Цифрлік киносураудың даму тарихы

Кіріспе

Фильм үшін цифрлық бейне түсіру

Цифрлық кинематография – бұл кинопленканың орнына цифрлық бейне сенсорларын қолдана отырып, кино түсіру (жазу) процесі. Соңғы жылдары цифрлық технологияның жетілуіне байланысты, бұл тәсіл басымдыққа ие болды. 2010 жылдардың ортасынан бастап әлемдегі көптеген фильмдер цифрлық түрде түсіріліп, таратылуда. Arri және Panavision сияқты дәстүрлі кинокамера өндірушілердің қатарында Red, Blackmagic, Silicon Imaging, Vision Research сияқты жаңа өндірушілер де нарыққа өнімдерін ұсынды, сондай-ақ Sony, GoPro және Panasonic сияқты тұтынушылар мен теледидар жабдықтарына бағытталған компаниялар да бар. 2017 жылғы мәліметтерге сәйкес, кәсіби 4K цифрлық кинокамералар ажыратымдылығы және динамикалық диапазоны жағынан 35 мм фильммен шамалас болды; алайда, цифрлық түсіру аналогтік фильмнен өзгеше көрініс береді. Кейбір кино режиссерлер қажетті нәтижеге қол жеткізу үшін аналогтік бейне форматтарын пайдалануды қалайды.

Тарих

Цифрлық камералардың негізі металл-оксидті жартылайөткізгіш (MOS) бейне сенсорлары болып табылады. Алғашқы практикалық жартылайөткізгіштік бейне сенсоры – MOS конденсатор технологиясына негізделген зарядталған құрылғы (CCD). CCD-ден кейін 1990 жылдары әзірленген CMOS белсенді пиксельдік сенсор (CMOS сенсор) пайда болды. 1980 жылдардың соңынан бастап Sony өзінің аналогты Sony HDVS кәсіби бейнекамераларын пайдалана отырып, «электрондық кинематография» тұжырымдамасын маркетингтеуге кірісті. Бұл әрекет көтеріңкі нәтиже бермеді. Дегенмен, бұл ең алғашқы жоғары сапалы бейне түсірілген фильмдердің бірі – «Джулия мен Джулия» (1987) фильмінің шығуына себепкер болды. «Rainbow» (1996) әлемдегі алғашқы фильм, ол ауқымды цифрлық пост-өндірістік әдістерді қолданды. Sony компаниясының алғашқы Solid State Electronic Cinematography камераларымен түсірілген, 35 минуттан астам уақыт бойы бейне өңдеу және визуалды эффекттер жасалды, барлық пост-өндірістік, дыбыс эффекттері, монтаждау және сазгерлік цифрлық түрде аяқталды. Цифрлық жоғары анықтықтағы сурет театрлық көрсету үшін электронды сәулелік жазушы арқылы 35 мм-лік негативке көшірілді. Цифрлық түсірілген және пост-өндірілген алғашқы көркем фильм 1996 жылы Тибет пен Непалда Sony DVW 700WS Digital Betacam және Sony DCR VX1000 фотоаппаратында түсірілген «Windhorse» болды. Офлайн режиміндегі (Avid) және онлайн пост-өндіріс пен түс жұмысы (Roland House / da Vinci) да цифрлық форматта жүзеге асырылды. Фильм 35 мм-лік негативке көшіріліп, 1998 жылы Санта-Барбара кинофестивалінде АҚШ-тың үздік көркем фильмі сыйлығын жеңіп алды. 1997 жылы HDCAM жазғыштары мен 1920 × 1080 пикселдік CCD технологиясына негізделген кәсіби цифрлық видеокамералар енгізілгеннен кейін, қазір «цифрлық кинематография» деп аталатын идея нарықта кеңінен тарала бастады. 1998 жылы түсірілген және көрсетілген «Соңғы хабарландыру» кейбіреулердің пікірінше, тұңғыш рет толық метражды бейне түсіріліп, тұтынушылар деңгейіндегі цифрлық жабдықтарда өңделген фильм болып табылады. 1999 жылдың мамырында Джордж Лукас «Жұлдыздық соғыстар: I эпизод» фильмінде жоғары сапалы цифрлық камералармен түсірілген кадрларды енгізу арқылы алғаш рет фильм түсіру ортасының үстемдігіне қарсы шықты. Цифрлық кадрлар фильмдегі кадрлармен үйлесімді болды және ол сол жылдың соңында оның жалғастарын толығымен жоғары сапалы цифрлық бейнеде түсіретінін мәлімдеді. 1999 жылы «Құранды қатер» фильмін көрсету үшін төрт кинотеатрға сандық проекторлар орнатылды. 2000 жылдың мамырында Питоф режиссерлік еткен «Vidocq» киносы Sony HDW F900 камерасымен түсіріле бастады. Фильм келесі жылдың қыркүйек айында жарық көрді. Гиннес рекордтарының деректері бойынша, «Vidocq» – цифрлық жоғары ажыратымдылықпен түсірілген алғашқы толық метражды фильм. 2000 жылдың маусым айында «Жұлдыздық соғыстар: II эпизод – Клондар шабуылы» фильмінің түсірілімі басталды, ол бұрын Лукастың мәлімдегеніндей Sony HDW F900 камерасын қолдана отырып түсірілді. Фильм 2002 жылдың мамыр айында жарық көрді. 2001 жылдың мамырында «Мексикада бір кездері» де 24 кадр/секунд жоғары анықтамадағы цифрлық видео түсірілді, жартылай Джордж Лукас Sony HDW F900 камерасын пайдаланып, Роберт Родригестің Лукастың Skywalker Ranch залында камерамен танысуынан кейін, «Spy Kids» үшін дыбысты өңдеу кезінде. Көпшілікке әйгілі емес фильмдердің бірі – «Ресейлік Кемік» (2002) да сол камерамен түсірілді, атап айтқанда, бір ұзақ түсірілімнен тұрады. 2009 жылы «Сламдог миллионер» фильмі ең үздік кинематография үшін академиялық сыйлыққа ие болған алғашқы фильм болды. Кино тарихындағы ең көп кассалық түсім тапқан фильм – «Аватар» (2009) – сандық камералармен түсіріліп қана қоймай, сонымен қатар кассадағы негізгі табысты фильм арқылы емес, сандық проекция арқылы жасады. 2013 жылы цифрлық бейнеде түсірілген фильмдер фильмде түсірілгендерден асып түсті. 2016 жылдан бастап ірі фильмдердің 90%-дан астамы цифрлық бейнеде түсірілді. 2017 жылы фильмдердің 92%-ы цифрлық түсірілді. 2018 жылы 35 мм-де түсірілген 24 ірі фильм ғана жарық көрді. Бүгінгі таңда Sony, Panasonic, JVC және Canon сияқты компаниялардың камералары жоғары сапалы бейне түсіру үшін әртүрлі таңдауларды ұсынады. Базардың жоғарғы сегментінде цифрлық кино нарығына бағытталған камералар пайда болды. Sony, Vision Research, Arri, Blackmagic Design, Panavision, Grass Valley және Red компанияларының камералары теледидар хабарларын таратудың шектеулі қажеттіліктеріне арналған дәстүрлі бейнекамералардан асып түсетін ажыратымдылық және динамикалық диапазонды ұсынады.

The basis for digital cameras are metal–oxide–semiconductor (MOS) image sensors. The first practical semiconductor image sensor was the charge coupled device (CCD), based on MOS capacitor technology. The CCD was followed by the CMOS active pixel sensor (CMOS sensor), developed in the 1990s. Beginning in the late 1980s, Sony began marketing the concept of "electronic cinematography," utilizing its analog Sony HDVS professional video cameras. The effort met with very little success. However, this led to one of the earliest high definition video shot feature movies, Julia and Julia (1987). Rainbow (1996) was the world's first film to utilize extensive digital post production techniques. Shot entirely with Sony's first Solid State Electronic Cinematography cameras and featuring over 35 minutes of digital image processing and visual effects, all post production, sound effects, editing and scoring were completed digitally. The Digital High Definition image was transferred to a 35mm negative via an electron beam recorder for theatrical release. The first digitally filmed and post produced feature film was Windhorse, shot in Tibet and Nepal in 1996 on the Sony DVW 700WS Digital Betacam and the prosumer Sony DCR VX1000. The offline editing (Avid) and the online post and color work (Roland House / da Vinci ) were also all digital. The film, transferred to 35mm negative for theatrical release, won Best U. S. Feature at the Santa Barbara Film Festival in 1998. In 1997, with the introduction of HDCAM recorders and 1920 × 1080 pixel digital professional video cameras based on CCD technology, the idea, now re branded as "digital cinematography," began to gain traction in the market. Shot and released in 1998, The Last Broadcast is believed by some to be the first feature length video shot and edited entirely on consumer level digital equipment. In May 1999, George Lucas challenged the supremacy of the movie making medium of film for the first time by including footage filmed with high definition digital cameras in Star Wars: Episode I – The Phantom Menace. The digital footage blended seamlessly with the footage shot on film and he announced later that year he would film its sequels entirely on hi def digital video. Also in 1999, digital projectors were installed in four theaters for the showing of The Phantom Menace. In May 2000, Vidocq, which was directed by Pitof, began principal photography shot entirely using a Sony HDW F900 camera, with the film being released in September the next year. According to the Guinness World Records, Vidocq is the first full length feature filmed in digital high resolution. In June 2000, Star Wars: Episode II – Attack of the Clones began principal photography shot entirely using a Sony HDW F900 camera as Lucas had previously stated. The film was released in May 2002. In May 2001 Once Upon a Time in Mexico was also shot in 24 frame per second high definition digital video, partially developed by George Lucas using a Sony HDW F900 camera, following Robert Rodriguez's introduction to the camera at Lucas' Skywalker Ranch facility whilst editing the sound for Spy Kids. A lesser known movies, Russian Ark (2002), has also been shot with the same camera, notably consisting of a single long take. In 2009, Slumdog Millionaire became the first movie shot mainly in digital to be awarded the Academy Award for Best Cinematography. The highest grossing movie in the history of cinema, Avatar (2009), not only was shot on digital cameras as well, but also made the main revenues at the box office no longer by film, but digital projection. Major films shot on digital video overtook those shot on film in 2013. Since 2016 over 90% of major films were shot on digital video. as of 2017, 92% of films are shot on digital. Only 24 major films released in 2018 were shot on 35mm. Today, cameras from companies like Sony, Panasonic, JVC and Canon offer a variety of choices for shooting high definition video. At the high end of the market, there has been an emergence of cameras aimed specifically at the digital cinema market. These cameras from Sony, Vision Research, Arri, Blackmagic Design, Panavision, Grass Valley and Red offer resolution and dynamic range that exceeds that of traditional video cameras, which are designed for the limited needs of broadcast television.

Технология

Цифрлық кинематография – цифрлық фотосуретке ұқсас процесспен қозғалыс суреттерін цифрлық түрде түсіруді қамтиды. Цифрлық кинематографияда түсірілген кадрлар мен бейне арасында нақты техникалық айырмашылық болмаса да, "цифрлық кинематография" термині көбінесе фильм түсіруді цифрлыққа ауыстырған жағдайларда қолданылады, мысалы, көркем фильм түсірілімінде. Бұл термин бейнені цифрлық түсірумен алмастырғанда, мысалы, тікелей эфирдегі телебағдарламаларда, көбінесе қолданылмайды.

Камералар

Кәсіби камераларға Sony CineAlta (F) сериясы, Blackmagic Cinema Camera, Red One, Arriflex D 20, D 21 және Alexa, Panavision Genesis, Silicon Imaging SI 2K, Thomson Viper, Vision Research Phantom, екі Vision Research Phantom өзегіне негізделген IMAX 3D камерасы, Weisscam HS 1 және HS 2, GS Vitec noX және Fusion Camera жүйесі жатады. Тәуелсіз, төмен бюджетті фильмдер түсіретін режиссерлер де цифрлық түсіру үшін қолжетімді тұтынушылық және жартылай кәсіби камераларды пайдаланады. Apple iPhone сияқты флагмандық смартфондар Unsane (iPhone 7 Plus-та түсірілген) және Tangerine (үш iPhone 5S телефонында түсірілген) сияқты фильмдерді түсіруге қолданылды. 2018 жылдың қаңтар айында Unsane режиссері, Оскар жүлдесінің иегері Стивен Содерберг алдағы туындыларын тек iPhone арқылы түсіруге ниетті екенін білдірді.

Видео форматтары

Басқа бейне форматтарынан айырмашылығы, олар тік ажыратымдылық бойынша көрсетіледі (мысалы, 1080p, ол 1920 × 1080 пиксел), цифрлық кино форматтары көбінесе көлденең ажыратымдылық бойынша көрсетіледі. Ғылыми жазбада бұл ажыратымдылықтар көбінесе "nK" түрінде беріледі, мұнда n – 1024-тің еселігі, сондықтан сәйкес толық апертурасы бар, цифрланған фильм кадрының көлденең ажыратымдылығы дәл пикселге тең болады. Мұндағы "K" екілік префиксіне сәйкес келетін "kibi" (ki) әдеттегі мағынасын білдіреді. Мысалы, 2K кескінінің ені 2048 пиксел, ал 4K кескінінің ені 4096 пиксел. Тік ажыратымдылықтар экран қатынасына байланысты өзгереді; сондықтан HDTV (16:9) экран қатынасы бар 2K кескіні 2048 × 1152 пиксел, SDTV немесе Academy қатынасы бар (4:3) 2K кескіні 2048 × 1536 пиксел, ал Panavision қатынасы бар (2.39:1) 2048 × 856 пиксел және т.б. болады. "nK" түріндегі белгі формат бойынша нақты көлденең ажыратымдылықты көрсетпегендіктен, 2K кескінінде, мысалы, 35 мм фильмнің дыбыс жолағына арналған кеңістік болмаған жағдайда, ені 1828 пикселге дейін төмендеп, тік ажыратымдылықтар сәйкесінше қайта есептеледі. Бұл кинофильмдерге қатысты бейне ажыратымдылықтарының көп болуына әкелді, бұл салыстырмалы түрде аз проекция стандарттарына қатысты қысым жасап, шатастыру тудырады. Цифрлық кинематографияға арналған барлық форматтар прогрессивті сканерлеуді қолданады және түсіру әдетте 35 мм фильм үшін стандарт ретінде белгіленген секундына 24 кадр жылдамдығында жүзеге асырылады. Кейбір фильмдер, мысалы, "Хоббит: Күтпеген саяхат" 48 кадр/секунд жылдамдығын қолданады, бірақ кейбір кинотеатрларда ол 24 кадр/секунд нұсқасында да көрсетілді, бұл дәстүрлі фильмді ұнататын көптеген жанкүйерлерге қолайлырақ. Кино үшін DCI стандарты көбінесе 1.89:1 экран қатынасын қолданады, осылайша 4K үшін контейнердің максималды мөлшерін 4096 × 2160 пиксел, ал 2K үшін 2048 × 1080 пиксел деп анықтайды. Цифрлық кино пакеті (DCP) түрінде таралған кезде мазмұн осы контейнерлік форматтардың біріне сәйкес келу үшін тиісті түрде қара немесе ақ жолақтармен шектеледі. Цифрлық кинематографияның алғашқы жылдарында 2K цифрлық түсірілген ірі кинофильмдер үшін ең көп қолданылатын формат болды, бірақ жаңа камера жүйелері қабылдануымен 4K көбірек танымал болып келеді. Arri Alexa 2.8K кескінін түсірді. 2009 жылы кем дегенде екі ірі голливудтық фильм, "Knowing" және "District 9", Red One камерасында 4K форматында түсірілді, содан кейін 2010 жылы "The Social Network" фильмі түсірілді. 2017 жылдың қазіргі күніне дейін 4K камералар кеңінен қолданылады, және жоғары сапалы фильмдердің көпшілігі 4K ажыратымдылығында түсіріледі.

Unlike other video formats, which are specified in terms of vertical resolution (for example, 1080p, which is 1920×1080 pixels), digital cinema formats are usually specified in terms of horizontal resolution. As a shorthand, these resolutions are often given in "nK" notation, where n is the multiplier of 1024 such that the horizontal resolution of a corresponding full aperture, digitized film frame is exactly pixels. Here the "K" has a customary meaning corresponding to the binary prefix "kibi" (ki). For instance, a 2K image is 2048 pixels wide, and a 4K image is 4096 pixels wide. Vertical resolutions vary with aspect ratios though; so a 2K image with an HDTV (16:9) aspect ratio is 2048×1152 pixels, while a 2K image with a SDTV or Academy ratio (4:3) is 2048×1536 pixels, and one with a Panavision ratio (2.39:1) would be 2048×856 pixels, and so on. Due to the "nK" notation not corresponding to specific horizontal resolutions per format a 2K image lacking, for example, the typical 35mm film soundtrack space, is only 1828 pixels wide, with vertical resolutions rescaling accordingly. This led to a plethora of motion picture related video resolutions, which is quite confusing and often redundant with respect to the relatively few available projection standards. All formats designed for digital cinematography are progressive scan, and capture usually occurs at the same 24 frame per second rate established as the standard for 35mm film. Some films such as The Hobbit: An Unexpected Journey have a High Frame Rate of 48 fps, although in some theatres it was also released in a 24 fps version which many fans of traditional film prefer. The DCI standard for cinema usually relies on a 1.89:1 aspect ratio, thus defining the maximum container size for 4K as 4096×2160 pixels and for 2K as 2048×1080 pixels. When distributed in the form of a Digital Cinema Package (DCP), content is letterboxed or pillarboxed as appropriate to fit within one of these container formats. In the early years of digital cinematography, 2K was the most common format for digitally acquired major motion pictures however, as new camera systems gain acceptance, 4K is becoming more prominent. The Arri Alexa captured a 2.8k image. During 2009 at least two major Hollywood films, Knowing and District 9, were shot in 4K on the Red One camera, followed by The Social Network in 2010. as of 2017, 4K cameras are now commonplace, with most high end films being shot at 4K resolution.

Деректерді сақтау

Жалпы алғанда, цифрлық кинематографияда деректерді жинау және сақтау үшін екі негізгі жұмыс процесінің үлгісі қолданылады.

Таспаға негізделген жұмыс ағыны

Видеотаспаға негізделген жұмыс процесінде видео түсірілім алаңында таспаға жазылады. Бұл видео кейіннен бейсызықтық монтаж бағдарламалық жасақтамасы іске қосылған компьютерге, арнайы құрылғы арқылы жүктеледі. Жүктеліп алынғаннан кейін, таспадан алынған цифрлық бейне ағыны компьютерлік файлдарға түрлендіріледі. Бұл файлдар тікелей монтаждалуы немесе монтаж үшін аралық форматқа айналдырылуы мүмкін. Содан кейін видео соңғы форматында шығарылады, мысалы, театрлық көрсету үшін кинолентаға немесе телеарналар үшін видеотаспаға қайта жазылады. Түпнұсқалық видеотаспалар архивтік сақтау құралы ретінде сақталады. Бейсызықтық монтаж бағдарламасымен жасалған файлдарда компьютердің қатаң дискісінде сақталған кадрлар жоғалған жағдайда, тиісті таспалардан кадрларды қайтаруға қажетті ақпарат болады. Файлға негізделген жұмыс процесінің жеңілдігі артуымен, соңғы жылдары видеотаспаға негізделген жұмыс процесі маңызын жоя бастады.

Файлға негізделген жұмыс ағыны

Цифрлық кинематография көбінесе «таспасыз» немесе «файлға негізделген» жұмыс ағындарына көшті. Бұл тенденция, қатты дискілер, оптикалық дискілер және қатты күйдегі жад сияқты сызықты емес сақтау шешімдерінің сыйымдылығын арттыру және құнын төмендету арқылы үдетілді. Таспасыз жұмыс ағынында цифрлық бейне оптикалық дискілер, қатты дискілер немесе флэш-жадқа негізделген цифрлық «журналдар» сияқты кездейсоқ қолжетімділік құралдарына цифрлық файлдар түрінде жазылады. Бұл файлдарды басқа сақтау құрылғысына, әдетте монтаждау жүйесіне қосылған үлкен RAID (компьютерлік дискілер массиві) құрылғысына оңай көшіруге болады. Деректер түсірілім ортасынан сақтау массивіне көшірілгеннен кейін, олар өшіріліп, түсірілім ортасына қайта оралады, одан әрі түсірілім жүргізіледі. Мұндай RAID массивтері, «басқарылатын» (мысалы, SAN және NAS) және «басқарылмаған» (мысалы, бір компьютерлік жұмыс станциясындағы JBoD) түрлеріне бөлінеді, олар нақты уақыт (2K @ 24fps үшін 320 МБ/с) немесе постөндірісте дерлік нақты уақыт режимінде ойнату үшін қажетті өткізу қабілетін қамтамасыз етеді, бұл көрсеткіш бір ғана, бірақ жылдам, қатты дискіде қолжетімді өткізу қабілетінен асып түседі. Мұндай талаптар көбінесе «желілік» сақтау деп аталады. Нақты уақыт ойнатуды қажет етпейтін постөндіріс процестері (әдетте, мәтіндерді қою, субтитрлер жасау, нұсқаларды дайындау және басқа да ұқсас визуалды эффекттер үшін) сәл баяу RAID жүйелеріне көшіріледі. Қысқа мерзімді архивтеу, «егер қажет болса», цифрлық файлдарды «баяу» RAID массивтеріне (әлі де басқарылатын немесе басқарылмаған типтегі, бірақ төмен өнімділікпен) көшіру арқылы жүзеге асырылады, онда ойнату мүмкіндігі жоққа шығарылады немесе өте нашар болады (прокси-бейнелерді пайдалану арқылы болмаса), бірақ минималды өңдеу және метадеректерді алу мүмкіндігі сақталады. Мұндай аралық талаптар оңай «орталық деңгей» сақтау санатына жатады. Ұзақ мерзімді архивтеу RAID-тен цифрлық файлдарды сақтық көшірмелеу арқылы, IT индустриясының стандартты тәжірибелері мен жабдықтарын пайдалану арқылы жүзеге асырылады, көбінесе деректер таспаларына (LTO сияқты) сақтау арқылы.

Хроманың бөлшектік үлгісі

Көптеген цифрлық кинематография жүйелері деректерді беру жылдамдығын одан да азайту үшін түс ақпаратын төмендетіп жібереді. Адамның көру қабілеті жарыққа түске қарағанда әлдеқайда сезімтал болғандықтан, төмен ажыратымды түс ақпаратын жоғары ажыратымды люма (жарықтық) ақпаратымен үйлестіруге болады, нәтижесінде түс және люма ақпараты толық ажыратымды түсірілгенге өте ұқсас келіңкір сурет пайда болады. Бұл тәсіл кейбір жағдайларда пикселденуге немесе түс араласуына себеп болуы мүмкін. Жоғары сапалы цифрлық кинематография жүйелері толық ажыратымды түс деректерін (4:4:4) немесе шикі сенсор деректерін жазуға қабілетті.

Фрейм ішіндегі және фрейм аралық қысым

Цифрлық кинематографияда түсірілім үшін қолданылатын көптеген қысу жүйелері бейне ағынын тұрақты суреттер тізбегі ретінде қарастырып, әрбір кадрды жеке-жеке қысады. Бұл интракадрлық қысу деп аталады. Фрейм аралық қысу жүйелері кадрлар арасындағы қайталануды анықтап, жою арқылы деректерді одан әрі қыса алады. Бұл жоғары қысу коэффициенттеріне әкеледі, бірақ жеке кадрды көрсету үшін ойнату жүйесі көбінесе одан бұрынғы және кейінгі бірнеше кадрды декомпрессиялауды қажет етеді. Қалыпты ойнату кезінде бұл қиындық тудырмайды, себебі кадрлар тізбекпен көрсетіледі және алдыңғы кадрлар декомпрессияланған болады. Дегенмен, монтаж кезінде нақты кадрларға секіру және бейнематериалды кері немесе әртүрлі жылдамдықпен ойнату жиі кездеседі. Мұндай жағдайларда қосымша кадрларды декомпрессиялау қажет болғандықтан, фрейм аралық қысу монтаж жүйелерінде өнімділік мәселелерін тудыруы мүмкін. Фрейм аралық қысудың тағы бір кемшілігі – бір кадрдың жоғалуы (мысалы, деректерді таспаға жазу кезіндегі қате салдарынан) әдетте келесі кілттік кадр пайда болғанға дейін барлық кадрларды жояды. Мысалы, HDV форматында 720p форматында түсірілгенде 6 кадр, ал 1080i форматында 15 кадр жоғалған болуы мүмкін. Фрейм аралық қысылған бейне ағыны суреттер тобынан (GOP) тұрады, олардың әрқайсысында тек бір толық кадр және осы кадрға сілтеме жасайтын бірнеше кадр болады. Егер толық кадр, яғни I кадр, беру немесе медиа қатесінен жоғалса, P кадрлардың немесе B кадрлардың (сілтемеленген суреттер) ешқайсысы көрсетілмейді. Осылайша, бүкіл GOP жоғалады.

DCT және DWT қысымы

Дискретті косинус түрлендіру (DCT) кодтау – цифрлық фильмді жазу және өңдеуде қолданылатын ең көп таралған деректерді сығыстыру процесі, соның ішінде JPEG суреттерді сығыстыру стандарты және DV, DigiBeta, HDCAM, Apple ProRes, Avid DNxHD, MPEG, Advanced Video Coding (AVC) және AVCHD сияқты түрлі бейне кодтау стандарттары. DCT кодтауға балама ретінде Redcode және DCI XYZ бейне кодтамаларында, сондай-ақ цифрлық кино таратуда қолданылатын JPEG 2000 дискретті толқындық түрлендіру (DWT) кодтау қолданылады.

Цифрлық тарату

Цифрлық проекторлары бар кинотеатрлар үшін цифрлық фильмдер цифрлық түрде таратылуы мүмкін, я кинотеатрларға қатты дискілерде жіберілуі мүмкін, не Интернет немесе спутниктік желілер арқылы жіберілуі мүмкін. Disney, Fox, MGM, Paramount, Sony Pictures Entertainment, Universal және Warner Bros. Studios бірлескен кәсіпорны Digital Cinema Initiatives, LLC, цифрлық кино проекциясы үшін стандарттар белгіледі. 2005 жылдың шілдесінде олар 2K және 4K кинотеатрлық проекцияны қамтитын Digital Cinema System Specification-тің бірінші нұсқасын жариялады. Сонымен қатар олар көрмеге қатысушылар мен жабдық жеткізушілерге сәйкестік тестілеуін ұсынады. 1997 және 2000 жылдар аралығында Joint Photographic Experts Group (JPEG) ұйымы әзірлеген дискретті толқындық трансформацияға (DWT) негізделген JPEG 2000 бейнелерді сығыстыру стандарты 2004 жылы цифрлық кино үшін бейне кодтау стандарты ретінде таңдалды. Театр иелері бастапқыда цифрлық проекция жүйелерін орнатуға тартынды, себебі олардың құны жоғары және техникалық жағынан күрделілігі артады. Алайда, дистрибьюторлар театр иелеріне «цифрлық көшірме» үшін төлем жасау арқылы жаңа қаржыландыру моделі бұл алаңдаушылықты азайтуға көмектесті. Цифрлық проекция трейлерлер мен алдын ала көрсетілімдерді көрсетуге, сондай-ақ театр иелеріне фильмдерді экрандар арасында оңай жылжытуға немесе фильмнің қанша экранда көрсетілетінін өзгертуге мүмкіндік береді. Цифрлық проекцияның жоғары сапасы жақсы тәжірибе ұсынады, бұл үйде жоғары сападағы контентке қол жеткізе алатын тұтынушыларды тартуға көмектеседі. Осы факторлардың нәтижесінде цифрлық проекция театр иелері үшін ұдайы арттырып келе жатқан мүмкіндікке айналды және оны қабылдау қарқыны жылдамдады. Қазіргі таңдағы кейбір кинотеатрларда цифрлық проекция жүйелері болмағандықтан, тіпті фильм цифрлық түсіріліп, өңделсе де, үлкен кинопрокат жоспарланған жағдайда оны фильмге көшіру қажет. Әдетте, 35 мм интернегатив жасау үшін фильмге цифрлық бейне деректерін басып шығару үшін пленкалық жазғыш қолданылады. Содан кейін көшіру процесі кинокамерадан алынған дәстүрлі негативтің көшіру процесімен бірдей.

For theaters with digital projectors, digital films may be distributed digitally, either shipped to theaters on hard drives or sent via the Internet or satellite networks. Digital Cinema Initiatives, LLC, a joint venture of Disney, Fox, MGM, Paramount, Sony Pictures Entertainment, Universal and Warner Bros. Studios, has established standards for digital cinema projection. In July 2005, they released the first version of the Digital Cinema System Specification, which encompasses 2K and 4K theatrical projection. They also offer compliance testing for exhibitors and equipment suppliers. JPEG 2000, a discrete wavelet transform (DWT) based image compression standard developed by the Joint Photographic Experts Group (JPEG) between 1997 and 2000, was selected as the video coding standard for digital cinema in 2004. Theater owners initially balked at installing digital projection systems because of high cost and concern over increased technical complexity. However new funding models, in which distributors pay a "digital print" fee to theater owners, have helped to alleviate these concerns. Digital projection also offers increased flexibility with respect to showing trailers and pre show advertisements and allowing theater owners to more easily move films between screens or change how many screens a film is playing on, and the higher quality of digital projection provides a better experience to help attract consumers who can now access high definition content at home. These factors have resulted in digital projection becoming an increasingly attractive prospect for theater owners, and the pace of adoption has been rapidly increasing. Since some theaters currently do not have digital projection systems, even if a movie is shot and post produced digitally, it must be transferred to film if a large theatrical release is planned. Typically, a film recorder will be used to print digital image data to film, to create a 35 mm internegative. After that the duplication process is identical to that of a traditional negative from a film camera.

Қаулы

Цифрлық сенсордан өзгеше, фильмдік кадрда дискретті пиксельдердің реттелген торы болмайды. Цифрлық түсірудегі ажыратымдылықты анықтау қарапайым сияқты көрінеді, бірақ цифрлық камера сенсорларының нақты жағдайдағы жұмыс принципі оны едәуір күрделендіреді. Бұл, әсіресе, бір үлкен Bayer үлгісіндегі CMOS сенсорын қолданатын жоғары сапалы цифрлық бейнекамералар үшін дұрыс. Bayer үлгісіндегі сенсор әрбір нүктеде толық RGB деректерін тіркемейді; керісінше, әрбір пиксель қызыл, жасыл немесе көк түске қарай бейімделеді, ал толық түсті сурет осы түстің шахмат тәрізді орналасуынан демозайкалау алгоритмі арқылы өңделіп құрастырылады. Әдетте, Bayer үлгісіндегі сенсордың нақты ажыратымдылығы «негізгі» мәні мен осы мәннің жартысы арасында болады, ал әртүрлі демозайкалау алгоритмдері әртүрлі нәтижелер береді. Бұған қоса, көптеген цифрлық камералар (Bayer және үш чипті конструкциялар) псевдоалиасингтің алдын алу үшін оптикалық төмен өткізгіш сүзгілерді қолданады; псевдоалиасингке қарсы сүзгілеудің жеткіліксіз деңгейі жүйенің ажыратымдылығын одан әрі төмендетуі мүмкін.

Астық және шу

Пленканың ерекше дән құрылымы бар. Әртүрлі пленка түрлерінің дәнегі әртүрлі болады. Цифрлық түсірілімде мұндай дән құрылымы болмайды. Оның орнына электрондық шу бар.

Цифрлық аралық жұмыс ағыны және мұрағаттау

Фильмдерді дәстүрлі фотохимиялық өңдеу әдістерінің орнына сандық түс түзеу арқылы өңделетін цифрлық аралық жұмыс ағынын пайдалану кең таралған. Фильмді цифрлық аралық жұмыс ағынымен пайдалану үшін камера негативін алдымен өңдеу қажет, содан кейін оны цифрлық форматқа сканерлеу керек. Кейбір кинорежиссерлер дәстүрлі фотохимиялық жұмыс ағынында қолданатын әдістерді пайдаланып, өздерінің көркемдік көзқарастарын жүзеге асыруда көп жылдық тәжірибе жинаған және осы өңдеу/монтаждау процесін қалайды. Цифрлық түсірілген фильмдерді басып шығаруға, көшіруге немесе пленкаға сақтауға болады. Ірі ауқымды цифрлық өндірістер көбінесе фильмде архивтеледі, себебі ол сақтау үшін қауіпсіз ортаны қамтамасыз етеді, сондай-ақ сақтандыру және сақтау шығындарына да тиімді. Егер негатив толыққанды түрде бүлініп кетпесе, технология өзгергеніне қарамастан, болашақта одан суреттерді қалпына келтіруге әрқашан мүмкіндік болады, себебі бұл тек қарапайым фотосуретті көбейтуді қамтиды. Ал сандық деректер оның толықтығын сақтайтын ортада сақталғанның өзінде, оны қайта өндіру үшін әрқашан арнайы сандық жабдықтар қажет болады. Технологияның өзгеруі форматты оқуды қиындатуы немесе уақыт өте келе оны қалпына келтіруді қымбатқа соқтыруы мүмкін. Осы себепті, цифрлық түсірілген фильмдерді тарататын киностудиялар оларды архивтік мақсаттар үшін фильмге негізделген бөлек шебер-копияларын жасайды. Майкл Бэй "Трансформерлер: Айдың қараңғылығы" фильмін түсіргенде, баяу қозғалыста түсірілген сахналарда және цифрлық камералар шаңнан электрлік зақымдануға ұшырауы мүмкін болған жағдайларда 35 мм камераларды қолдануға тура келгенін айтты. 2015 жылдан бері цифрлық технология секундына 1000 кадрға дейін жоғары жылдамдықты сахналарда пленканы толыққанды түрде алмастырды.

Сын-пікірлер мен алаңдаушылық

Кристофер Нолан, Пол Томас Андерсон және Квентин Тарантино сияқты кейбір кинорежиссерлер цифрлық киноны ашықтан-ашық сынап, фильм мен фильмдік көшірмелерді пайдалануды жақтады. Тарантино АҚШ кинотеатрларының көпшілігінде өзінің фильмдерін 35 мм форматында көрсету мүмкіндігі болмағандықтан зейнетке шығуға дайын екенін айтты. Тарантино цифрлық киноны жай ғана "көпшілікке арналған теледидар" деп есептейді. Кристофер Нолан киноиндустриясының цифрлық форматтарды қабылдауы фильмге қарағанда цифрлық технологияның артықшылығынан емес, тек экономикалық факторлардың ықпалынан туындады деп болжайды: "Шындығында, бұл өндірушілердің және [өндіріс] индустриясының экономикалық мүддесіне байланысты, олар жағдайды сақтап қалудың орнына өзгерістер арқылы көбірек пайда табады деп ойлаймын". Бұрын оптикалық дискілерде де осы жағдай болған болатын. Бірақ 2012 жылы Юта штатында орналасқан Millenniata, Inc. компаниясы 1000 жылға дейін сақтауға арналған оптикалық сақтау шешімі – M DISC-ті ұсынды, осылайша цифрлық сақтаудың сенімді сақтау құралы ретінде қолданылуына мүмкіндік берді.