Лансингбург тарихы: жер және иеліктерінің шежіресі

Кіріспе

Бұл Лансингбург, Нью-Йорк қаласының тарихы.

Шолу

Лансингбург қаласы бастапқыда Гудзон өзенінің шығыс жағалауындағы Олбаниден солтүстікке қарай орналасқан басты қала ретінде жоспарланған; бірақ Нью-Ситиден бір-екі шақырым оңтүстікте орналасқан елді мекеннің тұрғындары (қазіргі атауымен белгілі Нью-Йорк штатындағы басқа Нью-Ситимен шатастырмау керек), алғаш Лансингбург ауылы деп аталған бұл жерде, жылдам пайда болған мүмкіндіктерді пайдаланды. Табиғи рет бойынша Лансингбургке тиесілі болуға тиіс бедел Трой қаласына көшті, ол Ренсселер округіндегі коммерциялық үстемдік үшін бәсекелес қаласынан озып кетті. Лансингбург қаласы округтің батыс шекарасында, Трой қаласының солтүстігінде және Шагтикок қаласының оңтүстігінде орналасқан. Шығысында Питтстаун және Брансуик қалалары жатыр, ал батысында Гудзон өзені орналасқан, ол Лансингбургті Албани округінің солтүстік бөлігінен және Саратога округінің оңтүстік бөлігінен бөліп тұрады. Округтың жері бастапқыда екі жеке патенттің құрамына кірген. Қаланың солтүстік бөлігі 1819 жылы Шагтикоктан бөлініп, Шагтикок трактінің бір бөлігін құрайды, оны Шагтикок индейлері мекендеген және 1670 жылы оларға берілген. Бұл аумақ кейіннен Олбани қаласының меншігіне өтті және 1707 жылы Кникербокер колониясына сатылды. Қаланың оңтүстік бөлігі Тас Арабия патентінің бір бөлігін құрады.

Ерте тарих

Голландиялықтар қазіргі Трой қаласының маңында жерлерді мекендеуді бастағаннан кейін көп ұзамай, Олбани тұрғыны Роберт Сандерс қазіргі Лансингбург қаласындағы тегіс және құнарлы аймақтарға қызығушылық танытты. Үндістер бұл жерді Таскамкатик деп атады, ал оңтүстікке қарай созылған орманды аймақты Пасквассик деп атады. 1670 жылдың 1 қыркүйегінде Нью-Йорк провинциясының губернаторы Фрэнсис Лавлейс Сандерске бұл жерді ресми түрде берді. 1679 жылдың 22 наурызында тағы бір губернатор, сэр Эдмунд Андрос, Сандерске орманды жерді, сондай-ақ Гудзон өзеніндегі Кит аралын (Whale Island) берді. Аралының оңтүстігіндегі мемлекеттік бөгет құрылысы салдарынан ол кейіннен су астында қалды. 1681 жылдың 19 қыркүйегінде Сандерс Пискавеннің оңтүстігіндегі орманды жердің бір бөлігін Питер Ван Воггелумға сатты. 1683 жылдың 26 мамырында Сандерс өзінің патентінің қалған бөлігін, Таскамкатик жерін Джоаннс Венделлге сатты. Кейіннен Венделл өзен бойымен солтүстікке қарай созылған орманды жердің тағы бір бөлігін сатып алды. Венделлдің жері 1686 жылдың 22 шілдесінде губернатор Томас Донган берген патентпен бекітілді және Стин (Тасты) Арабия патенті деп аталды. Бір ғасырдан астам уақыт бойы бұл аумақ Тас Арабия деп белгілі болды. 1763 жылдың 21 маусымында Джоаннс Венделлдің ұрпағы және мұрагері Роберт Венделл Абрахам Джейкоб Лансингке 300 фунт стерлингке меншігінің бір бөлігін сатты. Бұл бөлік Мохок өзенінің ортаңғы саласының қарама-қарсы жағынан басталып, шығысқа қарай Тас Арабия патентінің шекарасына дейін созылды. Алайда, бұл жердің бір бөлігі бұрын Саймон Ван Антверпке сатылған, бірақ сол кезде Уильям Роджерстің меншігінде болды. Стивен Ван Ренсселер (патрондардың бірі) 1769 жылдың 13 шілдесінде Абрахам Джейкоб Лансингке берген құжатында Ренсселерсвик қонысының солтүстік және Тас Арабия патентінің оңтүстік шекараларын сипаттады. Қоныс аударушылардың саны тез өсті. Лансинг өзінің меншігі жақын арада дамыған ауылдың орнына айналатынына сеніп, 1771 жылы оның бір бөлігін Жозеф Бланшардқа өлшеуге және көшелер мен аллеялармен бірге жер телімдеріне бөлуге тапсырды. Бұл жер Лансингбург деп аталды. Картада 288 жер телімі көрсетілген, олар Солтүстік, Шығыс және Оңтүстік көшелермен және Гудзон өзенімен шектелген аймақты қамтыды. 1771 жылдың 1 қаңтарында елді мекен тұрғындары қауымдастықты басқару үшін «Ұсыныстар» деп аталатын келісімге келді және азаматтық лауазымдарға ие болғандарды сайлады. Жыл сайын бес адамнан тұратын комитет сайлануы, «қалалық хатшы, жол шебері және үш қоршауды тексеруші» тағайындалуы және Абрахам Джейкоб Лансинг немесе оның мұрагерлері комитет мүшесі болуы керек еді. Бірінші қалалық жиналыста Эбенезер Марвин модератор, ал Томас С. Даймонд хатшы болып сайланды. Бірінші комитетке Абрахам Джейкоб Лансинг, Исаак Богарт, Джон Барбер, Эбенезер Марвин және Бенджамин Френч кірді. Авраам Венделл жол шебері, ал Роберт Венделл, Левинус Лансинг және Исаак Ван Арнум қоршауды тексерушілер болып таңдалды. Жаңа «Лансингбург қаласының» ыңғайлы орналасуы басқа аймақтардан, әсіресе Жаңа Англиядан көптеген адамдарды тартты және бұл жаңа ауыл тез өркендеді. Шағын өндіріс орындары ашылды және сауда және коммерциялық үйлер үлкен үміттерді орындауға мүмкіндік беретін қарқынмен құрылды. 1774 жылы Маус Р. Ван Вранка мектеп ашты және жыл бойында, өзіне төрт жексенбіні қосқанда, әр жексенбіде бір ағылшын және бір голланд уағыздарын оқуға міндеттенді.

Soon after the Dutch began to make settlements in the vicinity of what is now Troy, Robert Saunders, a resident of Albany, was attracted to the level and fertile tract now in the town of Lansingburgh, and called by the Indians Tascamcatick, and the woodland to the south called Passquassick. September 1, 1670, Francis Lovelace, governor of the province of New York, granted the former tract to Saunders. March 22, 1679, Sir Edmund Andros, another governor, granted to Saunders the woodland, together with the small island in the Hudson called Whale island, since submerged by the construction of the State dam south of it. September 19, 1681, Saunders sold part of the woodland south of Piscawen kill to Peter Van Woggelum. May 26, 1683, Saunders sold the remaining portion of his patent, Tascamcatick, to Joannes Wendell, and the latter afterward purchased another piece of woodland which extended northward along the river to a creek called by the Indians Paensick kill. Wendell's land was confirmed to him July 22, 1686, by a patent granted by Governor Thomas Dongan and called Steene (Stony) Arabia patent, and for over a century the territory was known as Stone Arabia. June 21, 1763, Robert Wendell, a descendant and heir of Joannes Wendell, sold to Abraham Jacob Lansing, for 300 pounds, that portion of his property beginning opposite the middle branch of the Mohawk River and running thence eastward as far as the limits of the Stone Arabia patent, excepting that portion which had been sold to Simon Van Antwerp but then owned by William Rogers. A deed given by Stephen Van Rensselaer (one of the patroons) to Abraham Jacob Lansing, dated July 13, 1769, described the north bounds of the Manor of Rensselaerswyck and the south bounds of the Stone Arabia patent. The number of settlers increased rapidly and Lansing, believing that his property would soon form the site of a thriving village, in 1771 had a portion of it surveyed and laid out into lots, with streets and alleys, by Joseph Blanchard, which he called Lansingburgh. The map showed 288 lots, and the ground it covered included that bounded by North, East and South streets and the Hudson River. On January 1, 1771, the inhabitants of the settlement agreed upon a compact called the "Proposals," for the government of the community, and chose civil officers. It was provided that there be annually elected a committee of five persons, a "town clerk, a path master, and three Fence Viewers, "and that Abraham Jacob Lansing, or his heirs forever, should be one of the committee; At the first town meeting Ebenezer Marvin was elected moderator and Thomas S. Diamond clerk. The first committee comprised Abraham Jacob Lansing, Isaac Bogart, John Barber, Ebenezer Marvin, and Benjamin French. Abraham Wendell was chosen pathmaster, and Robert Wendell, Levinus Lansing, and Isaac Van Arnum fenceviewers. The advantageous location of the new "City of Lansingburgh" attracted many persons from other localities, particularly from New England, and the embryo village grew rapidly. Small manufacturing establishments were started and mercantile and commercial houses were founded at a rate that gave great promise. In 1774 a school was founded by Maus R. Van Vranka, who also agreed to read one English and one Dutch sermon on every Sunday in the' year, excepting four Sundays reserved for himself.

17751800 жыл

Лансингбург тұрғындары американдық отаршылар мен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынастың бұзылуға жақын екенін білгенде, патриотизмін 1775 жылдың 15 маусымындағы келесідей мәтінге қол қою арқылы көрсетті: Лансингбургтің еркін иелері мен тұрғындары және Тас Арабия патентімен келіскен және қол қойған Бас Ассоциация. Бұл адамдардың айтқандары мен уәделері шындыққа сай екендігі, өте сирек ерекшеліктермен, олардың есімдері Революциялық соғыс кезінде сақталған милиция тізімдерінде кездесетіндігі дәлелдейді. Кейбір есімдер сол кезде қала шегінен тыс тұратын адамдарға тиесілі, бірақ оларды Лансингбург тұрғындарынан ажырату үшін ешқандай жазба жоқ. Лансингбургтегі алғашқы масондық ложасы – «Hiram» ложасы №35, F. & A. M., ол 1787 жылдың 16 тамызында берілген рұқсатнама бойынша құрылды. Лансингбургтің (Ескі қала – Албаниге қарағанда) әдетте «Жаңа қала» деп аталатын өсуі және оның түрлі салаларының дамуы соншалықты үлкен болды, соның салдарынан 1787 жылдың 21 мамырында «Клакстон & Бэбкок» компаниясы, жергілікті газетке деген сұранысқа жауап ретінде, Лансингбургте жарық көрген алғашқы газеттің – «Northern Centinel and Lansingborough Advertiser» газетінің бірінші нөмірін шығарды. Бұл апталық басылым және қазіргі Ренсселер округі деп танылатын аумақта басылған алғашқы газет болды. Қызығы, газетте баспагерлердің хабарламасынан басқа жергілікті жаңалықтар жоқ еді. Оның мазмұны үш ай бұрынғы еуропалық «хабарлардың» бірнеше бағандарынан, Нью-Йорк, Бостон және Филадельфияда бір ай бұрын болған оқиғалар туралы бірнеше қысқа хабарлардан, әртүрлі мақалалардан және бес жарнамадан тұрды. Басылым бірден танымал болып, Лансингбургтен солтүстік және шығысқа қарай кең аумаққа тарады. Газеттің тақырыбында пайда болған «Лансингборо» атауы баспагерлердің қатесі болды, бірақ бірнеше ай бойы Лансингбургке өзгертілмеді. «Сентинель» құрылған кезде Лансингбургтің әрбір тұрғыны ауылдың болашақта үлкен және өркендеген қалаға айналатынына сенді. Барлық жақта жаңа ғимараттар салынып, тұрғын үйлер мен дүкендерге деген сұранысты кейде қанағаттандыру мүмкін болмады. Көптеген адамдар бұл жерге келгеннен кейін уақытша басқа жаққа көшуге мәжбүр болды. Осы және басқа да нүктелер арасындағы көлік бизнесі үлкен деңгейге жетті, және барлық түрдегі желкенді кемелер ауылдың оңтүстік бөлігіне келді, жүктерін түсіріп, жаңа жүктермен қайтып кетті. Лансингбургтің негізін қалаушының үміті оның жылдам дамуымен толыққанды орындалды. 1790 жылы халық саны соншалықты артты және қоғамның іскерлік мүдделері соншалықты әртүрлі болды, соның салдарынан алғашқы келісімде келген «Ұсынымдардан» гөрі үкіметтің тұрақтырақ түрін құру қажет деп шешілді. Осылайша, 1790 жылдың 5 сәуірінде Мемлекеттік заң шығарушы орган онда аталған және басқа да мақсаттар үшін белгілі бір жерлерді алу және ұстау үшін сенімгерлерді тағайындау туралы акт қабылдады. Одан кейін өрт сөндіру бригадасы құрылды, ал 1791 жылы «Old No. 1» деп белгілі қолмен жұмыс істейтін өрт сөндіру машинасы Филадельфияда сатып алынды. Лансингбургтің негізін қалаушы Авраам Джейкоб Лансинг 1791 жылдың 9 қазанында, жетпіс екінші жасында қайтыс болды. Оның әйелі Кэтрин Лансинг ол дүниеден өткен күні алпыс тоғыз жасында қайтыс болды. 14 қазанда «American Spy» газетінде жарияланған оның өлімі туралы хабарламада ол «осы қаланың бастапқы иесі» деп аталды. Өздерін «Шотландтық сецессерлер» деп атағандар 1789 немесе 1790 жылдары кейіннен J. G. McMurray & Co. компаниясының щетка фабрикасы орналасқан жерде шіркеу салды. Пастор Джон Гаусман болды, бірақ қоғам қысқа ғасырдан кейін жойылды. Лансингбургтегі алғашқы пошта кеңсесі 1792 жылдың маусымында ашылды. Сол уақытқа дейін Лансингбургке арналған хаттар Олбаниге жіберілді және ол жерден Аннаниас Платт басқаратын, Заң шығарушы органның өкілеттігімен жұмыс істейтін эстафеталық желі арқылы жіберілді. Стивен Горхам 1791 жылдың сәуір айында пошта меңгерушісінің орынбасары болды. 1792 жылдың жазында оның орнын Трояның алғашқы пошта бастығы Джон Ловетт басқарды. 1782 жылдың 18 маусымында Қасиетті Парызшыл Брандт Скайлер Луптон Лансингбургте уағыз айтты, бірақ ол 1758 жылдың 3 қарашасына дейін қауымның пасторы болмады, сол айдың үшінші жексенбісінде Реформацияланған протестант голланд шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. Бірінші шіркеу ғимараты Ричард және Джон көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында салынды және 1832 жылға дейін ғибадат үйі ретінде пайдаланылды. Бұл қауым XVIII ғасырдың соңына дейін өмір сүрді. 1792 жылдың 9 тамызында Бірінші пресвитериан шіркеуі құрылды және кейіннен қауымның ғибадат үйі ретінде пайдаланылған ғимараттың негізгі тасы 1793 жылдың 5 шілдесінде Лансингбург және Троя қауымдарының пасторы Йонас Коудің қатысуымен салынды. Шіркеу келесі жылы салтанатты түрде ашылды. Ол ауылдың солтүстік жағында салынды, ал оның жолдары Левинус Лансинг Голландиядан әкелген кірпіштен жасалған, ол бастапқыда өзі үшін тұрғын үй салуға ниеттенген. Лансингбург кітапханасы 1794 жылдың 9 қыркүйегінде кітапханашы Уильям Белл қатысуымен ашылды. Кітапхана 1795 жылдың 24 ақпанында Заң шығарушы органның актісімен тіркелді. 1795 жылдың 10 ақпанында Заң шығарушы орган Лансингбургтегі белгілі бір көшелерді жолмен жабуды қамтамасыз ететін және Джон Д. Дикинсон, Джеймс Доул, Йонас Морган, Аннаниас Платт, Николас Шюлер, Джон Китинг және Бенджамин Тиббитс комиссарларды жұмысты басқару үшін тағайындайтын заң қабылдады. Жолмен жабуға бағытталған көшелер: Оңтүстік көшеден Ричард көшесіне дейін созылатын Король көшесі; Королева көшесінен Су көшесіне дейін созылатын Солтүстік көшесі; және Королева көшесінен Су көшесіне дейін созылатын Хусик көшесі. Лансингбургтегі алғашқы су жүйесі туралы мәліметтер 1795 жылға дейін немесе осы жыл ішінде жасалды. Осы жылдың желтоқсанында су Лютер Эмес & Co. компаниясымен салынған және күтілген акведуктар арқылы суға мұқтаж болғандардың барлығына жеткізілді. Лансингбург академиясы 1796 жылдың 20 ақпанында Университет регенттерімен, 1795 жылдың 24 желтоқсанында ауылдың ықпалды тұрғындары қол қойған өтініш бойынша жаратылды. Ауылды құру туралы заң толық емес, белгісіз және шектеулі болып табылды. Сонымен қатар, үш салық салушыны, жинаушыны, қазынашыны және «сенімгерлердің уақытша немесе көпшілік бөлігінің бұйрығымен және басшылығымен қажетті өрт күзетшілерін» сайлау қарастырылды. Ауылдық шенеуніктердің міндеттері мұқият анықталды. 1798 жылдың 30 наурызында Заң шығарушы органның актісімен Александр И. Тернер мен Адония Скиннерге 1798 жылдың 1 мамырынан бастап бес жылға Лансингбург ауылы мен Вашингтон окрусының Хэмптон қаласы арасындағы эстафеталық желіні жүргізуге эксклюзивті құқық берілді, Хеброн, Сейлем және Гранвилл қалаларынан өтеді. Лансингбург газеті 1798 жылдың 18 қыркүйегінде алғаш рет жарық көрді, ал оның алғашқы баспагері Гардинер Трейси болды. Осыған дейін «Northern Centinel and Lansingburgh Advertiser», «Federal Herald», «American Spy» және «Northern Budget» газеттері жарық көрген.

When the inhabitants of Lansingburgh became aware of the fact that the relations between the American colonists and Great Britain had become strained almost to the point of rupture, they showed their patriotism by subscribing to a paper which read as follows, dated June 15, 1775: A General Association agreed to and subscribed by the Freemen Freeholders and Inhabitants of Lansingburgh and Patent of Stone Arabia. That these men meant all that they said and promised is evidenced in the fact that, with very few exceptions, their names are found enrolled upon the following lists of militia maintained during the War of the Revolution. Some of the names are those of persons then residing outside the bounds of the town, but there is no record distinguishing them from residents of Lansingburgh. The first Masonic lodge in Lansingburgh was Hiram lodge No. 35, F. & A. M., which was instituted upon a warrant granted August 16, 1787. The growth of New City, as Lansingburgh was commonly called in contradistinction to the Old City (Albany), and the development of its various industries were so great that May 21, 1787, "Claxton & Babcock in King street between Hoosick and South Streets," in answer to what they believed to be a demand for a local newspaper, brought out the first issue of the first newspaper published in Lansingburgh the Northern Centinel and Lansingborough Advertiser. It was a weekly publication and the first newspaper printed within the limits of the territory now known as Rensselaer county. Strange as may seem, it did not contain a line of local news except the publishers' announcement to the public. Its contents consisted of several columns of European "news" three months old, a few brief items regarding events which had occurred nearly a month before in New York, Boston and Philadelphia, some miscellany and five advertisements. The publication at once became popular and circulated through a large territory north and east of Lansingburgh. The name "Lansingborough," which appeared in the caption of the paper, was an error of the printers, but was not changed to Lansingburgh for several months. At the time of the establishment of the Centinel every inhabitant of Lansingburgh expected that the village was destined to become a large and prosperous city. New buildings were erected on all sides and the demand for residences and stores could not be supplied at times. Not infrequently persons who came here to locate were compelled to go elsewhere temporarily. The transportation business between this and other points had grown to large proportions, and sailing craft of all descriptions came up to the southern part of the village, where they deposited their burdens and departed with new cargoes. The expectations of the founder of Lansingburgh were more than met in its rapid development. In 1790, so numerous had become the population and so varied the business interests of the community, that it was deemed advisable to establish a more substantial form of government than the "Proposals" first agreed to. Consequently, April 5, 1790, the State Legislature passed an act to appoint trustees to take and hold certain lands therein mentioned, and for other purposes. Soon after a fire company was organized, and in 1791 the hand fire engine known as old No. 1 was purchased in Philadelphia. Abraham Jacob Lansingh; founder of Lansingburgh, died October 9, 1791, in the seventy second year of his age. His wife, Catherine Lansing, died the day before in the sixty ninth year of her age. In the notice of his death printed in the American Spy October 14 he is referred to as "the original proprietor of this town." The "Scotch Seceders," as they styled themselves, built a church in 1789 or 1790 on the ground later occupied by the brush factory of J. G. McMurray & Co. The Rev. John Gausman was pastor, but the society died out after a brief career. The first post office in Lansingburgh was established in June 1792. Up that date letters for Lansingburgh were sent to Albany and there sent to their destination by a stage line operated by Annanias Platt upon the authority of the Legislature. Stephen Gorham was made deputy postmaster in April 1791. He was succeeded in the summer of 1792 by John Lovett, who became the first postmaster of Troy. As early as June 18, 1782, Rev. Brandt Schuyler Lupton preached in Lansingburgh, but he did not become the pastor of a congregation until November 3, 1758, being ordained on the third Sunday of that month as pastor of the Reformed Protestant Dutch church. The first church edifice was erected on the north west corner of Richard and John streets and was used as a house of worship until 1832. The congregation continued in existence until the close of the 18th century. August 9, 1792, the First Presbyterian church was organized and the cornerstone of the building subsequently used by the congregation as a house of worship was laid July 5, 1793, by Rev. Jonas Coe, pastor of the united congregations of Lansingburgh and Troy.1 The church was dedicated the following year. It was built on the north end of the village green and its walks were made of brick imported from Holland by Levinus Lansing, which he originally intended to use in the construction of a residence for himself. The Lansingburgh library was opened September 9, 1794, with William Bell as librarian. The library was incorporated by an act of the Legislature February 24, 1795. February 10, 1795, the Legislature passed a law providing for. the paving of certain streets. in Lansingburgh and appointing John D. Dickinson, James Dole, Jonas Morgan, Annanias Platt, Nicholas Schuyler, John Keating and Benjamin Tibbits commissioners to direct the work of improvement. The streets directed to be paved were King street, leading from what was called South street to Richard Street; North street, leading from Queen street to Water street; and Hoosick street, leading from Queen street to Water street. The first water works in Lansingburgh of which any information is in existence were constructed prior to or during 1795. In December of that year water was supplied to all persons desiring it, from aqueducts constructed and maintained by Luther Emes & Co. The Lansingburgh academy was chartered by the Regents of the University February 20, 1796, in response to a petition signed December 24, 1795, by influential residents of the village. The law erecting the village of Lansingburgh was soon found to be incomplete, uncertain and restricted. Provision was also made for the election of three assessors, a collector, treasurer and "as many fire wardens as the trustees for the time being or the major part thereof may order and direct." The duties of the village officers were carefully defined. March 30, 1798, by act of the Legislature, Alexander I. Turner and Adonijah Skinner were given the exclusive right, for five years beginning May 1, 1798, to conduct a stage line between the village of Lansingburgh and the town of Hampton, Washington county, passing through the towns of Hebron, Salem and Granville. The Lansingburgh Gazette made its initial appearance September 18, 1798, Gardiner Tracy being its first publisher. Before that time, in addition to the Northern Centinel and Lansingburgh Advertiser, the Federal Herald, the American Spy and the Northern Budget had been started.

18001810

Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотында қаралған істердің есептерінде Ван Ренсселерге қарсы Доль ісі бойынша шешім тіркелген, бұл жала жабу салдарынан туындаған зиянды өтеу туралы ерекше іс. Бұл іс бойынша шешім 1800 жылдың сәуір айында шығарылды, содан бері айыпталушының пайдасына ұқсас тағы бір іс шешілді, ол Ван Ренсселерге қарсы Доль ісін қараған судьяның заңнамалық шешіміне негізделген. Іс бойынша пікір мен шешімнің ерекшелігіне байланысты, олар төмендегідей келтіріледі:

Ван Ренсселерге қарсы Доль. Бұл жала жабу туралы шағым. Айыптамада айыпталушының талапкер және басқалар туралы келесі сөздерді айтқаны көрсетілген: «Джон Китинг – өмір бойы көрген ең жаман адам, және 4 шілдедегі оның партиясына және шеруге (яғни аталған Джон Ван Ренсселер және сол 4 шілдедегі партия мен шеруде капитан болған Джон Китинг) қосылғандардың бәрі – қара ниетті қарақшылар, тонаушылар және кісі өлтірушілер». Басқа шағымдарда сөздер әртүрлі айтылған, бірақ мағынасы бірдей болды. Қарсы талап жалпы мәселеге қатысты. Лансингбург ауылының шекарасы 1801 жылдың 2 сәуірінде Заңнамамен қайта анықталды: Олбэни және Ренсселер округтерінің арасындағы шекарада, Джон Д. Ван Дер Хейденнің диірмені орналасқан сағаның қарама-қарсы жағынан басталып, шығысқа қарай бірінші төбелердің табанына дейін, содан соң солтүстікке қарай аталған төбелердің табаны бойымен, Корнелиус Лансингтің шаруашылығының солтүстік шекарасына дейін, онда Корнелиус Лансинг қазір тұрады, одан батысқа қарай шаруашылықтың солтүстік шекарасы бойымен Ренсселер және Саратога округтерінің арасындағы шекараға дейін, содан батысқа қарай Ренсселер округінің батыс шекарасы бойымен басталу орнына дейін. Осы заңмен, немесе Лансингбургтің жаңаланған жарғысымен, ауыл тұрғындарына қосымша жеңілдіктер берілді және олардың жаңа міндеттері анықталды. Базарлар, көшелер, су ағызу, өрттен қорғау, алкогольге лицензия беру және тағы басқа да көптеген мәселелерге қатысты жаңа ауылдық ережелер қабылданды, барлығы жаңа сенімділердің қарауына берілді. Лансингбург пен Саратога окруғының Уотерфорд қаласы арасындағы Гудзон өзенін кесіп өтетін Юнион көпірі АҚШ-тағы ең көне ағаш көпір ретінде танымал. Ол бүгінде де берік, ғасырдың басындағыдай күшті. Көпір салынып біткен кезде ол инженерлік шеберліктің кереметі деп есептелді. Сол кездегі жұртшылықтың осы құрылысқа деген көзқарасын оның ашылуына арналған салтанатты шаралардың ауқымдылығы көрсетеді. Лансингбургте сол күні демалыс жарияланды. Түскі уақытта Джонсон мен Джадсон қонақ үйінен «көптеген шерушілер» қатары құрылып, көпірге қарай және одан Уотерфордқа «он жеті зеңбірек оғының шуымен» бетке алды, онда көпір акционерлерінің есебінен Ван Шонховеннің қонақ үйінде кешкі ас ұйымдастырылды. Іс-шараға қатысқан көрнекті тұлғалардың арасында губернатор, мемлекеттік хатшы, бақылаушы, «Албань мен жақын ауылдардан келген көптеген құрметті азаматтар» болды, олар «үлкен үйлесімділік пен қуанышпен» кешті. Құрылыстың ұзындығы 244 метр, ені 30 метр, үш тірегі мен екі тіреуі бар төрт аркадан тұрады. Оның иесі – Union Bridge компаниясы, президенті Томас А. Никербеккер, қазынашысы Джон Никербеккер. 1803 жылы Лабан Кларк және Мартин Рутер Лансингбургтегі методистер қауымына уағыз айтты. Жеті жылдан кейін Елизавета көшесінің етегінде, өзен жағасында ғибадатхана салынды және 1827 жылға дейін қауым оны пайдаланды. Шіркеу 1827 жылдың 23 шілдесінде ресми түрде құрылды, ал 1828 жылдың 15 ақпанында қоғамның сенімділері Дерик Лэйннен Солтүстік және Королева көшелерінің оңтүстік-батыс бұрышындағы жерді сатып алды, онда кейіннен шіркеу салынды. Бірінші тұрақты пастор – С. Д. Фергюсон. Лансингбургтің бірінші баптист қауымы 1803 жылдың 11 маусымында құрылды, ал алғашқы ғимарат Джон және Норд көшелерінің бұрышында орналасқан.

Van Rensselaer against Dole. This was an action of slander. The declaration charging the defendant with speaking of the plaintiff and others, the following words: "John Keating is as damned a rascal as ever lived, and all who joined his party and the procession on the 4th of July, (meaning the said John Van Rensselaer and the party and procession, in which the said John Keating acted as captain on the said 4th of July) are a set of blackhearted highwaymen, robbers, and murderers." The words were differently charged, with some additional expressions, in the other counts, but were in substance the same. Plea the general issue. The limits of the village of Lansingburgh were again defined by the Legislature April 2, 1801, as follows: Beginning at a point in the division line between the counties of Albany and Rensselaer, opposite the mouth of the creek on which John D. Van Der Heyden's mill now stands, from thence running on a line due east to the foot of the first range of hills, thence northerly on a line along the foot of the said first range of hills, until said line strikes the north bounds of the farm of Cornelius Lansing, and on which the said Cornelius Lansing now lives, thence westerly along the north bounds of said farm, to the division line between the counties of Rensselaer and Saratoga, thence along the westerly line of the said county of Rensselaer to the place of beginning. By this law, or amended charter of Lansingburgh, the inhabitants of the village were accorded additional privileges and new duties were defined for them. Provision was made for new village ordinances relative to markets, streets, drainage, fire department, liquor license and many other matters, all of which were left in the hands of the new trustees. The structure which spans the Hudson River between Lansingburgh and Waterford, Saratoga county, known as the Union bridge, is distinguished as being the oldest wooden bridge in the United States. It stands intact today as strong apparently as in the early days of the century. When the bridge was constructed it was deemed a marvel of engineering skill. How the public looked upon the structure at that time is manifested by the elaborate character of the exercises which attended its opening. The day was a holiday in Lansingburgh. A "very numerous procession" was formed at noon at Johnson & Judson's hotel and marched to the bridge, and thence across to Waterford, "under the discharge of seventeen cannon," where a dinner had been provided at Van Schoonhoven's hotel at the expense of the stockholders of the bridge. Among the prominent persons in attendance were the governor, the secretary of state, the comptroller, "and a large number of respectable gentlemen from Albany and the adjacent villages," who "partook in much harmony and conviviality." The structure is 800 feet (244 m) long and thirty feet wide, comprising four arches, which are supported by three pillars and two abutments. It is owned by the Union Bridge company, of which Thomas A. Knickerbacker is president and John Knickerbacker treasurer. As early as 1803 Rev. Laban Clark and Martin Ruter preached to Methodist congregations in Lansingburgh. Seven years later a house of worship was erected on the bank of the river at the foot of Elizabeth street and was occupied by the congregation until 1827. The church was regularly organized July 23, 1827, and February 15, 1828, the trustees of the society bought of Derick Lane the lot on the southwest corner of North and Queen streets, where a church was afterward erected. The first regular pastor was Rev. S. D. Ferguson. The First Baptist society of Lansingburgh was organized June 11, 1803, and the first edifice was located on the corner of John and North streets.

18101850

1812 жылғы соғыс кезінде Рубен Кинг капитаны және Калеб Аллен лейтенанты болған артиллерия ротасы, бұл рота соғысқа дейін ұйымдастырылған болатын, Огденсбургке жіберілді, бірақ көп ұзамай үйге қайтарылды. Питтстаунның генерал Гилберт Эдди басқаруындағы 155-ші полкке жұмылдыру тапсырылғанда, артиллерия ротасының төрттен бірі қызметке тартылды, бірақ полк Гранвиллден одан әрі ілгері жылжуға үлкермей, жаулық әрекеттер тоқтатылып, полк таратылды. 1815 жылдың 8 сәуірінде Нью-Йоркке жол тартқан Шамплей көліндегі флотилияның көрнекті командирі, коммодор Макдонау Лансингбургке келгенде, оны үлкен азаматтық делегация, комитет басшылығымен күтіп алды. Олар оған әдемі екі құмыра және онша тостаған сыйлады. Құмыралардың біріне: "Коммодор Т. Макдонау, 1814 жылдың 11 қыркүйегінде Шамплей көлінде британдық эскадрильяны аз күшпен жеңіп алды", ал екіншісіне: "Лансингбург азаматтарының Шамплей көлінің батырына сыйы" деп жазылған. Тостақандарға: "Лансингбург азаматтары коммодор Макдонауға" деп жазылған. Сыйлықты Джеймс Хикок, Дэвид Смит, Элиас Пармели, Джон Топпинг, Элайджа Дженс, Гардинер Трейси, Джеймс Адамс және Джеймс Ридтен тұратын азаматтар комитетіне рахмет айтқан хат арқылы қабылдады. Лансингбург банкі 1813 жылдың 19 наурызында №531 Мемлекеттік көшеде, бұрынғы Кинг-стритте қызметін бастады. Банк 200 000 долларлық капиталмен құрылды, оның 60 000 доллары төленді. 1838 жылғы жалпы банктік заңға сәйкес қайта ұйымдастырылып, 1866 жылдың 20 маусымында Лансингбург Ұлттық банкі болып аталды. 1869 жылдың 9 наурызында ол қайтадан мемлекеттік банкқа айналып, Лансингбург банкі деп аталды. Банктің кеңсесі Мемлекеттік және Ричард көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Алпыс төрт жылдық қызметтен кейін Лансингбург банкінің корпоративтік құқығы 1877 жылдың 19 наурызында тоқтатылды, соңғы президенті Хорас В. Дэй, вице-президенті Леонард Дж. Эбботт, кассирі Александр Уолш, есепшісі Э. Х. Леонард және кітапханашысы Уильям С. Гросбек болды. 1819 жылы Шагтикок қаласының бір бөлігі Лансингбургке қосылды, оның құрамында қаланың солтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан Спейглтаун ауылы бар. Бұл ауыл Вандерспейгл отбасыларының құрметіне аталған, олар Шагтикок қаласының оңтүстік бөлігіндегі алғашқы қоныс салушылар болған. 1822 жылдың қыркүйегінде Хирам ложасы, Ф. & А. М. тарағаннан кейін көп ұзамай, келесі жылы ұйымдастырылған Феникс ложасын құруға рұқсат берілді. Ложаның тарихын Ренсселер округіндегі масондық туралы жеке тарауда табуға болады. Бірінші Универсалистік шіркеу 1832 жылдың 15 желтоқсанында құрылды, бірақ 1834 жылдың жазында ғана Джон және Норт көшелерінің оңтүстік-батыс бұрышында шағын ағаш ғибадатхана салынды. Қоғам бірнеше жылдан кейін таратылып, шіркеу ғимараты Сент-Джонның Рим-католик қауымына сатылды. Бұл қауым 1840 немесе 1841 жылы құрылды және шіркеу 1844 жылы епископ МакКлоскимен қасиеттендірілді. 1864 жылы Джон көшесінің шығыс жағында, Елизавета және Маркет көшелерінің арасында 40 000 долларға салынған Санкт-Августин Рим-католик шіркеуі 1866 жылдың 6 мамырында Албани епискобы Конроймен қасиеттендірілді. Пастор ретінде әйгілі Томас Галбери, О.С.А. тағайындалды. Сент-Августин еркін институты 1869 жылдың 13 желтоқсанында Томас Галбери, Эдвард А. Дейли, Майкл Дж. Коллинз, Эллен Вуд және Мэри Салливан Джон мен Норт көшелерінің бұрышында құрылды. Кейіннен ол Қасиетті Жүсіп әпкелерінің басқаруына беріліп, Сент-Августин еркін институты деп аталды. 1838 жылы заң шығарушы орган актісі бойынша қала шекараларында жасалған өзгерістерге сәйкес, ауылдың Бэттестаун деп белгілі бөлігі Трой қаласының құрамына кірді. Лансингбургке алғашқы ірі өрт 1843 жылдың 9 шілдесінде, жексенбі күні келді, осы кезде ауылдың орталық бөлігіндегі екі блок дерлік толығымен қирады. Өрт Ренсселер үйінің қораларында сағат 4-те басталды және тез тарады. Трой, Кохус және Уотерфордтың өрт сөндіру бригадалары көмекке шақырылды және олардың қатысуы, әрине, өрттің бүкіл ауылды жоймауына септігін тигізді. Шамамен жиырма бес ғимарат толығымен қирады, ал бірнешеуі зақымдалды. Өртенген аумақ Мемлекеттік және Конгресс көшелерінің арасында, сондай-ақ Елизавета және Гроув көшелерінің арасында орналасқан. Екі аптадан кейін, 23 шілдеде, жексенбі күні кешкі сағат 10.30-да Жакок қорасынан шыққан өрт тағы он екі ғимаратты жойды.

During the War of 1812 an artillery company, of which Reuben King was captain and Caleb Allen lieutenant, and which had been organized before that war, was sent to Ogdensburg, but was soon afterward sent home. When the draft was ordered for the 155th Regiment, in command of General Gilbert Eddy of Pittstown, one fourth of the artillery company was required for service, but before the regiment had proceeded further than Granville hostilities had terminated and the regiment was dismissed. When Commodore Macdonough, the distinguished commander of the flotilla on Lake Champlain, visited Lansingburgh, April 8, 1815, on his way to New York, be was welcomed by a large concourse of citizens, headed by a committee, who presented to him a pair of handsome pitchers and a dozen goblets. The pitchers were inscribed on one side: "Commodore T. Macdonough, with an. inferior force, captured the British squadron on Lake Champlain September 11, 1814;" and on the other: "Presented by the citizens of Lansingburgh to the Hero of Lake Champlain." The goblets were inscribed: "The citizens of Lansingburgh to Commodore Macdonough." The gift was acknowledged in a letter from Commodore Macdonough to the citizens' committee, consisting of James Hickok, David Smith, Elias Parmelee, John Topping, Elijah Janes, Gardiner Tracy, James Adams and James Reid. The bank of Lansingburgh was incorporated March 19, 1813, beginning business at No; 531 State street, then King Street. The bank started with a capital of $200,000, of which $60,000 was paid in. Under the general banking law of 1838 reorganization was effected, and June 20, 1866, the name was changed to National Bank of Lansingburgh. March 9, 1869, it was changed back to a State bank and called the Bank of Lansingburgh. Its banking house was located on the northwest corner of State and Richard streets. After a career of sixty four years the corporate existence of the Bank of Lansingburgh ceased March 19, 1877, its last president being Horace W. Day, vice president Leonard J. Abbott, cashier Alexander Walsh, teller E. H. Leonard, and bookkeeper William C. Groesbeck. In 1819 a portion of the town of Schaghticoke was annexed to Lansingburgh, which contains the hamlet of Speigletown, in the northeastern part of the town. This hamlet received its name from the Vanderspeigle families, early settlers of the southern part of the town of Schaghticoke. Soon after Hiram lodge, F. & A. M., ceased to exist, in September, 1822, a dispensation was granted for the institution of Phoenix lodge, which was organized in the following year. A history of the lodge will be found in a separate chapter dealing with Masonry in Rensselaer' county. The First Universalist church was organized December 15, 1832, but it was not until the summer of 1834 that a small wooden house of worship was erected on the southwest corner of John and North streets. The society ceased to exist after a career of a few years and its church edifice was sold to St. John's Roman Catholic congregation. This congregation was organized in 1840 or 1841 and the church was dedicated in 1844 by Bishop McCloskey. St. Augustine's Roman Catholic church, erected in 1864 on the east side of John Street between Elizabeth and Market streets, at a cost of $40,000, was dedicated May 6, 1866, by Bishop Conroy of Albany. Rev. Thomas Galberry, O. S. A., was the first pastor. St. Augustine Free Institute was established December 13, 1869, by Rev. Thomas Galberry, Edward A. Dailey, Michael J. Collins, Ellen Wood and Mary Sullivan at the corner of John and North streets. It was afterward placed in charge of the Sisters of St. Joseph and its name was changed to St. Augustine's Free Institute. By changes made in the bounds of the town by act of the Legislature in 1838, that portion of the village known as Batestown became a part of the city of Troy. Lansingburgh was visited by its first serious fire Sunday, July 9, 1843, when nearly two entire blocks in the central part of the village were destroyed. The fire originated about 4 P. M. in the stables of the Rensselaer house and spread with great rapidity. The fire companies of Troy, Cohoes and Waterford responded to the call for assistance and their presence doubtless prevented the flames from destroying the entire village. About twenty five buildings were totally destroyed and several others damaged. The burned area was located between State and Congress streets and Elizabeth and Grove streets. Two weeks later, Sunday evening, July 23, about 10.30 o'clock, fire which originated in Jacock's barn destroyed about twelve more buildings.

18501900 жыл

Ренссельер округі банкі 1853 жылдың 1 қаңтарында Джон С. Фейк президент ретінде 200 000 долларлық капиталмен құрылды. 1865 жылдың маусым айында ол ұлттық банкке айналдырылды, бірақ алты жылдан кейін бұрынғы атауын қайта алды. 1872 жылдың 13 шілдесінде банк қызметін тоқтатты. 30-шы полк, Нью-Йорк штатының әскер бөлімшесі, оның тарихы алдыңғы тарауда баяндалған, Лансингбургте құрылды, осы полк үшін алғашқы толық рота осы ауылда ұйымдастырылды. Ол АҚШ қарулы күштеріне А ротасы ретінде қабылданып, капитан Сэмюэл Кинг, лейтенант Джон Х. Кэмпбелл және прапорщик Фрэнсис Дарген басқарды. Булл-Ран шайқасының алғашқы кезінде капитан Кинг, прапорщик Дарген және бес қатарлы жауынгер қаза тапты. Лейтенант Кэмпбелл капитандыққа өтті. Рота мен полктің қызмет мерзімі 1861 жылдың 6 маусымынан екі жылды құрады. K ротасының 169-шы полкіне капитан Дэниел Фергюсон және екінші лейтенант Э. Р. Смит кірді. Біріншісі Форт-Фишердегі мина жарылысында қаза тапты. Капитан Сэмюэл Кинг 1862 жылдың 30 тамызында Булл-Ран шайқасының екінші кезінде жараланды және келесі күні Вашингтонда қайтыс болды (1862 жылдың 1 қыркүйегі). Ротаның қызмет мерзімі 1862 жылдың 6 қазанынан үш жылды құрады. Капитан Чарльз С. Холмс және бірінші лейтенант Корнелиус Келлехер 192-ші полк C ротасының мүшелері болды. 1875 жылдың 4 наурызында Жоғарғы сот судьясы Вестбрук Джон П. Альбертсонды Лансингбургтің Биржалық банкінің хатшысы етіп тағайындау туралы бұйрық берді. Келесі күні жүк көліктері мен жұмысшылармен бірге банк президенті Исаак МакКонихи, оның кеңесшісі Джон Х. Колби және Альбертсон мырза Троядан Лансингбургке келді, сейфті, кітаптарды және басқа да заттарды көліктерге тиеп, МакКонихи мырзаның Троядағы кеңсесіне апарып салды. 1882 жылы тоқсан үш жастағы Дебора Пауэрс өзінің мүлкінің бір бөлігін бақытсыз жағдайдағыларға арнауды шешті және қарт әйелдерге арналған үй құруға бейімделді. 1883 жылдың 10 сәуірінде ол қазіргі "Пауэрс қарттар үйі" деп аталатын мүлікті сатып алды, бұрын Даниэль Давенпорттың үйі деп аталған, ол қайта жаңартылып, екі қанатына қосымша қабат салынды. 1883 жылдың 20 желтоқсанында алғашқы тұрғын қабылданды. 1884 жылы ғимарат тағы кеңейтілді. Аумақ ауылдың солтүстік бөлігінде жиырма үшінші және жиырма төртінші көшелер мен Екінші және Үшінші даңғылдар арасындағы жарты блоктан тұрады. 1895 жылдың 11 желтоқсанында, сәрсенбі күні таңертең Екінші даңғылдағы, алтыншы көшеден төменгі жағындағы шағын үй өртеніп, Ханна Эглин Слайтер ханым мен Мэри Харрис қаза тапты, алғашқысы ауылдың белгілі тұрғыны болған.

The Rensselaer County bank was established January 1, 1853, with a capital stock of $200,000 by John S. Fake as president. It was converted into a national bank in June, 1865, but six years later it resumed its old title. It ceased to exist July 13, 1872. The 30th Regiment, N. Y. State Vols., the history of which is contained in a preceding chapter, had its inception in Lansingburgh, the first full company for that regiment being organized in this village. It was mustered into the service of the United States as Company A, with Samuel King as captain, John H. Campbell as lieutenant and Francis Dargen as ensign. At the first battle of Bull Run Captain King, Ensign Dargen and five privates were killed. Lieutenant Campbell succeeded to the captaincy. The term of service of the company and the regiment was two years from June 6, 1861. Company K, 169th Regiment, was organized by Captain Daniel Ferguson and Second Lieutenant E. R. Smith. The former was killed at the explosion of the mine at Fort Fisher. Captain Samuel King was wounded at the 2nd battle of Bull Run, on August 30, 1862, and died the following day in Washington, D. C. (September 1, 1862). The term of service of the company was three years from October 6, 1862. Captain Charles S. Holmes and First Lieutenant Cornelius Kelleher were members of Company C, 192nd Regiment. March 48, 1875, Justice Westbrook of the Supreme Court granted an order for the appointment of John P. Albertson as secretary of the Exchange Bank of Lansingburgh, and the following afternoon, with trucks and workmen, Isaac McConihe, president of the bank, with his counsel, John H. Colby, and Mr. Albertson, came to Lansingburgh from Troy and removed the safe, books, etc., loading them on the trucks and taking them to Mr. McConihe's office in Troy. In 1882 Mrs. Deborah Powers, then ninety three years of age, desired to devote a portion of her estate to the use of those who had been less fortunate, and she decided to found a home for aged women. April 10, 1883, she purchased the property now known as the Powers Home for Old Ladies, formerly called the Daniel Davenport homestead, which was remodeled and another story placed on both wings. The first inmate was received December 20, 1883. In 1884 the building was again enlarged. The grounds embrace a half block in the northern part of the village between Twenty third and Twenty fourth streets and Second and Third avenues. On the morning of Wednesday, December 11, 1895, a small house on Second avenue, just below Sixth street, was burned, the flames causing the death of Mrs. Hannah Eglin Sliter and Mary Harris, the former a well known resident of the village.

Мемлекеттік мекемелер

1807 жылы штаттың заң шығарушы органы мемлекеттік мектеп жүйесін ұйымдастырғанда, Чарльз Сельден мен Томас Уоллес Лансингбург үшін алғашқы мектеп комиссарлары болып тағайындалды. 1834 жылы қалалық басшылардың қадағалау жүйесі аясында Джон Г. Нил осы лауазымға сайланды. 1847 жылы заң шығарушы орган Лансингбургтің №1 мектеп округіне салық арқылы қосымша қаржы жинауға, мемлекеттік қаражатқа үстемелеуге және тегін мектеп ашуға рұқсат берді. Бұл штаттың тегін білім беру жүйесін енгізуге тырысқанға дейін бір жыл бұрын, ал 1851 жылғы толыққанды жүйе құрылғанға дейін төрт жыл бұрын болды. Профессор Джеймс С. Комсток жаңа тегін мектептің директоры болып тағайындалды. Лансингбург академиясы – көне оқу орны. Оның құрылуына қатысты өтінішқахатқа 1795 жылдың 24 желтоқсанында Бенджамин Тиббитс, Уильям Белл және тағы 25 адам қол қойды, ал 1796 жылдың 20 ақпанында Регенттер оған жарлық берді. Алғашқы ғимарат ескі «жасыл алаңға» қарап тұрған жерде салынды, ол қазір ауылдық саябақ. Ол ағаштан салынған және 25 жыл бойы мектеп осы ғимаратта орналасқан. 1820 жылы Төртінші даңғылға жақын, Он төртінші көшенің солтүстік жағында жаңа ғимарат салынды. Осы ғимаратта мектеп 1796 жылғы жарлық бойынша жұмыс істеп келеді. Академияның алғашқы директоры Чонси Ли болды. Осы құрметті оқу орнында білім алғандардың арасында кейін АҚШ президенті болған Честер А. Артур, судья Джон К. Портер, Томас Г. Алворд және тағы да көптеген адамдар бар. Лансингбургтің өрт сөндіру бөлімі 1844 жылдың 17 сәуірінде заң шығарушы орган актісімен құрылды, Томас С. Давенпорт бас инженер болып тағайындалды. Бұл ерікті өрт сөндіру бөлімінің жұмысы 1874 жылдың 9 желтоқсанында аяқталды, сол кезде заңнама актісіне сәйкес ақылы бөлім құрылды, алғашқы бас инженер Томас Х. Мейсон, бірінші көмекшісі Джон Франклин, шланг бригадасының бастығы Уильям М. Ли, бригада басшысының көмекшісі Милфорд Осборн, бу машиналарының бастығы Джон Брукс, инспектордың көмекшісі және инженер Фрэнк Споттен болды. Лансингбург банкінің құлауынан кейін, ауылдағы жалғыз банк болған Альберт Э. Пауэрс, миссис Дебора Пауэрстің ұлы, оның мүлікті басқарушысы болды. Тарату процесін жеңілдету үшін D. Powers & Son фирмасы D. Powers & Sons банкі деген атпен банк ашты, екінші серіктесі Натаниел Б. Пауэрс, Дебора Пауэрстің екінші ұлы болды. 1877 жылдың наурыз айынан бастап Дебора Пауэрс 1891 жылдың 28 мамырында қайтыс болғанға дейін анасы мен ұлдары бірлесіп банк және майлы мата фабрикасын басқарды. Фабриканы көп жылдар бұрын Дебора Пауэрс пен оның күйеуі Уильям Пауэрс құрған. Олар 1816 жылдың 23 ақпанында үйленді, ал Мистер Пауэрс Лансингбургте мектепте сабақ беріп жүрді. Бұл өнімді өндірудегі тәжірибелері сәтті болғаннан кейін, Мистер Пауэрс 1821 жылы оқытудан бас тартып, осы салаға толыққанды уақытын арнады. Миссис Пауэрс күйеуінің барлық тәжірибелерінде кеңес беруде де, еңбек етуде де белсенді көмекші болды. 1828 жылы олар орналасқан ғимарат жұмыс үшін тым кішкентай болғандықтан, қазір Екінші даңғылдың батыс жағында тұрған фабрика салынды. 1829 жылы Мистер Пауэрс лак жасап жатқанда қаза тапты, ал Миссис Пауэрс та сол апатта ауыр күйік шақты. Бірақ ол батыл түрде істі жалғастыруға бел буды, ол өмірінің соңына дейін үлкен табысқа қол жеткізіп, үлкен байлық жинады. 1842 жылы Альберт Э. Пауэрс анасының серіктесі ретінде бизнеске қабылданды, ал бес жылдан кейін Натаниел Б. Пауэрс фирманың мүшесі болды, 1832 жылы серіктес болған Джонатан Э. Уиппл зейнеткерлікке шықты. Миссис Пауэрс қайтыс болғаннан кейін майлы мата фабрикасы мен банкінің билігі екі ұлының қолында сақталды. Лансингбург банкінің құлауынан бері көп жылдар өткен соң, Лансингбургте 1888 жылға дейін мемлекеттік немесе ұлттық банктік мекеме болмады, содан кейін 19 қазанда ауылдың капиталистері 68 500 долларлық жарғылық капиталмен банк ұйымдастырды, ол 1889 жылдың 12 ақпанында төленді, лимиті 250 000 доллар болды. Кейіннен жарғылық капитал 50 000 долларға дейін төмендетілді және келесі басшылар сайланды: Президент, Дж. К. П. Пайн; вице-президент, Роберт С. Хаскелл; кассир, Эдвард Ван Шонховен. Банк Лансингбургтің Халық банкі деп аталды, ал Екінші даңғылдың 604-ші учаскесі банк ғимараты үшін 2000 долларға сатып алынды. 1889 жылдың 2 қарашасында құрылыс жұмысы басталды, ал банк келесі ақпанда жұмысын бастады. Леонард ауруханасы 1893 жылы құрылды, содан бері мекеме Мемлекеттік қайырымдылық кеңесінің басшылығымен жұмыс істеп келеді. Мүлік бұрын доктор Леонардтың қызы болған миссис Хью Л. Роузға тиесілі болған, ол қайтыс болған кезде ғимаратты аурухана мақсатына арнау керек деп өсиет еткен. Оның тілегі орындалып, мекеме әкесінің құрметіне аталды. Ол 14-ші көше мен 6-шы даңғылдың солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан, ал оны қоршаған жерлер 6-шыдан 7-ші даңғылға дейін және 14-шіден 15-ші көшеге дейін созылады. Ғимарат екі қабатты кірпіштен салынған және оны пайдалану мақсатына толыққанды бейімделген.

When the public school system of the State was organized by the Legislature in 1807, Charles Selden and Thomas Wallace were chosen as the first school commissioners for Lansingburgh. Under the system of supervision by town superintendents in 1834, John G. Neal was elected to that office. In 1847 the Legislature passed an act permitting school district No. 1 of Lansingburgh to raise by taxation money enough, in addition to the public money, to establish a free school. This was one year before the free school system of the State was attempted by the Legislature, and four years before the fully developed system of 1851 was established. Prof. James C. Comstock was made principal of the new free school. The Lansingburgh Academy is an old institution. The petition for its incorporation was signed December 24, 1795, by Benjamin Tibbits, William Bell and twenty five others, and the charter was granted by the Regents February 20, 1796. The first building was erected on the site fronting the old "green," which is now the village park. It was of wood, and in it the school was maintained for twenty five years. A new building was erected in 1820 on the north side of Fourteenth street near Fourth avenue. In that building the school has since been maintained, and under the charter of 1796. The first principal of the academy was Chauncey Lee. Among those who received their early education at this time honored institution were Chester A. Arthur, afterwards president of the United States; Judge John K. Porter, Thomas G. Alvord, and many others. The fire department of Lansingburgh was organized by act of the Legislature April 17, 1844, with Thomas C. Davenport as the chief engineer. This volunteer fire department came to an end December 9, 1874, when a paid department was organized in accordance with an act of the Legislature, the first chief engineer being Thomas H. Mason; first assistant, John Franklin; foreman of hose, William M. Lea; assistant foreman, Milford Osborne; superintendent of steamers, John Brooks; assistant superintendent and engineer, Frank Spotten. Upon the failure of the Bank of Lansingburgh, the only one in the village, Albert E. Powers, son of Mrs. Deborah Powers, became its receiver. In order to facilitate the liquidation, the firm of D. Powers & Son opened a bank under the title of Bank of D. Powers & Sons, the other partner being Nathaniel B. Powers,. the other son of Deborah Powers. From March, 1877, until the death of Deborah Powers May 28, 1891, the mother and sons jointly conducted the bank in connection with their oilcloth factory. The factory was established many years before by Deborah Powers and her husband, William Powers. The couple were married February 23, 1816, while Mr. Powers was teaching school in Lansingburgh. Having been successful in experiments in the manufacture of this product, Mr. Powers abandoned teaching in 1821 and devoted his time from that time on to this industry. Mrs. Powers was her husband's active helper in all his experiments, both in counsel and labor. In 1828, the building they occupied being too small for the accommodation of the work, the factory now standing on the west side of Second avenue was erected. In 1829 Mr. Powers lost his life while making varnish and Mrs. Powers was also severely burned in the same accident. But she bravely determined to carry on the business, which she did with great success to the day of her death, amassing a great fortune. In 1842 Albert E. Powers was admitted into the business as his mother's partner, and five years later Nathaniel B. Powers became a member of the firm, Jonathan E. Whipple, who had become a partner in 1832, retiring. After the death of Mrs. Powers both the oilcloth manufactory and the bank continued under the ownership of the two sons. Since the failure of the Bank of Lansingburgh many years before no State or National incorporated banking institution had existed in Lansingburgh until 1888, when, October 19, it was decided by capitalists of the village to organize a bank with a capital stock of $68, 500, to be paid on February 12, 1889, with a limit of $250,000. Subsequently the capital stock was reduced to $50,000 and these officers were elected: President, J. K. P. Pine; vice president, Robert C. Haskell; cashier, Edward Van Schoonhoven. The bank was named the People's Bank of Lansingburgh, and the lot No. 604 Second avenue was purchased for a site for a banking building, for $2,000. Ground was broken November 2, 1889, and the bank began business in the following February. The Leonard hospital was incorporated in 1893, and the institution has since been under the direction of the State Board of Charities. The property was formerly owned by Mrs. Hugh L. Rose, who was a daughter of Dr. Leonard, and when she died she directed that the building should be devoted to the purposes of a hospital. Her wishes were fulfilled and the institution was named in honor of her father. It is located on the northeast corner of Fourteenth street and Sixth avenue, and the grounds surrounding it extend from Sixth to Seventh avenues and from Fourteenth to Fifteenth streets. The building is a two story brick structure and well adapted to the purposes for which it is used.

Шіркеулер

Бірінші пресвитериан шіркеуінің құрылуына сілтеме жасалды. Екінші шіркеу ғимараты 1844 жылы салынды және 1845 жылғы 25 сәуірде қызметке ашылды. 1866 және 1867 жылдары 8000 долларға сыйымды шіркеу салынды, содан бері шіркеу 20000 долларға кеңейтіліп, жаңартылды. Жұмыс 1870 жылғы жазда аяқталды және ғимарат бағышталды, уағызды пастор Дж. Апсон, Д. Д. айтты. Лансингбургтің методистік епископтық шіркеуі 1827 жылғы 23 шілдеде құрылды. Алғашқы құлшынып тұру үйі Элизабет көшесінің басында, өзенге жақын салынды. 1798 жылы топ құрылды, ал 1803 жылы пастор Лабан Кларк пен Мартин Рутер уағыз айтты. 1810 жылы құлшынып тұру үйі салынды, ал 1828 және 1829 жылдары Солтүстік және Королева көшелерінің бұрышында шіркеу салынды. Пастор С. Д. Фергюсон алғашқы тұрақты пастор болды, бірақ қоғам толыққанды ұйымдастырылмастан бұрын басқалар да болды. 1848 жылы Елизабет және Конгресс көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында жаңа шіркеу салынды, ол кеңейтіліп, жаңартылды. Қоғам әрқашан да гүлденген. Джон-стрит баптистік шіркеуі 1803 жылғы 11 маусымда құрылды, ал алғашқы шіркеу ғимараты Хосик және Лансинг көшелері арасындағы Стейт-стриттің шығыс жағында орналасқан. 1804 жылғы 6 қыркүйекте Конгресс және Ричард көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында үлкен әрі ыңғайлы шіркеу салу жұмысы басталды. Бұл ғимарат кейіннен Екінші пресвитериан қоғамының меншігіне өтті және Оливет шіркеуі деп аталды. Кейіннен ол діни емес мақсаттарға берілді. Джон-стрит баптистік шіркеуі ауыр қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, 1857 жылы таратылды және шіркеу ғимараты ипотеканы өтеу үшін сатылды. 1858 жылғы 28 шілдеде қоғам қайта ұйымдастырылды, пастор – А. Б. Уиппл. Бұрын Джон көшесіндегі Екінші пресвитериан шіркеуі орналасқан ғимарат сатып алынып, жақсартылды және көп ұзамай пайдалануға берілді. Екінші пресвитериан шіркеуі, кейіннен Оливет деп аталды, 1835 жылы Лансингбургтің Бірінші еркін пресвитериан қоғамы ретінде құрылды. Ұйымдастыру жұмысы аяқталғаннан кейін Джон көшесінің шығыс жағында, Элизабет және Ричард көшелері арасында кірпіштен салынған шіркеу салынды. Алғашқы пастор – пастор Сэмюэл П. Спир, және оның қызметі кезінде ұйымның атауы Лансингбургтің Екінші пресвитериан шіркеуі болып өзгертілді. 1861 жылғы 17 мамырда қауым Оливет шіркеуі ретінде қайта ұйымдастырылып, Конгресс және Ричард көшелерінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан баптист шіркеуіне тиесілі мүлікті сатып алды. 1877 жылы Клинтон және Конгресс көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында шіркеу салынды. 1804 жылғы 5 қаңтарда Троица протестанттық епископальдық шіркеуі құрылды, ал алғашқы құлшынып тұру үйі Маркет пен Джон көшелерінің бұрышында салынды. Алғашқы ректор – пастор Д. Дэвид Батлер, ол да сол кезде Тройдағы Сент-Полде қызмет еткен. Шіркеу 1868 жылғы Рождество күні таңертең өртеніп жойылды, бірақ екі жыл ішінде қайта салынды және пайдалануға дайын болды. Жаңа ғимарат шамамен 60 000 долларға тұрды. Трой мен Лансингбургтің реформацияланған пресвитериан шіркеуі 1831 жылғы 21 желтоқсанда құрылды, бірақ келесі жылы мүлкін сатып, таратылды. Универсалистік шіркеу 1833 жылы құрылды, оның ғимараты Солтүстік және Джон көшелерінің бұрышында орналасқан және оның алғашқы пасторы – пастор Чарльз Вудхаус. Қоғам табысқа жетпеді және ақырында мүлкін Рим-католик шіркеуіне сатып, жойылды. Сент-Джон шіркеуі Лансингбургте құрылған алғашқы Рим-католик шіркеуі болды. Оның алғашқы құлшынып тұру үйі – Солтүстік және Джон көшелерінің бұрышында орналасқан Универсалистік қоғам сатып алған ғимарат, ол жөнделгеннен кейін 1844 жылы епископ МакКлоскимен «Лансингбург ауылының католик шіркеуі» ретінде бағышталды. Алғашқы пастор – пастор У. П. Хоган. Бір кезде ол Сент-Жозеф шіркеуі деп аталды. Жаңа шіркеу 1864 жылы салынды және Сент-Августин шіркеуі деп аталды. 1846 жылғы 18 мамырда Африка методистік епископальдық шіркеуі құрылды және жиырма бес жыл қызмет еткеннен кейін өмір сүруін тоқтатты. Қоғам қызметтерді 549 Уиппл даңғылында өткізді. Еркін методист шіркеуі 1866 жылы құрылды және оның құлшынып тұру үйі Энн көшесінде, Элизабеттің оңтүстігінде, 1867 жылғы 15 қарашада бағышталды. Алғашқы пастор – пастор Джордж Э. Феррин. Солтүстік Лансингбургтің Гермондвилл одағы шіркеуі 1844 жылғы 23 шілдеде құрылды, ол өзінің қызметі кезінде кейіннен Спейглтаундағы методист шіркеуіне тиесілі болған құлшынып тұру үйін пайдаланды. Ағылшын евангелиялық лютеран шіркеуі «Құтқарушы» төрт адамнан басталды: Джон Кнудсен және оның әйелі, Джон Х. Лингенфелтер және оның әйелі. 1889 жылғы жазда Пол Клинглер, Филадельфиядағы лютерандық теологиялық семинарияның студенті, демалысын Лансингбургте тұратын ағылшын тілінде сөйлейтін лютерандарды жинауға жұмсады және ондаған адамдарды – елу-алпыс ер және әйел, балаларды жинады. Мырза Клинглер семинариядағы оқуын жалғастыруға уақыт келгенде, кішкентай топ бақтасыз қалды. Қараша айында пастор Сэмюэл Г. Финкел Хартлетоннан, Пенсильваниядан келіп, қауымды ұйымдастырды. Желтоқсан айында шамамен жиырма мүше ұйымдастырылып, жер сатып алып, шіркеу салды, оның негізгі тасы шамамен 1890 жылғы 1 наурызда салынды. Ғимарат аяқталды және 1890 жылғы мамырда қызметке ашылды. Лансингбургтегі басқа да маңызды ұйымдардың арасында Сан-Суси яхта клубы 1867 жылғы 12 қазанда құрылды; Лансингбург хор одағы 1879 жылғы 20 наурызда құрылды.

Reference has been made to the establishment of the First Presbyterian church. The second church edifice was commenced in 1844 and opened for service April 25, 1845. In 1866 and 1867 a commodious chapel was erected at a cost of $8,000, and since then the church has been enlarged and remodeled at a cost of $20,000. The work was completed in the summer of 1870 and the edifice, then practically a new one, was dedicated, the sermon being preached by the Rev. An son J. Upson, D. D.

The Methodist Episcopal church of Lansingburgh was organized July 23, 1827. The first house of worship was constructed at the foot of Elizabeth street near the river. A class had been formed as early as 1798, and in 1803 Rev. Laban Clark and Martin Ruter preached. In 1810 a house of worship was erected, and in 1828 and 1829 a church was built at the corner of North and Queen streets. Rev. S. D. Ferguson was the first stated pastor, though others had preceded him before the society became organized in due form. In 1848 a new church was built on the northeast corner of Elizabeth and Congress streets, which has been enlarged and remodeled. The society has always been a prosperous one. The John Street Baptist church was organized June 11, 1803, and the first church edifice was on the east side, of State street between Hoosick and Lansing streets. September 6, 1804, the work of erecting a larger and more convenient church was begun on the northwest corner of Congress and Richard streets. This building subsequently became the property of the Second Presbyterian society and was known as Olivet church. It later was given over to secular uses. The John Street Baptist church, having labored under heavy financial difficulties, was finally dissolved in 1857 and the church edifice was sold to satisfy a mortgage. The society was reorganized July 28, 1858, with A. B. Whipple as pastor. The edifice formerly occupied by the Second Presbyterian church on John street was purchased and improved, and soon after occupied. The Second Presbyterian church, later named Olivet, was organized in 1835, as the First Free Presbyterian Society of Lansingburgh. Soon after organization had been effected a brick church was erected on the east side of John street, between Elizabeth and Richard streets. The first pastor was the Rev. Samuel P. Spear, and during his ministry the name of the organization was changed to that of the Second Presbyterian church of Lansingburgh. May 17, 1861, the congregation having been reorganized as Olivet church, it purchased the property formerly owned by the Baptist church, located on the northwest corner of Congress and Richard streets. In 1877 a chapel was erected on the northeast corner of Clinton and Congress streets. Trinity Protestant Episcopal church was organized January 5, 1804, and the first house of worship was erected on the corner of Market and John streets. The first rector was the Rev. Dr. David Butler, who served St. Paul's at Troy at the same time. The church was destroyed by fire on Christmas morning, 1868, but was rebuilt almost immediately, being ready for occupancy within two years. The new edifice cost about $60,000. The Reformed Presbyterian church of Troy and Lansingburgh was incorporated December 21, 1831, but in the following year sold its property and disbanded. The Universalist church was organized in 1833, its edifice being located on the corner of North and John streets and its first pastor being the Rev. Charles Woodhouse. The society did not prosper and ultimately sold its property to St. John's Roman Catholic church and went out of existence. St. John's church was the first Roman Catholic church to be established in Lansingburgh. Its first house of worship was the building purchased of the Universalist society, located on the corner of North and John streets, which, after being repaired, was consecrated by Bishop McCloskey in 1844 as "The Catholic Church of the Village of Lansingburgh." The first pastor was the Rev. W. P. Hogan. For a while it was known as St. Joseph's church. The new church was built in 1864 and given the name of St. Augustine's. The African Methodist Episcopal church was incorporated May 18, 1846, and after a career of twenty five years it ceased to exist. The society maintained services at No. 549 Whipple avenue. The Free Methodist church was established in 1866 and its house of worship on Ann street, south of Elizabeth, was dedicated November 15, 1867. The first pastor was the Rev. George E. Ferrin. The Germondville Union church of North Lansingburgh, incorporated July 23, 1844, occupied during its career the house of worship afterwards owned by the Methodist church at Speigletown. The English Evangelical Lutheran church of the Redeemer started with four persons, John Knudsen and wife and John H. Lingenfelter and wife. During the summer of 1889 Paul Klingler, a student in the Lutheran Theological seminary at Philadelphia, Pa., spent his vacation in an effort to gather together the anglicized Lutherans living in Lansingburgh, and succeeded in gathering fifty or sixty men, women and children. The time having arrived for Mr. Klinger to return to his studies in the seminary, the little flock was left without a shepherd. In the month of October Rev. Samuel G. Finckel came from Hartleton, Pa., to organize a congregation. In December about a score of members were incorporated, bought a lot and started a church, the cornerstone of which was laid about March 1, 1890. The building was completed and opened for service in May, 1890. Among the other leading organizations in Lansingburgh, the Sans Souci Yacht club was organized October 12, 1867; the Lansingburgh Choral union was organized March 20, 1879.

Өнеркәсіп саласы

Лансингбург халқының көп бөлігі бизнесі Трой қаласында орналасқан адамдардан құралған, бірақ ауыл өзінің байлығы мен гүлденуіне үлкен үлес қосатын бірнеше өндіріс кәсіпорындарын ұстап тұрады. Трой салыстырмалы түрде кішкентай ауыл болған кезде Лансингбург Вермонт және Солтүстік Нью-Йоркпен астық, сиыр еті, шошқа еті, май, ірімшік және басқа да өнімдермен зор сауда-соғыс жүргізді. Ауылда комиссия саудагерлері немесе "ортадастар" көп болды. 19-шы ғасырдың басында Ривер көшесінде астықты сақтау үшін оннан астам қойма болды. Лансингбург сол кезде үлкен астық саудасының орталығы болды, шаруалардан көп шақырым жерден сатып алып, Олбаниде, Нью-Йоркте және басқа қалаларда сатты. 1825 жылы, тіпті одан бұрын да, ауылда бірнеше былғары илеу зауыттары жұмыс істеді. Фредерик Форсайт, Китинг Роусон, Корнелиус Лансинг, Аса Берт және Уильям Гест олардың ең маңыздысына ие болды. Сонымен қатар, бірнеше мал сою және қаптау орындары болды, олардың ішінде Айвс пен Уилсон, Тобиас Лоринг, Ноэл Этвуд және Томас Тернер болды. 1800 жылға дейін қалада төрт-бес "кеме жасау шеберханасы" болды, онда Гудзон өзенінде жүзуге арналған желкенді кемелер жасалатын. Армингтон мен Хокинс және Джон Стилсон осы салада белгілі болды. Мұнай матасы өндірісі көп жылдар бойы маңызды болды. Алдыңғы беттерде Д. Пауэрс ұлдарының зауытына сілтеме жасалған. П.С. Давенпорт, Джонатан Э. Уиппл және Феррин ерте кезде бизнеске араласты. Касвеллдің мылтық фабрикасы 1812 немесе 1813 жылдары жұмыс істей бастады. Үш шеберханада жиырма бес адам көп жылдар бойы жұмыс істеді. Бұл саланың алғашқы кәсіпкері Дэвид МакМюррей болды. Оның бес ұлы – Уильям, Джон Г., Роберт, Дэвид және Моисей де осы бизнеспен айналысты. Көптеген адамдар әртүрлі жұмыстарға көп жылдар бойы жұмысқа орналасты. Эдвин Чемберлен 1836 жылы Трой қаласында арба фабрикасын құрды, 1858 жылы Лансингбургке көшіп келді. Бизнес үлкен өркендеді және көптеген білікті жұмысшыларды жұмысқа алды. Көп жылдар бойы Лансингбургте орналасқан Ладлоу клапан өндіру компаниясы 1896 жылы Тройға көшіп, қаланың оңтүстік бөлігіндегі Трой болат компаниясының бұрынғы зауытының бір бөлігін иеленуге дайындық жасады. Зауыт бастапқыда Уотерфордта құрылған, бірақ 1872 жылы Лансингбургке көшірілді және жиырма төрт жыл бойы ауылда қалды. Қаладағы ең алғашқы жарма диірмендерінің бірі 1785 немесе 1790 жылдары Брансуик шебіне жақын жерде Леветзее салды. Қалада тағы бірнеше жарма диірмендері мен бірнеше ағаш өңдеу диірмендері болды. Шеррилл мен Хеджес ауылда шеге фабрикасын ұстады, ал Фишер мен Ко. бірнеше жыл бойы жіп фабрикасын жүргізді. Джеймс МакКуайд 1855 жылы щеткалар жасауды бастады, ал он бір жылдан кейін ол фабрика ретінде пайдалануға арналған үлкен кірпіш ғимаратты салды. Кейіннен ол ұлы Джозеф МакКуайдты "Джеймс МакКуайд және Ұлы" фирмалық атымен бизнеске қабылдады. Sweney & Bradshaw компаниясы 1857 жылы щеткалар жасауды бастады. Кейін фирма Брэдшоу мен О'Брайан болып, ақырында Джон Г. О'Брайан жалғыз меншік иесі болды. 1842 жылы Джордж Скотттың щетка фабрикасы құрылды. E. & C. Вудс 1843 жылы щеткалар жасауды бастады. Ренсселер клапандары зауыты, қазір Кохус қаласында орналасқан, Лансингбургте 1853 жылы П. Саутвик құрған. Кейіннен С. В. Арнольд бұл бизнеске қызығушылық танытты. 1879 жылы S. V. Арнольд және Е. Л. Роу компаниясы иелікке ие болды, көп ұзамай иелерінің күші клапандарды өндіруге бағытталды. Зауытта көптеген тәжірибелі жұмысшылар жұмыс істейді. Эдвард Трейси Лансингбургтегі ірі сыра зауытын құрды, ол елдегі ең ірі зауыттардың бірі деп саналады. Бильброның 1854 жылы Кохус қаласында мақта иірімшігі ретінде құрылған тоқу фабрикасы 1880 жылы Лансингбургке көшірілді. 1833 жылы Cross & Hoyt компаниясы ауылда щетка фабрикасын құрды. 1858 жылы бизнесті Фредерик М. Хойт иемденді. Мильфорд Л. Фанчер 1858 жылы сақтандыру бизнесін құрды. Cold Spring сыра зауытын осы ғасырдың басында Джон Топпинг құрған. 1874 жылы Джеймс Рид щетка фабрикасын құрды. 1875 жылы А. Фаден арбалар мен санақтарды шығара бастады. Оуэн Денейн 1874 жылы щеткалар жасауды бастады, ал Curran & Barker 1875 жылы осы бизнес саласына кірді. Лансингбургтегі ең ірі заманауи өнеркәсіп - бұл United Shirt & Collar компаниясы жүргізген. Бұл компания James K. P. Pine, S. A. Хаус ұлдары, Санфорд пен Робинсон, Бейермейстер пен Спайсер және Маршалл мен Бриггс компанияларының бірігуі нәтижесінде құрылды және 1890 жылдың 7 мамырында 2 000 000 долларлық капиталмен тіркелді. Сол жылдың 1 шілдесінде ол мынадай лауазымды адамдармен жұмыс істей бастады: Президент, Сэмюэл Б. Санфорд; вице-президенттер, Фредерик Бейермейстер кіші, Дэвид С. Бриггс; казнашы, Джеймс К. П. Пайн; хатшы, Эдвард О. Хаус. Бұл алып компанияны құрайтын зауыттардың барлығы бірнеше жылдар бойы бизнеспен айналысқан, ал жаңа корпорация бірден әлемдегі ең ірі компаниялардың біріне айналды. Компания үш зауыттан бастады – Лансингбургтегі, Екінші авеню мен Жиырма бірінші көшенің бұрышында орналасқан; Трой қаласындағы Ривер көшесіндегі 509, 511 және 513 нөмірлерде орналасқан Anchor фабрикасы және Трой қаласындағы Бесінші авеню мен Бродвей көшесінің бұрышында орналасқан фабрика. Лансингбургтегі ең ірі өндіріс кәсіпорындарының бірі – S. Bolton ұлдары, Төртінші аудандағы Екінші авенюдің батыс жағында орналасқан. Ол Eagle сыра зауыты деп белгілі және Солтүстік Нью-Йорктегі ең маңызды сыра және портер сыра зауыттарының бірі. Фирма қазірде Сэмюэл Болтон кіші және Джозеф Болтон бауырлардан тұрады. Сэмюэл Болтон кіші бизнес жетекшісі, ал оның інісі бизнес практикалық жағымен айналысады. Кәсіпорын жоғары беделге ие және оның өнімділігі өте жоғары. Көптеген адамдар жұмысқа орналастырылған. Сэмюэл Болтон кіші ауылдың көрнекті азаматтарының бірі. Ол банк ісімен айналысады және оның жылжымайтын мүліктің үлкен қоры бар, фирма ауылдағы ең ірі салық төлеушілердің бірі болып табылады. Бизнес 1865 жылы фирманың қазіргі мүшелерінің әкесі құрған, ол Англиядан келген. Кішкентай бастамадан ол қазіргі деңгейге жетті және иелеріне үлкен байлық әкелді.

The population of Lansingburgh is composed largely of persons whose business is located in Troy, but the village sustains several manufacturing concerns which contribute greatly to its wealth and prosperity. Even while Troy was yet a comparatively small village Lansingburgh enjoyed an immense trade with Vermont and Northern New York in grain, beef, pork, butter, cheese and other produce. There were many commission merchants or "middle men" in the village. In the beginning of the 19th century there were at least a dozen warehouses on River street for storing grain. Lansingburgh was then the centre of a great grain trade, buying of the farmers for many miles around and selling at Albany, New York and other cities. About 1825, and even before that date, there were several leather tanneries in operation in the village. Frederick Forsyth, Keating Rawson, Cornelius Lansing, Asa Burt and William Guest owned the most important of these. There were also a number of slaughter and packing houses, among them being those of Ives & Wilson, Tobias Loring, Noel Atwood and Thomas Turner. Before the year 1800 there were four or five "ship yards" in town, where sailing vessels for navigation on the Hudson were made. Armington & Hawkins and John Stilson were prominent in this line. The oilcloth industry has been a prominent one for many years. Reference to the factory of D. Powers's Sons has been made in preceding pages. P. C. Davenport, Jonathan E. Whipple and Ferrin engaged in the business at an early day. Caswell's rifle factory began business about 1812 or 1813. Twentyfive men were employed for many years in the three shops. Brush manufacturing was also an early industry, David McMurray being the pioneer in the business. All of his five sons William, John G., Robert, David and Moses were engaged in the same business. Large numbers of persons were employed in the various works for many years. Edwin Chamberlain established a carriage factory in 1836, in Troy, removing to Lansingburgh in 1858. The business developed to large proportions and gave employment to a number of skilled workmen. The Ludlow Valve Manufacturing company, which was located for many years in Lansingburgh, made preparations in 1896 to move to Troy and occupy a part of the former plant of the Troy Steel company in the southern part of the city. The plant was originally established in Waterford, but was removed to Lansingburgh in 1872, remaining in the village for twenty four years. One of the earliest grist mills in town was started about 1785 or 1790 by Levetsee, near the Brunswick line. There were also several other grist mills and a number of lumber mills in town. Sherrill & Hedges had a nail factory in the village, and Fisher & Co. conducted a thread factory for a few years. James McQuide began the manufacture of brushes about 1855, and eleven years later he erected a large brick building for use as a factory. Subsequently he admitted his son, Joseph McQuide, to the business under the firm name of James McQuide & Son. Sweney & Bradshaw began the manufacture of brushes in 1857. The firm afterward became Bradshaw & O'Bryan, and finally John G. O'Bryan became sole proprietor. The brush factory of George Scott was established in 1842. E. & C. Woods began the manufacture of brushes about 1843. The Rensselaer Valve works, now located in Cohoes, were founded in Lansingburgh in 1853 by P. Southwick. S. V. Arnold subsequently became interested in the business. In 1879 S. V. Arnold & E. L. Rowe came into possession, and not long afterward the energies of the proprietors were turned toward the manufacture of valves. The factory employs a large number of experienced workmen. Edward Tracy was the founder of the big malt house in Lansingburgh, said to be one of the largest in the country. Bilbrough's knitting mill, founded in Cohoes in 1854 as a cotton yarn factory, was removed to Lansingburgh about 1880. Cross & Hoyt established a brush factory in the village in 1833. Frederick M. Hoyt succeeded to the business in 1858. Milford L. Fancher established an insurance business about 1858. The Cold Spring ale brewery was founded early in the century by John Topping. A brush factory was started in 1874 by James Reed. About 1875 A. Faden began the manufacture of carriages and sleighs. Owen Denuin began the manufacture of brushes in 1874, and Curran & Barker entered the same line of business in 1875. The greatest modern industry in Lansingburgh is that conducted by the United Shirt & Collar company. This concern was formed by the consolidation of the houses of James K. P. Pine, S. A. House's Sons, Sanford & Robinson, Beiermeister & Spicer and Marshall & Briggs, and was incorporated May 7, 1890, with a capital of $2,000,000. July 1 of that year it began business with these officers: President, Samuel B. Sanford; vice presidents, Frederick Beiermeister, jr., David C. Briggs; treasurer, James K. P. Pine; secretary, Edward 0. House. The manufactories which comprise this giant concern had all been in business for several years, and the new corporation became at once one of the greatest in the world. The company started with three factories one in Lansingburgh, located on the corner of Second avenue and Twenty first street; the Anchor factory, at Nos. 509, 511 and 513 River street, Troy, and the factory on the corner of Fifth avenue and Broadway, Troy. One of the largest manufacturing industries in Lansingburgh is that of S. Bolton's Sons, located on the west side of Second avenue in the Fourth ward. It is known as the Eagle brewery and is one of the most important ale and porter breweries of Northern New York. The firm now consists of Samuel Bolton, jr., and Joseph Bolton, brothers. Samuel Bolton, jr., is the business head while his brother attends to the practical end of the business. The establishment has gained a high reputation and its output is enormous. Employment is given to a large number of hands. Samuel Bolton, jr., is one of the prominent citizens of the village. He is interested in the banking business and his real estate holdings are large, the firm being among the largest taxpayers of the village. The business was established in 1865 by the father of the present members of the firm, who came from England. From a small beginning it has grown to its present proportions and produces for its owners large fortunes.

Лансингбург тарихы

Риттнер, Дон. Лансингбург. Чарльстон, СК: Arcadia Publishing, 1999 жыл. Вайс, А. Дж. (Артур Джеймс). Лансингбург тарихы, 1670 жылдан 1877 жылға дейін. Трой, Нью-Йорк: Уильям Х. Янг, 1877 жыл.

Троя тарихы

Троя қаласының жарғысы және оған қатысты заңдар: 1906 жылғы заң шығару сессиясының соңында жаңартылған. [Трой] : Трой бақылаушы компаниясы, [1906] Риттнер, Дон. Трой, Н.Й.: «Жағалы қала» тарихы. Чарльстон, СК: Аркадия баспасы, 2002. Риттнер, Дон. Трой, Н.Й. Чарльстон, СК: Аркадия баспасы, 2007. Вайс, А. Дж. (Артур Джеймс). Троя қаласының тарихы: Мохеган үндістерін қуылған сәттен бастап Америка Құрама Штаттарының тәуелсіздігінің жүз жылдығына дейін, 1876 жыл. Трой, Н.Й.: Уильям Х. Янг, 1876 жыл. Вайс, Артур Джеймс. Троя және оның айналасының тарихы. Трой, Н.Й.: Эдвард Грин, 1886 жыл. Вайс, Артур Джеймс. «Трояның жүз жылы», 1789–1889 жылдар. Трой, Н.Й.: Уильям Х. Янг, 1891 жыл.