Орегон штатындағы Хейуард стадионы

Кіріспе

Хейвард Филд – АҚШ-тың солтүстік-батысындағы жеңіл атлетика стадионы. Ол Орегон университетінің кампусында, Юджин қаласында орналасқан. 1921 жылдан бері университеттің жеңіл атлетика командаларының үйі болып табылады, ал 1919 жылдан 1966 жылға дейін университеттік футбол командасы да осы стадионда ойнаған. Стадиондағы жеңіл атлетика жарыстарын TrackTown USA коммерциялық емес ұйымы ұйымдастырады. Хейвард Филд 1904 жылдан 1947 жылға дейін «Ducks» командасының бағдарламасын басқарған жаттықтырушы Билл Хейвардтың (1868–1947) құрметіне аталған. 2004 жылы жаңартылған бұл стадион, АҚШ-тағы Халықаралық жеңіл атлетика федерациясының 1-сынып сертификатына ие болған бес стадионның бірі (қалғандары – Hutsell Rosen Track, Icahn Stadium, John McDonnell Field және Rock Chalk Park). Хейвард Филд теңіз деңгейінен шамамен 420 фут (128 метр) биіктікте орналасқан, ал стадионның ішкі алабы солтүстік-оңтүстік бағытта жасалған. Тынық мұхиты батысқа қарай шамамен 80 километр қашықтықта, Орегон жағалауымен бөлініп жатыр.

2018 жылы стадион бұзылып, сол жерде қайта салынды. Жаңа стадионды UO университетінің қайырымдастық қоры қаржыландырады, ал негізгі демеушісі – түлек Фил Найт.

Тарих

Хейвард 1919 жылы Кинкейд алаңын алмастыру үшін салынды және негізінен мектептің футбол бағдарламасына қызмет ету мақсатында болды. Сол жылы маусымның ашылу ойынының бірінші кезеңінде алаңға жаттықтырушы Хейвардтың есімі берілді; ол үзіліс кезінде команданың дәрігері ретінде жұмыс істеді және осы құрмет туралы келесі күні ғана білді. Табиғи шөппен жабылған алаң алғаш рет 1937 жылы Хейвард алаңында орнатылды; бұрынғы беті топырақ пен араның араласпасынан тұрған. Бұл алаңның беті Тынық мұхитының жағалау конференциясында Солтүстік-Батыста бірегей емес еді: Корваллистегі Белл Филд, Портлендтегі Мултнома стадионы және Сиэтлдегі Хаски стадионы да осы кезеңде табиғи шөпке көшуді жүзеге асырды. Осы өзгерістерге қарамастан, 1960 жылдары Хейвард алаңының футбол стадионы ретінде пайдалы ғұмырының соңына жеткені анық болды. Бұл Университет дивизионының (I дивизионның алдағысы) ең кішкентай стадиондарының бірі болды және жалпы билет сатуға тек 9000 билет қолжетімді болды. Орындықтардың барлығы дерлік ауа райынан қорғалған, бірақ басқа ешқандай артықшылығы болған жоқ. Оның жағдайы соншалықты нашар болды, сондықтан жаттықтырушылар болашақ талапкерлерді Юджинге келгенде одан әдейі алшақтатты. Осының салдарынан, Орегон штатымен өтетін «Азамат соғысынан» басқа, Ducks командасы өз үйіндегі жоғары көрерменге толы ойындарын (іс жүзінде, олардың барлық конференция ойындарын) Портлендтегі Мултнома стадионында, 110 миль (177 км) қашықтықта өткізді. Спорт директоры Лео Харрис Ducks командасының жылына үш рет Портлендке екі сағаттық сапарға шығуына наразы болды және кампустың солтүстігінде жаңа стадион салуды талап етті. Мектеп президенті Артур Флеминг бастапқыда жобаға күмәндана қарады және Skidmore, Owings & Merrill компаниясынан Хейвард алаңын 40 000 орынға дейін кеңейтудің мүмкіндігін бағалауды сұрады (бұл барлық үй ойындарын Юджинге көшіру үшін қажетті ең төменгі сыйымдылық деп есептелді), Хейвард алаңының орнына жаңа стадион салуды немесе солтүстік жақта жаңа стадион салуды ұсынды. Салдарында, зерттеу Хейвард алаңын жаңа немесе жаңартылған футбол стадионы ретінде пайдалану мүмкіндігін толығымен жоққа шығарды. SOM компаниясы қалалық шенеуніктер Хейвард алаңын кеңейтуге ешқашан келісім бермейтініне сенді, өйткені ол нормативтік талаптарға сәйкес салынбаған және Хейвард алаңының орнында жаңа стадион салуға орын жоқ еді. Оның орнына 1967 жылдың қыркүйегінде Ауцен стадионы ашылды, ал Хейвард алаңы енді тек жеңіл атлетикамен айналысатын нысанға айналды.

Hayward was built in 1919 to replace Kincaid Field, and was intended to primarily serve the school's football program. During halftime of the season opener that year, the venue was named for track coach Hayward; he was busy working as the team's trainer during the break, and did not know of the honor until the following day. A natural grass field was first installed at Hayward Field in 1937; the surface was previously a mixture of dirt and sawdust. That field surface was not unique in the Northwest in the Pacific Coast Conference: Bell Field in Corvallis, Multnomah Stadium in Portland, and Husky Stadium in Seattle made similar transitions to natural grass in this period of time. Even with these changes, by the 1960s, it was obvious that Hayward Field was at the end of its useful life as a football venue. It was one of the smallest stadiums in the University Division (forerunner of Division I), and only 9,000 tickets were available to the general public. While nearly every seat was protected from the elements, it had little else going for it. It was in such poor condition that coaches deliberately steered prospective recruits away from it on their visits to Eugene. As a result, outside of the Civil War game with Oregon State, the Ducks played their higher attended home games (in practice, nearly all of their conference games) at Portland's Multnomah Stadium, 110 mile (177 km) away. Athletic director Leo Harris chafed at making the Ducks make the two hour trip to Portland three times a year, and pressed for a new stadium on land just north of campus. School president Arthur Flemming was initially skeptical of the project, and asked Skidmore, Owings & Merrill to evaluate whether it was feasible expand Hayward Field to up to 40,000 seats (believed to be the minimum capacity for moving the entire home slate to Eugene), build a new stadium on Hayward's footprint, or build a new stadium on the northern site. The study definitively ruled out Hayward Field as the site for a new or renovated football stadium. SOM believed that city officials would never sign off on expanding Hayward Field since it hadn't been built to code, and there was no room to build a new stadium on Hayward's footprint. Its replacement, Autzen Stadium, opened in September 1967, and Hayward Field became a facility solely for track and field,

Жолды кеңейту

1969 жылдың тамыз айының соңында трасса сегіз жолаққа дейін кеңейтілді және сол күзде кез келген ауа райына төтеп беретін жабынмен жабдықталды. Оның алғашқы синтетикалық жолы Pro Turf болды, ашық түсті, және 1976 жылы сол жабынмен қайта жаңартылды.

Батыс трибуна

Бұрынғы батыс трибуна 1925 жылы салынған, ал 1938 жылы оған шатыр қосылған. 1973 жылдың қыркүйегінде бұл трибуна бұзылып, 1974 жылғы маусымда көптеген жарыстардың финиш сызығы трассаның солтүстік-шығыс бұрышына көшірілді. Жаңа батыс трибуна да ағаштан салынды, оның сыйымдылығы 4300 көрерменге арналған, және ол 1975 жылдың наурыз айында пайдалануға берілді. Префонтейн Классикасы 1973 жылы "Хейвард Филдті қайта жаңарту жарысы" ретінде басталып, жаңа батыс трибунаны салуға қаражат жинауға көмектесті.

Метрлік түрге айналу

1987 жылдың жазында трасса метрикалық жүйеге көшірілді, оның шеңбер ұзындығы 400 метрге дейін өзгертілді, бұл азайтуды білдірді. Трассаның геометриясы халықаралық стандартқа сәйкес, қысқа түзу учаскелермен және ұзақ бұрылыстармен жаңартылды. Ішкі алаңды кеңейту үшін 300 фут (91 м), 500 тонна салмақты шығыс трибунасы наурыз айында көтеріліп, шығысқа қарай жылжытылды. Трассаның жабыны қайтадан Pro Turf болды, бірақ қасиеттері өзгерді: текстуралы жоғарғы қабаты мен қызғылт түсі болды. Осының нәтижесінде, Хейвард Филдте жаттығу залы, ерлер мен әйелдерге арналған екі киім ауыстыру бөлмесі, команда бөлмесі, мәжіліс бөлмесі, жабық секіру ордасы, жабық доп лақтыру ордасы, жабық құм ордасы, тамақтану дүкені, шаштараз және жабық салмақ көтеру залы бар. 2021 жылы Олимпиадалық іріктеу жаңа стадионда өткізілді.

Фильмде

Хейвард Филд 1982 жылғы "Жеке ең жақсы" фильмінде, 1998 жылғы Стив Префонтейннің "Шексіз" өмірбаянында және Алекси Паппастың "Тректаун" (2016) фильмінде Олимпиадалық іріктеулердің көркемделген түрінде көрсетілді. Сонымен қатар, ол "Жануарлар үйі" (1978) фильмінің ROTC әскери-жаттығу сахнасының фонында болды.

Боуэрман ғимараты

1990 жылы Билл Боуэрманның (1911–1999) сыйлығымен, UO-ның көп жылдық жеңіл атлетика жаттықтырушысы (1948–1973) Боуэрман ғимараты трассаның солтүстік-батыс жағына салынды. Онда киім ауыстыратын бөлмелер, U of O жеңіл атлетикасының естелік заттары және университеттің Халықаралық спорт және адам қабілетін зерттеу институты орналасқан.

Қабырға

Хейвард Филд мұнарасы Олимпиадалық ұшқыннан шабыт алды. Онда тоғыз қабат бар, және ол 2020 жылы Захнер компаниясымен аяқталды. Мұнара стадионның солтүстік-шығыс бұрышында тұр және Орегонның жеңіл атлетикасының алғашқы 100 жылдығын көрсететін бес тұлғаны бейнелейді: Билл Бауэрман, Стив Префонтейн, Раэвин Роджерс, Эштон Итон және Отис Дэвис.