Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lost Channel – Онтарио провинциясының Парри-Саунд аймағындағы тоқтап қалған қала.
Lost Channel is a ghost town in Parry Sound District, Ontario.
Құру
Торонтодағы Лаудер, Спирс және Хоуленд компаниясы Висконсин штатының Милуоки қаласындағы Шрёдер Миллс & Тимбер компаниясымен шарт бойынша ағаш өндіруді бастады. 1917 жылдың көктемінде олар Кавигамог көлінде, Пикерл өзенінің кеңейген бөлігінде үлкен пилорама салды. Фирма ағаштарды жылқылармен, Пакслиге дейін, CPR темір жолында, батысқа қарай 10,5 миль (16,9 шақырым) қашықтықтағы қиын жолмен тасымалдауды жоспарлаған. Алғашқыда, Лаудер, Спирс және Хоуленд мырзалар 1913 жылы Джон Шрёдер Моват және Блэр округтерінде ағаштарды сатып алғаннан кейін, Моваттағы CNR темір жолындағы Палмердің диірменінде қызметін бастады. Моватқа жақын тағы бір диірмен – Коулдың диірмені, ол темір жолдан шамамен 19 шақырым қашықтықта, Key Lake көлінің үстінде орналасқан. 1913 жылдың жазында Шрёдер Уилсон, Ферри және Браун округтерінде ағаш кесу жұмыстарын ұйымдастырды. Одан кейін ол Джеймс Лудгейтке ағаштарды кесуге шарт жасасты. Лудгейт өзінің штабын Салинс поселкесінде құрды, кейін ол Дрокорт деп аталды. Schroeder Mills & Timber Co. компаниясы Victoria Harbour Lumber Co. компаниясынан Моват және Блэр округтеріндегі 138 шаршы миль (357 км²) ағаш кесуге арналған учаскелерді 1916 жылдың күзінде ғана толығымен сатып алды. Осы сатып алудан кейін Лаудер, Спирс және Хоуленд Lost Channel-дегі жаңа пилораманың құрылысын бастады.
Lauder, Spears and Howland of Toronto began producing lumber under contract to the Schroeder Mills & Timber Co., of Milwaukee, Wisconsin. In the spring of 1917, they built a large sawmill on Kawigamog Lake, a widening of the Pickerel River. The firm intended to transport the lumber with horses, along a rough road to Pakesley, on the CPR, 10½ miles to the west. Initially, Messrs. Lauder, Spears and Howland, had established their operation in 1913 at Palmer's mill, on the CNR at Mowat, after John Schroeder had acquired standing timber in the townships of Mowat and Blair. Another mill near Mowat, was Cole's, up on Key Lake, some 12 mile (19 km) from the railway. In the Summer of 1913, Schroeder made arrangements for logging in the townships of Wilson, Ferrie and Brown. He then contracted James Ludgate to take out the timber. Ludgate made his headquarters at Salines, later known as Drocourt. It was not until the autumn of 1916 that Schroeder Mills & Timber Co. purchased outright, the 138 square miles (357 km2) of timber berths in Mowat and Blair, from the Victoria Harbour Lumber Co. It was following this purchase, that Lauder, Spears and Howland began construction of the new mill at Lost Channel.
Темір жол құрылысы
Жаңадан салынған ұн тартатын фабрика аяқталғаннан кейін, Хоуленд мырза өзінің серіктестерін темір жол салуға көндірді, осы арқылы кесілген ағаштарды Пакслидегі КСР-ге тасымалдауға болады, бірақ Джеймс Лаудер мен Джозеф Спирс бұл операция осы қосымша шығынсыз да жақсы жүретінін ойлады. Люсьен Б. Хоуленд – оның қайын атасы, марқұм Чарльз Дж. Пузи салған Ирондейл, Банкрофт және Оттава темір жолының бұрынғы бас директоры. Бұл үш адамның таныстығы 1909 жылға дейін жетеді, сол кезде Лаудер мен Спирс Уилберфорс Lumber Company фабрикасын, IB&O темір жолының Уилберфорс станциясында жалға алған. Кей Вэлли темір жолындағы алғашқы локомотив, Пакслиден Лост-Ченнелге дейін CNR 4-4-0 #50 (бұрын IB&O #3) болды, ол 1917 жылы Канадалық Солтүстік темір жолынан сатып алынған. Сонымен қатар, Канадалық Солтүстік темір жолынан тағы бір локомотив сатып алу туралы келісім жасалды, ол да 4-4-0 дөңгелекті құралымға ие, бұрынғы Central Ontario Railway #39 локомотиві.
After the mill was completed, Mr. Howland persuaded his partners to build a railway, to carry the sawn lumber to the CPR at Pakesley, although James Lauder and Joseph Spears thought the operation would run just as well without that additional expense. Lucien B. Howland was the former General Manager of the Irondale, Bancroft and Ottawa Railway, built by his father in law, the late Charles J. Pusey. The relationship of these three men can be traced back to 1909, when Lauder and Spears, leased the mill of the Wilberforce Lumber Company, at Wilberforce a station on the IB&O. The first locomotive on the Key Valley Railway, from Pakesley to Lost Channel, was CNR 4 4 0 #50, (formerly IB&O #3), acquired from Canadian Northern in 1917. Arrangements were made to purchase a second locomotive from Canadian Northern, also of the 4 4 0 wheel arrangement, former Central Ontario Railway #39.
Қаржылық мәселелер
Алайда темір жол салынысып бітпес бұрын, Лаудер Спирс пен Хоуленд қаржылық қиындықтарға ұшырады. Темір жолдың құрылысы бағаланғаннан бірнеше есе артық шығынға түсті. Олар жобаны аяқтау үшін банкке қосымша қаражат сұрағанда, жағдайды бағалау үшін өкіл жіберілді. Банк өкілі барлық операцияны зерделеп, әсерленді және серіктестерге есебінің жағымды болатынын, олардың несие шегін міндетті түрде ұзартуды ұсынатынын мәлімдеді. Пакеслиде оңтүстіске қарай келетін пойызды күту кезінде, Schroeder Mills & Timber Co. компаниясының басшысы банкирге олардың компаниясы несиені өтеуге жауапкершілік алатынын, ал банк өз кезегінде Лаудер, Спирс және Хоулендтің активтерін, кепіл ретінде сақталғандарын, оларға беріп жіберсе, міндетті түрде жасайтынын айтты. Бірнеше күннен кейін банк Лаудер, Спирс және Хоулендке несие шегін ұзартпайтынын хабарлады. Олардан сондай-ақ 30 күн ішінде банк қарызының маңызды бөлігін қайтару талап етілді. Серіктестер банкке жеткілікті ақша табуға асықты. Бірақ оларға мұндай мүмкіндік тумады, Лаудер, Спирс және Хоуленд мүлдем құлдырап қалды.
Before the railway was completed, however, Lauder Spears and Howland were experiencing financial difficulties. It seems the railway cost several times more to build than had been estimated. When they applied to the bank for additional funds to complete the project, a representative was sent up to make a report on the situation. The bank representative was impressed after examining the whole operation, and advised the partners his report would be favourable, and would definitely recommend that their line of credit be extended. During the long wait for the southbound train at Pakesley, an executive of Schroeder Mills & Timber Co. advised the banker that his company would assume responsibility for the loan, if in turn the bank would transfer to them all of Lauder, Spears and Howland's assets, held by the bank as collateral. A few days later the bank informed Lauder, Spears and Howland that their line of credit would not be extended. In addition they were ordered to repay a sizeable portion of their bank loan within 30 days. The partners tried frantically to raise enough money to satisfy the bank. Unable to do so, Lauder, Spears and Howland, were swept aside ruined men.
Жаңа басқару
Schroeder Mills & Timber Co. кейіннен пилораманы және темір жолды сатып алып, Джеймс Лудгейтті менеджер етіп тағайындады. Темір жол мен диірменнен басқа, Жоғалған арнада жұмысшыларға арналған жатақхана, асхана, аурухана, мектеп және жеке тұрғын үйлер салынды. Key Valley темір жолы жай ғана ағаш кесу темір жолы емес, ол диірменнен шыққан ағашты көбінесе Пакеслиге дейін тасыды, оның көп бөлігі кептіру үшін сонда сақталып, кейін тасымалданды. Ағаш сарайында шамамен 7 миль (11 км) соқпақтар болған деседі. Олар CPR арқылы вагонмен лагерьге қажетті жабдықтарды тасыды. Темір жол Жоғалған арнадан шамамен бір миль қашықтықтағы Коулдың диірменіне де қызмет көрсетті, сондай-ақ Джордж Брюстің диірменінде және көлден келген басқа диірмендерде өндірілген ағаштарды арнаға жеткізді. Темір жолда әртүрлі уақытта 8 локомотив пайдаланылды, ал жұмысшыларды тасымалдау үшін фланцты дөңгелектері бар, орындықтары орнатылған жүк машинасы болды. Still өзені бойындағы Браун қалашығынан және Магнетаван өзеніндегі Ферри қалашығынан келген ағаштарды Byng Inlet арқылы Виктория портына сүйреп әкелді немесе жазық вагондарға тиеп, CPR арқылы Пакслиге жеткізді. Schroeder сонымен қатар Виктория портындағы №3 диірменді сатып алып, онда ағаш өндіріліп, сатылды.
Schroeder Mills & Timber Co. subsequently took over the sawmill and the railway, promoting James Ludgate as manager. In addition to the mill and railway, Lost Channel grew to contain a bunkhouse, cookery, hospital, school and single dwellings for the workmen. The Key Valley Railway was more than a logging railway as it carried mostly lumber from the mill, out to Pakesley, much of that was stored there to dry, before shipping. There was said to be almost 7 mile (11 km) of siding in the lumber yard. They hauled camp supplies in from the CPR by the carload. The railway also served Cole's mill, about a mile out of Lost Channel and carried lumber produced at George Bruce's mill and others, brought to the Channel from up the lake. About 8 locomotives were used on the railway at different times and there was a truck mounted on flanged wheels, outfitted with bench seats to transport the workmen. Logs from the township of Brown, on the Still River, and Ferrie, on the Magnetawan, were either boomed and towed to Victoria Harbour, from Byng Inlet, or placed on flat cars and delivered by the CPR to Pakesley. Schroeder had also purchased the #3 mill at Victoria Harbour and lumber was produced and marketed from there.
Өрттен болған залал
1927 жылға қарай аймақтағы қарағайлардың қорлары таусылып, Джеймс Плейфэр және компаниясы, Джордж Брюспен бірлесіп, Шредерден диірменді сатып алды. Пакесли Ламбер компаниясы Lost Channel-де қатты ағаштан өнім шығаруды қайта бастады. Бастапқыда жұмсақ ағаштарды кесуге арналған диірменнің араларынан шыққан ыстық 1928 жылы диірменге ұқсас өрттің себебі болды, ол тез арада жақын орналасқан мотор үйіне тарап, екі локомотив пен тұрғын қазандықты жоқ қылды. Жаңа, кішірек диірмен салынды және жұмыс жалғасты. Экономикалық дағдарыс кезінде Пакесли Ламбер компаниясы нарықтың төмендеуінен сақтану үшін жұмысын жалғастыруға шешім қабылдады. Пакеслиде 40 000 000 фут (12 192 000 м) кептірілген ағаш жиналғандықтан, 1933 жылы диірмен жұмысын тоқтатуға мәжбүр болды. Қорлар көтерме бағадан төмен сатылды. Диірмен бөлшектелді және сатылды, ал 1935 жылы Key Valley теміржолының рельстері алынып тасталды.
By 1927 the pine in this region had been depleted when James Playfair & Co. of Midland, along with George Bruce, acquired the mill from Schroeder. The Pakesley Lumber Co. resumed the operations at Lost Channel, manufacturing hardwood lumber. Heat from the saws of a mill originally designed to cut softwood, is blamed for the 1928 fire that consumed the mill and quickly spread to the adjacent engine house, taking with it two locomotives and a stationary boiler. A new smaller mill was erected and the operations continued. When the depression struck, Pakesley Lumber Co. decided to continue to operate and ride out the market slump. With more than 40000000 feet (12192000 m) of seasoned lumber stockpiled at Pakesley, the mill was forced to shut down in 1933. The stock was sold off at less than wholesale prices. The mill was dismantled and sold and the rails of the Key Valley Railway were lifted in 1935.