Қасиетті Қан Миссионерлері Ордені

Кіріспе

Католик діни қызметкерлерінің ордені

Қасиетті қанның миссионерлері (Congregatio Missionariorum Pretiosissimi Sanguinis) – католик діни қызметкерлері мен бауырластар қауымы. Қоғамға 1815 жылы Әулие Гаспар дель Буфало негіз салды. "Қасиетті қанның миссионерлері" деген атау – латын тіліндегі "Congregatio Missionariorum Pretiosissimi Sanguinis Domini Nostri Jesu Christi" (Біздің Иеміз Иса Мәсіхтің ең қасиетті қанының миссионерлері қауымы) деген сөздің қысқартылған ағылшын тіліндегі аудармасы. Діни қызметкерлер мен бауырластар өздерінің қауымға мүше екендіктерін көрсету үшін өз есімдерінен кейін C. PP. S. әріптерін қосады. Бұл – қауымда өмір сүретін, әлемдік діни қызметкерлер мен бауырластардан құралған Апостольдық өмір қоғамы. Мүшелер уәде бермейді, бірақ оларды тек қайырымдылық байланысы және "Қасиетті қанның миссионерлері қауымының Конституциясына және Жарғыларына сәйкес қауымға адал болу, өзін Құдайға қызмет етуге толықтай арнау" уәдесі біріктіреді: қараңыз, 2008 жылғы Нормативтік мәтіндердің C37 бөліміндегі қоғамға қатысты формулировка. Қоғамның белгілі харизмасы – Құдай сөзін ең қажетті жерлерге жеткізу.

Тарих

Қасиетті Гаспар дель Буфало бұл қоғамды Рим папасы Пий VII-нің өтініші бойынша құрды, ол жер аударылудан оралғаннан кейін Римдегі рухани жағдайға қатты алаңдады. Пий VII Рим папасы мемлекетінің барлық аймақтарында миссиялық қызметтер құруды шешті. 1814 жылы ол дель Буфалоны және басқа бірнеше дін қызметкерлерін таңдап, оларды Италияның Умбрия аймағындағы Дьяно-дель-Умбриядағы Сан-Феличе аббаттығына тағайындады. Дель Буфало және оның серіктері 1815 жылғы 15 тамызда қоғамның негізін қалады. Ұзақ өтпей бірнеше үйлер ашылды, ал 1820 жылы аймақты мазалаған қарақшыларға үн жеткізу мақсатында миссиялық қызметтер ұйымдастырылды. Бірақ, Лео XII 1823 жылы папа болып сайланғанда, қоғамның дамуы тежелді. Лео XII қауымның жұмысы және оның негізін қалаушысы туралы бұрыс ақпарат алып, оның миссиясына жағымсыз қарайды және ұсынылған «Ең Қымбат Қан қауымы» деген атауға қарсылық білдірді, оны жаңалық деп есептеді. Ақырында, қоғам барлық айыптаулардан ақталды және оның атауы Киелі кітапқа сілтеме жасау арқылы қорғалды. Гаспар 1837 жылы холерадан қайтыс болғанда, қоғамда 200-ге жуық мүше болды, ал 1841 жылы Ереже бекітілді. Джованни Мерлини Гаспардың ізбасары, Сполето қаласының тумасы және 1846 жылы сайланған Пий IX-тың досы, ол 1848 жылғы қарашада Пий Рим Республикасынан қашқанда Гаетадағы жер аударылуын бөлісті. Папа Пий IX-тың ықпалымен Италияда бірнеше жаңа үйлер ашылды, сондай-ақ Эльзас және Баварияда бір-бір үй салынды. Бас үй Римдегі Санта-Мария-ин-Тривио шіркеуінде құрылды. 1860 жылдары Италия үкіметі қоғамның жиырма бес үйін жапты. 20-шы ғасырда Италия провинциясы Солтүстік Америкада итальяндық текті адамдарға қызмет ету үшін мүшелерін жіберді, және ақырында 1987 жылы осы дін қызметкерлері мен бауырластар Канаданың Онтарио штабында орналасқан Атлантика провинциясын құрды. Қоғам дамуын жалғастырды және Испанияда (1898), Бразилияда (1929), Чилиде (1947), Перуде (1962), Танзанияда (1966), Гватемалада (1976), Хорватияда (1979), Польшада (1982), Үндістанда (1985), Мексикада (1995), Вьетнамда (1997) және Колумбияда (2005) жаңа қауымдастықтар құрылды.

Saint Gaspare del Bufalo founded the society at the request of Pope Pius VII, who was shocked by the spiritual situation in Rome after he returned from exile. Pius decided that missions should be established throughout the Papal States. In 1814, he selected del Bufalo and some other priests to undertake the responsibility, assigning them to the abbey of San Felice at Giano dell'Umbria, in the Umbria region of Italy. Del Bufalo and his confreres made a foundation on 15 August 1815. Soon, several houses were opened, and in 1820 missions were established for the express purpose of reaching out to the bandits who plagued the area. However, when Leo XII was elected pope in 1823, the growth of the society was checked. Leo XII who, misinformed as to the work of the congregation and its founder, was unfavourably inclined towards its mission and objected to the proposed name, ‘Congregation of the Most Precious Blood’, seeing it as something of a novelty. Eventually, the society was cleared of all accusations and the name was justified by reference to sacred Scripture. When Gaspare died of cholera in 1837 the society had some 200 members and the Rule was given approval in 1841. Giovanni Merlini was a successor of Gaspare, a native of Spoleto and a friend of Pius IX, who had been elected in 1846, and whose exile at Gaeta he had shared when Pius fled from the Roman Republic in November 1848. Through the influence of Pope Pius IX, several new houses were opened in Italy, and one each in Alsace and Bavaria. The mother house was established at the Church of Santa Maria in Trivio, Rome. In the 1860s the Italian Government suppressed some twenty five houses of the society,

During the 20th century the Italian province sent members to minister to those of Italian ancestry in North America and eventually, in 1987, these priests and brothers established the Atlantic Province, based in Ontario, Canada. The society continued to prosper throughout and communities were established in Spain (1898), Brazil (1929), Chile (1947), Peru (1962), Tanzania (1966), Guatemala (1976), Croatia (1979), Poland (1982), India (1985), Mexico (1995), Vietnam (1997) and Colombia (2005).

Министрліктер

Солтүстік Америкада Қасиетті қанның миссионерлері отбасылық зорлық-зомбылықтан зардап шеккендерге және Чикаго сияқты әлеуметтік-экономикалық жағынан қиын жағдайдағы қалаларда тұратын адамдарға қызмет етеді. Олар ардагерлерге көмек көрсететін ауруханаларда діни қызметкерлер болып жұмыс істейді, мектептерде сабақ береді, приходтарда қызмет етеді және рухани жаттығулар өткізеді. Еуропадағы қоғам мүшелері приходтық қызметпен, мектептерде оқытумен, приходтық миссияларды жүргізумен, діни қызметкерлікпен және басқа елдерге қызметкерлер жіберумен айналысады. Екінші Ватикан соборынан (1962–1965 жж.) кейін қоғам Латын Америкасының, Африка және Азияның көбірек аймақтарында қызмет етуге белсенді күш жұмсады. Танзанияда қоғамның канадалық мүшелері денсаулық сақтау, ауыл шаруашылығын жақсарту және білім беру сияқты жобаларды құруға және оларды қолдауға тікелей қатысады. Чилиде Цинциннати провинциясының миссионерлері Сантьягодағы кедейлердің приходында және Сент-Гаспар колледжінде қызмет етеді. Перуде олар Анд тауларындағы Ла-Орояның (әлемдегі ең ластанған жерлердің бірі) қатал жағдайында, кеншілер қаласында жұмыс істейді. Гватемалада олар ірі қалалық және ауылдық приходтарға көмек көрсетеді және клиника ашты. Үндістанда көптеген штаттар индустардың христиан дінін қабылдауын тыйым салғандықтан, қоғам басқаларды дінге көндіруге тырысудың орнына христиандармен жұмыс істейді. Сонымен қатар, қоғам дінге қарамастан, денсаулық сақтау, көшедегі балаларға, жетім балаларға және аналар мен балаларға арналған күндізгі орталықтар арқылы шалаптарда тұратын адамдарға көмек көрсетеді. Үндістан викариатында соңғы жылдары үлкен өсім байқалды және қоғам 2010 жылы 14 жас жігітті діни қызметке бекітті.

Ұйым

Қоғамның басты әкімшілік органы – Бас Курия, ол бес сайланған мүшеден тұрады: Бас модератор, Вице-модератор және 3 кеңесші. Әр провинция, викариат және миссия өз мүшелерінен сайланған директорлармен басқарылады. 2015 жылғы мәлімет бойынша: провинциялар: Атлантика (Канада), Цинциннати, Иберия (Испания және Португалия), Италия, Канзас-Сити, Польша, Танзания және Тевтон (Австрия, Германия және Лихтенштейн). Викариаттар: Бразилия, Чили және Үндістан. Миссиялар: Орталық Америка, Колумбия, Хорватия, Перу және Вьетнам. Шамамен жиырма елде 500-ден астам Асыл Қан дін қызметкерлері мен діни бауырластар қызмет етеді.