдер алдын ала түсті, олардың күндері альбомның жазбалары арасында тізбектелген. Бұл альбомның музыкасы көбінесе авторлық туындылар мен прогрессивті рок, хард-рок және психоделикалық рок стилінің үйлесімінен тұрады, бірақ бұрынғыдан гөрі күштірек және гитаралық партиялардың айқындығы жоғары. Мұның себебі гитарист Ричи Блэкмордың композитор ретінде өсуі және клавишник Джон Лордтың классикалық музыка мен рок қосылысын ұсынғандығына байланысты топ ішіндегі жанжалдар болды, бұл идея топтың бұрынғы шығармаларында кеңінен жүзеге асырылған. Топ 1969 жылдың сәуір айында екінші АҚШ гастролін бастады, бірақ дерлік банкротқа жақын американдық лейблінен аз қолдау алды және жаңа LP-нің өндірісі кешіккендіктен жарнамалауға альбомы болмады. Гастроль барысында Deep Purple орындаушылар ретінде айтарлықтай прогресс жасады және бұрынғыдан гөрі ауыр және қатты дыбысқа бағытталған музыкалық бағытты көрсетті. Вокалист Род Эванстың топтың басқа мүшелері ұмтылған хард-рок музыкасына сәйкес келмейтініне күмән туды, нәтижесінде оның орнын іздеу туралы шешім қабылданды, ол Episode Six тобының Иан Гиллан тұлғасында табылды. Гиллан Episode Six тобының басисті Роджер Гловермен бірге авторлық дуэт құрды, ол да Deep Purple-ге қосылуға шақырылды және Ник Симпердің орнын басты. Mark II деп аталған топтың жаңа құрамы 1969 жылдың 10 шілдесінде Лондонда алғашқы концертін берді. Бұл топтың Mark I құрамы шығарған үш альбомның ең аз коммерциялық сәттісі болды және оның шығуынан кейін сыншылар тарапынан назарсыз қалды. Қазіргі сын-пикирлер көбінесе оң, альбомдағы стильдердің алуан түрлілігі мен әндердің батыл аранжировкасы туралы айтады.
Deep Purple, also referred to as Deep Purple III, is the third studio album by the English rock band Deep Purple, released in June 1969 on Tetragrammaton Records in the United States and only in September 1969 on Harvest Records in the United Kingdom. Its release was preceded by the single "Emmaretta" and by a long tour in the UK, whose dates were interspersed between the album's recording sessions. The music of this album is mostly original and a combination of progressive rock, hard rock and psychedelic rock, but with a harder edge and with the guitar parts in more evidence than in the past. This was due both to the growth of guitarist Ritchie Blackmore as a songwriter and to the conflicts within the band over the fusion of classical music and rock proposed by keyboard player Jon Lord and amply implemented in the band's previous releases. The band started their second US tour in April 1969 with little support from their almost bankrupt American label and without an album to promote, because of a delay in the manufacturing of the new LP. During the tour, Deep Purple showed a remarkable progress as performers and a musical direction more oriented towards a heavier and louder sound than before. Doubts about the compatibility of vocalist Rod Evans with the hard rock music that other band members wanted to pursue brought about the decision to search for a substitute, which was found in Ian Gillan of the band Episode Six. Gillan had formed a songwriting duo with Episode Six's bassist Roger Glover, who was also invited to join Deep Purple and replace Nick Simper. The band's new line up, identified as Mark II, debuted live in London on 10 July 1969. This was the least commercially successful of the three albums released by the band's Mark I line up, and was ignored by critics upon its release. Modern reviews are generally positive, and remark on the variety of styles within the album and the boldness of the song arrangements.
Өмірбаян
1968 жылдың соңында Deep Purple екінші альбомын – The Book of Taliesyn насихаттау үшін АҚШ-қа сәтті алғашқы гастрольдік сапарға шықты және 1969 жылдың 3 қаңтарында елге оралды. Топ Ұлыбританияда андеграундтық топ ретінде танымал болды, бірақ Америкадағы жетістіктері олардың елдегі беделіне әсер етті, олардың танымалдылығы мен сұранысы бірте-бірте артты. Дегенмен, олардың шығарылымдары Ұлыбританияда күрт әсер етпеді, олардың екінші синглы – Нил Даймондтың "Kentucky Woman" әнінің кавер нұсқасы хит-парадқа ілеспеді және алты аптадан кейін эфирден алынды, АҚШ-та 38-орынға, ал Канадада 21-орынға жеткен болатын. Deep Purple-дің американдық лейблі Tetragrammaton Records топты "Hush" хитінің табысына теңдейтін сингл жасауға басымдық жасады, ал топ бұл сұранысты АҚШ-тағы гастрольдерінің соңғы күндерінде орындауға тырысты; олар 1968 жылдың желтоқсан айында Нью-Йорк студиясында бірнеше каверлерді жазды, бірақ олар күтілген нәтижені бермеді. Музыканттар екінші альбомы үшін әлдеқайда күрделі түпнұсқа материалдарды дайындаған, ал үш минуттық форматқа сәйкес келетін ән жазу қиындық тудырды. Deep Purple-дің танымалдылығының артуы және британдық тыңдарманға деген қызығушылығы жергілікті музыка журналдарын олар туралы бірнеше мақала жариялауға итермеледі.
In late 1968, Deep Purple had embarked on a successful first US tour to promote their second album The Book of Taliesyn, and returned home on 3 January 1969. The band was considered an underground act in the United Kingdom, but word of their success in America had influenced their reputation at home, as they gradually rose in popularity and request. However, their releases had yet to make an impact in the UK, where their second single, a cover of Neil Diamond's "Kentucky Woman", had not charted and was retired after six weeks, after having peaked at No. 38 in the United States and No. 21 in Canada. Deep Purple's American label Tetragrammaton Records pressured the band to make a single to match the success of their hit "Hush", and the band had tried to satisfy that request while still in the US for the last dates of their tour; they recorded some covers in a New York studio in December 1968, without worthwhile results. The musicians had come up with much more complex original material for their second album, and making a song that would easily fit the three minute range was apparently becoming difficult. Deep Purple's greater visibility and their declared interest in the British public induced local music magazines to print a few articles on them.
Құрастыру және жазу
Топтың менеджменті Ұлыбританиядағы турнеден бос уақытын 1969 жылдың ақпан және наурыз айларында De Lane Lea студиясында үшінші альбомға жаңа әндер жазу үшін ұйымдастырды, продюсерлік Лоренс, ал дыбыс инженері – Барри Эйнсворт болды. Deep Purple – бұл топтың бір жылдан да аз уақыт бірге болғанмен жазылған үшінші альбомы. Ник Симпердің айтуынша: «Жазу үнемі қиындық тудыратын. Материал жетіспеушілікке тап болатынбыз, себебі кестеміз тым тар болды. Біз әрдайым Tetragrammaton-нан материал сұрап жүргенбіз, сондықтан көптеген топтар сияқты «сәтке тоқтаңыздар, бізге ойлануға және шығармашылықпен айналысуға аздап уақыт керек» деудің мүмкіндігі болмады». Блэкмор қосты: «Студияға бару мені қатты мазалайды, «жылдамдатыңыздар, альбом шығару керек». «Бүгін ән жазып берейік» дейтіндей. Бұл әбсурд». Музыкалық және лирикалық шабыттың көздері өте әртүрлі болды. «Chasing Shadows» әні барабаншы Иан Пейс жасаған африкалық ырғақтарға негізделген, ал сөзі Джон Лордтың бір түсінен шабыттандырылған. Барокко стиліндегі «Blind» әнін Лорд жазған және көбінесе клавесинмен орындалған. «April» әні – гитарист Ричи Блэкмордың туылған күніне арналған мелодия, жазу сессиялары басталғанға дейін жазылған; кейіннен Лорд жазған ұзақ классикалық музыка бөлігімен толықтырылып, альбомның 12 минуттан астам созылатын соңғы трегіне және Deep Purple-дің ең ұзақ студиялық жазбасына айналды. Альбомдағы жалғыз кавер әні – Донован жазған «Lalena» балладасы, ол 1968 жылдың күзінде АҚШ-та авторы үшін 40 үздік әнге кірген. Алғашқы жаңа ән 1969 жылдың 14 қаңтарында Top Gear радиошоуында орындалып, «Hey Bop a Re Bop» деп аталды. 11 ақпанда қайтадан эфирге шығарылып, кейін қайта өңделіп, психоделикалық блюз әні «The Painter» болды. Көптеген жазу күндері жоғалғанмен, топтың 17 ақпанда екі ән жазғаны белгілі. Алдыңғы екі альбомындағы материал сияқты, Deep Purple әндері прогрессивті рок, хард-рок және психоделикалық рок элементтерін біріктіреді, бірақ бұл жолы қараңғы және барокколық атмосферада. Лорд алғашқы екі альбомның негізгі авторы болды және оның классикалық музыкаға деген тәрбиесі мен классикалық және рок музыкасын біріктіруге деген қызығушылығы топтың бағытына зор әсер етті. Deep Purple альбомында Лордтың әсері әлі де зор болды, бұл клавесинмен дәмделген «Blind» және «April» әнінің оркестрлік бөлімінде ең жақсы көрінді, ол хор мен скрипкалық квартет үшін жазған, бірақ Group and Orchestra үшін концертін жазу және аранжировкалаумен айналысып жүргенде жазған. Музыканттар «The Painter» және «Bird Has Flown» сияқты әндермен осы альбомда жанрды зерттеуді тоқтатты.
The band's management organized the spare time from the UK tour to record new songs for a third album over the course of February and March 1969 at De Lane Lea Studios, with Lawrence as producer and Barry Ainsworth as sound engineer. Deep Purple was the band's third album to be recorded, even though they had been together for less than one year. According to Nick Simper: "Recording was always a problem. We were always short of material, purely because of our schedule. The fact that we were always being chased by Tetragrammaton for material, we never had the luxury like most bands do now of saying, 'hang on fellas, we need a little bit of down time to just think about stuff and try and be creative.'" Added Blackmore: "That really bugs me going to the studio, 'right, you gotta turn out an LP, boys.' You know, 'here we go, you gotta write a song today.' It’s just ridiculous." Musical and lyrical inspiration came from very disparate sources. The opener "Chasing Shadows" was based on African rhythms created by drummer Ian Paice with lyrics inspired by one of Jon Lord's nightmares. The baroque "Blind" was written by Lord and largely performed on harpsichord. "April" was a tune written by guitarist Ritchie Blackmore about his birthday month before the recording sessions had begun; it was later augmented with a long middle section of classical music written by Lord, becoming the album's 12 minute plus final track and Deep Purple's longest ever studio recording. The only cover song on the album is the Donovan penned ballad "Lalena", which had been a Top 40 single for its author in the US in the autumn of 1968. The first new song to be publicly performed was titled "Hey Bop a Re Bop", which aired on the Top Gear radio show on 14 January 1969. It was broadcast again on 11 February before being reworked and becoming the psychedelic blues song "The Painter". Although most recording dates are lost, it is known that the band recorded two songs on 17 February.]] As is the case with most of the material on their previous two albums, the songs of Deep Purple mix elements of progressive rock, hard rock and psychedelic rock, but this time in a darker and more baroque atmosphere. Lord had been the main writer on the first two albums and his classical music upbringing and interest in fusing classical and rock had profoundly influenced the direction taken by the band. On Deep Purple Lord still had a great influence, which found maximum expression in the harpsichord flavoured "Blind" and in the orchestral section of "April", an original piece for choir and string quartet that he composed despite being hard at work in writing and arranging his Concerto for Group and Orchestra. the musicians ceased their exploration of the genre in this album with songs such as "The Painter" and "Bird Has Flown",
Қақпақ
Тетраграмматон альбомды екі жақты қақпақпен шығарды, ол Иероним Боштің "Жердегі ләззаттар бағы" картинасынан алынған бөліктелген суретпен оралған. Алғашқы картина түсті болған, бірақ бастапқы макеттегі баспа қатесінен LP-де монохромды түспен шықты, ал топ оны сол күйінде қалдыруды жөн көрді.
Tetragrammaton issued the album in a stark gatefold sleeve, wrapped around with a segmented illustration from Hieronymus Bosch's painting The Garden of Earthly Delights. The original painting is in colour, although it appeared on the LP in monochrome due to a printing error for the original layout, and the band opted to keep it that way.
Шығару және жылжыту
Tetragrammaton Records бір жыл ғана жұмыс істеді, бірақ АҚШ-та банкроттыққа тап болды. Deep Purple лейблдің ең табысты әртісі болғанмен, топ "Hush" сияқты тағы бір хит-сингл шығара алмады. Альбом 1969 жылдың қыркүйегінде Ұлыбританияда EMI-нің Harvest Records қосалқы лейблінде, Лондонның Корольдік Альберт залында өткен оркестрмен біргегі концерттің үлкен қызығушылық тудырған шарасымен бірге жарық көрді. Осы кезде Deep Purple тобының құрамы өзгерген еді. Альбом 1969 жылдың қазан айында Polydor Records арқылы Канада мен Жапонияда таралды. Deep Purple өте сирек қайта шығарылды және тек Еуропада, көбінесе Mark I құрамындағы басқа екі альбоммен бірге. Альбомның жалғыз халықаралық қайта шығарылымы – 2000 жылы EMI шығарған Remastered CD нұсқасы, онда "The Bird Has Flown", "Emmaretta" және BBC радио сессияларынан алынған тікелей орындаулар бонус тректер ретінде қосылған. Бұл жолы олардың гастрольдік сапары Канадаға да жетті, онда олардың альбомдарын Polydor Records таратты. Осы жолы "Emmaretta" синглы мен топтың бұрынғы каталогы дүкендердің сөрелерінде тоқталып қалды. Кейін Колетта 1969 жылдың Deep Purple үшін Америкада қалай ысырап болғаны туралы пікір білдірді. Соңғы синглдары нашар көрсетсе де, Deep Purple АҚШ-та керемет концерттік топ ретінде беделін сақтап қалды. Сахнада өте білікті топқа айналғандарына қарамастан, ішкі шиеленіс күшейді, топ мүшелері музыканың бағыты және қаржылық жағдайға қанағаттанбау туралы ашық пікір білдіре бастады. Симпер кейінгі сұхбаттарында: "Ақша табуды бастағаннан кейін достық қарым-қатынас тоқтап қалды" деді. Ол Блэкмордың Лорд пен Эванстың "Hush" синглының B жағын ("One More Rainy Day") жазғандары үшін топтың басқа мүшелерінен артық авторлық гонорар алғанына қатты ренжіді деп атап өтті. Сол кезде Лорд пен Блэкмор 1969 жылдың қаңтарында шыққаннан кейін Атлантиканың екі жағында үлкен жетістікке жеткен "Vanilla Fudge-тың көшірмесі" ретінде танылудан жалықты. Олар Род Эванстың нәзік, жұмсақ дауысы қаттырақ, агрессивтірек материалмен жұмыс істей алмайды деп ойлады. Басист Ник Симпермен де шиеленіс болды. Алайда, Симпер Лордтың топтың әндер жазудағы тым күшті ықпалына қарсы болды және классикалық музыканың қатты рокқа кедеріл келтіріп жатыр деп сынады. Осы шиеленістердің салдарынан тур кезінде топ мүшелері арасындағы байланыс ең төмен деңгейге түсті. Олар өз идеяларын барабаншы Пайспен бөлісіп, құрамды өзгертуге оның келісімін алды.
Tetragrammaton Records had been active only for a year, but was on the brink of bankruptcy in the US. Deep Purple were the label's most successful artist, but the band had not been able to produce another hit single like "Hush" The album was released in the UK in September 1969 on EMI's sub label Harvest Records, around the same time as the much hyped event Concerto for Group and Orchestra held at the Royal Albert Hall in London. At that time Deep Purple's line up had already changed. The album was distributed in Canada and Japan in October 1969 by Polydor Records. Deep Purple was reissued very few times and only in Europe, often in a set with the two other albums recorded by the Mark I line up. The only other international reissue of the album is the Remastered 2000 CD edition by EMI, which contains versions of "The Bird Has Flown", "Emmaretta" and live performances taken from BBC Radio sessions as bonus tracks. This time their trek also touched Canada, where their albums were distributed by Polydor Records. this time the single "Emmaretta" and the band's back catalogue remained sitting on store shelves. Coletta later commented on how 1969 was a wasted year for Deep Purple in America. Even though their most recent single was doing poorly, Deep Purple maintained a reputation as a fine live act in the US. Despite having turned into a highly proficient band on stage, things were starting to heat up internally, with band members getting more vocal about the direction they wanted the music to go, as well as being dissatisfied with their treatment financially. Simper remarked in later interviews, "Once we started making money, the friendships went out the window." He further noted that Blackmore was particularly peeved that Lord and Evans were earning royalties above and beyond the other band members because they had composed the B side of the "Hush" single ("One More Rainy Day"). Meanwhile, Lord and Blackmore were tired of being identified as a "clone of Vanilla Fudge" which had become a great success on both sides of the Atlantic, after its release in January 1969. They felt that Rod Evans, with his tender, smooth voice, would not be able to cope with louder, more aggressive material. Tensions were also high with bassist Nick Simper, On the other hand, Simper sided with Blackmore against Lord's excessive influence in the band's songwriting and was critical of classical music getting in the way of harder rock. As a result of those tensions, communication between band members was at a minimum during the tour. They talked their ideas over with drummer Paice, gaining his agreement to the line up change.
Mark I құрамының соңы
Англияға қайтып келген соң, маусым айының басында қабылданған шешімді «Талисин кітабының» британдық тұсаукесеріне арналған жарнамалық турне аяқталғанға дейін құпия сақтау қажет болды. Өзінің қазіргі тобында болашақ көре алмаған Гиллан, Гловерді Deep Purple тобына қатысуға көндірді, және екеуі жаңа топқа қуана қабылданғаннан кейін, Episode Six тобымен Ұлыбритания бойынша гастрольді аяқтау міндеттемесімен қысылып қалды. Эванс, Симпер және Episode Six тобының менеджерлері бұл оқиғалардан және жаңа құрамның жаңа әндерді жазып, репетициялап жатқанынан хабарсыз болды. Симпер Deep Purple тобының басшылығын өзімен жасалған келісімшартты бұзғаны үшін сотқа берді, бірақ дау соттан тыс, экономикалық тұрғыдан шешілді. Deep Purple альбомының музыкасы тек 1969 жылғы гастрольдер кезінде ғана орындалды және басқа құрамдар ешқашан орындаған жоқ, алайда Симпер 2010 жылы Еуропада Nasty Habits атты құрметті топпен Deep Purple тобының алғашқы үш альбомынан әндер орындады. Deep Purple альбомы 1969 жылғы маусымда шыққаннан кейін АҚШ-тағы музыка баспасөзінде елеусіз қалды және бірнеше апта бойы Billboard 200 тізімінде көтеріліп-түсіп, 162-орынға жетті, бірақ бұрынғы екі альбомының табысына жақындамады. Tetragrammaton компаниясының қаржылық қиындықтары да кінәлі болды, себебі жарнама жұмысы нашар болды, сонымен қатар FM радиосында ойналатын хит-синглдың болмауы және альбомды қолдау үшін гастроль ұйымдастырылмауы да маңызды факторлар болды. Альбом шыққан кезде Deep Purple британдық музыка баспасөзінде назарсыз қалды, олар Group and Orchestra-ға арналған концерттік орындалымнан гөрі, құрамы тоқтатылған топтың альбомына көңіл бөлмеді. Қазіргі сын-пікірлер көбінесе оң. AllMusic-тің Брюс Эдер бұл альбомды «барлық уақыттағы ең керемет прогрессивті рок альбомдарының бірі және топтың таңдаған, бірақ іске асырмаған музыкалық бағытының сәтті көрінісі» деп атады, сонымен қатар Deep Purple тобының «heavy metal-дың ертедегі, шикі қызығушылығын, қарқындылығын және батылдығын прогрессивті рок музыкасының күрделілігімен және интеллектуалдық кеңістігімен» қалай үйлестіре алғанын атап өтті.
Back in England in early June, the decision taken had to be kept secret until the promotional tour for the British release of The Book of Taliesyn was completed. Gillan, who did not see a future in his then current band, Gillan convinced the reluctant Glover to audition for Deep Purple and the two soon found themselves torn between the new band, which gladly welcomed both of them, and obligations with Episode Six for the completion of a UK tour. Evans, Simper and Episode Six's management were kept unaware of these events and of the fact that the new line up was already active in writing and rehearsing new songs. Simper sued Deep Purple's management for breaking his contract, and the dispute was settled economically out of court. The music of the album Deep Purple was played only during the tours of 1969 and never performed again by other line ups, though Simper played songs from the first three Deep Purple albums with the tribute band Nasty Habits in Europe in 2010. Deep Purple was practically ignored by the music press in the US upon its release in June 1969 and bounced up and down on the Billboard 200 chart for a few weeks, peaking at No. 162 and not coming close to the success of its two predecessors. Tetragrammaton's financial problems were partially to blame, for promotion was lackluster, but the lack of a hit single to be aired on FM radio or a tour in support of the album were also important factors. At the time of release, Deep Purple was generally ignored by the British music press, more focused on the eventful Concerto for Group and Orchestra than on an album by an extinct line up. Modern reviews are generally positive. AllMusic's Bruce Eder calls the album "one of the most bracing progressive rock albums ever, and a successful vision of a musical path that the group might have taken but didn't", remarking how Deep Purple succeeded in combining "heavy metal's early, raw excitement, intensity, and boldness with progressive rock's complexity and intellectual scope."