Кіріспе
Австриялық химик, өнертапқыш, өнеркәсіпші, Ordo Templi Orientis ұйымын құрған Карл Келлнер (1 қыркүйек 1851 – 7 маусым 1905) – химик, өнертапқыш және өнеркәсіпші. Австрияның Вена қаласында туған ол сульфит процесін едәуір жетілдірді және Кастнер-Келлнер процесін бірлесіп ойлап тапты. Ол масондық, розенкрейцерлік және шығыс мистикасын зерттеді. Ол Ordo Templi Orientis ұйымын құрған деп есептеледі және кейде "O.T.O. рухани әкесі" деп аталады.
Carl Kellner (1 September 1851 – June 7, 1905) was a chemist, inventor, and industrialist. Born in Vienna, Austria, he made significant improvements to the sulfite process and was co inventor of the Castner Kellner process. He was a student of Freemasonry, Rosicrucianism, and Eastern mysticism. He was the putative founder of Ordo Templi Orientis and is sometimes referred to as "Spiritual father of O. T. O. ".
Мансап
Карл Келнер 1876 жылы барон Гектор фон Риттер Захониде жұмыс істеген кезде Риттер Келнер процесін жасаған деп есептеледі. 1889 жылы ол Эдвард Партингтонмен бірлесіп, Келлнер Партингтон қағаз целлюлоза компаниясын құрды. 1892 жылы Гамильтон И. Кастнер мен Карл Келнер мырзалар тұздықты электролиз арқылы каустикалық сода мен хлорды сынап электроды қолдана отырып, тәуелсіз түрде жасады. Олар 1895 жылы патенттерін пайдалану үшін бірлесіп Castner Kellner компаниясын құрды. Ол докторлық дәрежесін қашан алғаны белгісіз, бірақ 1895 жылдан бастап PhD атағын қолданды.
Фримасондық және эзотеризм
Келлнер 1873 жылы Австро-Венгрия шекарасындағы Гуманитас ложасында бауырлас Ренатустың ұранын қабылдап, масондыққа қабылданды. 1885 жылы Келлнер теософиялық және розенкрейцерлік ғалым доктор Франц Хартманнмен (1838–1912) танысты. Кейіннен Хартманмен бірлесіп туберкулезді емдеуге арналған "линосульфит" ингаляциялық терапиясын жасады, бұл терапия Хартманның Салцбургке жақын орналасқан санаториясында емдеудің негізін құрады. Осы кезеңде Келлнер масондықтың эзотерикалық аспектілеріне қызығушылық танытып, Джон Яркердің Мемфис-Мисраим ритуалына қосылды. Хартманның Келлнердің некрологында 1902 жылы Келлнердің Манчестерде ағамыз Яркердің жеке басқаруымен 96-дәрежеге қабылданғаны және біздің орденнің құрметті Бас Ұлы Мастері атанғаны жазылған. Еуропа, Америка және Кіші Азияда кең саяхаттар жасаған кезінде Келлнер үш тәлімгермен (суфи, Солиман бен Айфа, және екі индус тантригі – Лахорлық Бхима Сена Пратпа және Шри Махатма Агамия Парамахамса) және "Жарықтың герметикалық бауырластығы" деп аталатын ұйыммен байланысқа түскенін мәлімдеді. Осы тәлімгерлер Келлнерді жыныстық магияны қолдануға баулыған деп есептеледі (ритуалдық магиямен айналысатындар бұл практиканы кейде "жыныстық энергия" деп те атайды). Келлнерге американдық оккультист Паскаль Беверли Рэндольфтің француз жақтастары да әсер етті. Эзотерикалық зерттеулері барысында Келлнер масондықтың барлық күрделі символикасын түсіндіретін "кілт" тапқанына сенді, сонымен қатар табиғаттың құпияларын ашты деп ойлады. Келлнер масондарға барлық масондық дәрежелер мен жүйелермен танысуға мүмкіндік беретін Масондық академия құруға ниеттенді.
was personally initiated in Manchester by Brother Yarker into the 96°, and made Sovereign Honorary General Grand Master of our Order. During extensive travels in Europe, America, and Asia Minor, Kellner claimed to have come into contact with three adepts (a Sufi, Soliman ben Aifa, and two Hindu Tantrics, Bhima Sena Pratapa of Lahore and Sri Mahatma Agamya Paramahamsa), and an organization called the Hermetic Brotherhood of Light. These adepts are attributed with having initiated Kellner into the use of sexual magick (sometimes referred to as 'the sexual current' by ritual magicians). Kellner was also influenced by French followers of the American occultist Paschal Beverly Randolph. During the course of his esoteric studies, Kellner believed that he had discovered a "key" which offered a clear explanation of all the complex symbolism of Freemasonry, and, Kellner believed, opened the mysteries of nature. Kellner developed a desire to form an Academia Masonica which would enable Freemasons to become familiar with all existing Masonic degrees and systems.
Ордо Темпли Ориентис
1895 жылы Келлнер өзінің әріптесі Теодор Реус (Frater Merlin немесе Peregrinus)пен осы Academia Masonica-ны құру туралы ойын талқылай бастады. Осы талқылаулар барысында Келлнер Академия Масондығын Ordo Templi Orientis (Шығыс Тамплиерлер Ордені) деп атауға шешім қабылдады. Бұл орденнің (O.T.O. дұрысы) құпия ішкі шеңбері Мемфис-Мисраимының жоғарғы дәрежелерімен қатар ұйымдастырылып, Герметикалық Нұр Бауырластығының эзотерикалық Розенкрейцерлік ілімдерін және Келлнердің масондық символизмге ашқышын үйрететін еді. Бұл орденге ерлер де, әйелдер де барлық деңгейде қабылданатын болды, бірақ О.Т.О-ның ішкі шеңберіне қабылдану үшін шеберлік дәрежесінің және жоғары дәрежелі масондыққа ие болу қажеттіліктері қарастырылды. Регламенттік масондықты басқаратын беделді ложалардың ережелеріне сәйкес, әйелдер масон бола алмайтындықтан, олар Ordo Templi Orientis мүшелігінен автоматты түрде шеттетілетін еді. Келлнер мен оның әріптестерінің масондық жүйені реформалауға, әйелдерді қабылдауға мүмкіндік беру мақсатында масондықтың көптеген рәсімдерінің бірін бақылауға алуының себебі болуы мүмкін; мүмкін, жыныстық магияны енгізуді көздегендіктен. Олар жыныстық магияның «әлемнің барлық құпияларына және құпия қоғамдар мен діндер қолданған барлық символизмге ашқыш» екеніне сенген болуы мүмкін. Реус пен Келлнер арасындағы талқылаулар сол кезде ешқандай нәтиже бермеді, себебі Реус өзінің әріптесі Дрездендік Леопольд Энгельмен бірге Иллюминаттар Орденін қайта жаңғыртумен тығырықтан шыға алмады. Келлнер жаңғыртылған Иллюминаттар Орденін де, Энгельді де жақтамады. Реус айтуынша, 1902 жылдың маусымында Энгельден толық ажырасқаннан кейін Келлнер оған хабарласып, екеуі жоғары дәрежелі масондықтың әртүрлі рәсімдерін орындауға рұқсат алып, Ordo Templi Orientis құруға келісті. Рейсс пен Келлнер 1903 жылы өздерінің ордені үшін қысқаша манифест дайындады, ол келесі жылы The Oriflamme басылымында жарияланды. Дегенмен, Келлнердің O.T.O-ның осы бастапқы жоспарлардан гөрі артық нәрсеге айналғандығын көру үшін өмір сүрген-тұрмағаны күмәнді, өйткені ол 1905 жылы, алғашқы хабарламалар жасалғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Ауру және өлім
1903 жылы Келлнер түсініксіз ауырып, ұзақ ауруханада жатқаннан кейін, 1904–1905 жылдардың қысында емделу үшін Каирдің құрғақ климатына барып қайтты. Ол Венаға оралып, денсаулығы жақсы көріне жұмысын жалғастырды, бірақ 1905 жылдың 7 маусымында қайтыс болды. Дәрігерлер өлімнің себебін "қан инфекциясынан туған созылмалы улану" деп көрсетті. Ол әйелі Мария мен төрт баласы – Эльга, Нора, Эди және Видиді қалдырды.