Кіріспе

Джоэл Барнет Штайнберг (1941 жылдың 25 мамырында туған) – бұрынғы Нью-Йорк қалалық қылмыстық қорғау адвокаты. Ол зорлау және кісі өлтіруге айыпталып, 1987 жылдың 1 қарашасында алты жасар Элизабет ("Лиза") Лаундерстің ұрып-соғу арқылы қаза табуына кінәлі деп танылды және мансұқтан сотталды. Ол және оның серігі Хедда Нуссбаум заңсыз түрде асыраған қыз еді.

Ерте өмір

Джоэл Штайнберг Нью-Йорк штатының Бронкс және Йонкерс қалаларында еврей отбасында өсті. 1962 жылы Фордхэм университетін бітіргеннен кейін, әскери қызметтен кейін заң факультетіне оралып, Нью-Йоркте адвокаттыққа қабылданды. Вьетнам соғысы кезінде әскери шақыруға байланысты оқулары үзілген заңгерлер, егер олар белгілі бір талаптарға жауап берсе, адвокаттық емтиханнан босатылды. Ол Лизамен, Митчеллмен (кіші бала, ол да заңсыз асырап алынған) және өмірлік серігі Хедда Нуссбауммен бірге тұрды. Стейнберг Лизаға лайықты асырап алушы отбасын табу үшін Мишель Лаундерс деген жалғыз анадан жалданыпты, бірақ ол баланы үйіне алып, Нуссбауммен бірге өсірді. Ол ресми асырап алу құжаттарын толтырмады, сондықтан бала заңды түрде асырап алынбады.

Лиза Штайнбергтің қайтыс болуы

1987 жылы 1 қарашада Стайнберг крек-кокаиннің әсерімен мас болған күйінде Лизаның басына соққы берді. Оқиғадан кейін ол досымен кешкі ас ішуге кетіп қалды. Қайтып келген соң, балаға көмектесуден бас тартып, келесі бірнеше сағат бойы кокаинды қолданды. Ертесі күні Лиза тыныс алмай қалды, сосын Нуссбаум 911 нөміріне қоңырау шалды. Полиция келгеннен кейін Лиза пәтерден Сент-Винсент ауруханасына жеткізілді. Бала үш күн ауруханада жатып, өмір сақтау аппаратынан ажыратылғаннан кейін қайтыс болды. Стайнбергтің Лизаға жасаған зорлық-зомбылығынан бөлек, Митчелл мен Нуссбаум екеуі де оның қолынан физикалық зорлық көргендігі байқалды.

Сот іс жүргізуі

Штейнбергке қарсы куәлік бергені үшін Нусбаум Лизаның өлімімен байланысты қылмыстар бойынша сотталмады. Нусбаум ес-түссіз және қан кетіп жатқан Лизамен бірге пәтерде он сағаттан астам уақыт жалғыз болды және қызға ешқандай медициналық көмек көрсетілмеді. Штейнбергтің он екі апталық сотта қорғанысы Нусбаумның ауыр жарақаттары екі айыпталушы арасындағы келісім бойынша садомазохистік қарым-қатынастың нәтижесі екенін мәлімдеді. Оның адвокаттары Нусбаумның тұрмыстық зорлық-зомбылықтан зардап шеккеніне қарамастан, Штейнбергпен бірге қалу шешімінің, зорлық көрген әйел синдромының белгісі екенін айтты. Сол кезде Нью-Йорк штатында бірінші дәрежелі кісі өлтіру тек полиция қызметкерлерін өлтіргендерге немесе бұрынғы кісі өлтіру үшін жазасын өтеген кезде кісі өлтіргендерге ғана қатысты. Қазылар алқасы Штейнбергті екінші дәрежелі кісі өлтіруде айыптамады, бірақ оны бірінші дәрежелі қазақорлықта кінәлі деп тапты. Содан кейін судья Харольд Ротвакс Штейнбергті сол қылмыс үшін қолданылатын ең жоғары жазаға – 8 жылдан 25 жылға дейін мемлекеттік түрмеге кесті. Штейнбергке екі рет шартты түрде босатудан бас тартты, себебі ол кісі өлтіргеніне ешқашан өкінгенін білдірмеді. Алайда, 2004 жылдың 30 маусымында ол штаттың «жақсы мінез-құлық» заңы бойынша шартты түрде босатылды, бұл заң түрмеде жақсы мінез-құлық танытқан және жаза мерзімінің үштен екісінен астамын өткерген сотталғандарды босатуды талап етеді. Нью-Йорк штаты зорлық-зомбылық қылмыстары үшін сотталғандар үшін бұл көрсеткішті ең ұзақ мерзімнің алты жетіден бес бөлігіне дейін арттырды. Штейнберг өзінің жаза мерзімінің көп бөлігін Нью-Йорк штатының супермакс түрмесінде, Саутпорт түзеу мекемесінде өткізді, бәлкім, оны басқа тұтқындардан қорғау үшін. Босатылғаннан кейін Штейнберг Гарлемге көшіп, құрылыс саласында жұмыс істеді. 2006 жылға қарай ол өзінің кінәсіздігін мәлімдеді. Митчелл өзінің биологиялық анасы Николь Бриджет Смиджелмен қайта қосылды.

Азаматтық іс

2007 жылдың 16 қаңтарында Нью-Йорк Жоғарғы Сотының Апелляциялық бөлімі (Нью-Йорк штатының аралық апелляциялық соты) Лизаның туған анасы Мишель Лаундерске қарсы Стейнбергке тағайындалған 15 миллион долларлық өтемақыны қолдады. Өз шешімінде сот Стейнбергтің, өзінің адвокаты ретінде ұсынған позициясын қабылдамады:

Стейнбергтің Лизаның өліміне дейін өткен 8-10 сағатты "ешқайсысы 8 сағаттай ғана азап" деп, немесе басқаша айтқанда, "тез есінен айырылу" (автордың баса назары) деп бағалауы, оның қазір де Лизаны өлтіргені үшін шағымдану кезінде болғандай, ешқандай эмпатия мен адамдық сезімге ие еместігін көрсетеді. Кез келген ата-ана, және әрине, кішкентай балаларымен саяхат жасаған көптеген ересектердің куә болатынындай, жиі естілетін "әлі жеттік пе?" деген сұрақ, баланың санасында күтілетін оқиға немесе мақсатқа жету соғұрлым баяу болатынын анық көрсетеді. Лиза үшін, ванна бөлмесінің еденінде жатып, денесі "әр түрлі жастағы" көкжиектерден қиналып, миы Джоэл Стейнбергтің "құлатып соққан соққысынан" ісіп, Стейнбергтің осы 8-10 сағатты бейқамдықпен жібергені мәңгіліктей сезілген болуы керек, ол біреудің келіп оны жұбап, ауырсынуын басуға көмектесетінін күтіп, ойлап отырды.