Ал Франкеннің 1999 жылғы сатиралық романы "Неге мен емес?". Автобиография, науқан күнделігі, Айова мен Нью-Гэмпширдегі саяхаттарды қамтиды. Саясат, әзіл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Неге мен емес?" – Аль Франкеннің 1999 жылғы саяси сатиралық романы.
1999 political satire novel by Al Franken
Why Not Me? is a 1999 political satire novel by Al Franken.
Қысқаша мазмұны
Кітап үш бөлімнен тұрады. Біріншісі – Франкеннің «Елбасты болуға батылдық» атты автобиографиясы. Екіншісі – Франкен мен оның сайлау штабының Айова және Нью-Гэмпшир штаттарындағы науқанның күнделігі. Ал соңғы бөлім, шамамен Боб Вудвард жазған, Франкеннің президенттік өкілеттігінің алғашқы жүз күнін көрсететін «Бос кеңістік» атты құпия есеп. Сондай-ақ, оқиғадан бірнеше ондаған жылдар өткен соң, Франкен президенттігі мен президенттік қызметтен кейінгі өмірін тарихи тұрғыдан қарастыратын эпилог бар.
The book is made up of three different sections. First is Franken's autobiography, Daring to Lead. Second is a campaign diary, following Franken and his campaign staff across the primary states of Iowa and New Hampshire. The final section, supposedly written by Bob Woodward, is a behind the scenes account of Franken's first hundred days as president, titled The Void. There is also an epilogue, set several decades after the plot, giving historical perspective on the Franken presidency and Franken's post presidential life.
Үгіт-насихат
Кітап Франкеннің сайлау өмірбаяны "Басқаруды батыл бастау" (Daring to Lead) деп аталады. Онда ол Минессота штатының ойдан шығарылған Кристхейвен қаласындағы балалық шағынан бастап, колледж жылдары мен NBC телеарнасының "Saturday Night Live" бағдарламасындағы мансабына дейінгі өмірін баяндайды. Бірақ кейіннен Франкеннің сайлау күнделігінен кітаптың кейбір бөлімдері толығымен ойдан шығарылған екені белгілі болады. Күнделік Франкеннің сайыс кезіндегі тәжірибесін көрсетеді. Ол бір ғана мәселе – банкомат ақысы – бойынша үгіт жүргізетін, ешкім күтпеген демократтық кандидат ретінде бастайды. Күнделікте Франкен Нью-Гэмпшир және Айова тұрғындарына жиі тіл тигізеді, сондай-ақ көптеген некеден тыс қатынастар, заңсыз іс-әрекеттер, әжуалық сайлау уәделері және Франкеннің рейтингін көтеруге бағытталған сәтсіз жоспарлар туралы айтады. Франкеннің алдауына қарамастан, Y2K қатесі банкоматтарда ғана бұзушылықтар туғызғаннан кейін қолдау артып, ол демократтардың үміткері болады. Ол бұрын-соңды болмаған үлкен артықшылықпен президент болып сайланады.
The book starts with Daring to Lead, Franken's campaign autobiography, in which he recounts his life from his childhood in the fictional town of Christhaven, Minnesota, to his college years, to his career on NBC's Saturday Night Live. We learn later from Franken's campaign diary that some parts of Daring to Lead are completely fabricated. The diary describes Franken's experiences in the race. He starts out as a dark horse Democratic candidate, running on a single issue platform (ATM fees). In the diary, Franken routinely insults the residents of New Hampshire and Iowa and describes numerous extramarital affairs, illegal actions, ridiculous campaign promises, and disastrous schemes designed to bolster Franken's poll numbers. Despite Franken's deceit, he is eventually given the Democratic nomination due to a rise in support after the Y2K bug creates glitches solely on ATMs. He is elected president in an unprecedented landslide victory.
Төрағалық
"Бос кеңістік" кітабы, суретте Боб Вудворд жазған, Фрэнкеннің Ақ үйdeгі қысқа да алағайлы қызмет мерзімін сипаттайды. Фрэнкен құлдық үшін кешірім сұрап, ерекше әрі таңғажайып инаугурациялық сөз сөйлегеннен кейін, оған қарсы туған наразылық Фрэнкенді депрессияға жетеді. Фрэнкеннің көмекшілері оған антидепрессанттар береді, бірақ бұл Фрэнкеннің ең жақсысы емес мінез-құлқына себеп болады. Фрэнкен өзін клондап алады, мемлекеттік кездесуде Нельсон Манделаны қарнынан ұрып, Саддам Хусейнді өлтіру үшін қауіпті жоспар құрады – Иракқа ұшып барып, "Әлемдегі ең ұлы әжесі" деп жазылған тақтайшамен шабуылдайды. Конгресс Фрэнкеннің көңіл-күйін зерттеу үшін комиссия құрады, бұл оның басқарушылығының күйреуіне әкеледі. Оның күнделігі жарияланғаннан кейін Фрэнкен отставкаға кетеді. Эпилогта Фрэнкеннің клоны (сол кездегі Эллен ДеДженерес пен Энн Хеш жұбының баласы) қазір Фрэнкеннің президенттік кітапханасын басқарады. Фрэнкеннің бүкіл кабинеті президентке қарсы айыпталып, түрмеде әртүрлі мерзімдерін өтейді; Фрэнкен отставкаға кеткені алдында өзін кешіреді. Фрэнкеннің билігіне келер болсақ, Ресейді НАТО-ға қабылдауға шақыруы жаһандық қауіпсіздікті қамтамасыз етеді, вице-президенті Джо Либерман тарихтың ең ұлы президенті болып шығады және он сегіз жыл қызмет етеді, ал Гласс-Стигалл заңының қалдықтарын тарату оның сақтандыру саласындағы жақтастарына пайда әкеледі. Кітаптағы кейіпкерлердің көпшілігі нақты адамдар, бірақ оқиғалар ойдан шығарылған.
The Void, a book supposedly written by Bob Woodward, describes Franken's brief and turbulent tenure at the White House. After Franken makes a bizarre inauguration speech apologizing for slavery, the resulting backlash sends Franken into depression. Franken's aides give him anti depressant drugs, but this causes Franken to display strange behavior. Franken has himself cloned, punches Nelson Mandela in the stomach during a state meeting, and hatches a dangerous plan to assassinate Saddam Hussein by flying to Iraq and hitting him with a plaque that reads, "World's Greatest Grandpa." Congress forms a committee to investigate Franken's mood swings, which leads to the unraveling of his administration. After his diary is publicized, Franken is forced to resign. The epilogue reveals that Franken's clone (parented by then couple Ellen DeGeneres and Anne Heche) is now the head of Franken's presidential library. Franken's entire cabinet was impeached along with the President, and all served varied prison terms; Franken pardoned himself before resigning. Franken's term is revealed to have actually had some benefits: his campaign for Russia to enter NATO provides important global security; his Vice President, Joe Lieberman, turns out to be the greatest President in history and serves eighteen years in office; and his dismantling of the remains of the Glass–Steagall Act benefits his boosters in the insurance industry. Most of the characters in the book are real people, but the events are fictional.
Кейіпкерлер
Отто Франкен – Альдың қатыгез және алкогольге тәуелді (құрастырылған) ағасы, ол баспасөз өкілдеріне ағаш тіліктерімен шабуыл жасайды және өзін жасырып, «Дотто Дранкен», «Ботто Бранкен» және «Клотто Кланкен» сияқты лақап аттарды қолданып, Аль Горды қысымға алады. Дэн Хаггерти – телеарнадағы «Гризли Адамс», оны науқан жұлдызды қолдау үшін пайдаланады. Норм Орнштейн – Америкалық Кәсіпкерлік институтының беделді ғылыми қызметкері және Франкеннің досы. Ол науқан жетекшісі, кейін Ақ үйдің бас штаб директоры болады. Хауард Финеман – Newsweek журналының бұрынғы тілшісі, Франкеннің науқанының қоғамдық байланыстар өкілі болуға итермелейді, кейін Ақ үйдің баспасөз хатшысы болады. Дик Моррис – Билл Клинтонның танымал сауалнама жасаушысы, Франкеннің науқанына стратегия әзірлеу және қаражат жинау үшін қосылады. Фрэнк Ланц – республикалық сауалнама жасаушы, Аль оның науқанға «жұлдызға табынушы» болғандықтан ғана қатысқанын айтады. Джо Либерман – Франкеннің вице-президенті. Шындығында, Либерман сайлаудан кейін өзін тәуелсіз деп жариялады. Санди Куфакс – Франкеннің Ардагерлер істері жөніндегі хатшысы болған бұрынғы кәсіби бейсбол ойыншысы. Аль Гор – Франкеннің 2000 жылғы Айова штатындағы алғашқы сайлау кезінде саяси жағынан жеңген бұрынғы вице-президенті; кейін Теннесси штатынан конгрессмен болады. Франни Франкен – Альдың (нағыз өмірдегі) әйелі, ол Нью-Гэмпширде қартты қаһармандық түрде құтқарудан кейін науқанда қолданылады.
Otto Franken – Al's violent and alcoholic (fictional) brother, who attacks members of the press with two by fours and disguises himself and uses aliases like "Dotto Dranken", "Botto Branken" and "Klotto Klanken" to mock Al Gore. Dan Haggerty – TV's Grizzly Adams, whom the campaign uses for celebrity endorsement. Norm Ornstein – A well respected fellow at the American Enterprise Institute and friend of Franken. He is the campaign manager, and later the White House chief of staff. Howard Fineman – former Newsweek reporter who is goaded into being the Franken campaign's public relations spokesman, and later becomes the White House press secretary. Dick Morris – A famous pollster for Bill Clinton who joins Franken's campaign to develop strategy and raise money. Frank Luntz – a Republican pollster who, Al thinks, is on the campaign only because he's a "starfucker." Joe Lieberman – Franken's vice president. In reality, Lieberman declared himself an Independent after the elections. Sandy Koufax – former professional baseball player who becomes Franken's Secretary of Veterans Affairs. Al Gore – former vice president whom Franken politically destroyed during the 2000 Iowa primary; later became a congressman from Tennessee. Franni Franken – Al's (real life) wife who is eventually used by the campaign after a heroic rescue of an old man in New Hampshire.
Жазу стилі
Франкен өзінің кейіпкерін саяси мәселелерді толық түсінбейтін, сондықтан "АҚШ – жалғыз қалған супердержава" сияқты қалыпты сөздерге жүгінетін мақтанышқак ретінде жазады. Франкеннің (көркем) күнделігінде ол әртүрлі адамдар мен саяси топтарды атау үшін "О" сияқты әріптердің бас әріптерін қолданады, мысалы, өзінің туысы Отто үшін "О.", ал саяси митингке барған сайын кездесетін "ақымақ адамдар" үшін "С.П." қолданады. Ол сондай-ақ, әйелінен жасырып, қарым-қатынас жасайтын жас әйелдерді атау үшін де әріптердің бас әріптерін пайдаланады. Кітаптың бірінші бөлігінде ол өзінің балалары Томасин мен Жозефтің (нағыз адамдар) президенттікке түсуіне қарсы екенін көрсетеді.
Franken writes his own character as a blowhard who does not fully understand political issues and who, therefore, falls back on such clichés as "The United States is the only remaining Superpower." In the (fictional) Franken diary, he uses initials to refer to various people and political blocs, such as "O." for his fictional brother, Otto, and "S. P." for the supposedly "stupid people" whom he meets every time he attends a political rally. He also uses initials to refer to various young women with whom he is having affairs, the fact of which he hopes to conceal from his wife. In the first part of the book, he portrays his children, Thomasin and Joseph (real people), as being against his running for the Presidency.
Болашақтағы оқиғаларға ұқсастықтар
Франкен 2000 жылғы президенттік сайлауда Джо Либерманның Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткері болатынын дұрыс болжады. 2008 жылы Франкен Норм Коулменнің Миннесота штатындағы АҚШ Сенатының мандатын иелену үшін өзінің кандидатурасын ресми түрде жариялады. Ұзаққа созылған қайта санаудан кейін ол жеңіске жетті. 2017 жылы бірнеше бағана авторы Франкеннің 2020 жылғы АҚШ президенттік сайлауына қатысу мүмкіндігі туралы жазды, оның бұл идеяны бұрынғы жылы жоққа шығарғанына қарамастан. 2017 жылы Франкенге әртүрлі әйелдер АҚШ сенаторы болғанға дейін және кейін жыныстық қылық жасады деген айыптар тағылды. Бұл оның кітаптың күнделік бөлімінде баяндаған әрекеттеріне ұқсас.
Franken correctly predicted that Joe Lieberman would be the Democratic Party's vice presidential nominee in the 2000 presidential election. In 2008, Franken officially announced his candidacy for Norm Coleman's Minnesota seat in the U. S. Senate in the 2008 election. He was eventually victorious, following a protracted recount. In 2017, several columnists wrote about the possibility of Franken running in the 2020 United States presidential election, in spite of his dismissing the idea the prior year. In 2017, Franken was accused by various women of sexual misconduct before and after his time as a U. S. Senator. This is similar to what he claims to do in the diary section of the book.