Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы бейсболшы, Канаданың шайбалы хоккейшісі
19th century baseball player
Canadian ice hockey player
Джон Проктор Дарра (4 желтоқсан 1890 – 28 маусым 1924) – канадалық кәсіби шайбалы хоккейші. Дарра Ұлттық хоккей лигасында (НХЛ) және оның алдындағы Ұлттық хоккей қауымдастығында (НХҚ) «Оттава сенаторлары» командасының шабуылшысы ретінде ойнады. Дарра төрт рет Стэнли кубогын жеңіп шыққан команданың (1911, 1920, 1921, 1923) және бір рет НХҚ чемпиондығын жеңіп шыққан команданың (1915) құрамында болды. 1962 жылы ол Хоккей даңқы залына енгізілді. Ол НХЛ ойыншысы Гарольд Дарраның ағасы болған.
John Proctor Darragh (December 4, 1890 – June 28, 1924) was a Canadian professional ice hockey player. Darragh played the forward position for the Ottawa Senators in the National Hockey League (NHL) and its predecessor the National Hockey Association (NHA). Darragh was a member of four Stanley Cup championship teams (1911, 1920, 1921, 1923) and a NHA championship team (1915). He was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1962. He was an older brother of NHL player Harold Darragh.
Ойын мансабы
Джек Дарра 1909-10 жылдары үш түрлі әуесқой лигада – Оттава Стюартс (OCSHL), Форт Кулонж (Понтиак хоккей лигасы) және Оттава Клифсайдс (IPAHU) командаларымен ойнағаннан кейін, 1910-11 маусымында Хорас Гол Монреаль Канадиандарына қарсы жарақат алғанда, НХА-ның Оттава Сенаторлары құрамына ілікті. Дарраға алғашқы кәсіби келісімшартты сол кездегі Оттава Сенаторларының басқарушысы Пит Грин Оттавадағы Sparks Street көшесіндегі Uwanta Lunch мейрамханасында аптасына 15 доллар мөлшерінде жасады. Ол көп ұзамай команданың маңызды ойыншысы ретінде танылды және 1914-15 маусымында команда капитаны болып сайланды, ал келесі жылы, 1915-16 маусымында бұл қызметті Хорас Меррилл атқарды. Дарра өзінің кәсіби мансабының барлық кезеңін Оттава Сенаторларында өткізді. Ол команданың табысына үлкен үлес қосты, төрт рет Стэнли кубогын жеңіп алды: 1911, 1920, 1921 және 1923 жылдары. Дарраның шеберлігіне шешуші сәттерде гол соғуға бейімділігі кіретін. Ол 1920 жылы Сиэтл Метрополитанс клубына қарсы өткен ойында жеңіске үш гол соқты, ал 1921 жылы Стэнли кубогының финалында Ванкувер Миллионерс клубына қарсы өткен шешуші ойында 2:1 есебімен жеңіске екі гол енгізді. Ол және командаласы Хэмби Шор НХЛ-дегі алғашқы келісімшарт дауына қатысты – бұл дау НХЛ ашылу кешінде болды. Олар соңғы сәтте келісімге келді, тіпті бірінші ойынның бір бөлігін өткізіп алды, нәтижесінде Сенаторлар Монреаль Канадиандарынан 7:4 есебімен жеңілді. Дарра 1921 жылы Стэнли кубогын жеңгеннен кейін карьерасын аяқтады, бірақ бір маусымнан кейін 1922-23 жылдары Стэнли кубогын жеңген командаға оралып келді – бұл төрт маусымның үшіншісі болды, барлығында Дарра қатысты. 1923-24 маусымындағы соңғы НХЛ маусымында Дарра Оттава аудиториясындағы ойында Гамильтон Тайгерс клубының ойыншысы Эдмонд Бушармен соқтығысып, оң тізесінің буыны жыртылды, бұл оны маусымның бір бөлігіне мұздан шығарды. Дарра әдепті және таза ойыншы ретінде танылса да, ол өзінің ойынына белсенділік пен қайраттылық әкелді. 1913-14 NHA маусымында ол 69 айыппұл минутымен Оттава Сенаторларының ең көп айып алатын ойыншысы болды. Оң қанатта ойнайтын Дарра Оттава Сенаторларының орталық шабуылшысы Фрэнк Нигбормен жақсы қарым-қатынас жасады, және екі ойыншы жылдар бойы Сенаторларды көптеген жеңіске жеткізген командалық ойын жүйесін жасады. Жақсы дене бітімі мен күшті физикалық дайындығының арқасында Дарра ойынның барлық кезеңінде жоғары деңгейде ойнай алды, бұл оны үшінші кезеңде өте қауіпті етіп, шешуші сәттерде гол соғуға бейімділік танытты. Мұндай жағдай 1920 жылы Стэнли кубогының финалында Сиэтл Метрополитанс клубына қарсы өткен ойында болды, онда екі команда арасындағы бесінші және шешуші ойын екі кезеңнен кейін 1:1 есебімен аяқталды. Бірақ үшінші кезеңде Дарра және Оттаваның алдыңғы қатарындағы командаластары Метрополитанс ойыншыларын шаршатып, 6:1 есебімен жеңіске жетті, ал Дарра өзі үш гол соқты. Жастық шағында Дарра үлкен перспективасы бар лакросс ойыншысы болды, ол хоккейге көшкенге дейін Оттава Старс лакросс командасында ойнады. Ол сондай-ақ қашықтыққа жүгірумен айналысты, сонымен қатар Оттава сүт компаниясының бейсбол командасында да орын алды. Өмірінің соңғы күндерінде, Оттавадағы Java даңғылындағы үйінің жанына жаттығу үшін саз теннис кортын салдырды.
Jack Darragh made a meteoric jump directly from the amateur ranks to professional hockey, without any schooling in the junior game, going from playing with all of Ottawa Stewartons (OCSHL), Fort Coulonge (Pontiac Hockey League) and Ottawa Cliffsides (IPAHU) in three different amateur leagues in 1909–10, to earn a place with the Ottawa Senators of the NHA at the beginning of the 1910–11 campaign when Horace Gaul got injured against the Montreal Canadiens. Darragh was signed to his first professional contract by then Ottawa Senators manager Pete Green, at the restaurant Uwanta Lunch at Sparks Street in Ottawa, to the modest amount of $15 per week. He soon established himself as an important piece of the team and during the 1914–15 season he was chosen team captain, a role that Horace Merrill took over the following year in 1915–16. Darragh played his entire professional career with the Ottawa Senators. He was a big part of their success, winning four Stanley Cups; in 1911, 1920, 1921 and 1923. Darragh's skillset included a particular penchant for clutch scoring; he potted all three game winning goals against the Seattle Metropolitans in 1920, and in the 1921 Stanley Cup Finals against Vancouver Millionaires, he scored both goals in a 2–1 deciding game victory. He and teammate Hamby Shore had the NHL's first contract dispute; on the opening night of the NHL. They finally came to terms at the eleventh hour and two—they even missed part of the first game, which the Senators ended up losing 7 4 to the Montreal Canadiens. He retired after the 1921 Stanley Cup win, but returned after one season to play for the Stanley Cup winning team of 1922–23, the third in four seasons, all with Darragh in the lineup. During his last NHL season in 1923–24 Darragh suffered a broken right knee cap after having collided with Edmond Bouchard of the Hamilton Tigers in a game at the Ottawa Auditorium, which held him off the ice for parts of the season. While considered a clean and gentlemanly player, Darragh still carried a fair amount of pluck to his game, and during the 1913–14 NHA season he led the Ottawa Senators with 69 penalty minutes. A right winger position wise, Darragh had good chemistry on the Ottawa Senators forward line with centre forward Frank Nighbor, and the two players developed a system of team play between each other over the years that carried the Senators to many victories. With his good physique and strong conditioning Darragh could play at a high level throughout the entirety of the games, which made him a strong third period threat with a penchant for clutch scoring. One such instance happened in the 1920 Stanley Cup Finals against the Seattle Metropolitans where the fifth and deciding game between the two teams stood at 1 1 after two periods. But in the third period Darragh and his teammates on the Ottawa forward line skated the Metropolitans off their feet and scored five goals for a 6 1 victory, with Darragh himself recording a hat trick. In his younger days Darragh had been a lacrosse player of great promise, playing with the Ottawa Stars lacrosse team, before throwing himself in with the game of hockey. He was also into distance running, and he also held down a place on the baseball team of his employer at the Ottawa Dairy Company. At his residence on Java Avenue in Ottawa, just prior to his death, he had also built an adjoining clay tennis court to train on.