Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы ауыл
the village in England
Ерте тарих
Бұл аймақта қоныстану Рим билігінен бұрын, британдық темір дәуірінде немесе одан да ертерек басталды. Ауылға бірнеше ежелгі жолдар келіп қосылады. Имбердің бар екендігі туралы алғашқы жазбаша мәліметтер сакс дәуірінен, 967 жылға қатысты. 1086 жылғы "Domesday Book"-та жеті шаруашылықтан тұратын Imembrie деген кішкентай елді мекен тіркелген. Ауылдың Әулие Гилдің шіркеуі 13 ғасырға дейін салынған, ал 15 ғасырға қатысты ерекше қабырға суреттері бар. 14 ғасырға қарай ауыл халқы шамамен 250 адамға жеткен, және 19 ғасырға дейін осы деңгейде сақталған деп есептеледі. 1851 жылғы халық санауында халық саны 440 адамды құрады, ал Имбер эвакуацияланған кезде шамамен 150 адамға дейін азайды. Имбер әрқашан оқшауланған қауым болды, себебі Солсбери жазығында халық тығыз емес еді. Тұрғындарының көп бөлігі ауыл шаруашылығында немесе оған тікелей байланысты жұмыстарда жұмыс істеді. Ауылдың пішіні – сызықтық ауылдың созылған түрі, ал оның басты көшесі Имбер док деп аталатын өзеннің бағытымен жүрді. Жақсы сақталған жалғыз ғимарат – шіркеу, ал қалғандары уақыт өте келе қирады немесе армия тарапынан бұзылды. 1943 жылы баптист шіркеуі (1839 жылы салынған, 1970-ші жылдардың соңында бұзылған), пошта бөлімі және Белл Инн атты паб болды, ол әлі де тұр; сондай-ақ, Имбер Корт сарайы, ферма үйі, ферма коттедждері, кішкентай мектеп және 1938 жылы салынған төрт "кеңес үйі" типтес үйлер сақталған.
Settlement in the area began before the period of Roman rule, in the British Iron Age or earlier. Several ancient trackways lead to and from the village. The first documentary evidence of Imber's existence comes from Saxon times, with a mention of the village in 967. A small settlement called Imembrie with seven households was recorded in the 1086 Domesday Book. The village's church of St Giles dates from the 13th century and has notable wall paintings from the 15th. By the 14th century the population of the village had risen to around 250, where it is believed to have remained until the 19th century. Population peaked at 440 as recorded in the census of 1851, declining to around 150 by the time of Imber's evacuation. Imber was always an isolated community, Salisbury Plain being relatively sparsely populated. Most of its residents were employed in agriculture or work that directly depended on it. The village had the elongated form of a linear village and its main street followed the course of a stream known as Imber Dock. The only building to survive in a reasonable condition is the church; the rest became derelict or were demolished by the Army. In 1943 there was also a Baptist chapel (built in 1839, demolished in the late 1970s), a post office and a pub called the Bell Inn, which still stands; as do the manor house, Imber Court, and a farmhouse, farm cottages, a small school house and four "council house" type blocks built in 1938.
Құтқару және әскери пайдалану
19 ғасырдың соңында Соғыс министрлігі Солсбери жазығында, негізінен Имбердің шығысында жер сатып ала бастады және оны жаттығулар үшін пайдаланды. 1920 жылдардың соңында Имбер маңындағы шаруашылықтар, сондай-ақ ауыл тұрған жерлер сатып алынды. Ауыл шаруашылығының дағдарысы, әскерилер ұсынған жақсы бағалармен қосылып, жерді сатуға ынталандырды, ал жаңа жалдау шарттарына наразылық білдіргендердің саны аз болды, себебі бұл шарттар Соғыс министрлігіне қажет болған жағдайда бақылауға алуға және тұрғындарды шығаруға мүмкіндік берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Имбердегі және оның айналасындағы жерлердің көбі, шіркеу, пасторлық үй, капелла, мектеп және «Белл» қонақүйінен басқа, Соғыс министрлігіне тиесілі болды. 1943 жылдың 1 қарашасында, Еуропа құрлығына одақтас әскерлердің басып кіруіне дайындық жүргізіліп жатқанда, Имбер тұрғындары ауылдық мектепте жиналысқа шақырылып, үйлерін тастап кетуге 47 күн бұрын хабарланды; Имберді АҚШ әскерлері көшедегі шайқас жаттығулары үшін пайдалану жоспарланған. Ричард Мадиганның Қорғаныс жерлері комитетіне (ҚЖК) берген куәлігінде көшедегі шайқас жаттығулары өтпегені, ал оның және басқалардың міндеті ауылды тұрғындар қайтып келгенге дейін жақсы күйде ұстау болғаны айтылды. Шығару себебі – ауылдың артиллериялық оқтардың түсу аймағына жақын орналасқандығы. Кетуге мәжбүрленгеніне ашуланған тұрғындардың көпшілігі қарсылық көрсетпеді, тіпті ас үйлерінде консервіленген азық-түліктерді қалдырып, соғысқа үлес қосу – олардың міндеті деп есептеді, Отан үшін құрбандықтар жасады. Көшіп кету үшін төленген өтемақы шектеулі болды, ал бір шаруашылықтың тұрғындары әскер тарапынан күшпен шығарылды. 40 жылдан астам уақыт бойы ауылдың ұстасы болған Альберт Нэш өзінің ұстаханасында жылап отырғаны табылған, кейіннен ол Имберге қайтарылып жерленген алғашқы тұрғын болды. Ол ауылды тастауға мәжбүрленгеннен кейін жүрегі сынып қайтыс болды. Соғыстан кейін ауыл жаттығулар үшін кеңінен пайдаланылды, әсіресе Солтүстік Ирландияның қалалық аймақтарында қызмет етуге дайындалып жатқан сарбаздарды дайындау үшін. 1970 жылдары жаттығуды жеңілдету үшін бірнеше бос үйлер салынды. 1988 жылдан бері қалалық соғыс жаттығулары оңтүстік-шығысқа қарай 5 шақырым жердегі Копехилл Даун жаңа құрылған кешенінде жүргізілуде. «Белл» қонақ үйі 1950 жылдардың ортасында, ал баптист капелласы 1970 жылдардың соңында Қорғаныс министрлігіне сатылды. Имбердің азаматтық округі ақырында оңтүстікке орналасқан көршілес Хейтсбери округіне қосылды, ал Англия шіркеуі үшін Имбердің шіркеулік округі солтүстікке орналасқан Эдингтон округіне қосылды.
In the late 19th century the War Office began buying land on Salisbury Plain, primarily to the east of Imber, and using it for manœuvres. Beginning in the late 1920s, farms around Imber were bought, as well as the land on which the village sat. The pressures of agricultural depression, combined with the good prices offered by the military, encouraged the sale of land, with few being put off by the new conditions of their tenancy, which allowed the War Office to assume control and evict the residents if necessary. By the time of the Second World War, almost all of the land in and around Imber, except the church, vicarage, chapel, schoolroom and the Bell Inn, belonged to the War Office. On 1 November 1943, with preparations for the Allied invasion of mainland Europe under way, the people of Imber were called to a meeting in the village schoolroom and given 47 days' notice to leave their homes; Imber was to be used by US forces to practise street fighting. Richard Madigan's evidence to the Defence Lands Committee (DLC) stated that street fighting practice never took place and that his and others' duties were to keep the village in good repair for the villagers' eventual return. The reason for eviction was the village's proximity to shell impact areas. Although upset about being forced to leave, most villagers put up no resistance, even leaving canned provisions in their kitchens and taking the view that it was their duty to contribute to the war effort in this waymaking sacrifices on the Home Front for the greater good. Compensation for the move was limited and the occupants of one farm had to be forcibly evicted by the Army. Albert Nash, who had been the village blacksmith for over 40 years, is said to have been found sobbing over his anvil and later became the first resident to die and be brought back to Imber for burial. It was said that he died of a broken heart after being forced to leave the village. After the war, the village was used extensively for training, particularly preparing soldiers for service in the urban environments of Northern Ireland during The Troubles, and several empty house like buildings were constructed in the 1970s to aid training. Since 1988, urban warfare training has been centred at a purpose built complex at Copehill Down, about 3 miles to the southeast. The Bell Inn was sold to the MoD in the mid 1950s and the Baptist Chapel in the late 1970s. The civil parish of Imber was eventually incorporated into neighbouring Heytesbury, to the south, while for Church of England purposes the ecclesiastical parish of Imber was incorporated into the parish of Edington, to the north.
Қайта қалпына келтіру әрекеттері
Ауылдың көптеген ғимараттары Ұлыбритания әскери операциялары басталған соғыстан кейін снарядтар мен жарылыстардан зақымданып, содан кейін ауа райының әсерінен тозығып, тез құлдырауға ұшырады. Ауыл тұрғындарына алты ай ішінде қайта оралуға рұқсат берілгенімен, бұған ешқашан мүмкіндік берілмеді. Соғыс аяқталғаннан кейін Имберді соғысқа дейінгі жағдайына келтіруге тырысылды, бірақ зақым өте аз болды, себебі бақылаудан бас тарту туралы шешім қабылданды. Қайта оралу туралы келісімді растайтын құжаттар 1970 жылдарда ғана табылды. 1961 жылы ауыл тұрғындарының қайта оралуына рұқсат беруді талап ету үшін ауылда митинг ұйымдастырылды, оған 2000-нан астам адам қатысты, оның ішінде көптеген бұрынғы тұрғындар. Қоғамдық тыңдау өтті және Имбердің әскери мақсатта пайдаланылуын жалғастыру туралы шешім қабылданды. Бұл мәселе Лордтар палатасында да көтерілді, нәтижесінде шіркеу сақталады және әр жылғы Сент-Джайлз күніне ең жақын сенбіде ғибадат етуге ашық болады деп шешілді, бұл дәстүр қазірге дейін сақталуда. Имберді қайта жаңғыртуға тағы бір әрекет 1970 жылдардың басында жасалды, осыған орай Қорғаныс жерлері комитетіне (ҚЖК) Қорғаныс министрлігінің жерлерін сақтау қажеттілігін зерттеу тапсырылды. Имбер ісі бойынша ҚЖК алдында Имберді зерттеуші Дэвид Джонсон, ауылды эвакуациялауға көмектескен және соғыстан кейін оралуға берілген уәде туралы куәлік берген бұрынғы солдат Ричард Мадиган, сондай-ақ соғыс кезіндегі ұшқыш Рекс Маттерс өкілдік етті. Оларға 1960 жылдардың басында науқанды басқарған Остин Андервуд көмектесті, ал бұрынғы ауыл тұрғындарынан жазбаша дәлелдер ұсынылды. Барлық қосымша дәлелдерге қарамастан, оның ішінде 1943 жылдан бері алғаш рет табылган түпнұсқа шығарылу хаты (қайта оралуға мүмкіндік беретін) болса да, ҚЖК ауылды әскери мақсатта пайдалануды ұсынды.
Many of the village's buildings suffered shell and explosion damage after the war when UK military operations began and were additionally eroded by the weather, quickly falling into disrepair. Although the villagers had been told they could return in six months, this was never allowed. At the end of the war, efforts were made to restore Imber to its pre war conditionalthough there was very little damagebut the decision was taken not to relinquish control. Documentary evidence of a return agreement was only discovered in the 1970s. In 1961, a rally in the village was organised to demand that the villagers be allowed to move back and over 2,000 people attended, including many former residents. A public inquiry was held and found in favour of Imber's continued military use. The matter was also raised in the House of Lords and it was decided that the church would be maintained and would be open for worship on the Saturday closest to St Giles' Day each year, a practice that continues. A further attempt to restore Imber took place in the early 1970s, when the Defence Lands Committee (DLC) was given the task of looking into the need for the retention of Ministry of Defence lands. The Imber case was represented before the DLC by David J. Johnson, an Imber researcher; Richard Madigan, a former soldier who helped to evacuate the villageand testified to the promise of return after the warand Rex Mutters, a wartime fighter pilot. They were assisted by Austin Underwood, who had led the campaign in the early 1960s, and backed up with written evidence from former villagers. In spite of all the additional evidence, including the first re appearance since 1943 of the original eviction letter (which indicated return), the DLC recommended that the village be retained for military use.
Қазіргі күн
Жыл сайынғы шіркеу қызметіне 1 қыркүйекке (St Giles' Day) жақын сенбіде бұрынғы тұрғындар, ауылды жаттығу үшін пайдаланған әскерлер және жалпы жұртшылық қатысады. Шіркеу ауласына шағын саны бұрынғы тұрғындар жерленген, ал шіркеуде жерлеу рәсімдері өткізілген. 2009 жылдан бері Рождествоға дейінгі сенбіде колядка айтылады. Қорғаныс министрлігі ауылға жылына бірден елу күнге дейін қоғамдық кіруге рұқсат беруге міндетті; 2010 жылдардың соңында, рұқсат күндерінің саны үш күнге дейін азайтылды, себебі заңбұзушылықтар болған. 2009 жылдан бері ауылдың жылдық жазғы ашылуына Уорминстерден келетін Imberbus деп аталатын, белгілі бір маршрутпен жүретін Routemaster екі қабатты автобустары қызмет көрсетеді, ол қайырымдылыққа қаражат жинауға көмектеседі. 2001 жылы Англия шіркеуінің баспасөз хабарламасына сәйкес, Сент-Джайлс шіркеуіне "көлемді жөндеулер қажет болды". Парохиалдық шіркеу кеңесі жылына бір рет ғибадат ету үшін ғана қолжетімді ғимаратты күтіп ұстау жауапкершілігін қабылдай алмайтындықтан, Эдингтон мен Имбер шіркеу кеңесі Имбер шіркеуін пайдасыз деп жариялау туралы өтініш жасады, бұл процесс 2005 жылы шіркеудің Шіркеулерді сақтау қорына берілуімен аяқталды. Осы уақыт аралығында 2003 жылы шіркеу мұнарасына шартқы соқты, бұл құрылымды әлсіретті, бірақ қайта жаңарту жұмыстары 2008 жылы басталды және жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін жылдық қызмет 2009 жылдың қыркүйегінде қайта жаңғыртылды. 2023 жылдың 5 қаңтарында Рей Нэштің жерлеу рәсімі өтті, ол 1943 жылы эвакуацияланғаннан бергі Сент-Джайлс зиратындағы екінші белгілі жерлеу болды. Нэш ауылдың ұстасы Альберт Нэштің шөбересі, Имберде туған және шіркеудегі соңғы тіркелген крещение рәсімдерінің бірі болды. Оның әкесі Джим 1936 жылы қайтыс болды және ол да Имберде жерленді, ал Рей Нэш өлімінен кейін әкесімен қайта қосылғысы келді. Ол Имбердің соңғы тұрғыны болуы мүмкін.
The annual church service, on the Saturday nearest to 1 September (St Giles' Day), has been attended by former residents, soldiers who have used the village for training, and the general public. A small number of former residents have been buried in the churchyard, with funeral services held in the church. Since 2009 there has been a carol service on the Saturday before Christmas. The Ministry of Defence is required to allow public access to the village on between one and fifty days a year; in the late 2010s, the open days were reduced to three because of trespassing. Since 2009, the annual summer opening of the village has been served by Routemaster double decker buses on a scheduled service from Warminster known as Imberbus, which raises money for charity. By 2001 it had become clear, according to a Church of England press release, that St Giles's "was in need of extensive repairs". Since it was not possible for the parochial church council to accept liability for the maintenance of a building to which they only had effective access for worship once a year, the Edington with Imber PCC requested that Imber church be declared redundant, a process which ended in 2005 with the vesting of the church in the Churches Conservation Trust. In the meantime, the church tower had been struck by lightning in 2003, weakening the structure, but restoration work began in 2008 and the annual service resumed in September 2009 upon completion of the repair works. On 5 January 2023 the burial of Ray Nash took place, the second known burial at St Giles' graveyard since evacuation in 1943. Nash was a great nephew of the village blacksmith Albert Nash, was born in Imber and was one of the last recorded baptisms in the church. His father Jim died in 1936 and was also buried at Imber, and Ray Nash had wanted to be reunited with his father upon his death. He may have been the last remaining former inhabitant of Imber.
Басқару
1961 жылы приходтың халқы 0 адамды құрады. 1991 жылғы 1 сәуірде приход таратылып, Хейтсберимен біріктірілді. "Хейтсбери, Имбер және Ноук" деп аталатын приход кеңесі осы приходты және көршілес Ноук приходының аумағын қамтиды. Сайлаушылары болмаса да, Имбер парламентте Оңтүстік-Батыс Уилтшир округінің депутаты Эндрю Меррисон және Уилтшир кеңесінің мүшесі Кристофер Ньюбери арқылы өкілдік етіледі. Сент-Джайлз шіркеуін есептемегенде, бұрынғы приходтың барлық аумағы Қорғаныс министрлігіне тиесілі және Солсбери жазығындағы оқу полигонының бөлігі ретінде басқарылады.
In 1961 the parish had a population of 0. On 1 April 1991 the parish was abolished and merged with Heytesbury. A parish council known as "Heytesbury, Imber and Knook" covers this parish and the neighbouring parish of Knook. Although it has no electors, Imber is represented in parliament by the member for South West Wiltshire, Andrew Murrison; and on Wiltshire Council by Christopher Newbury. With the exception of St Giles' church, the whole of the former parish is owned by the Ministry of Defence and is administered as part of its Salisbury Plain Training Area.
Танымал мәдениет
Имбер 1965 жылы түсірілген «Бізді ұстасаң ұста» фильмінде, режиссер Джон Бурманның тұңғыш көркем фильмі және британдық поп-тобы The Dave Clark Five үшін маңызды рөлде ойнаған. Виктор Кэннингтің 1972 жылы жасөспірімдерге арналған «Қашқындар» романында Лонглит сафари паркінен қашып кеткен гепард Имберге жақын атыс полигонында мекендейді, ал оның балаларын жас батыр Смайлер табады. Имберде түсірілген фотосурет 2009 жылы шотландтық We Were Promised Jetpacks инди-рок тобының тұңғыш альбомы «These Four Walls» мұқабасында пайда болған. 2013 жылы Джоанна Росситердің «Теңіз өзгерісі» романы Имбердің эвакуациялануына және содан кейінгі жылдары ауыл тұрғындарының соғыс және соғыстан кейінгі өміріне арналған. Нил Спрингтің 2017 жылғы «Жоғалған ауыл» романы, әуесқой-ғалым Гарри Прайс қатысқан қорқынышты оқиға, Имберде орын алады. Имбер Майкл Портильоның 5-ші арнадағы «Портильоның Британияның жасырын тарихы» сериясының төртінші эпизодында көрсетілген, ол 2018 жылдың 11 мамырында эфирге шықты.
Imber features in the 1965 movie Catch Us If You Can, the debut feature film of director John Boorman and a starring vehicle for the British pop group The Dave Clark Five. In Victor Canning's 1972 novel for teenagers The Runaways, the cheetah that has escaped from Longleat Safari Park makes a den on the firing range close to Imber and her cubs are found there by the young hero Smiler. A photograph taken in Imber is featured on the cover of These Four Walls, the 2009 debut album from Scottish indie rock band We Were Promised Jetpacks. The 2013 novel The Sea Change by Joanna Rossiter centres on the evacuation of Imber and the subsequent experiences of fictional characters from the village in the war and post war years. Neil Spring's 2017 novel The Lost Village, a ghost story featuring ghost hunter Harry Price, is set in Imber. Imber features in the fourth episode of Michael Portillo's Channel 5 series Portillo's Hidden History of Britain broadcast 11 May 2018.
Музыкалық сілтемелер
Маунт Вернон өнер зертханасы Дрю Мулхолландтың «Имбер» атты инструментальдық шығармасын жазды және ол 1998 жылы Earworm Subscription Series (WORMSS2) сериясында жарық көрді. Грузин композиторы Гия Канчелидің «Кішкентай Имбер» шығармасы – шағын ансамбль, дауыс, балалар және ерлер хоры үшін арналған туынды. Ол 2003 жылы Имбердегі шіркеуде орындалды және 2008 жылы ECM Records лейблінде шығарылды (ECM 1812). Норвегиялық электрондық дуэт Kook «Imber, Wiltshire» атты жеті сөзсіз композициядан тұратын альбом жазды, барлық атаулары ауыл мен оның тұрғындарынан алынған. Бұл альбом Va Fongool Records (VAFCD011) лейблінде жарық көрді. Уилтшир халық тобы The Yirdbards өздерінің «The Ghosts of Old Imber» әнін 2013 жылдың қазан айында ауылдағы Сент-Джайлс шіркеуінде жазды және 2014 жылы шіркеуге қаржы жинау мақсатында CD-ге шығарды. Bad Amputee тобының 2020 жылы шыққан «Convenience Kills» альбомында «Imber» деп аталатын ән бар (Ferric Mordant FE11). 2022 жылы Modern Aviation лейблінде «Look to Imber» атты кассеталық альбом жарық көрді, онда ауыл тарихына негізделген он екі эксперименталды немесе халықтық шығарма қамтылған. Кристофер Бонд жазған «The Lost Village of Imber» – қола оркестрі үшін арналған шығарма, ол 2019 жылы Англияның Өнер кеңесі мен Норман Джонс Траст Фондының қолдауымен Браттон Сильвер Бендінің тапсырысы бойынша, топтың 160 жылдығын мерекелеу үшін жазылды. Ол 2020 жылы Cory Band тобымен алғаш рет көпшілік алдында орындалды және 2022 жылдың қыркүйегінде Имбер ауылынан шамамен 9 миль қашықтықтағы Дилтон Марш қаласындағы Holy Trinity шіркеуінде Браттон Silver Band тобымен бірінші рет орындалды. Бұл шығарма 2023 жылғы Ұлыбританияның Ұлттық қола оркестрлер чемпионатының үшінші секциясы үшін сынақ туындысы ретінде таңдалды.
Mount Vernon Arts Lab recorded the instrumental piece Imber by Drew Mulholland and this was released on Earworm Subscription Series in 1998 (WORMSS2). Little Imber by the Georgian composer Giya Kancheli is a piece for small ensemble, voice, children's and men's choirs. It was performed in the church at Imber in 2003 and the recording released on ECM Records in 2008 (ECM 1812). The Norwegian electronic duo Kook recorded an album called Imber, Wiltshire of seven wordless compositions all with titles taken from the village and its inhabitants. This was released on Va Fongool Records (VAFCD011). The Wiltshire folk group The Yirdbards recorded their song The Ghosts of Old Imber at St Giles' Church in the village in October 2013 and released it on CD in 2014 to raise funds for the church. A song called Imber appears on Convenience Kills, an album by the group Bad Amputee released in 2020 (Ferric Mordant FE11). A cassette album, Look to Imber, appeared in 2022 on the Modern Aviation label containing twelve experimental or folk based pieces loosely based on the story of the village. The Lost Village of Imber is a piece for brass band, composed by Christopher Bond and commissioned by the Bratton Silver Band in 2019 with the support of Arts Council England and The Norman Jones Trust Fund, to celebrate the band's 160th anniversary. It received its first public performance by the Cory Band in 2020 and was first performed by the Bratton Silver Band in September 2022 at Holy Trinity Church in Dilton Marsh, around 9 miles from the site of Imber village. The piece went on to be selected as the test piece for the Third Section at the 2023 National Brass Band Championship of Great Britain.