Дива хаус: 90-шы жылдардың клубтық мәдениеті мен музыкасы

Кіріспе

Хаус музыкасының субжанры. Дива хаус немесе сөмке хаус – 1990 жылдардың екінші жартысында гей-клубтарда ең танымал болған хаус музыкасының әнұрандық субжанры. "Британ мәдениетінің энциклопедиясы" дива хаусты "көрікті әйел вокалы, брейкдаундар және пианиноның көптеген 'соққылары' бар" деп сипаттайды. Қазіргі дива хаус туындылары синтезатор соққыларын және төрттік икемді ритмдерді пайдаланады.

Өмірбаян

"Дива хаус" термині 1992 жылдың шілдесінде қолданысқа түсті, сол кезде Billboard журналы Ди Ди Симонның "What Are We Doin'" әнін "темір өкпелі дива хаус" деп сипаттады. Ол әдетте бір жынысты, қуатты вокалмен ерекшеленеді, кейде басқа жазбалардан үлгілер алынады. Мұндай үлгілер соул, диско, госпел жазбаларынан және тіпті Бетт Мидлер, Джуди Гарланд, Лиза Миннелли сияқты әншілер мен басқа да гей-иконалар орындаған эстрадалық әндерден кездеседі. Бұл жанрға би мамандарының орындауындағы әндер де, Пэтти Лабелл, Арета Франклин, Мэрайя Кэри және Уитни Хьюстон сияқты әншілердің поп-әндерінің клубтық ремикстері де кіруі мүмкін. "Сөмке хаус" термині әсіресе британдық би алаңдарында танымал, ол әйелдер клубтарынан келген топтың өз сөмкелерінің үйірмесінің айналасында билеуін білдіреді. Би мәдениетінде "сөмке хаус" сөзі бастапқыда қарапайым емес термин ретінде пайда болды. 1990 жылдары гей-клубтар мен гей-мәдениеті кең таралған сайын, хаус музыкасы да танымал болды. "Дива хаус" музыкасының қолжетімділігі гей-клуб музыкасының кең таралғанын қамтамасыз етті. Әсіресе Ұлыбританияда "сөмке хаус" клубтық мәдениеттің символына айналды. Музыка тарихшылары Билл Брюстер мен Фрэнк Браутонның сөзіне сәйкес, 1990 жылдардың ортасына қарай "сөмке хаус" клубтарды "негізгі ойын-сауық қызметіне" айналдыруға көмектесті. 1990 жылдары гей-мәдениетінің кең таралғандығымен "дива" сөзі хаус музыкасын гей-би сахнасымен байланыстырды, бұрын ол тек итало-диско композицияларымен ғана сипатталған. Музыка сыншысы Саймон Рейнольдс "сөмке хаус" терминінің "бастапқыда сыни тұрғысынан қараушылар жасаған, әйелдерге, ең бастысы Шарон мен Трейси туралы халық аңызына сүйенген, хиттерге енген хаус әндеріне қарсы қолданылған" деп мәлімдейді. Электрондық музыка продюсері Эван Пирсон мен ғалым Джереми Гилберттің пікірінше, "сөмке хаус" көбінесе "пластик диско" деп қысым көрсетеді, себебі би музыкасының жанкүйерлері "мелодия мен мәтіннің 'негізгі' музыкалық басымдықтарынан бас тартатын, музыканың эзотерикалық дыбысын" артық көреді. "Сөмке хаус" музыкасының кең танылуы underground dance music-тің жанкүйерлерін hardbag, progressive house, deep house және garage house сияқты жанрларға көшуге итермеледі. Брилл "сөмке хаус" музыкасына деген қарсылықтың "көбінесе мәдениеттің өзін-өзі анықтауындағы "негізгі ағымды" кемсіту арқылы ең айқын көрінеді" деп санайды.

The term "diva house" was in use as early as July 1992, when Billboard magazine described "What Are We Doin'" by Dee Dee Simone as "iron lunged diva house". It is known for booming unisex vocals, sometimes sampled from other recordings. Such samples come from soul, disco, gospel recordings and even show tunes performed by singers like Bette Midler, Judy Garland, Liza Minnelli, and other gay icons. This bombastic genre can include songs performed by dance specialists as well as club remixes of pop songs by singers such as Patti LaBelle, Aretha Franklin, Mariah Carey, and Whitney Houston. The term "handbag house" appears to be particularly popular on British dancefloors and refers to the notion of a group of female club goers dancing around a pile of their handbags. Dance culture's usage of the word 'handbag house' started life as a derogatory term. In the 1990s, as gay clubs and gay culture became more mainstream so did house music. The accessibility of diva house lead to the mainstreaming of gay club music. In the UK especially, handbag house became emblematic of the clubbing culture. According to music historians Bill Brewster and Frank Broughton, by the mid 1990s handbag house had helped to make clubbing into a "mainstream leisure activity." With the mainstreaming of gay culture in the 1990s, "diva" was the word that bound house music to the gay dance scene, which was previously only defined by Italo disco compositions. Music critic Simon Reynolds asserts that handbag house was "initially a disparaging term, coined by condescending cognoscenti vis à vis the anthemic, chart penetrating house tunes that allegedly appealed to women, and above all to the folk mythic construct of Sharon and Tracy." According to electronic music producer Ewan Pearson and academic Jeremy Gilbert, "handbag house" is often derided as "plastic disco" by dance music fans who prefer "the more esoteric sound of musics which eschew the 'mainstream' musical priorities of melody and verbal language." The mainstream appeal of handbag house caused underground dance music purists to flock to the spin off genres of hardbag, progressive house, deep house, and garage house. Brill maintains that bias against handbag house "is expressed most clearly in a femininisation of the denigrated 'mainstream' of pop culture against which subcultures define themselves."