Поль Сентенуа: Бельгиялық сәулетші, тарихшы және педагог

Кіріспе

Бельгиялық сәулетші, педагог, сәулет тарихшысы және жазушы Пол Сентоньой (19 маусым 1862 – 18 шілде 1952) – бельгиялық сәулетші, педагог, сәулет тарихшысы және жазушы.

Отбасы

1862 жылы Бельгияның Брюссель қаласындағы Иксель коммунасында дүниеге келген Сентеной архитектор Гюстав Сентеной мен Адель Клюйсенаардың ұлы, сондай-ақ танымал архитектор Жан Пьер Клюйсенаардың немересі болған. Отбасы Брюссельдегі Сентеной қонақ үйінде тұрған, ол 1992 жылы ескерткіш ретінде тіркелді.

Мансап

1881 жылдан бастап Сэнтеной Антверпендегі Корольдік Көркемсурет академиясында сәулет өнері мамандығы бойынша оқыды. Ол жерде ол археологияға және орта ғасырлық ескерткіштерді қалпына келтірумен айналысқан Жозеф Шадденің жұмысына қызығушылық танытты. Оқуын аяқтау үшін Брюссельге оралды, ал 1890 жылдары Виктор Хорта, Пол Ханкар және готикалық ғимараттарды қайта жаңғыртумен әйгілі Эжен Виолет ле Дюктың рационалистік сәулет теорияларының күшті ықпалына ішкі тілекке келді. Хорта мен Ханкардың ғимараттары Бельгия мен Францияда модерн стилінің кеңінен дамуына негіз салды. Әсіресе Хортаның ғимараттарында өнеркәсіптік құрылыс әдістері кеңінен қолданылды – болаттан жасалған қаңқалар мен үлкен көлемді шыны панельдер ішкі кеңістіктерді жарықпен толтырып, интерьер мен экстерьер арасындағы шекараны жойды. Бұл, бөлшек сауда дүкендері мен универмагтардың терезелерін жасауда кең таралған тәсіл болды, бұл терезеден тамашалауды ынталандырды. Саинтеной Хорта, Ханкар, Генри ван де Вельде және Густав Серрюрье Бови сияқты Бельгиядағы модерн стилінің ең танымал өкілдерімен салыстырғанда остіміз, бірақ ғасыр басында стильді қолданған көптеген ғимараттарымен, әсіресе Брюссель маңындағы шағын қалалық үйлермен танымал болды. Олардың көпшілігі бүгінгі күнге дейін сақталған және қаланың маңызды мұрасының бір бөлігін құрайды. Археологияға деген қызығушылығымен, Корольдік археологиялық қоғамның бас хатшысы қызметін атқарғаннан бастап, 1910 жылы Брюссельдегі Корольдік Көркемсурет академиясында сәулет тарихының профессоры болып оқытушылық қызметін бастады, және ол бұл лауазымда отыз жылдай болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Сэнтеной ескерткіштер және тарихи орындар жөніндегі Корольдік комиссияның мүшесі болып тағайындалды, онда ол соғыстың салдарынан Бельгияны қайта құруда маңызды рөл атқарды. 1992 жылы Брюссельдегі Сэнтенойдың үйі қорғалатын тарихи ескерткіш ретінде жарияланды. Ол 1952 жылы қайтыс болды және Иксель зиратына жерленді, оның ұлы Жак 1947 жылы сол қабірге қойылды.

Beginning in 1881, Saintenoy studied architecture at the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp, where he received training under the Antwerp architect Joseph Schadde. There he became interested in archaeology and the restoration of monuments from the Middle Ages, an activity in which Schadde was occupied. He returned to Brussels to complete his training, and in the 1890s, became strongly influenced by the architecture of Victor Horta, Paul Hankar, and the rationalist architectural theories of Eugène Viollet le Duc, also famous for his work restoring Gothic buildings. Horta and Hankar's buildings laid the groundwork for the widespread development of the style called Art Nouveau in Belgium and France. Horta's buildings in particular made free and conspicuous use of industrialised methods of construction, with steel frames and large scale glass panels as infill, allowing for interiors to be bathed in light and in large measure dissolving the boundary between interior and exterior. This became a preferred technique for the construction of retail shop windows and department stores, to encourage the practice of window shopping. Though Saintenoy was not nearly as famous as Horta, Hankar, Henry van de Velde or Gustave Serrurier Bovy, the four most noteworthy practitioners of Art Nouveau in and from Belgium, he was well known at the turn of the century for his numerous buildings that use the style, most notably several smaller townhouses around Brussels, most of which still survive today and form part of the city's important heritage centred around the style. With his interest in archaeology, from the time he served as the general secretary of the Royal Society of Archaeology, he embarked upon a teaching career in 1910, as a professor of the history of architecture at the Académie Royale des Beaux Arts in Brussels, a position he occupied for some thirty years. At the end of World War I, Saintenoy was appointed a member of the Royal Commission of Monuments and Sites where he played an important role in the reconstruction of Belgium following the devastation of the war. Saintenoy's house in Brussels became a protected historic monument in 1992. He died in 1952 and was interred in Ixelles Cemetery, his son Jacques was buried in 1947 in the same grave.