Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Placerville – Айдахо штаты, Бойз округіндегі елді мекен. 2010 жылғы халық санауы бойынша халқы 53 адамды құрайды. Бұл Бойз-Нампа, Айдахо метрополиялық статистикалық аймағының бір бөлігі.
Placerville is a populated place in Boise County, Idaho, United States. The population was 53 at the 2010 census. It is part of the Boise City–Nampa, Idaho Metropolitan Statistical Area.
Тарих
Пласервилл өзінің атын маңындағы алтын іздеуге байланысты алды. Бұл қала Атқоңыр иілімінен шығысқа қарай 17 миль жерде орналасқан. Қаланың құрылысы 1862 жылдың 1 желтоқсанында басталды, ал 16 желтоқсанда лагерьде алты шатыр тігілді. 1863 жылдың жазының басында қалада 300 ғимарат және 5000 адам тұрды. 1863 жылы Льюистон қаласында өткен алғашқы заң шығару жиынында тұрғындар қалаларына устав алды. Католик священнигі Меспли 1864 жылдың 4 қаңтарында алғашқы шіркеу қызметін өткізді, ал сол жылы Бассейн мен Валлуа арасында Уэллс-Фарго экспрессін тасымалдау үшін пошталық желі құрылды. Ол Пласервилльден екі күнде бір рет шығып, төрт күнде жететін. 1864 жылдың шілдесіне дейін ауданда 4500 талап тіркелді. Флоренция (Риггинстің солтүстік-шығысында) және Пирс кен аймақтарының солтүстік Айдаходан айырмашылығы, Бойз бассейнінің кен орындары көп жылдар бойы жақсы табыс әкелді, ең табысты жылдар 1863-66 жылдары, Азамат соғысы кезінде және одан кейін болды. Осы себепті Бойз бассейнінің алтын іздеуі Айдахоның ертедегі қоныстануына үлкен үлес қосты, көптеген адамдарды тартты, олар қалалар құруға қалып, Бойз аңғарында сауда және ауыл шаруашылығы үшін халық базасын құрды. Бойз бассейнінде көптеген кен аймақтарына қарағанда отбасылардың үлесі жоғары болды, ал Пласервилл мен Айдахо қаласы сияқты ірі қалалар едәуір ғимараттар, ложалар, шіркеулер, мектептер мен пошта кеңселерге ие болды. Пласервиллдің ерекшелігі – оның тіпті көшелер желісі мен жергілікті тұрғындар "алаң" деп атаған қала алаңының болуы. Сонымен қатар, қалада әлі де қолданыстағы епископ шіркеуі, он үш салон, жеті мейрамхана, бес етхана, бес ұстахана, сондай-ақ қонақүйлер, дәріханалар, экспресс агенттері, нан пісіру орындары, ат қоралары, ағаш шеберлері, ағаш кесетін зауыттар және әйелдердің киім тігушілері мен шляпа шеберханалары болды. Пласервиллдегі кен өндіру алтын іздеуден басталды, бірақ кеншілер көп ұзамай кварц кенін де өндіруге кірісті. 1864 жылға қарай аймақта мөр терісі жұмыс істеді. Гидравликалық машиналар да пайдаланылды. Алайда 1870 жылға қарай аймақтың көптеген халқы басқа кен іздеуге кетіп, талаптардың табысы азайды. Пласервилльдің халқы 1864 жылы 2500 адамнан 1870 жылы 318 адамға дейін азайды. Сол кезде халықтың көп бөлігі қытайлықтарды құрады, себебі қытайлықтарға ақша табу қиын болған жерлерді өңдеуге рұқсат берілді. Қытайлықтар сонымен қатар кір жуу және мейрамханалар сияқты қызметтерді де ұсынды. Пласервиллде ертедегі бірнеше ғимарат сақталған, өйткені көптеген кен қалалары сияқты, Пласервилл де бірнеше рет өрттен зардап шекті, нәтижесінде қаланың көп бөлігі өртеніп кетті. Ең еске қаларлық өрт – 1899 жылғы өрт, ол қаланы жартылай қиратты. Бүгінгі көшелердің көбі сол өрттен кейін және одан кейін он ай өткен соң болған өрттен кейін қайта жаңартылғаннан бері сақталған. Соғыс жылдарында Пласервилл, елдің қалған бөлігі сияқты, өмірді жалғастырды. Соғыс уақытындағы шектеулерге кен өндірісінің тоқтатылуы кірді. Өсім болмады, тек "жағдай жақсаруы керек" деген сезім болды. 1970 жылдардың басында жоғарғы учаскелер аукционға қойылып, қазір "жоғарғы аудан" деп аталады. Бұл жерлерге тұрақты және демалыс үйлері салынды. Сол кезде де, қазір де Пласервиллде бір ғана бизнес жұмыс істейді, ол – қалалық дүкен. Пласервилл бірнеше тұрақты және кейбір уақытша тұрғындарымен өмір сүруді жалғастыруда. Ауылдық дүкен жабылды, бірақ Доннаның 2-орындық дүкені ашық. Туризм индустриясы, оның ішінде тарихты зерттеушілер, аңшылар және квадроциклдер мен қар мотоциклдерінде демалушылар да кішкентай қалаға өмір сыйлауда. Қаланы әкім мен қалалық кеңес басқарады, олар тұрақты түрде қалалық әкімдікте жиналады. Қалаға Пласервилл өрт сөндіру бөлімі қызмет көрсетеді, оның өрт сөндіру станциясы қала алаңына және Шығыс Бойз округінің жедел жәрдем қызметіне жақын орналасқан. Қаланың екі мұражайы бар, олар халықтың қайырымдылығымен және еріктілердің көмегімен ұсталады және Мемориал күнінен Еңбек күніне дейін демалыс күндері, сондай-ақ арнайы өтініш бойынша ашық. 1984 жылы қаланың қоныстанған аудандары "Пласервилл тарихи ауданы" ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. АҚШ халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 3 шаршы километр, оның барлығы жер.
Placerville received its name because of placer mining in the vicinity. The ghost town is located 17 miles east of Horseshoe Bend. The townsite was selected December 1, 1862; and by December 16 there were six cabins in the camp. By the early summer of 1863, the town had 300 buildings and a population of 5,000. At the meeting of the first legislature held in Lewiston in 1863, the citizens obtained a charter for their city. Father Mesplie, a Catholic priest, held the first church service January 4, 1864, and in that same year a stage line was established between the Basin and Wallua to carry Wells Fargo express. It ran every other day from Placerville and went through in four days. By July 1864, 4500 claims had been recorded in the district. Unlike the earlier northern Idaho mining areas of Florence (northeast of Riggins) and Pierce, the Boise Basin mines provided good returns over a period of many years, the peak years being 1863–66, during and immediately after the Civil War. For that reason the Boise Basin rush was significant an early Idaho settlement, bringing a substantial number of people who stayed to establish towns and providing a population base for retailing and agricultural settlement in the Boise Valley. Boise Basin had a higher percentage of families than did most mining areas, and the major towns, like Placerville and Idaho City, acquired substantial buildings, lodges, churches, schools, and post offices. Placerville was unusual in that it even had a street grid and a town square, known locally as the "plaza." Additionally it had an Episcopal church which is still in use currently, thirteen saloons, seven restaurants, five butcher shops, five blacksmith shops, as well as hotels, druggists, express agents, bakeries, livery barns, carpenters, sawmills, and –attesting to the presence of women—dressmakers and a millinery shop. Mining in Placerville began with placer workings for gold, but miners soon turned to quartz mining as well. By 1864, a stamp mill was working in the area. Hydraulic giants were also used. By 1870, however, much of the excess population of the region had been drained off to other mining rushes and returns on claims had fallen somewhat. The population in Placerville shrank from 2500 in 1864 to 318 in 1870. By that time a good percentage of the population was Chinese, as the Chinese were allowed to work the less rewarding claims that the white miners would not touch. The Chinese also established services like laundries and restaurants. Only few early buildings remain in Placerville: as was the case in most mining towns, Placerville suffered more than once from fires that burned a large part of the town. The fire that is most remembered is the 1899 fire, which practically destroyed the town. The streetscape remaining today dates mostly from the rebuilding immediately after that fire and another fire that burned several buildings ten months later. During the war years Placerville just maintained like the rest of the nation. Wartime restrictions included a suspension of the mining industry. There was no growth — only a feeling of "things have to get better." In the early 1970s the upper lots were auctioned off creating what was and are now known as the "upper subdivision." There were both permanent and vacation homes built on these lots. Then as now there was only one business in Placerville, the city store. Placerville continues to survive with the few full time residents and some part time residents. The Village Market store has closed but Donna's Place II is open. The tourism industry which includes among others, history seekers, hunters and ATV and snowmobile recreationalists also continue to add life to the small city. The incorporated city is governed by a mayor and city council which meets regularly at City Hall. The city is served by the Placerville Fire Department which has its fire station located adjacent to the city plaza and the East Boise County ambulance service. There are two city museums which are maintained by public donation and volunteers and are open weekends from Memorial Day to Labor Day and by special request. In 1984, the settled areas of the city were listed on the National Register of Historic Places as a historic district, the "Placerville Historic District." According to the United States Census Bureau, the city has a total area of 1.01 square miles (3 km2), all of it land.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы халық санауы бойынша қалада 53 адам, 25 шаруашылық және 16 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 74 тұрғын үй құрады, орташа тығыздығы көрсетілген. Қала тұрғындарының этникалық құрамы: 96,2% ақ нәсілді, 3,8% – екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 3,8% құрады. 25 шаруашылықтың 20,0% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 52,0% – бірге тұратын жұбайлар, 8,0% – күйеуі жоқ әйелдер, 4,0% – әйелі жоқ ерлер, ал 36,0% – отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 32,0% жеке адамдардан тұрды, ал 16% – 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,12 адам, ал отбасының орташа мөлшері 2,63 адамды құрады. Қала тұрғындарының орташа жасы 55,3 жас. Тұрғындардың 20,8% 18 жасқа дейін, 3,8% – 18 мен 24 жас аралығында, 17% – 25 пен 44 жас аралығында, 41,5% – 45 пен 64 жас аралығында, ал 17% – 65 жастан асқандарды құрады. Қала тұрғындарының жыныстық құрамы: 58,5% ерлер және 41,5% әйелдер.
As of the census of 2010, there were 53 people, 25 households, and 16 families residing in the city. The population density was There were 74 housing units at an average density of The racial makeup of the city was 96.2% White and 3.8% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 3.8% of the population. There were 25 households, of which 20.0% had children under the age of 18 living with them, 52.0% were married couples living together, 8.0% had a female householder with no husband present, 4.0% had a male householder with no wife present, and 36.0% were non families. 32.0% of all households were made up of individuals, and 16% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.12 and the average family size was 2.63. The median age in the city was 55.3 years. 20.8% of residents were under the age of 18; 3.8% were between the ages of 18 and 24; 17% were from 25 to 44; 41.5% were from 45 to 64; and 17% were 65 years of age or older. The gender makeup of the city was 58.5% male and 41.5% female.
2000 жылғы халық санағы
2000 жылғы санақ бойынша қалада 60 адам, 30 шаруашылық және 23 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 77 тұрғын үй құрады, орташа тығыздық 100 адамға шаққанда. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы 100,00% ақ нәсілді. 30 шаруашылықтың ішінде 10,0%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 60,0%-ы бірге тұратын жұбайлар, 13,3%-ы күйеуі жоқ әйелдер, ал 23,3%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 23,3%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 10,0%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мүше саны 2,00, ал отбасының орташа мүше саны 2,22 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша бөлінуі: 11,7%-ы 18 жасқа дейінгілер, 11,7%-ы 25-44 жас аралығындағылар, 50,0%-ы 45-64 жас аралығындағылар және 26,7%-ы 65 жастан асқандар. Орташа жас 55 жасқа тең. Әр 100 әйелге 114,3 еркек келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 112,0 еркек келеді. Қаладағы шаруашылықтың орташа табысы 30 625 доллар, ал отбасының орташа табысы 35 625 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 53 750 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 30 208 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 20 298 долларды құрады. Отбасылардың саны жоқ, халықтың 11,3%-ы кедейлік шегінен төмен өмір сүреді, оның ішінде 18 жасқа дейінгілер жоқ және 64 жастан асқандардың 20,0%-ы.
As of the census of 2000, there were 60 people, 30 households, and 23 families residing in the city. The population density was There were 77 housing units at an average density of The racial makeup of the city was 100.00% White. There were 30 households, out of which 10.0% had children under the age of 18 living with them, 60.0% were married couples living together, 13.3% had a female householder with no husband present, and 23.3% were non families. 23.3% of all households were made up of individuals, and 10.0% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.00 and the average family size was 2.22. In the city, the population was spread out, with 11.7% under the age of 18, 11.7% from 25 to 44, 50.0% from 45 to 64, and 26.7% who were 65 years of age or older. The median age was 55 years. For every 100 females, there were 114.3 males. For every 100 females age 18 and over, there were 112.0 males. The median income for a household in the city was $30,625, and the median income for a family was $35,625. Males had a median income of $53,750 versus $30,208 for females. The per capita income for the city was $20,298. There were no families and 11.3% of the population living below the poverty line, including no under eighteens and 20.0% of those over 64.