Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық хоккейші және жаттықтырушы
Canadian ice hockey player and coach
Альфред Эдвард Смит (3 маусым 1873, Оттава, Онтарио – 21 тамыз 1953, Оттава, Онтарио) – канадалық әуесқой және кәсіби хоккей шайбасы ойыншысы, «Оттава Сенаторлары» («Күміс Жеті») және «Кенора Тистлз» командаларында ойнаған. Оның Оттавада жоғары деңгейде хоккей ойнаған алты інісі болған: Дэниел (1876 ж.т.), Джек (1878 ж.т.), Гарри (1883 ж.т.), Томми (1886 ж.т.), Билли (1889 ж.т.) және Джордж Смит (1891 ж.т.). Ол «Оттава Хоккей Клубының» капитаны және сонымен қатар команданы жаттықтырған. Ол «Оттава Раф Райдерс» командасымен регби ойнаған, ал 1902 жылы Боуз Хаттонмен бірге хоккейде де чемпионат жеңіп алған.
Alfred Edward Smith (June 3, 1873 in Ottawa, Ontario – August 21, 1953 in Ottawa, Ontario) was a Canadian amateur and professional ice hockey forward who played for the Ottawa Senators ( Silver Seven) and Kenora Thistles. He had six younger brothers who played senior level hockey in Ottawa: Daniel (b. 1876), Jack (b. 1878), Harry (b. 1883), Tommy (b. 1886), Billy (b. 1889) and George Smith (b. 1891). He was captain of the Ottawa Hockey Club and also coached the team. He also played rugby football with the Ottawa Rough Riders, and, in 1902, won a championship with teammate in hockey as well Bouse Hutton.
Хоккей мансабы
Альф Смит өзінің хоккей карьерасын 1890 жылдары AHAC лигасының Оттава хоккей клубында (Оттава HC) бастады. 1897 жылы ол Оттава HC командасынан зейнеткерлікке шықты. 1898 жылы Оттава Капиталз командасы үшін ойнады, бірақ маусымды аяқтамады, себебі оның ойнауға құқығы жоқ екені анықталды. 1896 жылы Смит Капиталз лакросс командасымен ойнағаны үшін 100 доллар сыйлық алды. 1898 жылы Канаданың Әуесқойлар Спорт Ассоциациясы оның аматор хоккейде ойнауға құқығы жоқ екенін шешті. Бірнеше жыл хоккей ойнамады, бірақ Оттава хоккей клубын жаттықтырып, 1901 жылы CAHL титулын жеңіп алды. 1901–02 жылдары Питтсбург үшін Батыс Пенсильвания хоккей лигасында кәсіби ойыншы ретінде қайтадан ойнады. Келесі жылы Канадаға оралып, 1903 жылы Монреаль Викториасына қарсы өткен матчта Оттава HC командасын алғашқы Стэнли кубогына жеңіске жеткізді. 1903–04 жылдары аматор статусын қайта алды және оң қанатта "Бір көзді" Фрэнк МакГимен бірге ойнады. Ойыншы-жаттықтырушы ретінде команданы 1904, 1905 және 1906 жылдары қатарынан Стэнли кубогын жеңіп алуға жетектеді, ал клуб сол кезде "Күміс жетілік" деп аталды. Смит қатал ойыншы ретінде танымал болды. 1907 жылы Смит және оның командаластары Гарри Смит пен Чарльз Спиттал Монреаль Уондерерс командасының ойыншылары Ход Стюарт, Эрни "Моз" Джонсон және Сесил Блэчфордты таяқтарымен ұрып-соққандықтан шабуыл жасады деп айыпталды. Гарри Смит ақталды, ал Спиттал мен Альф Смит әрқайсысына 20 доллар айыппұл салынды. 1906–07 маусымында МакГи зейнеткерлікке шықты, ал оның орнын Альфтің інісі Гарри басты. 1907 жылғы ECAHA маусымының соңында Смит батысқа көшіп, Стэнли кубогының чемпионы Кенора Тистлз командасымен ойнады, сондай-ақ MPHL финалында өнер көрсетті. Монреаль Уондерерс командасына қарсы өткен Стэнли кубогы үшін болған сәтсіз реванш матчтарында Гарри Уэствикпен бірге оның қатысуы матчтың наразылықпен өтуіне себеп болды. 1908 жылы Оттава командасымен соңғы маусымын өткізіп, 9 ойында 12 гол соқты. 1908–09 жылдары оқиғаларға толы маусымды өткізді. Жаңа құрылған Батыс Пенсильвания хоккей лигасына Питтсбургке қайта оралды, бірақ қатал ойын салдарынан екі командадан да шеттетілді. Оттаваға оралып, Федералды лиганың "Сенаторлар" командасында бірнеше бұрынғы "Күміс жетілік" ойыншыларымен бірге ойнады. Сол маусымда Оттава Клифсайдс командасын алғашқы Аллан кубогының чемпионы етіп дайындады, бірақ Куинс университетіне қарсы өткен матчта одан айырылды. Бұл оның ойыншылық карьерасының соңғы маусымы болды. 1909–10 жылдары жаттықтырушылық мансабын жаңа Ұлттық хоккей лигасының (NHA) "Миллионерлер" деп аталған Ренфрю командасымен жалғастырды. 1913 жылы Оттава хоккей клубын жаттықтыруға оралды және 1917 жылға дейін команданы жаттықтырды. Смит кейін Монктон (Нью-Брансуик) және Норт-Бэй (Онтарио) командаларын жаттықтырып, басқарды. Харви Пулфорд, Гарри Уэствик және Рассел Боуимен бірге Смит 19 ғасырдағы ірі хоккейде ойнаған соңғы белсенді ойыншылардың бірі болды. 1962 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді. 1953 жылдың 21 тамызында Оттавада қайтыс болды.
Alf Smith began his hockey career playing for the Ottawa Hockey Club (Ottawa HC) of the AHAC in the 1890s. In 1897 he retired from the Ottawa HC. In 1898, he played for the Ottawa Capitals intermediate team, but did not finish the season because he was ruled to be ineligible. In 1896, Smith had accepted a $100 bonus for play with the Capitals lacrosse team. By 1898, the Amateur Athletic Association of Canada ruled that he was ineligible for play in amateur hockey. He would not play for several years, but did coach the Ottawa Hockey Club to the 1901 CAHL title. In 1901–02, he returned to active play, as a professional, in the Western Pennsylvania Hockey League for Pittsburgh. The following year he returned to Canada to coach the Ottawa HC to their first Stanley Cup championship against the Montreal Victorias in 1903. In 1903–04 he became reinstated as an amateur and he returned to play, playing right wing on a line that featured "One Eyed" Frank McGee. As a player coach, he would eventually lead the team to consecutive Stanley Cup victories in 1904, 1905, and 1906, the club by then known as the Silver Seven. Smith was known as a rough player. In 1907 Smith and teammates Harry Smith and Charles Spittal were charged with assault after beating Montreal Wanderers players Hod Stuart, Ernie "Moose" Johnson and Cecil Blachford with their sticks. Harry Smith was acquitted while Spittal and Alf Smith were each fined $20. For the 1906–07 season, McGee retired and his place on the top line was taken by Alf's brother Harry. At the conclusion of the 1907 ECAHA season, Smith moved west to play with the Stanley Cup champion Kenora Thistles, playing in the MPHL finals. He was also a player during their unsuccessful Stanley Cup challenge rematch versus the Montreal Wanderers, where his presence along with Harry Westwick caused the series to be played under protest. He played one final season with Ottawa in 1908, scoring 12 goals in 9 games. In 1908–09, he had an eventful season. Lured back to Pittsburgh for the newly reformed Western Pennsylvania Hockey League, he was suspended from two teams for rough play. He returned to Ottawa and played with several former Silver Seven players on the Senators of the Federal League. He made time that season to coach the Ottawa Cliffsides to the first Allan Cup championship, only to lose it to Queen's University in a challenge. This was his final season of play. In 1909–10, he resumed his coaching career with Renfrew, the so called "Millionaires" of the new National Hockey Association (NHA). He returned to coach the Ottawa Hockey Club in 1913 and coached the team until 1917. Smith later coached and managed teams in Moncton, New Brunswick, and North Bay, Ontario. Along with Harvey Pulford, Harry Westwick and Russell Bowie, Smith was one of the final active players who had played major senior hockey in the 19th century. He was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1962. He died in Ottawa on August 21, 1953.
НЛ
Команда Жыл Түзгізгі маусым Плей-офф G Ж Ж Т Ұпай Дивизиядағы орны НәтижесіОттава Сенаторлары1918 19181260241-ші НХЛ-де НХЛ финалында жеңілді (1:4 қарсы МТЛ)НХЛ жалпы қоры18126024 1:4 (0.200)
Team Year Regular season Post season G W L T Pts Division rank ResultOttawa Senators1918 19181260241st in NHLLost NHL finals (1 4 vs. MTL)NHL totals18126024 1 4 (0.200)