Америкалық барабаншы Дэниел Серафин туралы

Кіріспе

Американдық барабаншы

Дэниел Питер Серафин (1948 жылғы 28 тамызда туған) – американдық барабаншы, жазбалар продюсері, театр продюсері және кино продюсері. Ол рок-тобы Chicago-ның алғашқы барабаншысы және негізін қалаушы мүшесі ретінде ең жақсы танымал, ол 1967 жылдың ақпанынан 1990 жылдың мамырына дейін топта болды.

Ерте өмір

Серафин Чикаго қаласында Джон мен Мэри Серафин отбасында дүниеге келді. Отбасы Чикагоның солтүстік-батыс жағындағы Даннинг ауданында тұрды. Ол тоғыз жасында барабан ойнауды бастады, сол кезде Ст. Присцилла католик мектебіне қатысты. 15 жасында Серафин Штайнметц орта мектебінен шығып кетті. Мектептен тыс уақытында ол "JP" деп аталатын жергілікті топқа қосылды. 1965 жылдың желтоқсанында кәсіби барабаншы ретінде жұмыстан кетуді шешкеннен кейін, оны Джимми Форд пен Дик Кларктың гастрольдік тобына шақырды. Топта бұрыннан бас гитарада Терри Кэт және саксофонда Уолтер Паразайдер болды. Джимми Форд пен тобы тағы бір жергілікті топпен біріккеннен кейін (жаңа атымен, The Mob), олардың үшеуі The Missing Links деп аталатын кавер-тобына шақырылды. Ол жеке сабақтарда ДеПол университетінде болашақ Chicago тобының мүшелері де оқыған перкуссия шебері Боб Тиллстен сабақ алды. Серафин өзінің ықпалдастары ретінде Бадди Рич, Тони Уильямс, Элвин Джонс, Грейди Тейт, Ринго Старр, Митч Митчелл және Хал Блейнді атады. Ол білімін биг-бенд барабаншысы Чак Флореспен жалғастырды, содан кейін 1970 жылдардың ортасында джаз барабаншысы Джо Джонспен (Папа Джо Джонс деп те белгілі) екі жыл оқыды.

Чикаго транзиттік басқармасы

1967 жылдың басында Серафин өзінің жаңа екі досы Уолтер Паразайдер (саксофон және ағаш сиырнаylar) мен Терри Кэтке олардың ойнап жүрген кавер-тобын тастап, мүйіз бөлімі бар жаңа топ құру туралы ұсыныс жасады. Кэт бас гитарадан өзінің бірінші махаббаты – гитараға ауысты. Ли Лоугнан (труба), Джеймс Панков (тромбон), Роберт Ламм (пернелі аспаптар) және Питер Сетера (бас) қосылғаннан кейін, топ бастапқыда «The Big Thing» (кейде «The Big Sound» деп аталды) деген атпен кавер-топ ретінде өнер көрсете бастады, бірақ кейін Chicago Transit Authority деп өзгертілді. Настоящий Chicago Transit Authority тарапынан заңдық шаралар қаулысымен бұл атау Chicago деп қысқартылды.

Чикаго

Олардың продюсері және менеджері Джеймс Уильям Герсио топты Лос-Анджелеске көшірді, онда олар Whisky a Go Go-да тұрақты өнер көрсете бастады. Кейін олар Columbia Records компаниясымен келісімшарт жасасты және екі апта ішінде алғашқы альбомын – қос альбомды жазды. Бұл аттас альбом, Chicago Transit Authority, 1969 жылы шықты. Billboard чарттарындағы синглдер мен альбомдар бойынша американдық топтар арасында Beach Boys-тан кейін екінші орынды алған Chicago, ең ұзақ жылдар бойы сахнада тұратын және ең табысты поп және рок топтарының бірі болып табылады. Серафин топ үшін бірнеше ән жазды: "Lowdown" (топ 40-қа кірген хит); "Chicago VII" альбомынан "Prelude to Aire", "Aire" және "Devil's Sweet" инструменталды әндері; "Chicago XI" альбомынан "Little One" және "Take Me Back to Chicago"; "Hot Streets" альбомынан "Greatest Love on Earth"; "Chicago XIII" альбомынан "Street Player"; "Chicago XIV" альбомынан "Thunder and Lightning" және "Birthday Boy"; ал "Chicago XVI" альбомынан "Sonny Think Twice". Оның ән жазу серіктесі көбінесе Rufus тобының клавишнігі Дэвид "Hawk" Волински болды, бірақ Серафин кейде Питер Сетера, Роберт Ламм және Билл Шамплин сияқты топтың басқа мүшелерімен де бірлесіп жұмыс істеді. 1995 жылы "Street Player" әні The Bucketheads тобының "The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind)" және кейін репер Pitbull-дың "Rebelution" альбомынан шыққан "I Know You Want Me (Calle Ocho)" хиті үшін үлгі ретінде пайдаланылды. Ән Nicola Fasano-ның "75 Brazil Street" әнінен, ал ол ән өз кезегінде Pat Rich-тің "Street Player" әнінен үлгі алған. "I Know You Want Me" әні сондай-ақ Kinect арналған Dance Central, PlayStation 2 арналған Dance Dance Revolution X2 және PlayStation Move арналған SingStar Dance би ойындарында да қолданылды. Серафин мен Волински "Street Sense" атты продюсерлік компания құрды. Серафин үйдегі студиясын демо жазбаларын жасау үшін пайдаланды. Epic Records компаниясымен жаңа таланттарды дамыту мақсатында келісімшартқа қол қойылды. 1974 жылы, топтың мансабының шарықталу кезеңінде, Серафин Чикагоның солтүстік-батыс аймағындағы қала маңында, шамамен 1000 адам сыйымдылығы бар B'Ginnings музыкалық орталығын ашты. 1990 жылдың мамыр айында Серафин топпен келіспеушіліктерге байланысты, оның "Street Player: Менің Чикаго тарихым" кітабында баяндалғандай, Chicago тобынан босатылды. Оның орнына тәжірибелі сессиялық барабаншы Трис Имбоден Twenty 1 альбомына уақытында қосылды.

Their producer and manager James William Guercio moved the group to Los Angeles, where they landed a regular gig at the Whisky a Go Go. They subsequently obtained a contract with Columbia Records and recorded their first album — a double album — in two weeks. This eponymous album Chicago Transit Authority was released in 1969. Second only to the Beach Boys in terms of Billboard singles and albums chart success among American bands, Chicago is one of the longest running and most successful pop and rock groups. Seraphine co wrote several songs for the band: "Lowdown" (a Top 40 hit for the band); the instrumentals "Prelude to Aire", "Aire", and "Devil's Sweet" from the album Chicago VII; "Little One" and "Take Me Back to Chicago" from Chicago XI; "Greatest Love on Earth" from Hot Streets; "Street Player" from Chicago XIII; "Thunder and Lightning" and "Birthday Boy" from Chicago XIV; and "Sonny Think Twice" from Chicago XVI. His writing partner was often David "Hawk" Wolinski, the keyboardist for Rufus featuring Chaka Khan although Seraphine has occasionally co written with other members of the band like Peter Cetera, Robert Lamm and Bill Champlin. In 1995 "Street Player" was sampled by The Bucketheads for the dance hit "The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind)", and later by rapper Pitbull for the hit "I Know You Want Me (Calle Ocho)" from the album "Rebelution". The song samples "75, Brazil Street" by Nicola Fasano versus Pat Rich, which itself samples "Street Player". "I Know You Want Me" has also been featured in Dance Central, the dancing game for Kinect, Dance Dance Revolution X2 for PlayStation 2, and SingStar Dance, the dancing game for PlayStation Move. Seraphine and Wolinski also started a production company called Street Sense. Seraphine used his home studio to record demos. A deal was signed with Epic Records with the idea of fostering new talent. In 1974, during the peak of the band's career, Seraphine co founded B'Ginnings, a music venue with capacity of almost 1,000, in the northwest suburbs of Chicago. Seraphine was let go from Chicago in May 1990, after disagreements with the band that were chronicled in his book Street Player: My Chicago Story. After his departure, veteran session drummer Tris Imboden joined the band in time for Twenty 1.

Калифорния транзиттік органы

2006 жылдың басында, шамамен 15 жылдық үзілістен кейін, Дэнни Серафин California Transit Authority (CTA) атты жаңа тобын ұсынды. Ол барабанда, Марк Бонилла жетекші гитарада, Мик Махан бас-гитарада, Эд Рот және Питер Фиш клавишаларда, Майк Уоллес гитарада, ал Tower of Power әншісі Ларри Брэггс вокалда орындады. Серафин мен Бонилла бастапқыда топты қайырымдылық шараларына арналған концерттерде ойнау үшін құрды. Олардың репертуарында бірнеше «Chicago» тобының әндері болды. Көпшіліктің жауабы Серфинді топтың басқа мүшелерімен бірге музыкалық шығармашылықты жалғастырып, жаңа материал жазуға ықпал етті. Билл Шамплиннің ұлы Уилл Шамплин кейін вокалист ретінде топқа қосылды. CTA 2007 жылдың 14 тамызында алғашқы студиялық альбомын – «Full Circle» шығарды, одан кейін Америка Құрама Штаттары бойынша гастрольдік сапар жасады. Топтың екінші альбомы «Sacred Ground» 2013 жылдың 21 наурызында жарық көрді. Бұрынғы «Chicago» тобының мүшелері – Билл Шамплин, Джефф Коффи, Донни Дакус және Лаудир де Оливейра кейде топпен бірге сахнаға шықты. 2022 жылдан бастап Джефф Коффи топқа тұрақты мүше ретінде қосылды. Қазіргі құрам (2023 жылғы мәлімет бойынша): Дэнни Серафин (барабан), Джефф Коффи (вокал/бас-гитара), Марк Бонилла (гитара/вокал), Трэвис Дэвис (бас-гитара/вокал), Эд Рот (клавишалар) және Джефф Кашива (саксофон).

Басқа қызмет түрлері

2009 жылы Серафина атқарушы продюсер және музыкалық супервайзер болған «Lonely Street» фильмі жарық көрді. 2010 жылы ол бұрын айтылған автобиографиясы «Көшедегі ойыншы: Менің Чикаго тарихымды» жариялады. Сол жылы «The Drum Channel» шығарған «Джаз-рок барабан тарту өнері» атты деректі және оқулық DVD-сі шықты.

Бекітулер

Серафина DW барабандарын, педальдерін және керек-жарақтарын, Aquarian барабанның терілерін, Zildjian тарелкаларын және барабан таяқтарын қолданады. 1988 жылы DW-ді қолдағанға дейін ол бұрын Роджерс, Слингерленд және Ямаха барабандарын қолдаған. Chicago тобында Серафина Роджерс және Слингерленд барабандарын пайдаланған; ал 1970-ші жылдары ол жазу студиясында да, гастрольдерде де, әртүрлі конфигурацияларда Slingerland барабан жиынтықтарының көптеген түрлерін қолданды. 1984 жылы әнші және бассист Питер Цетера кеткенге дейін ол Yamaha барабандарына ауысты. 1988 жылы ол Drum Workshop-қа ауысты және содан бері осы компаниямен жұмыс істеп келеді. Бұрын Pro Mark барабан таяқтарын қолданған, бірақ кейіннен Zildjian компаниясы осы үшін арнайы жасаған Дэнни Серафинаның жеке барабан таяқтарын қолдана бастады. Сонымен қатар, ол көп жыл бойы Remo барабан терілерін пайдаланды.