Беверли-Шорс, Индиана: шағын қала, Чикагодан 58 км қашықтықта орналасқан. 1900 жылдар басында туризмді дамыту үшін құрылған, South Shore Line теміржолы арқылы байланыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Беверли-Шорс – АҚШ, Индиана штаты, Портер округіндегі Пайн қалашығында орналасқан қала. Чикаго қаласының орталығынан шамамен 58 км (36 миль) шығысқа қарай орналасқан. 2010 жылғы халық санауы бойынша халқы 613 адамды құрайды.
Beverly Shores is a town in Pine Township, Porter County, Indiana, United States, about 36 mile (58 km) east of downtown Chicago. The population was 613 at the 2010 census.
Тарих
Беверли-Шорс жоспарлы демалыс орталығы ретінде құрылды. Чикаго, Лейк-Шор және Саут-Бенд темір жолы 1900 жылдан кейін жақын уақытта Саут-Бендтен Чикагоға қатынай бастады. Чикаголық кәсіпкер Сэмюэл Инсулл 1925 жылы стансаларды жаңартып, туризмді дамыту мақсатында бұл жолды Чикаго, Саут-Шор және Саут-Бенд (қазіргі Саут-Шор желісі) деп қайта ұйымдастырды. Көптеген жарнамалық плакаттар шығарылды, олардың көпшілігі бүгінгі күнге дейін басылып келеді. Фредерик Бартлетт компаниясы, сол кезде Чикагодағы ең ірі жылжымайтын мүліктерді дамытушылардың бірі, 1927 жылы осы аймақты сатып алып, мыңдаған үйлерге арналған жер участаларын жоспарлады. Ол болашақ құрылысқа «Лейк-Шор», «Норт-Шор-Бич» және «Саут-Шор-Эйкерс» деген ат қойды. Ұлы экономикалық дағдарыс оның перспективаларын төмендетті, көптеген учаскелер құрылыссыз қалды. Фредерик Бартлетттің інісі Роберт Бартлетт 1933 жылы мүлікті сатып алды. Ол бүкіл даму аймағын қызы Беверлидің құрметіне атап, жолдар, мектеп, гольф алаңы және қонақ үй сияқты инфрақұрылымды дамытуды жалғастырды. Ол Чикагода 1933-1934 жылдарғы «Ғасырлық прогресс» көрмесінен он алты құрылысты сатып алып, оларды басқа жерге көшірді, олардың төртеуі Мичиган көлі арқылы баржаларда тасымалданды. Қоғам 1947 жылы құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін батысқа қарай, оның ішінде Бернс-Харбор сияқты бірнеше өнеркәсіптік нысандар салынды, ал 1950 жылдары экологиялық ұйымдар аймақты сақтауды талап ете бастады. Индиананың ұлттық көл жағалауы 1966 жылы құрылды. 1970 жылдары Беверли-Шорстағы барлық үйлерді сатып алып, бүкіл қаланы Ұлттық көл жағалауының құрамына қосуға бағытталған қозғалыс пайда болды. Бұл бастама сәтті болмады, бірақ көптеген жергілікті мүліктер, әсіресе оңтүстік бөлігін құрайтын батпақты жерлер сатып алынды. Мүлікті сатып алу процесі әлі де жалғасуда. Жағажайға қарап тұрған учаскелердің иелеріне мүлік Ұлттық көл жағалауына қайтарылатын болғандықтан, өмір бойына жалға алу құқығы берілді; осыдан кейін көптеген үйлер бұзылды. 1970 жылдары көлдің су деңгейі рекордтық көрсеткішке жетіп, жағажай эрозиясына ұшырады; көл жағалауындағы мүлік иелері көбінесе үйлерінің алдындағы құмға көп мөлшерде бетон блоктарын (рипрап) тастап, жағажайдың келбетін бұзды. Қазіргі таңда жағажай барлығына ашық, бірақ жақын жерде тұрақ орны шектеулі.
Beverly Shores began life as a planned resort community. The Chicago, Lake Shore & South Bend Railway began to provide service from South Bend to Chicago shortly after 1900. The Chicago businessman Samuel Insull reorganized the line as the Chicago, South Shore & South Bend (today's South Shore Line) in 1925, upgrading the stations and encouraging tourism. A number of promotional posters were issued, many of which remain in print. The Frederick H. Bartlett Company, at that time one of Chicago's largest real estate developers, bought in the area in 1927, and plotted thousands of homesites. He named the prospective development Lake Shore, North Shore Beach and South Shore Acres. The Great Depression dampened its prospects, and many of the plots were never built on. Robert Bartlett, Frederick Bartlett's brother, purchased the properties in 1933. He named the entire development after his daughter Beverly, and continued to develop its infrastructure with roads, a school, a golf course, and a hotel. He purchased and relocated sixteen structures from Chicago's 1933 34 Century of Progress World's Fair, four of which were transported by barges on Lake Michigan. The community was incorporated in 1947. After World War II, a number of industrial developments, including Burns Harbor, were built to the west, and by the 1950s environmental organizations had begun to push for preservation of the area. The Indiana Dunes National Lakeshore was established in 1966. During the 1970s, there was a movement to purchase all the homes in Beverly Shores and incorporate the entire town into the National Lakeshore. This initiative did not succeed, but many local properties were acquired, especially those in the wetlands that constitute the southern portion. The acquisition process is ongoing. The owners of lots fronting on the beach were granted lifetime leasebacks with the proviso that the property would revert to the National Lakeshore; many of these houses have since been demolished. The 1970s saw a period of record high lake levels and beach erosion; the owners of lakefront properties often responded by dumping large quantities of concrete blocks (riprap) onto the sand in front of their houses, which continue to mar the beach. The beach is now conspicuously public, although nearby parking is limited.
География
Мичиган көлінің жағалауында және Индиана құмдықтары ұлттық паркімен іргелес орналасқан қала бастапқыда Чикаго тұрғындары үшін екінші үйлер ретінде жоспарланған курорттық қауымдастық ретінде дамыған. Алты нысан Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Олардың арасында 1933 жылы Чикагода өткен «Гасыр прогресі» көрмесіндегі «Ертеңгі үйлер» көрмесінен баржамен тасымалданған алты ғимараттан тұратын топтама бар. Бұл орын «Гасыр прогресі» сәулеттік ауданы деп белгіленген. Беверли-Шорс Мичиган көлінің жағалауында орналасқан. Оның батысында Индиана Дюнес мемлекеттік паркі, солтүстігінде Мичиган көлі, оңтүстігінде Пайнс ауылы және шығысында Мичиган қаласы жатыр. Айналасындағы аумақтың көп бөлігі Индиана құмдықтары ұлттық паркінің құрамына кіреді. 2010 жылғы халық санауы бойынша Беверли-Шорстың жалпы ауданы 5,82 шаршы миль (15 км²) құрайды, оның ішінде 3,58 шаршы миль (9 км²) (немесе 61,51%) – құрлық, ал 2,24 шаршы миль (6 км²) (немесе 38,49%) – су.
Located along the Lake Michigan shoreline and adjacent to the Indiana Dunes National Park, the town was initially developed as a planned resort community of second homes for Chicago residents. Six sites are listed in the National Register of Historic Places. These include a cluster of six buildings that were transported by barge from the Homes of Tomorrow Exhibition of the 1933 Century of Progress World's Fair which took place in Chicago. This site is known as the Century of Progress Architectural District. Beverly Shores is located at , along the Lake Michigan shoreline. It is bordered by Indiana Dunes State Park on the west, Lake Michigan on the north, the village of Pines on the south, and Michigan City on the east. Much of the immediate area is part of Indiana Dunes National Park. According to the 2010 census, Beverly Shores has a total area of 5.82 square miles (15 km2), of which 3.58 square miles (9 km2) (or 61.51%) is land and 2.24 square miles (6 km2) (or 38.49%) is water.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы санақ бойынша қалада 613 адам, 312 үй шаруашылығы және 193 отбасы тұратын. Халық тығыздығы 527 тұрғын үй бірлігін құрады. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,6% ақ нәсілді, 1,3% афроамерикалық, 0,3% азиялық, 0,8% басқа нәсілдерден және 1,0% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын халықтың 2,8% -ы испан немесе латын американдықтарды құрады. 312 үй шаруашылығының ішінде 12,8% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 54,8% -ы бірге тұратын жұбайлар, 5,4% -ы күйеуі жоқ әйелдер, 1,6% -ы күйеуі жоқ еркектер, ал 38,1% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 32,7% жеке адамдардан тұрады, ал 15,4% -ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 1,96 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,45 адамды құрады. Қаладағы орташа жас 59 жасқа тең. Тұрғындардың 9,8% -ы 18 жасқа дейін, 3,8% -ы 18 мен 24 жас аралығында, 10,4% -ы 25 пен 44 жас аралығында, 41,9% -ы 45 пен 64 жас аралығында, ал 34,1% -ы 65 жасқа толған немесе одан асқан. Қала тұрғындарының жыныстық құрамы: 50,2% еркек және 49,8% әйел.
As of the census of 2010, there were 613 people, 312 households, and 193 families residing in the town. The population density was There were 527 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 96.6% White, 1.3% African American, 0.3% Asian, 0.8% from other races, and 1.0% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 2.8% of the population. There were 312 households, of which 12.8% had children under the age of 18 living with them, 54.8% were married couples living together, 5.4% had a female householder with no husband present, 1.6% had a male householder with no wife present, and 38.1% were non families. 32.7% of all households were made up of individuals, and 15.4% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 1.96 and the average family size was 2.45. The median age in the town was 59 years. 9.8% of residents were under the age of 18; 3.8% were between the ages of 18 and 24; 10.4% were from 25 to 44; 41.9% were from 45 to 64; and 34.1% were 65 years of age or older. The gender makeup of the town was 50.2% male and 49.8% female.
2000 жылғы халық санағы
2000 жылғы санақ бойынша қалада 708 адам, 340 үй шаруашылығы және 213 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. 524 тұрғын үй болды, орташа тығыздықпен. Қаланың нәсілдік құрамы: 97,60% ақ нәсілді, 0,71% афроамерикалық, 0,42% азиялық, 0,14% басқа нәсілдерден және 1,13% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілдегі испан немесе латын американдықтары халықтың 0,28% құрады. 340 үй шаруашылығының ішінде 11,2% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрды, 54,4% бірге тұратын некедегі жұбайлар, 4,1% күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер және 37,1% отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 29,7% жеке адамдардан тұрды, ал 10,9% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз адамдар тұрды. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,08 адам, ал отбасының орташа мөлшері 2,53 адамды құрады. Қала тұрғындарының 11,4% 18 жасқа дейінгілер, 4,9% 18-24 жас аралығындағылар, 20,3% 25-44 жас аралығындағылар, 40,8% 45-64 жас аралығындағылар және 22,5% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендерді құрады. Орташа жас 51 жас болды. Әр 100 әйелге 110,1 еркек келеді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 110,4 еркек келеді. Қаладағы үй шаруашылығының орташа табысы 59 107 доллар, ал отбасының орташа табысы 81 203 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 46 389 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 38 750 доллар болды. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 40 825 долларды құрады. Отбасылардың 4,0% және халықтың 4,9% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 5,4% және 65 жастан асқандардың 1,4% кірді.
As of the census of 2000, there were 708 people, 340 households, and 213 families residing in the town. The population density was There were 524 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 97.60% White, 0.71% African American, 0.42% Asian, 0.14% from other races, and 1.13% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 0.28% of the population. There were 340 households, out of which 11.2% had children under the age of 18 living with them, 54.4% were married couples living together, 4.1% had a female householder with no husband present, and 37.1% were non families. 29.7% of all households were made up of individuals, and 10.9% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.08 and the average family size was 2.53. In the town, the population was 11.4% persons under the age of 18, 4.9% aged 18 to 24, 20.3% aged 25 to 44, 40.8% aged 45 to 64, and 22.5% who were 65 years of age or older. The median age was 51 years. For every 100 females, there were 110.1 males. For every 100 females age 18 and over, there were 110.4 males. The median income for a household in the town was $59,107, and the median income for a family was $81,203. Males had a median income of $46,389 versus $38,750 for females. The per capita income for the town was $40,825. About 4.0% of families and 4.9% of the population were below the poverty line, including 5.4% of those under age 18 and 1.4% of those age 65 or over.