Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық физик (1899–1981)
American physicist (1899–1981)
Грегори Брейт (Григорий Альфредович Брейт Шнайдер, Григорий Альфредович Брейт Шнайдер; 14 шілде 1899 – 13 қыркүйек 1981) – Ресей империясының Николаев қаласында (қазіргі Украинаның Миколаев қаласында) туған американдық физик. Ол 1929–1934 жылдары Нью-Йорк университетінде, 1934–1947 жылдары Висконсин университетінде (Мэдисон), 1947–1968 жылдары Йель университетінде және 1968–1973 жылдары Буффало университетінде профессор болып жұмыс істеді. 1921 жылы ол Лейден университетінде Пол Эренфесттің ассистенты болды.
Gregory Breit (Григорій Альфредович Брейт Шнайдер, Григорий Альфредович Брейт Шнайдер; July 14, 1899 – September 13, 1981) was an American physicist born in Nikolayev, Russian Empire (now Mykolaiv, Ukraine). He was a professor at New York University (1929–1934), University of Wisconsin–Madison (1934–1947), Yale University (1947–1968), and University at Buffalo (1968–1973). In 1921, he was Paul Ehrenfest's assistant in Leiden University.
Өмірбаян
Николаев қаласында кітап баспашысы Альфред Шнайдердің отбасында дүниеге келді. 1911 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін әкесі Америка Құрама Штаттарына кетті. 1915 жылға дейін Грегори Олександровская гимназиясында оқыды. 1915 жылы ол әкесімен бірге АҚШ-қа көшті. Джонс Хопкинс университетінде оқыды: 1918 жылы бакалавр, 1920 жылы магистр, 1921 жылы физика ғылымдарының докторы атағын алды. 1921-1922 жылдары Лейден университетінде ғылыми қызметкер болып жұмыс істеді. 1922-1923 жылдары Гарвард университетінде ғылыми зерттеуші болды. 1923-1924 жылдары Миннесота университетінде профессордың көмекшісі болды. 1925 жылы Вашингтонның Карнеги институтында Брейт Мерл Тьювпен бірлесіп, ионосфераның биіктігін анықтау үшін импульстік радио таратушыны пайдаланды, бұл техника кейіннен радарды дамытуда маңызды рөл атқарды. 1929 жылы Эуген Вигнермен бірге релятивистік Брейт-Вигнер таралымын қолданып, бөлшектердің резонанстық күйлерін сипаттады, ал Эдвард Кондонмен бірге алғаш рет протонның шашырауын (дисперсиясын) сипаттады. Ол сондай-ақ Брейт теңдеуін тудырғанмен де белгілі. Брейт координаттық жүйесі оның есімімен аталады. Дирак теңдеуінің шешімдеріндегі зиттербевегунгті (қозғалмалы қозғалыс) бірінші болып байқағандардың қатарында болды. 1934 жылы Джон А. Уилермен бірге Брейт-Уилер процесін сипаттады. 1939 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1940 жылдың сәуір айында ол Ұлттық зерттеулер кеңесіне американ ғалымдарының өз жұмыстарын Екінші дүниежүзілік соғыста жау мемлекеттерінің әскери мақсаттар үшін пайдалану мүмкіндігіне байланысты өзін-өзі цензуралау саясатын ұстануды ұсынды. Соғыстың басында Брейт Артур Комптонмен бірге кейін Манхэттен жобасы болып танылған алғашқы атом бомбасының алғашқы жобасын қадағалауға тағайындалды. 1942 жылы жұмыстың тым баяу ілгерілегенін және жобада қауіпсіздік бұзушылықтары болғанын сезініп, Брейт лауазымынан кетті. Оның орнына Роберт Оппенгеймер тағайындалды, ол кейіннен Y жобасының ғылыми жетекшісі болды, бұл жоба қаруды жобалау және сынаумен айналысты. 2014 жылы тәжірибешілер Брейт пен Джон А. Уилердің материяның пайда болуына жарық бөлшектерінің өзара әрекеттесуі арқылы қол жеткізуге болатын идеясын ("Брейт-Уилер процесі") растаудың жолын ұсынды. Брейт төрт рет Physical Review журналының редакторы болып қызмет етті (1927-1929, 1939-1941, 1954-1956 және 1961-1963). 1923 жылы Америка физикалық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1964 жылы Франклин медалімен марапатталды. 1967 жылы Ұлттық ғылым медалімен марапатталды.
He was born in the city of Nikolayev in the family of the book publisher Alfred Schneider. After the death of his mother in 1911, his father left for the United States of America. Until 1915, Gregory studied at the Oleksandrivska gymnasium. In 1915, he followed his father to USA. He studied at Johns Hopkins University: in 1918 he obtained a Bachelor degree, in 1920 a Master degree, and in 1921 he earned a PhD in physics. In 1921 1922, he worked as a researcher at Leiden University. In 1922 1923, he was a research fellow at Harvard University. From 1923 to 1924, he was an assistant professor at the University of Minnesota. In 1925, while at the Carnegie Institution of Washington, Breit joined with Merle Tuve in using a pulsed radio transmitter to determine the height of the ionosphere, a technique important later in radar development. Together with Eugene Wigner, Breit gave a description of particle resonant states with the relativistic Breit–Wigner distribution in 1929, and with Edward Condon, he first described proton proton dispersion. He is also credited with deriving the Breit equation. The Breit frame of reference is named after him. He was one of the first to notice the zitterbewegung (jittery motion) in the solutions of the Dirac equation. In 1934, together with John A. Wheeler, Breit described the Breit–Wheeler process. In 1939 he was elected to the National Academy of Sciences. In April 1940, he proposed to the National Research Council that American scientists observe a policy of self censorship due to the possibility of their work being used for military purposes by enemy powers in World War II. During the early stages of the war, Breit was chosen by Arthur Compton to supervise the early design of the first atomic bomb during an early phase in what would later become the Manhattan Project. Breit resigned his position in 1942, feeling that the work was going too slowly and that there had been security breaches on the project; his job went to Robert Oppenheimer, who was later appointed to scientific director of what became Project Y, the design and testing of the weapon. In 2014, experimentalists proposed a way to validate an idea by Breit and John A. Wheeler that matter formation could be achieved by interacting light particles ("Breit–Wheeler process"). Breit was associate editor of the Physical Review four times (1927 1929, 1939 1941, 1954 1956, and 1961 1963). He was elected in 1923 a Fellow of the American Physical Society. He was awarded the Franklin Medal in 1964. In 1967, he was awarded the National Medal of Science.