Кіріспе
Фредерик Чарльз Хатчинсон (12 тамыз 1919 – 12 қараша 1964) – американдық бейсболшы және менеджер. "Детройт Тайгерс" командасының ойыншысы, содан кейін үш команданың бас бапкері болған. Вашингтон штатының Сиэтл қаласында туып өскен Хатчинсон, 1964 жылы чемпиондыққа таласып жатқан "Синсинати Редс" командасын басқарып жатқан кезінде өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оның өлімінен бір жыл өткен соң, хирург ағасы доктор Уильям Хатчинсон (1909–1997) Тынық мұхитының солтүстік-батыс зерттеу қорының бөлімшесі ретінде Сиэтлде Фред Хатчинсон атындағы қатерлі ісіктерді зерттеу орталығын құрды. 1975 жылы тәуелсіз болған "Фред Хатч" бүгінде әлемдегі осындай мекемелердің ең танымалдарының бірі.
Frederick Charles Hutchinson (August 12, 1919 – November 12, 1964) was an American professional baseball player, a major league pitcher for the Detroit Tigers, and the manager for three major league teams. Born and raised in Seattle, Washington, Hutchinson was stricken with fatal lung cancer at the height of his managerial career as leader of the pennant contending 1964 Cincinnati Reds. He was commemorated one year after his death when his surgeon brother, Dr. William Hutchinson (1909–1997), created the Fred Hutchinson Cancer Research Center in Seattle, as a division of the Pacific Northwest Research Foundation. The "Fred Hutch", which became independent in 1975, is now one of the best known facilities of its kind in the world.
Алғашқы жылдар
Сиэтлде туған Хатчинсон, доктор Джозеф Ламберт Хатчинсонның (1872–1951) және Нона Берк Хатчинсонның (1879–1962) кіші ұлы болды. Екеуі де Висконсин штатында дүниеге келген, ал 1907 жылы Сиэтлге көшіп келген. Милуокидегі Маркетт университетінің медицина мектебін бітірген. Төрт Хатчинсон баласының ең үлкені – қызы Мэри Джой (Крозето) (1904–1989) болды. Ұлдары Билл мен Джон Фредтен сәйкесінше 10 және 7 жасқа үлкен болды. Екеуі де Франклин орта мектебінде және Сиэтлдегі Вашингтон университетінде, бас жаттықтырушы Табби Грейвс басшылығымен бейсбол ойнады. Билл 1931 жылы Тынық мұхиты жағалауы конференциясында жеңіске жеткен «Хаски» командасының капитаны болды, ал Джон (1912–1991) кейін «Сент-Луис Браунс» командасында ойнады. Хатчинсон 1938 жылы бейсбол қатарына қосылды, бірақ «Сиэтл Райнерс» командасының құрамында емес (AA Pacific Coast League). 19 жасында ол бірден сенсация тудырды, лигада ең көп – 25 ойын жеңіп, «The Sporting News» журналының «Жылдың кіші лига ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. Оның келісімшары «Детройт Тайгерс» (Америка лигасы) командасымен ойыншылар мен ақшаға сатылғаннан кейін, Хатчинсон 1939–1941 жылдардағы маусымдарда 6–13 есебімен және 5.43 орташа көрсеткішпен өзінің алғашқы үлкен лигалық мансабында күресті. Оның нәтижесіз ойындары әр маусымда кіші лигаға қайта оралуына себеп болды. 1941 жылы, AA Халықаралық лигасының «Буффало» командасында ол тағы бір керемет маусымды өткізді, лигада жеңістер (26) және тастаған доптар (284) саны бойынша көшбасшы болды. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, 22 жастағы Хатчинсонға үлкен лигадағы сәтті мансап күтіп тұрғандай болды. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етіп, лейтенант-коммандер шеніне жетті және әскери қызметке төрт толық маусымды (1942–1945) жұмсады. 1946 жылы, 27 жасқа жақындаған Хатчинсон бейсболға қайта оралды, «Детройт Тайгерс» командасының бастапқы құрамында орын алып, бес маусым қатарынан кемінде 10 жеңіске жетті, оның ішінде 18 жеңіс (1947) және 17 жеңіс (1950) тіркелді. Ол 1951 жылы Америка лигасының «Жұлдыздар» командасына шақырылды және «Детройт Тайгерс» командасының үй стадионы «Бриггс стадионында» өткен ойында 8–3 есебімен жеңіліске ұшыраған үш иннинг тастады. 11 үлкен лигалық маусымда Хатчинсон 95–71 (0.572) есебімен мансаптық көрсеткіш жасады және 3.73 орташа көрсеткішке ие болды, барлығы «Детройт» командасымен бірге. Ол 242 ойынға қатысып, 169 ойынды бастап, 1464 иннинг тастады, 1487 соққыға және 388 базаға жол берді. Ол 591 соққы, 81 толық ойын және 13 ойынды таза ұтты, сондай-ақ жеті ойынды сақтап қалды. Ол WHIP көрсеткіші бойынша Америка лигасын жетекшілік етті, ал Хатчинсонның 2.96 ERA көрсеткіші сол лигада төртінші орында болды. Хатчинсон қатал бәсекелестікпен танымал болды. Sports Illustrated журналы 1957 жылы «Оның ашушаңдығы Америка лигасында аңызға айналды» деп жазды. «Детройтқа кіргенде, Хатч қалай ойнағанын мен әрқашан білемін», - деді «Янкиз» командасының қақпашысы Йоги Берра. «Егер киім бөлмесінде орындықтар болса, оның жеңгенін білемін. Егер біз отын алсақ, ол жеңіліске ұшырады». Ол сонымен қатар өз заманының ең жақсы соққы беретін питчерлерінің бірі болды; сол қолымен соққы беретін ол жиі қосымша соққы беріп, үлкен лигалық мансабында төрт рет .300-ден астам көрсеткіш жасады. Оның мансаптық соққы беру орташа көрсеткіші .263 болды, 171 соққы, төрт хоум-ран және 83 ұпай жинады – питчер үшін өте жақсы көрсеткіш. Бірақ ол Тед Уильямстың мансабындағы ең ұзын хоум-ранды жіберген питчер ретінде де еске алынады, 1946 жылдың 9 маусымында 502 фут (153 м) қашықтыққа ұшқан доп, Фенвей паркінің оң жағындағы трибунада отырған қызыққан жанкүйердің сабан шапанын жыртып жіберді. Одан бері сол жерге ұзын допты белгілеу үшін қызыл түспен боялған. Хатчинсон сол маусымда 32 хоум-ранға жол бергені үшін АЛ-де хоум-рандар бойынша көшбасшы атанды.
Детройт Тайгерлері
Хатчинсонның тастаушылық карьерасының баяу төмендеуі, оның әдетте жеңіске үміткер "Тайгерс" командасының алаңдататын құлдырауымен бірге жүрді. 1952 жылдың 5 шілдесінде, "Детройт" сегіз командадан тұратын Америка лигасында күтпегендей соңғы орында болғанда, клуб менеджер Ред Рольфті қызметтен босатып, оның орнына әлі ойыншы болып қала берген, 33 жасқа толуға бес апта қалған Хатчинсонды тағайындады. Хатчинсон көшбасшылық қабілеттері үшін таңдалды; ол 1947 жылдан бері Америка лигасының ойыншылар өкілі болып келген. Хатчинсон келесі екі жарым жыл бойы "Тайгерс" командасын басқарды, 1953 жылға дейін ойыншы-менеджер ретінде жұмыс істеді. Ол команданы 1952 жылы алған сегізінші орынынан келесі екі маусымда алтыншы, содан кейін бесінші орынға көтерді. Оның басшылығында болашақ Бейсбол Даңқы залының ойыншысы Ал Калин дебют жасады. Алайда, "Детройт" командасының иелігі мен бас кеңсесі тұрақсыз болды; 1954 жылдың соңында Хатчинсон 1956 жылға дейінгі екі жылдық келісімшарт сұрады, бірақ оған бір маусымдық келісімшарт ғана ұсынылды. Ол "Тайгерс" командасымен 16 жылдық қарым-қатынасын аяқтап, клубтан кетіп қалды.
Сиэтл Райнерс
1955 жылдан бері алғаш рет жоғары лигадан тыс қалған Хатчинсон Сиэтлге және Тыныш Океан Лигасының (PCL) «Рейниерс» командасына қайтып оралып, 1955 жылы олардың бас жаттықтырышы болды. Клубтың жоғары лигамен байланысы болмаса да, Хатчинсон Сиэтлді 95–77 есебімен және бірінші орынға жеткізді. Оның жетістігі 1955 жылғы маусымнан кейін Гарри Уокерді «Сент-Луис Кардиналс» командасының бас жаттықтырышы лауазымынан алмастырып, екінші жоғары лигалық бас жаттықтырушылық қызметіне алып келді.
Сент-Луис Кардиналдар
Кардиналдар, бейсболдың тарихы бар атақты командаларының бірі, екінші дивизионға түсіп қалды. Бас менеджер "Жылдам" Фрэнк Лейн үздіксіз ойыншы құрамын ауыстырып, саудалар жасап тұрса, ал Хатчинсон команданы тұрақты түрде басқарып, 1956 жылы кардиналдар сегіз ойынмен жақсарды, 1957 жылы Ұлттық лигада екінші орынға көтерілді, тек болашақ әлем чемпиондары Милуоки Брэйвстен кейін ғана. Оған келесі маусымға бір жылдық шарты бойынша жалақысы көтерілді. Дегенмен, Лейннің бас кеңседен кетуі және кардиналдардың көңіл көншітпейтін маусымы Хатчинсонның жұмыстан босатылуына себеп болды; ол 17 қыркүйекте команда 500-ден алты ойынға қалып, бесінші орында тұрғанда болды. Лейннің ізбасары Бинг Девайн Хатчинсонды сақтап қалуды қатты ұсынды, бірақ кардиналдардың иесі Август А. Буш-кіші оған қарсы шықты.
Цинциннати қызылдары
Тағы бір рет Хатчинсон Сиэтлге «Рейнерс» командасының алаңдағы менеджері ретінде оралды, бұл жолы клубтың бас менеджері міндетін де атқарды. 1959 жылғы команда 1955 жылғы құрамның алаңдағы табысына жете алмады, бірақ «Рейнерс» сол кезде Ұлттық лигасындағы турнир кестесінде қиындыққа тап болған «Цинциннати Редс» командасының ең жақсы фермалық клубы болды. 1959 жылдың 9 шілдесінде «Редс» командасы «All-Star» демалысынан кейін .500 көрсеткішін 10 ойынмен төмендеткен кезде Хатчинсон клубты басқару үшін Цинциннатиге шақырылды, ол Майло Смитты алмастырды. Хатчинсон басқарған кезде «Цинциннати» 39–35 есебімен жақсартып, турнир кестесінде екі сатыға көтерілді, бірақ келесі маусымда «Редс» 67–87 есебімен алтыншы орынға түсті. «Детройт» және «Сент-Луис» сияқты, «Редс» командасында да бас кеңседе дүрбелең болды, өйткені Хатчинсонды бастапқыда жұмысқа алған бас менеджер Гейб Пол кеңейтілген «Хьюстон Колт .45s» командасына кетіп, оның орнына Билл ДеУитт келді. 1961 жылғы маусым басталғанға дейін үш аптадан аз уақыт қалғанда ұзақ жылдар бойы клуб иесі болған Пауэлл Крослидің күрт қайтыс болуы команданың жақын арада сатылатындығын білдірді. Осыған байланысты 1961 жыл Хатчинсон үшін шешуші маусым болды. «Редс» командасы екінші дивизион командасы ретінде қарастырылды, олар әлем чемпионы «Питтсбург Пайрэтс», 1959 жылғы чемпион «Лос-Анджелес Доджерс» және күшті «Сан-Франциско Джайентс», «Сент-Луис Кардиналс» және «Милуоки Брэйвс» командаларынан қалып қояды деп күтілді. Бірақ «Редс» командасы лиганы таң қалдырды, оның жетекшісі – Фрэнк Робинсон болды. Оларды тағы үш фактор көтеріп, жас ойыншылардың, мысалы, аутфилдер Вада Пинсон және питчерлер Джим О’Тул, Кен Хант және Джим Малонидің қабілеттері жетілді; маңызды ойыншылардың, мысалы, питчер Джоуи Джейдің (20 ойын жеңімпазы) және үшінші базадағы Джин Фриздің қосылуы; сондай-ақ бірінші базадағы Горди Коулмен, Джерри Линч (бейсібол тарихындағы ең үздік соққы берушілердің бірі) және тәжірибелі Уолли Посттың күтпеген шабуылдары мен шешуші соққылары болды. «Редс» командасы мамыр айында тоғыз ойын қатары жеңіп, 16 тамызда «Лос-Анджелес» қаласында «Доджерс» командасын екі ойында жеңіп, турнир кестесінде бірінші орынға шықты. Маусымда көптеген драмалық, соңғы минуттағы жеңістер тіркелді, үлкен айырмашылықтарды жеңіп, кейде бір ғана иннингте. «Редс» командасы соңғы ойынға дейін жеңіліс таратпады. «Редс» 93 ойын жеңіп, 1940 жылдан бері алғашқы NL титулын жеңіп алды. Бұл Хатчинсонның Әлем сериясына екінші қатысуы болды; иронияға орай, ол 1940 жылы «Детройт» питчері болған кезде оның «Тайгерс» командасы күзгі классикада «Цинциннати» командасына жеті ойында жеңілді. Алайда, 1961 жылы «Редс» командасы өз дәуірінің ең жақсы командаларының біріне, яғни Роджер Марис, Микки Мантл, Уайти Форд және тағы да басқалары бар «Нью-Йорк Янкиз» командасына (109 ойын жеңісі) Әлем сериясында қарсылас болды. «Редс» командасы тек 2-ойында жеңіске жетті, осы ойында қосалқы ойыншы Элио Чакон алға басып өтіп, Елстон Ховардтың денесімен жарысты. «Цинциннати» командасы 1961 жылғы серияны бес ойында жеңіліске ұшырады.
Соңғы жылдар
1961 жылғы жеңіс Хатчинсонның Цинциннатидегі орнын нығайтты. 1962 жылы оның «Қызылдары» 98 ойын жеңіп, бірақ «Гиганттардан» 3½ ойын қалып, үшінші орынға табан тіреді. 1963 жылы команда 86–76 есебімен бесінші орынға түсіп, жас дағдылы ойыншыларды қатарына қосып, дамытуын жалғастырды, мысалы, жас шортстоп Лео Карденас және Ұлттық лиганың «Жыл жаңашылы» атанған бірінші курс студенті, екінші базамен ойнайтын Пит Роуз. Шілде айында Хатчинсонға 1965 жылғы маусымға дейін келісімшарты ұзартылды. Ардагерлердің тұғырлы құрамы мен күшті жастар мектебінің арқасында «Қызылдар» 1964 жылы жеңіске үміткер деп есептелді, егер олардың питчинг құрамы қайта жанданса.
Қатерлі ісік
1963 жылдың желтоқсан айының соңында Флоридадағы Анна Мария аралындағы үйінде Хатчинсон мойнында ісік сезді. Сиэтлдегі медициналық тексеру оның өкпесінде, кеудесінде және мойнында қатерлі ісіктер бар екенін көрсетті. Сол кездегі қатерлі ісікке қарсы емдеудің мүмкіндіктерін ескерсек, жағдай қиын болатын. Ағасының айтуынша, Хатчинсон күніне төрт қорапқа дейін темекі шегетін. «Қызылдар» командасы 1964 жылдың 3 қаңтарында менеджерінің ауруын жариялады. Ақпан айының басында сәулелік терапиядан кейін, наурыз айындағы жаттығуларда ол өзін салыстырмалы түрде жақсы сезінді. «The Sporting News» газеті жазғандай, команда 1964 жылғы маусымды Хатчинсонның «әлдеқашан өлім төсегінде жатқандай» екенін біле жүріп өткізді. Денсаулығы нашарлаған Хатчинсон, бірақ «Қызылдарды» шілде айының 27-сіне дейін басқарды, содан кейін Цинциннатидегі ауруханаға жатты. Ол 4 тамызда қайтадан командамен бірге болды, бірақ 45 жасқа толу күнінен кейін, команданы бірінші база тренері Дик Сислерге тапсырғанға дейін тоғыз күн ғана шыдай алды. Туған күні 12 тамызда Кросли Филд стадионында тойланды, содан кейін ол екі күннен кейін екі аптаға ауруханаға жатты. Менеджерінің ауыр сырқатынан кейін, жігерленген «Қызылдар» командасы күш алып, соңғы 47 ойынның 29-ын жеңіп алды, ал бірінші орындағы «Филадельфия Филлис» командасы құлдырады. Бірақ команда «Филадельфия Филлиспен» екінші орынды бөлісіп, «Кардиналс» командасынан бір ойын қалып қойды, ал «Кардиналс» сол жылы Әлем сериясын жеңіп алды. Хатчинсон 19 қазанда менеджерлік қызметінен ресми түрде кетті және үш аптадан кейін Флорида штатының Брэдэнтон қаласындағы Манати мемориалдық ауруханасында қайтыс болды. «SPORT» журналы оны 1964 жылдың «Жыл адамы» деп атады, бұл оның соңғы аурумен күрескендегі батылдығына көрсетілген құрмет болды. Сондай-ақ, оның есімімен «Хатч» сыйлығы жыл сайын Бас лига бейсболымен беріледі.
Мұра
Хатчинсон 1965 жылы «Цинциннати Редс» атақ-даңқ залына енгізілді. 12 маусымның толық немесе бір бөлігіндегі бас бапкер ретіндегі көрсеткіші 830–827 (0.501) болды, сондай-ақ 9 тең ойын тіркелді. Ол жеңісті бейсбол командаларын құрғандығымен және Цинциннатиді тарихи жеңіс дәуіріне бастаған адамы ретінде еске алынды (бұл дәуір оның қайтысынан кейін 1970 жылдардағы «Үлкен қызыл машинамен» аяқталды). Оны питчер және автор Джим Броснан өзінің екі естелігінде жақсы сипаттаған: «Ұзақ маусым» (Броснанның 1959 жылғы маусымы туралы әңгіме) және «Төңкеріс жарысы» (1961 жылғы маусым туралы). Броснан команданың менеджердің шаршаңқы мінез-құлқына және оның жарысқа қабілеттілігі мен көшбасшылық қасиеттеріне деген құрметін айтады, сонымен қатар Хатчинсонның юмор сезімін де атап өтеді. Броснан 1959 жылы былай деп жазды: «Көптеген бейсболшылар Хатчқа құрмет көрсетеді. Шындығында, олардың көптегені оны жақсы көреді, тіпті оны ұнатудан да артық. Оның ішкі күші зор, оны ойыншы сезіне алады. Хатч бір нәрсені қолға алса, оны жоғалтуы екіталай. Ол сирек ойыншыға ашуланып кетеді, ойын кезінде сирек шарқалайды, мүмкіндігі болса, ойыншылардың өз қиындықтарын шешуіне рұхсат береді». Болашақ атақ-даңқ залының мүшесі Стэн Музиал 1957 жылы: «Егер мен бір ойыншының Хатч үшін ойнамайтынын естісем, онда ол ешкім үшін ойнамайтынын білемін» деді. Баффалодағы жетістіктері үшін Хатчинсон 1985 жылы Баффало бейсбол даңқы залының құрылтайшы мүшесі атанды. 1999 жылдың 24 желтоқсанында «Seattle Post Intelligencer» Хатчинсонды Сиэтлдің 20 ғасырдың үздік спортшысы деп жариялады. Сиэтлдегі «T-Mobile Park» стадионындағы орындықтардың барлық қатарларындағы соңғы тақталарға Хатчинсонның суреті бедерленген.