Кіріспе

Lost Channel – Онтарио провинциясының Парри-Саунд аймағындағы тоқтап қалған қала.

Құру

Торонтодағы Лаудер, Спирс және Хоуленд компаниясы Висконсин штатының Милуоки қаласындағы Шрёдер Миллс & Тимбер компаниясымен шарт бойынша ағаш өндіруді бастады. 1917 жылдың көктемінде олар Кавигамог көлінде, Пикерл өзенінің кеңейген бөлігінде үлкен пилорама салды. Фирма ағаштарды жылқылармен, Пакслиге дейін, CPR темір жолында, батысқа қарай 10,5 миль (16,9 шақырым) қашықтықтағы қиын жолмен тасымалдауды жоспарлаған. Алғашқыда, Лаудер, Спирс және Хоуленд мырзалар 1913 жылы Джон Шрёдер Моват және Блэр округтерінде ағаштарды сатып алғаннан кейін, Моваттағы CNR темір жолындағы Палмердің диірменінде қызметін бастады. Моватқа жақын тағы бір диірмен – Коулдың диірмені, ол темір жолдан шамамен 19 шақырым қашықтықта, Key Lake көлінің үстінде орналасқан. 1913 жылдың жазында Шрёдер Уилсон, Ферри және Браун округтерінде ағаш кесу жұмыстарын ұйымдастырды. Одан кейін ол Джеймс Лудгейтке ағаштарды кесуге шарт жасасты. Лудгейт өзінің штабын Салинс поселкесінде құрды, кейін ол Дрокорт деп аталды. Schroeder Mills & Timber Co. компаниясы Victoria Harbour Lumber Co. компаниясынан Моват және Блэр округтеріндегі 138 шаршы миль (357 км²) ағаш кесуге арналған учаскелерді 1916 жылдың күзінде ғана толығымен сатып алды. Осы сатып алудан кейін Лаудер, Спирс және Хоуленд Lost Channel-дегі жаңа пилораманың құрылысын бастады.

Темір жол құрылысы

Жаңадан салынған ұн тартатын фабрика аяқталғаннан кейін, Хоуленд мырза өзінің серіктестерін темір жол салуға көндірді, осы арқылы кесілген ағаштарды Пакслидегі КСР-ге тасымалдауға болады, бірақ Джеймс Лаудер мен Джозеф Спирс бұл операция осы қосымша шығынсыз да жақсы жүретінін ойлады. Люсьен Б. Хоуленд – оның қайын атасы, марқұм Чарльз Дж. Пузи салған Ирондейл, Банкрофт және Оттава темір жолының бұрынғы бас директоры. Бұл үш адамның таныстығы 1909 жылға дейін жетеді, сол кезде Лаудер мен Спирс Уилберфорс Lumber Company фабрикасын, IB&O темір жолының Уилберфорс станциясында жалға алған. Кей Вэлли темір жолындағы алғашқы локомотив, Пакслиден Лост-Ченнелге дейін CNR 4-4-0 #50 (бұрын IB&O #3) болды, ол 1917 жылы Канадалық Солтүстік темір жолынан сатып алынған. Сонымен қатар, Канадалық Солтүстік темір жолынан тағы бір локомотив сатып алу туралы келісім жасалды, ол да 4-4-0 дөңгелекті құралымға ие, бұрынғы Central Ontario Railway #39 локомотиві.

Қаржылық мәселелер

Алайда темір жол салынысып бітпес бұрын, Лаудер Спирс пен Хоуленд қаржылық қиындықтарға ұшырады. Темір жолдың құрылысы бағаланғаннан бірнеше есе артық шығынға түсті. Олар жобаны аяқтау үшін банкке қосымша қаражат сұрағанда, жағдайды бағалау үшін өкіл жіберілді. Банк өкілі барлық операцияны зерделеп, әсерленді және серіктестерге есебінің жағымды болатынын, олардың несие шегін міндетті түрде ұзартуды ұсынатынын мәлімдеді. Пакеслиде оңтүстіске қарай келетін пойызды күту кезінде, Schroeder Mills & Timber Co. компаниясының басшысы банкирге олардың компаниясы несиені өтеуге жауапкершілік алатынын, ал банк өз кезегінде Лаудер, Спирс және Хоулендтің активтерін, кепіл ретінде сақталғандарын, оларға беріп жіберсе, міндетті түрде жасайтынын айтты. Бірнеше күннен кейін банк Лаудер, Спирс және Хоулендке несие шегін ұзартпайтынын хабарлады. Олардан сондай-ақ 30 күн ішінде банк қарызының маңызды бөлігін қайтару талап етілді. Серіктестер банкке жеткілікті ақша табуға асықты. Бірақ оларға мұндай мүмкіндік тумады, Лаудер, Спирс және Хоуленд мүлдем құлдырап қалды.

Жаңа басқару

Schroeder Mills & Timber Co. кейіннен пилораманы және темір жолды сатып алып, Джеймс Лудгейтті менеджер етіп тағайындады. Темір жол мен диірменнен басқа, Жоғалған арнада жұмысшыларға арналған жатақхана, асхана, аурухана, мектеп және жеке тұрғын үйлер салынды. Key Valley темір жолы жай ғана ағаш кесу темір жолы емес, ол диірменнен шыққан ағашты көбінесе Пакеслиге дейін тасыды, оның көп бөлігі кептіру үшін сонда сақталып, кейін тасымалданды. Ағаш сарайында шамамен 7 миль (11 км) соқпақтар болған деседі. Олар CPR арқылы вагонмен лагерьге қажетті жабдықтарды тасыды. Темір жол Жоғалған арнадан шамамен бір миль қашықтықтағы Коулдың диірменіне де қызмет көрсетті, сондай-ақ Джордж Брюстің диірменінде және көлден келген басқа диірмендерде өндірілген ағаштарды арнаға жеткізді. Темір жолда әртүрлі уақытта 8 локомотив пайдаланылды, ал жұмысшыларды тасымалдау үшін фланцты дөңгелектері бар, орындықтары орнатылған жүк машинасы болды. Still өзені бойындағы Браун қалашығынан және Магнетаван өзеніндегі Ферри қалашығынан келген ағаштарды Byng Inlet арқылы Виктория портына сүйреп әкелді немесе жазық вагондарға тиеп, CPR арқылы Пакслиге жеткізді. Schroeder сонымен қатар Виктория портындағы №3 диірменді сатып алып, онда ағаш өндіріліп, сатылды.

Өрттен болған залал

1927 жылға қарай аймақтағы қарағайлардың қорлары таусылып, Джеймс Плейфэр және компаниясы, Джордж Брюспен бірлесіп, Шредерден диірменді сатып алды. Пакесли Ламбер компаниясы Lost Channel-де қатты ағаштан өнім шығаруды қайта бастады. Бастапқыда жұмсақ ағаштарды кесуге арналған диірменнің араларынан шыққан ыстық 1928 жылы диірменге ұқсас өрттің себебі болды, ол тез арада жақын орналасқан мотор үйіне тарап, екі локомотив пен тұрғын қазандықты жоқ қылды. Жаңа, кішірек диірмен салынды және жұмыс жалғасты. Экономикалық дағдарыс кезінде Пакесли Ламбер компаниясы нарықтың төмендеуінен сақтану үшін жұмысын жалғастыруға шешім қабылдады. Пакеслиде 40 000 000 фут (12 192 000 м) кептірілген ағаш жиналғандықтан, 1933 жылы диірмен жұмысын тоқтатуға мәжбүр болды. Қорлар көтерме бағадан төмен сатылды. Диірмен бөлшектелді және сатылды, ал 1935 жылы Key Valley теміржолының рельстері алынып тасталды.