АҚШ-тағы соттан тыс жазалаулар және линчеваниелер тарихы

АҚШ-тағы линчевание: 1830-1960ж. аралығындағы этникалық азшылықтарға, әсіресе афроамерикандықтарға жасалған соттан тыс жазалаулар тарихы. Racial terror.

51 мин оқу

100%

Дереккөз: Lynching in the United States — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарында халық толқуы немесе өздігінен әрекет ететін топтар жасаған соттан тыс өлтірулер

Линч – 1830 жылдары АҚШ-тың Азамат соғысына дейінгі Оңтүстігінде басталып, 1950 және 1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысымен аяқталған соттан тыс өлтірулердің кең таралған құбылысы. Линч құрбандары әртүрлі этникалық топтардан болғанмен, шамамен 4 миллион африкалық американдық құл азат етілгеннен кейін, олар ақ түслерінің Оңтүстік штаттарының басты нысанына айналды. АҚШ-тағы линчтер 1890-1920 жылдары ең жоғары деңгейге жетті және көбінесе этникалық азшылықтарды құрбан етті. Линчтердің көп бөлігі Американың Оңтүстігінде болды, себебі афроамерикандықтардың көпшілігі сол жерде тұрды, бірақ нәсілдік жеккөруге негізделген линчтер Орта Батыс және шекаралық штаттарда да орын алды. Линчтер Америка Оңтүстігінен басталган Ұлы көші-қон (1916-1970 жж.) кезінде афроамерикандықтарды қуалай берді, сонымен қатар ақ үстемдікті күшейту және этникалық азшылықтарды қорқыту, сондай-ақ басқа да нәсілдік терроризм актілерін жүзеге асыру үшін жиі қолданылды. Линчпен өлтірілгендердің көпшілігі кісі өлтіру немесе кісі өлтіруге талпыну айыбымен айдалып, сотталды. Зорлау, зорлауға талпыну немесе жыныстық шабуылдың басқа да түрлері екінші ең көп таралған айыптама болды; мұндай айыптамалар көбінесе афроамерикандықтарды линчтеу үшін сылтау ретінде пайдаланылды, олар Джим Кроу дәуірінің әдептемелерін бұзды немесе ақтармен экономикалық бәсекелестікке түсті. Бір зерттеуде "1883 жылдан 1941 жылға дейін линчпен өлтірілгендердің жалпы саны 4467 адамды құрады. Олардың 4027-сі ер адамдар, 99-ы әйелдер, ал 341-інің жынысы белгісіз (бірақ көбінесе ер адамдар); 3265-і қара нәсілді, 1082-сі ақ нәсілді, 71-і мексикалық немесе мексикалық текті, 38-і американдық үндістер, 10-ы қытайлықтар, ал 1-і жапондықтар" болды. АҚШ-та линчтердің тек асылу түрінде болатыны туралы кең таралған пікір бар, себебі орынның көпшілікқа көрінуі фотографтарға құрбандарды суретке түсіруді жеңілдетті. Кейбір линчтер кәсіби фотографтармен суретке түсіріліп, содан кейін суреттер пошта карточкалары ретінде сатылды, олар АҚШ-тың кейбір аймақтарында танымал сувенирлерге айналды. Линч құрбандары түрлі жолдармен де өлтірілді: оқтап өлтіру, тірідей өртеу, көпірден лақтыру, машинаның артынан сүйреп апару және т.б. Кейде құрбандардың дене мүшелері алынып, сувенир ретінде сатылды. Линчтер әрқашан өліммен аяқталмайтын; "қорқыту" линчтері, яғни ақпаратты жасыру күдігі бар адамның мойнына арқан байлау, кейде адамдарды "мойынсұнуға" мәжбүрлеу үшін қолданылды. Линч жасаған топтардың мөлшері бірнеше адамнан мыңдаған адамға дейін жететін. Азамат соғысынан кейін линчтер үнемі өсіп, 1892 жылы ең жоғары деңгейге жетті. Линчтер 1900-жылдардың басында кең таралды, сонымен қатар Екінші Ку-Клукс-Кланның пайда болуымен күшейді. Ұлы депрессия кезінде линчтер едәуір азайды. 1955 жылы 14 жасар афроамерикандық бала Эммет Тиллдің линчпен өлтірілуі азаматтық құқықтар қозғалысын күшейтті және соңғы классикалық линч (Tuskegee институтының мәліметтері бойынша) деп танылды. Линч жасағандардың басым көпшілігі әділет алдында жауап берген жоқ. Ақ үстемдік және толық ақтардан құралған қазылар алқасы қылмыскерлердің, тіпті сотталған жағдайда да, кінәлі деп табылмайтынын қамтамасыз етті. Линчке қарсы науқандар 20 ғасырдың басында күш алды, оны NAACP сияқты ұйымдар қолдады. Азамат соғысы мен Азаматтық құқықтар қозғалысы аралығында Конгресске 200-ге жуық линчке қарсы заң жобасы енгізілді, бірақ олардың ешқайсысы қабылданбады. Соңында, 2022 жылы, Эммет Тиллдің өлтірілуінен және линч дәуірінің аяқталуынан 67 жыл өткен соң, АҚШ Конгресі линчке қарсы заңды қабылдады, ол Эммет Тиллдің линчке қарсы заңы деп аталды.

Lynching was the widespread occurrence of extrajudicial killings which began in the United States' pre–Civil War South in the 1830s and ended during the civil rights movement in the 1950s and 1960s. Although the victims of lynchings were members of various ethnicities, after roughly 4 million enslaved African Americans were emancipated, they became the primary targets of white Southerners. Lynchings in the U. S. reached their height from the 1890s to the 1920s, and they primarily victimized ethnic minorities. Most of the lynchings occurred in the American South, as the majority of African Americans lived there, but racially motivated lynchings also occurred in the Midwest and border states. Lynchings followed African Americans with the Great Migration (c. 1916–1970) out of the American South, and were often perpetrated to enforce white supremacy and intimidate ethnic minorities along with other acts of racial terrorism. A significant number of lynching victims were accused of murder or attempted murder. Rape, attempted rape, or other forms of sexual assault were the second most common accusation; these accusations were often used as a pretext for lynching African Americans who were accused of violating Jim Crow era etiquette or engaged in economic competition with Whites. One study found that there were "4,467 total victims of lynching from 1883 to 1941. Of these victims, 4,027 were men, 99 were women, and 341 were of unidentified gender (although likely male); 3,265 were Black, 1,082 were white, 71 were Mexican or of Mexican descent, 38 were American Indian, 10 were Chinese, and 1 was Japanese." A common perception of lynchings in the U. S. is that they were only hangings, due to the public visibility of the location, which made it easier for photographers to photograph the victims. Some lynchings were professionally photographed and then the photos were sold as postcards, which became popular souvenirs in parts of the United States. Lynching victims were also killed in a variety of other ways: being shot, burned alive, thrown off a bridge, dragged behind a car, etc. Occasionally, the body parts of the victims were removed and sold as souvenirs. Lynchings were not always fatal; "mock" lynchings, which involved putting a rope around the neck of someone who was suspected of concealing information, was sometimes used to compel people to make "confessions". Lynch mobs varied in size from just a few to thousands. Lynching steadily increased after the Civil War, peaking in 1892. Lynchings remained common into the early 1900s, accelerating with the emergence of the Second Ku Klux Klan. Lynchings declined considerably by the time of the Great Depression. The 1955 lynching of Emmett Till, a 14 year old African American boy, galvanized the civil rights movement and marked the last classical lynching (as recorded by the Tuskegee Institute). The overwhelming majority of lynching perpetrators never faced justice. White supremacy and all white juries ensured that perpetrators, even if tried, would not be convicted. Campaigns against lynching picked up steam in the early 20th century, championed by groups such as the NAACP. Some 200 anti lynching bills were introduced in Congress between the end of the Civil War and the Civil Rights movement, but none passed. Finally, in 2022, 67 years after Emmett Till's killing and the end of the lynching era, the United States Congress passed anti lynching legislation in the form of the Emmett Till Antilynching Act.

Өмірбаян

Ұжымдық зорлық-зомбылық ерте Америка құқықтық жүйесінің жақсы таныс аспектісі болды, отарлық Америкадағы топтық зорлық-зомбылық көбінесе зиян келтіру ниеті мен нәтижесінде өлімге алып келмейтін. 17 ғасырда, Ұлыбритания аралдарындағы Үш патшалық соғыстары мен Америка колонияларындағы тұрақсыз әлеуметтік және саяси жағдайлар аясында, линчелеулер билік органдарына сенімсіздік сезімі туған кезде "халық әділетінің" жиі кездесетін түріне айналды. Америка Құрама Штаттарында Азамат соғысынан кейінгі онжылдықтарда афроамерикандықтар нәсілдік линчелеулердің басты құрбандары болды, бірақ Американың оңтүстік-батысында мексикалық американдықтар да линчелеулердің нысаны болды. 1835 жылы Сент-Луисте тіркелген алғашқы линчелеу кезінде Макинтош есімді қара нәсілді адам (түрмеге апарылғанда округ шерифінің орынбасарын өлтірген) ұсталды, ағашқа байланды және қала орталығындағы қиылыста 1000-нан астам адамның көзінше өртеліп өлтірілді. Тарихшы Майкл Пфайфердің сөзіне göre, Азамат соғысынан кейінгі Америкадағы линчелеулердің кең таралғандығы АҚШ сот жүйесінің "заңды процесіне" деген сенімсіздікті көрсетеді. Ол 20 ғасырдың басында линчелеулердің азаюын "қазіргі заманғы өлім жазасының пайда болуымен" байланыстырады және "заң шығарушылар халық зорлық-зомбылығына балама ретінде алаңдаушылықтан туындап, өлім жазасын жаңартты" деп мәлімдейді. Пфайфер сондай-ақ "20 ғасырдағы және одан кейінгі қалалық полиция күштерінің нәсілдік радикализмі" линчелеулердің белгілеріне ие екенін айтады.

Құлдықтан бүгінгі күнге дейінгі сабақтастық сызықтары

Линчтеудің басты себебі, әсіресе Оңтүстікте, ақ қоғамның құл азат етілгеннен кейін ақ нәсілділердің үстемдігін сақтап қалуға жасаған күш-жігері болды. Линчтеулер, бастапқыда әдет-ғұрыптарды бұзғаны үшін салдарға жеткізілді, кейіннен Jim Crow заңдары ретінде бекітілді, олар ақ және қара нәсілдердің бөлінуін және қараларға екінші дәрежелі мәртебе беруді талап етті. 2017 жылғы зерттеу нәтижесінде, нәсілдік бөлініс күшті аудандарда ақ нәсілділердің линчтеу жасауына бейімділігі жоғары екені анықталды. Линчтеулер Jim Crow кезеңінде құрылған жаңа әлеуметтік тәртіптің маңыздылығын көрсетті; ақ адамдар бірігіп әрекет ете отырып, осы топтық зорлық-зомбылық арқылы ұжымдық бірлігін нығайтып, қаралардың теңсіз мәртебесін күшейтті. Линчтеулер сонымен қатар (ішінара) сайлаушылардың құқығын шектеу құралы ретінде де қолданылды. 2019 жылғы зерттеу көрсеткендей, линчтеулер сайлауға жақын уақытта, әсіресе Демократиялық партия қиындықтарға тап болған аймақтарда жиірек орын алды. Тарихшы Тай Сейдуэлің айтуынша, "расалық бақылауды тиімді қамтамасыз ету" үшін қолданылған линчтеу құралы өлім жазасымен алмастырылды. Тарихшы Майкл Пфайфердің пікірінше, "ХХ ғасырдағы және одан кейінгі қалалық полиция күштерінің нәсілдік дискриминациялық әрекеттері" линчтеулерге тән ерекшеліктерді көрсетеді.

Статистика

Линчпен өлтірулер туралы статистика дәстүрлі түрде үш негізгі дереккөзден алынған, бірақ ешқайсысы АҚШ-тағы линчтердің барлық тарихи кезеңін қамтымайды. 1882 жылға дейін ұлттық деңгейде заманауи статистика жинақталған жоқ. 1882 жылы «Чикаго трибьюн» газеті ел бойынша линчтер туралы жүйелі түрде мәліметтер жариялауды бастады. 1908 жылы Тускиги институты газеттердегі хабарламалар негізінде Монро Уорк басшылығымен линчтер туралы есептерді жүйелі түрде жинауды бастады. Монро Уорк өзінің алғашқы тәуелсіз есептемелерін 1910 жылы жариялады, бірақ оның есебі де 1882 жылға дейін соққан. Соңында, 1912 жылы Ұлттық түсті адамдардың прогресін қамтамасыз ету қауымдастығы линчтердің тәуелсіз тізімін жасауға кірісті. Әр дереккөзден алынған линчтердің саны сәл өзгеше, кейбір тарихшылар Тускиги институтының сандарын «сақтықпен» бағалайды. Сандардың айырмашылығы дереккөздерге сілтеме жасауға, олар қарастырған жылдарға және олардың нақты оқиғаларға берген анықтамаларына байланысты. Тускиги институты 1882 мен 1968 жылдар аралығында 3446 қара нәсілді және 1297 ақ нәсілді адамды линчтегенін тіркеген. Ең көп жағдайлар 1890 жылдары, Оңтүстікте экономикалық қиындықтар мен қара нәсілділерге қарсы саяси қысым күшейген кезде тіркелді. 2017 жылы Equal Justice Initiative жариялаған алты жылдық зерттеуде 1877 мен 1950 жылдар аралығында Оңтүстік штаттарында «расистік террорлық линчтердің» құрбаны болған 4084 қара нәсілді ер, әйел және бала болды, ал басқа штаттарда 300 адам қаза тапты. Осы кезеңде Миссисипиде 654 линч орын алды, бұл барлық Оңтүстік штаттарындағы ең көп көрсеткіш. Тускиги институтының деректері 1882 жылдан бері барлық штаттар бойынша осы қылмыс туралы статистика мен жазбалардың ең толық көзі болып табылады, бірақ қазіргі зерттеулер нақты штаттарға бағытталған зерттеулерде жаңа оқиғаларды анықтады. Штаттар арасында және ішінде линчтердің деңгейінде өлшенетін айырмашылықтар болды. + 3.8 кесте: 1882-1930 жылдар аралығындағы 100 000 қара нәсілді адамға шаққандағы линч құрбандарының саны, штат бойынша (Тольнай мен Бек, 1995, 38-бет, «Зорлық-зомбылық фестивалі: Оңтүстік линчтерін талдау») Штат 100 000 адамға шаққандағы құрбандар саны Миссисипи 52,8 Джорджия 41,8 Луизиана 43,7 Алабама 32,4 Оңтүстік Каролина 18,8 Флорида 79,8 Теннесси 38,4 Арканзас 42,6 Кентукки 45,7 Солтүстік Каролина 11,0 Тускиги институтының мәліметтері бойынша, линч құрбандарының 38%-ы кісі өлтіру, 16%-ы зорлау, 7%-ы зорлауға талпыныс, 6%-ы қасақана шабуыл, 7%-ы ұрлық, 2%-ы ақ нәсілділерді қорлау, ал 24%-ы түрлі қылмыстар немесе қылмыссыздық үшін айыпталған. Сондай-ақ, 1882 мен 1903 жылдар аралығында 125 қара нәсілді адамдар қара нәсілділердің қолынан қаза тапты, ал төрт жағдайда қара нәсілділер ақ нәсілділерді өлтірген. Қара нәсілділердің қара нәсілділерге қарсы линчтеу көрсеткіші жалпы линчтермен салыстырғанда ұқсас үлгіде өсті және төмендеді. Сонымен қатар, 1930 жылға дейін Оңтүстікте ақ нәсілділердің арасында 200-ден астам линч оқиғасы тіркелді.

Statistics for lynchings have traditionally come from three sources primarily, none of which covered the entire historical time period of lynching in the United States. Before 1882, no contemporaneous statistics were assembled on a national level. In 1882, the Chicago Tribune began to systematically tabulate lynchings nationally. In 1908, the Tuskegee Institute began a systematic collection of lynching reports under the direction of Monroe Work at its Department of Records, drawn primarily from newspaper reports. Monroe Work published his first independent tabulations in 1910, although his report also went back to the starting year 1882. Finally, in 1912, the National Association for the Advancement of Colored People started an independent record of lynchings. The numbers of lynchings from each source vary slightly, with the Tuskegee Institute's figures being considered "conservative" by some historians. Based on the source, the numbers vary depending on the sources which are cited, the years which are considered by those sources, and the definitions which are given to specific incidents by those sources. The Tuskegee Institute has recorded the lynchings of 3,446 Blacks and the lynchings of 1,297 Whites, all of which occurred between 1882 and 1968, with the peak occurring in the 1890s, at a time of economic stress in the South and increasing political suppression of Blacks. A six year study published in 2017 by the Equal Justice Initiative found that 4,084 Black men, women, and children fell victim to "racial terror lynchings" in twelve Southern states between 1877 and 1950, besides 300 that took place in other states. During this period, Mississippi's 654 lynchings led the lynchings which occurred in all of the Southern states. The records of Tuskegee Institute remain the single most complete source of statistics and records on this crime since 1882 for all states, although modern research has illuminated new incidents in studies focused on specific states in isolation. There were measurable variations in lynching rates between and within states. + Table 3.8: Black victims of lynchings per 100,000 blacks, by state, 1882 1930 (from A festival of violence : an analysis of Southern lynchings, 1882 1930 by Tolnay & Beck, 1995, pg. 38) State No. of victims per 100,000 Mississippi 52.8 Georgia 41.8 Louisiana 43.7 Alabama 32.4 South Carolina 18.8 Florida 79.8 Tennessee 38.4 Arkansas 42.6 Kentucky 45.7 North Carolina 11.0

According to the Tuskegee Institute, 38% of victims of lynching were accused of murder, 16% of rape, 7% for attempted rape, 6% were accused of felonious assault, 7% for theft, 2% for insult to white people, and 24% were accused of miscellaneous offenses or no offense. There were also Black on Black lynchings, with 125 recorded between 1882 and 1903, and there were four incidences of Whites being killed by Black mobs. The rate of Black on Black lynchings rose and fell in similar pattern of overall lynchings. There were also over 200 cases of white on white lynchings in the South before 1930.

Қайта құру (18651877)

Америкада Азамат соғысынан кейін оңтүстік ақ адамдары өздерінің үстемдігін сақтап қалу үшін күресті. Ку-клукс-клан (ККК) сияқты жасырын, террористік топтар босатылғандарды сайлауға қатысудан, жұмыс істеуден және білім алудан тайдыру үшін соттан тыс шабуылдар мен кісі өлтірулер ұйымдастырды. Олар кейде солтүстік тұрғындарына, мұғалімдерге және Бостандық алушылар бюросының агенттеріне де шабуыл жасады. Сайлау науқаны кезіндегі заңсыз зорлық-зомбылық эпидемиялық деңгейге жетті, бұл тарихшы Уильям Гиллеттке оны «партизандық соғыс» деп атауға себеп болды. Линчшілер кейде құрбандарын өлтірді, ал кейде оларды бұрынғы құл екендерін еске сақтау үшін қамшылап немесе физикалық зорлық көрсетті. Көбінесе афроамерикалықтардың үйлеріне түнде шабуыл жасалып, қару-жарақтары тәркіленді. Босатылғандар мен олардың одақтастарын дауыс беруден және қару ұстаудан тыю үшін линчтеу – бұл бұрынғы әлеуметтік үстемдік жүйесін және 1868 және 1870 жылдардағы 14-ші және 15-ші түзетулермен жарамсыз деп танылған «Қара кодекстерді» күштеуге тырысудың заңнан тыс жолы болды. Журналист, педагог және азаматтық құқық қорғаушы Ида Б. Уэллс 1892 жылы жариялаған «Оңтүстік қорқынышы: Линч заңының барлық түрлері» атты кітапшасында: «Афроамерикалық адамға шабуыл жасағанда, ол тек қару алып, өзін-өзі қорғағанда ғана қашып құтыла алды» деді. 2022 жылдың тамызында Клемсон университетінің зерттеушілері жариялаған зерттеуде «қаралардың қаруға қолжетімділігі артқан сайын, қаралардың линчтелу көрсеткіші төмендеді» делінген. 1870-ші жылдардың ортасынан бастап, Оңтүстіктегі көтерілісші жарымәскери топтар қаралардың дауыс беруін тоқтатып, республикашыларды биліктен ығыстыруға тырысқан кезде зорлық-зомбылық күшейді. Луизиана, Каролина және Флоридада Демократиялық партия, әсіресе «Ақ Камелия», «Ақ Лига» және «Қызыл көйлектер» сияқты жарымәскери «Ақ сызық» топтарына сүйенді. Миссисипи мен Каролинада «Қызыл көйлектердің» жарымәскери бөлімдері ашық зорлық-зомбылық көрсетіп, сайлауды бұзды. Луизианада Ақ Лиганың көптеген бөлімшелері болды; олар Демократиялық партияның қаралардың дауыс беруін тоқтату мақсатын жүзеге асырды. Гранттың Огайоны республикашылардың қатарында ұстауға тырысуы және оның бас прокурорының маневрлері Миссисипи губернаторына федералды әскерлермен көмектесуден бас тартуға әкелді. Террорлық кампания сәтті болды. Мысалы, Миссисипи штатының Язу округінде 12 000 афроамерикалық тұрғыны бар болса, 1874 жылы республикашылдарға барлығы жеті дауыс берілді. 1875 жылы демократиялық партия Миссисипи штатының заң шығарушы органында билікке келді.

After the American Civil War, southern Whites struggled to maintain their dominance. Secret vigilante and terrorist groups such as the Ku Klux Klan (KKK) instigated extrajudicial assaults and killings in order to discourage freedmen from voting, working, and getting educated. They also sometimes attacked Northerners, teachers, and agents of the Freedmen's Bureau. The magnitude of the extralegal violence which occurred during election campaigns reached epidemic proportions, leading the historian William Gillette to label it "guerrilla warfare",

The lynchers sometimes murdered their victims, but sometimes whipped or physically assaulted them to remind them of their former status as slaves. Often night time raids of African American homes were made in order to confiscate firearms. Lynchings to prevent freedmen and their allies from voting and bearing arms were extralegal ways of trying to enforce the previous system of social dominance and the Black Codes, which had been invalidated by the 14th and 15th Amendments in 1868 and 1870. Journalist, educator, and civil rights leader, Ida B. Wells commented in an 1892 pamphlet she published called Southern Horrors: Lynch Law in All Its Phases that, "The only times an Afro American who was assaulted got away has been when he had a gun and used it in self defense." A study published in August 2022 by researchers from Clemson University has stated that, " rates of Black lynching decreased with greater Black firearm access "

From the mid 1870s onward, violence rose as insurgent paramilitary groups in the Deep South worked to suppress Black voting and turn Republicans out of office. In Louisiana, the Carolinas, and Florida especially, the Democratic Party relied on paramilitary "White Line" groups, such as the White Camelia, White League and Red Shirts to terrorize, intimidate and assassinate African American and white Republicans in an organized drive to regain power. In Mississippi and the Carolinas, paramilitary chapters of Red Shirts conducted overt violence and disruption of elections. In Louisiana, the White League had numerous chapters; they carried out goals of the Democratic Party to suppress Black voting. Grant's desire to keep Ohio in the Republican aisle and his attorney general's maneuvers led to a failure to support the Mississippi governor with Federal troops. The campaign of terror worked. In Yazoo County, Mississippi, for instance, with an African American population of 12,000, only seven votes were cast for Republicans in 1874. In 1875, Democrats swept into power in the Mississippi state legislature.

Джим Кроу дәуірі

Африкалық американдықтарға, әсіресе Оңтүстікте, линчпен шабуылдар Реконструкциядан кейін күрт артты. Линчтеудің ең жоғарғы шегі 1892 жылы болды, содан кейін Оңтүстік Ақ демократтар штат заң шығарушы органдарын қайта бақылауға алды. Көптеген оқиғалар экономикалық қиындықтар мен бәсекелестікке байланысты болды. 20 ғасырдың басында Оңтүстік штаттары жаңа конституцияларды немесе заңдарды қабылдады, олар қара нәсілділерді және кедей ақ нәсілділерді сайлау құқығынан айырды, қоғамдық мекемелерді нәсіл бойынша бөліп, қара нәсілділерді Жим Кроу заңдары арқылы жалпы қоғамдық өмірден және мекемелерден оқшаулады. Оңтүстіктегі линчтеудің деңгейі экономикалық қиындықтармен байланысты, бірақ бұл байланыстың себеп-салдар сипаты нақты емес. Мақта бағасының төмендеуі, инфляция және экономикалық стресс линчтеудің жиілігімен байланысты. Тюскеги институтының мәліметінше, 1900 жылдан 1931 жылға дейін линчтеулер бойынша елде жетекшілікке ие болған Грузияда 302 оқиға тіркелді. Алайда, 1900 жылдан 1930 жылға дейін Флорида адам басына шаққандағы линчтеулер саны бойынша елде жетекшілікке ие болды. Көптеген аймақтарда жер иелері мен жалға алушылардың есеп айырысу уақыты келгенде линчтеулердің саны көбейді. Линчтеудің жиілігі нашар экономика мен мақта бағасының төмендеуі кезінде өсті, бұл әлеуметтік шиеленістерден гөрі, төменгі тапқа қарсы бұқаралық әрекеттерге түрткі болғанын көрсетті. Зерттеушілер линчтеудің себептерін анықтау үшін әртүрлі модельдерді зерттеді. 1889-1931 жылдар аралығында Оңтүстік округтеріндегі қара нәсілділердің линчтеу деңгейін зерттеу, қара нәсілділердің Түстіктің терең бөліктерінде шоғырлануымен байланысты болды: қара нәсілділер шоғырланған жерлерде линчтеу деңгейі жоғары болды. Мұндай аймақтарда әлеуметтік-экономикалық жағдайлардың ерекше жиынтығы болды, олардың көпшілігі мақта өсіруге байланысты. Полиция қызметкерінің қызын өлтірді деген айыппен айыпталған афроамерикалық жұмысшы Генри Смит, оған жасалған шабуылдың қатыгездігі және жиналған көпшілікке байланысты белгілі линч құрбаны болды. Смит сотта сотталған жоқ. Линчтеуден кейін көптеген адамдар оның артынан ерді, сол кездегі көпшілік өлім жазасын орындау салтындай болды. Генри Смит ағаш платформаға байланды, 50 минут бойы қызыл ыстық темірлермен азапталды және 10 000-нан астам көрермендердің ықыласымен тірідей өртеді. Линч-тобына қатысқандардың бір пайызынан да азы жергілікті соттарда сотталды және олар сирек қудаланды немесе сотқа тартылды. 19 ғасырдың соңында АҚШ-тың Оңтүстігіндегі сот алқаларының құрамында тек ақ нәсілділер болды, өйткені афроамерикалықтар сайлау құқығынан айырылған және тек тіркелген сайлаушылар ғана қазылар алқасында қызмет ете алды. Көп жағдайда сот алқалары тергеуден кейін мәселені шешпейтін. Мұндай оқиғалар Солтүстікте де болды. 1892 жылы Нью-Йорк штатының Порт-Джервис қаласындағы полицей, ақ нәсілді әйелді зорлады деген жалған айыппен қара нәсілді адамды линчтен тоқтатуға тырысты. Бұқаралық наразылықпен офицердің мойнына арқан салынып, оны қорқытуға тырысты, содан кейін екінші адамды өлтірді. Тергеу кезінде офицер линчке қатысқан сегіз адамды, соның ішінде бұрынғы полиция бастығын анықтады, бірақ сот алқасы қылмысты "белгісіз адам немесе адамдар" жасады деп шешті. 1920 жылдың 15 маусымында Миннесота штатының Дулут қаласында ақ нәсілді әйелді зорлады деген айыппен айыпталған үш жас афроамерикалық цирк қызметкері линчпен өлтірілді және үлкен сот отырысын күтіп отырды. Кейіннен дәрігердің тексеруі зорлау немесе шабуылдың ешқандай белгісін көрсетпеді. Бұл оқиғаның себебі мен әрекеттері "қауымдық полициялау" моделіне сәйкес келді. 1903 жылы Сент-Луис Пост Диспетч газеті жаңа, танымал балалар ойыны туралы хабарлады: "Линч ойыны". "Қиялдан жасалған қала әкімі қиялданған бұқараға зиян келтірмеуді бұйырады, содан кейін қиялданған асылу болады. От реалистік көрініс береді". "Бейсболды ығыстырды", - делінген хабарламада, және егер бұл жалғаса берсе, "футболдың беделін жоғалтуы мүмкін".

Lynching attacks on African Americans, especially in the South, increased dramatically in the aftermath of Reconstruction. The peak of lynchings occurred in 1892, after White Southern Democrats had regained control of state legislatures. Many incidents were related to economic troubles and competition. At the turn of the 20th century, southern states passed new constitutions or legislation which effectively disenfranchised most Black people and many Poor Whites, established segregation of public facilities by race, and separated Black people from common public life and facilities through Jim Crow laws. The rate of lynchings in the South has been strongly associated with economic strains, although the causal nature of this link is unclear. Low cotton prices, inflation, and economic stress are associated with higher frequencies of lynching. Georgia led the nation in lynchings from 1900 to 1931, with 302 incidents, according to The Tuskegee Institute. However, Florida led the nation in lynchings per capita from 1900 to 1930. Lynchings peaked in many areas when it was time for landowners to settle accounts with sharecroppers. The frequency of lynchings rose during years of poor economy and low prices for cotton, demonstrating that more than social tensions generated the catalysts for mob action against the underclass. Researchers have studied various models to determine what motivated lynchings. One study of lynching rates of Blacks in Southern counties between 1889 and 1931 found a relation to the concentration of Blacks in parts of the Deep South: where the Black population was concentrated, lynching rates were higher. Such areas also had a particular mix of socioeconomic conditions, with a high dependence on cotton cultivation. Henry Smith, an African American handyman accused of murdering a policeman's daughter, was a noted lynching victim because of the ferocity of the attack against him and the huge crowd that gathered. Smith was not tried in a court of law. A large crowd followed the lynching, as was common then in the style of public executions. Henry Smith was fastened to a wooden platform, tortured for 50 minutes by red hot iron brands, and burned alive while more than 10,000 spectators cheered. Fewer than one percent of lynch mob participants were ever convicted by local courts and they were seldom prosecuted or brought to trial. By the late 19th century, trial juries in most of the southern United States were all white because African Americans had been disenfranchised, and only registered voters could serve as jurors. Often juries never let the matter go past the inquest. Such cases happened in the North as well. In 1892, a police officer in Port Jervis, New York, tried to stop the lynching of a Black man who had been wrongfully accused of assaulting a white woman. The mob responded by putting the noose around the officer's neck as a way of scaring him, and completed killing the other man. Although at the inquest the officer identified eight people who had participated in the lynching, including the former chief of police, the jury determined that the murder had been carried out "by person or persons unknown". In Duluth, Minnesota, on June 15, 1920, three young African American traveling circus workers were lynched after having been accused of having raped a white woman and were jailed pending a grand jury hearing. A physician's subsequent examination of the woman found no evidence of rape or assault. The alleged motive and action by a mob were consistent with the "community policing" model. In 1903, the St. Louis Post Dispatch reported a new, popular make believe children's game: "The Game of Lynching". "Imaginary mayor gives order not to harm imaginary mob, and an imaginary hanging follows. Fire contributes realistic touch." "It has crowded out baseball", and if it continues, "may deprive of some of its prestige the game of football".

Жаңа Ку-клукс-клан

Д. В. Гриффиттің 1915 жылғы «Ұлт тууы» фильмі түпнұсқалық Ку-клукс-кланды оңтүстік ақ әйелдерді Реконструкция кезінде қорғаған ретінде дәріптеді, ол Дуннинг мектебінің тарихқа берген түсіндірмесіне сәйкес, зорлық-зомбылық пен жемқорлыққа толы кезең ретінде бейнеленді. Фильм үлкен дау тудырды. Ол бүкіл ел бойынша ақ адамдардың арасында танымал болды, бірақ қара белсенділер, NAACP және басқа да азаматтық құқықтар ұйымдары оған қарсылық білдірді. 1915 жылғы 25 қарашада Уильям Джей Симмонс басқаруымен ер адамдар тобы Стоун-Маунтиннің үстінде айқышқа от қойып, Ку-клукс-кланды қайта жандандырды. Шараға 15 негізгі мүше және түпнұсқалық кланның бірнеше ескірген бұрынғы мүшелері қатысты. Кланның және линчелеуді қолдануын Джон Тротуд Мур сияқты кейбір мемлекеттік шенеуніктер қолдады, ол 1919 жылдан 1929 жылға дейін Теннесси штатының кітапханашысы және мұрағатшысы болды. Мур «Оңтүстікте линчелеуді ең жақтағандардың біріне» айналды. 1921 жылы Тулсадағы нәсілдік қақтығысқа байланысты Гринвуд ауданы, онда басымдықпен қара нәсілділер тұрды, толығымен қиратылды. NAACP «Ұлт тууы» фильміне қарсы бүкіл ел бойынша қарсылық акциясын және халыққа білім беру жұмыстарын жүргізді. Нәтижесінде, кейбір қала әкімдіктері фильмнің көрсетілуіне тыйым салды. Сонымен қатар, NAACP фильмнің өндірісін жариялады және 1919 жылы шыққан «Жыныс тууы» және «Біздің қақпаларымызда» атты афроамерикандық режиссерлер түсірген фильмдерге көрермендер табуға көмектесті, бұл фильмдер қара нәсілділердің бейнесін жағымды жағынан көрсетті.

Ұлы депрессия кезінде және одан кейін

1930 жылдары линчтеу жиілігі азайды, бірақ Ұлы депрессия кезінде 1930 жылы қайта өсті. Мысалы, Солтүстік Техас және Оклахома штатының оңтүстігінде ғана бір ай ішінде төрт адам жеке-жеке оқиғаларда линчпен өлтірілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін линчтеулердің саны тағы да артты, себебі соғыстан оралған ардагерлерге байланысты жағдай шиеленісті болды. Ақ нәсілді адамдар соғыстан оралған қара нәсілді ардагерлерге ақ үстемдігін қайта орнатуға тырысты. Соңғы құжатталған жаппай линч 1946 жылы Джорджия штатының Уолтон округінде болды, онда жергілікті ақ землевластанушылар екі соғыс ардагері мен олардың әйелдерін өлтірді. Кеңес баспасөз құралдары АҚШ-тағы нәсілдік дискриминацияны жиі жариялап отырды. Американың Кеңес Одағындағы адам құқықтарын бұзуын сынға алғанын екіжүзділік деп есептеген кеңестік жақ "Сендер негрлерді дарға асып жатырсыңдар" деп жауап берді. 2001 жылғы "Қыр соғысы және азаматтық құқықтар: нәсіл және американдық демократияның имиджі" атты еңбегінде тарихшы Мэри Л. Дудзяк кеңестік коммунистердің Америка Құрама Штаттарындағы нәсілдік дискриминация мен зорлық-зомбылықты сынауы федералды үкіметті азаматтық құқықтар заңнамасын қолдауға ықпал еткенін жазды. Көптеген линчтеулер 1960 жылдары тоқтады. Дегенмен, 2021 жылы АҚШ-та расистік линчтеулер әлі де орын алып жатыр деген мәлімдемелер пайда болды, олар өз-өзіне қол жұмсау ретінде жасырынып отыр.

Миссисипи дельтасы аймағында

1800 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында Миссисипи дельтасында шекаралық әсер мен афроамерикандықтарды басуға бағытталған іс-әрекеттер байқалды. Азамат соғысынан кейін дельтаның 90% әлі де дамытылмаған еді. Ақтар мен қаралар осы аймаққа шалғайда жер сатып алу мүмкіндігі үшін көшіп келді. Бұл – орманды, жылдар бойы жолдары жоқ, жабайы дала болды. 20 ғасырдың басына дейін линчелеулер көбінесе шекаралық әділет түрінде жүзеге асырылып, көшпенді жұмысшыларға да, тұрғындарға да бағытталды. Плантаторлар мыңдаған жұмысшыларды ағаш кесуге және бөгеттерде жұмыс істеуге шақыртты. Дельта аймағының халқының 12 пайыздан астамын ақтар құраса, линчелеу құрбандарының шамамен 17 пайызын олар құрады. Осы аймақта олардың линчелену деңгейі халық арасындағы үлесінен 35%-ға артық болды, негізінен мүлікке қарсы қылмыс (көбінесе ұрлық) жасады деген айыппен. Керісінше, Дельтада қаралардың линчелену деңгейі халық арасындағы үлесінен төмен болды. Бұл Оңтүстіктің қалған бөлігінен ерекшеленді, онда қаралар линчелеу құрбандарының көп бөлігін құрады. Дельтада олар көбінесе кісі өлтіру немесе кісі өлтіруге талпынуда айыпталып, жағдайлардың жартысында, ал 15 пайызы зорлауда айыпталды, яғни қалған 15 пайызы зорлау мен кісі өлтірудің, немесе зорлау мен кісі өлтіруге талпынудың комбинациясы үшін айыпталды. Линчелеулерде айқын маусымдық үлгі байқалды, ең қауіпті айлар – суық айлар. Белгілідей, 1880 және 1890 жылдары мақта бағасы төмендеп, экономикалық қысым артты. "Қыркүйектен желтоқсанға дейін мақта жиналды, қарыздар анықталды және пайда (немесе зиян) есептелді. Ескі келісімдерді аяқтау немесе жаңа шарттарды талқылау кезінде [жер иелері мен жалдамалы жұмысшылар] осы айларда жиі қақтығысқа келіп, кейде төбелес тудыратын". Қыс айларында кісі өлтіру линчелеудің басты себебі ретінде жиі айтылды. 1901 жылдан кейін экономикалық жағдай өзгергенде және Дельтада көбірек қаралар жалға алушылар мен бөліскен жерді өңдеушілерге айналғанда, көбінесе тек афроамерикандықтар линчеленді. 1901 жылдан 1908 жылға дейін афроамерикандықтар сайлау құқығынан айырылғаннан кейін жиілік артты. "20 ғасырда Дельтадағы өздігінен әрекет етушілік ақ үстемдікпен тығыз байланысты болды".

The late 1800s and early 1900s in the Mississippi Delta showed both frontier influence and actions directed at repressing African Americans. After the Civil War, 90% of the Delta was still undeveloped. Both Whites and Blacks migrated there for a chance to buy land in the backcountry. It was frontier wilderness, heavily forested and without roads for years. Before the start of the 20th century, lynchings often took the form of frontier justice directed at transient workers as well as residents. Thousands of workers were brought in by planters to do lumbering and work on levees. Whites accounted for just over 12 percent of the Delta region's population, but made up nearly 17 percent of lynching victims. So, in this region, they were lynched at a rate that was over 35 percent higher than their proportion in the population, primarily due to being accused of crimes against property (chiefly theft). Conversely, Blacks were lynched at a rate, in the Delta, lesser than their proportion of the population. This was unlike the rest of the South, where Blacks comprised the majority of lynching victims. In the Delta, they were most often accused of murder or attempted murder, in half the cases, and 15 percent of the time, they were accused of rape, meaning that another 15 percent of the time they were accused of a combination of rape and murder, or rape and attempted murder. A clear seasonal pattern to lynchings existed with colder months being the deadliest. As noted, cotton prices fell during the 1880s and 1890s, increasing economic pressures. "From September through December, the cotton was picked, debts were revealed, and profits (or losses) realized Whether concluding old contracts or discussing new arrangements, [landlords and tenants] frequently came into conflict in these months and sometimes fell to blows." During the winter, murder was most cited as a cause for lynching. After 1901, as economics shifted and more Blacks became renters and sharecroppers in the Delta, with few exceptions, only African Americans were lynched. The frequency increased from 1901 to 1908 after African Americans were disfranchised. "In the twentieth century Delta vigilantism finally became predictably joined to white supremacy."

Басқа ұлт өкілдері

Тускеги институтының мәліметінше, 1882-1968 жылдар аралығында линчпен өлтірілген 4743 адамның 1297-сі «ақ» деп тіркелген. Ең толық деректерді сақтаған Тускеги институты құрбандарды «негр», «ақ», «қытай» және кейде «мексикалық» немесе «үнді» деп тіркеді, бірақ оларды жариялаған статистикада қара және ақ деп екі категорияға біріктірді. Мексикалықтар, қытайлар және американдық индейлер линч құрбандары ретінде ақ деп есептелді. Батыста қытайлар, американдық индейлер, мексикалықтар және басқа да азшылықтар да линч құрбаны болды. Мексикалықтар мен мексикалық-американдықтарды Оңтүстік-Батыста линчтеу, АҚШ тарихында ұзақ уақыт бойы назардан тыс қалды, көбінесе назар Оңтүстікте афроамерикандықтарға қатысты жағдайларға аударылды. Қазіргі зерттеушілердің бағалауынша, 1848-1928 жылдар аралығында 597 мексикалық линчпен өлтірілген. Мексикалықтар 1880-1930 жылдар аралығында 100 000 тұрғынға шаққанда 27,4 адамдық көрсеткішпен линчпен өлтірілді. Бұл көрсеткіш афроамерикандық қауымдастықтағы 100 000 тұрғынға шаққандағы 37,1 орташа көрсеткіштен кейін екінші орында тұрды. 1848-1879 жылдар аралығында мексикалықтар 100 000 тұрғынға шаққанда 473 адамдық бесiлiмді көрсеткішпен линчпен өлтірілді. Бұл оқиға АҚШ тарихындағы ең ірі жаппай линчтеулердің бірі болды. 1890 жылдары жиырма итальяндық линчпен өлтірілді. Итальяндық-американдықтарды линчтеудің көп бөлігі Оңтүстікте болғанымен, итальяндықтар иммигранттардың немесе жалпы халықтың үлкен бөлігін құраған жоқ. Италиялықтарды жеке-жеке линчтеу оқиғалары Нью-Йорк, Пенсильвания және Колорадо штаттарында да болды. 1909 жылдың 21 ақпанында Небраска штатының Омаха қаласында грек-американдықтарына қарсы бүлік болды. Көптеген гректер тоналып, ұрып-соғылып, кәсіпорындары өртенді. 1915 жылы америкалық еврей Лео Франк Атланта қаласының жанында линчпен өлтірілді. 1913 жылы Франк оның қарындаш фабрикасында жұмыс істейтін он үш жасар қыз Мэри Фаганды өлтіргені үшін сотталды. Франк үшін бірнеше шағым берілді, бірақ олардың барлығы қабылданбады. АҚШ Жоғарғы Соты 7-2 дауыспен соңғы шағымды қабылдамады. Губернатор Джон М. Слатон Франктың жазасын өмір бойына түрмеге ауыстырғаннан кейін, өзін Мэри Фаганның рыцарлары деп атаған адамдар тобы Франкты Милджвиллдегі түрме фермасынан ұрлап, түрме телефон сымдарын кесіп, жоспарланған оқиға жасады. Олар оны Атлантаға жақын Мариеттаға 175 миль қашықтыққа алып барып, көпшіліктің алдында линчтеп өлтірді. Лео Франкты линчтеп өлтіргеннен кейін Грузияның 3000 еврейінің шамамен жартысы штаттан кетіп қалды. Автор Стив Онидің айтуынша, «Оның Оңтүстік еврейлеріне тигізген әсерін төмендетуге болмайды. Олар еврей екендеріне қатысты өзін-өзі жоққа шығару күйіне түсті. Олар одан да көп ассимиляцияланып, Израильге қарсы, епископалдық дінге көшті. Ғибадатханаларда тойларда «чупа» салтын алып тастады – назар аударуға болатын кез келген нәрсені жойды». 1830-1850 жылдар аралығында линчпен өлтірілгендердің көп бөлігі ақ адамдар болды. 1882-1885 жылдары қара нәсілділерге қарағанда ақ нәсілділер көбірек өлтірілді. 1890 жылдары жыл сайын линчпен өлтірілген қара нәсілділердің саны ақ нәсілділерге қарағанда едәуір артты және содан бері құрбандардың басым көпшілігі қара нәсілділер болды. Ақ нәсілділер көбінесе Батыс штаттарында және аумақтарда линчтелді, бірақ Оңтүстікте 200-ден астам оқиға тіркелді. Тускеги институтының мәліметінше, 1884 жылы Колорадо штатының Джорджтаун қаласының жанында бір күні 17 «белгісіз ақ нәсілді ер адам» мал ұрлығы үшін асылып өлтірілді. Батыста линчтеу көбінесе заң мен тәртіпті орнату үшін жасалды.

According to the Tuskegee Institute, of the 4,743 people lynched between 1882 and 1968, 1,297 were listed as "white". The Tuskegee Institute, which kept the most complete records, documented victims internally as "Negro", "white", "Chinese", and occasionally as "Mexican" or "Indian", but merged these into only two categories of Black or white in the tallies it published. Mexican, Chinese, and Native American lynching victims were tallied as white. Particularly in the West, minorities such as Chinese, Native Americans, Mexicans, and others were also lynching victims. The lynching of Mexicans and Mexican Americans in the Southwest was long overlooked in American history, when attention was focused on the treatment of African Americans in the South. In modern scholarship, researchers estimate that 597 Mexicans were lynched between 1848 and 1928. Mexicans were lynched at a rate of 27.4 per 100,000 of population between 1880 and 1930. This statistic was second only to that of the African American community, which endured an average of 37.1 per 100,000 of population during that period. Between 1848 and 1879, Mexicans were lynched at an unprecedented rate of 473 per 100,000 of population. This incident was one of the largest mass lynchings in U. S. history. A total of twenty Italians were lynched during the 1890s. Although most lynchings of Italian Americans occurred in the South, Italians did not comprise a major portion of immigrants or a major portion of the population as a whole. Isolated lynchings of Italians also occurred in New York, Pennsylvania, and Colorado. On February 21, 1909, a riot targeting Greek Americans occurred in Omaha, Nebraska. Many Greeks were looted, beaten and businesses were burnt. In 1915, Leo Frank, an American Jew, was lynched near Atlanta, Georgia. In 1913, Frank had been convicted of the murder of Mary Phagan, a thirteen year old girl who was employed by his pencil factory. A series of appeals were filed on behalf of Frank, but all of them were denied. The final appeal was denied after a 7–2 decision was made by the U. S. Supreme Court. After Governor John M. Slaton commuted Frank's sentence to life imprisonment, a group of men, calling themselves the Knights of Mary Phagan, kidnapped Frank from a prison farm in Milledgeville in a planned event that included cutting the prison's telephone wires. They transported him 175 miles back to Marietta, near Atlanta, where they lynched him in front of a mob. After the lynching of Leo Frank, around half of Georgia's 3,000 Jews left the state. According to author Steve Oney, "What it did to Southern Jews can't be discounted It drove them into a state of denial about their Judaism. They became even more assimilated, anti Israel, Episcopalian. The Temple did away with chupahs at weddingsanything that would draw attention." Between the 1830s and 1850s, the majority of those lynched were Whites. More Whites were lynched than Blacks for the years 1882–1885. By 1890s, the number of Blacks lynched yearly grew to a number significantly more than that of Whites, and the vast majority of victims were Black from then on. White people were mostly lynched in the Western states and territories, although there were over 200 cases in the South. According to the Tuskegee Institute, in 1884 near Georgetown, Colorado, there was one instance of 17 "unknown white men" being hanged as cattle thieves in a single day. In the West, lynchings were often done to establish law and order.

Линчпен күрес және нәсілшілдік естеліктер

Линч жасау көбінесе көрермендерге арналған ойын-сауық ретінде қарастырылды, онда көптеген адамдар құрбанды азаптау мен мүшелеп кесуді көру немесе оған қатысу үшін жиналатын. Көрермендер бұл оқиғаны мерекелік шара ретінде қарсы алып, тамақ әкеліп, отбасылық суреттерге түсіріп, естеліктер сатып алатын. Әдетте, мұндай суреттерде линчеленген афроамерикалықтың және жиналған көпшіліктің толық немесе бір бөлігі бейнеленген. Көрермендердің арасында әйелдер мен балалар да жиі кездесетін. Линч жасағандардың кім екені анықталмайтын. 1916 жылы Техас штатының Уэко қаласында Джесси Вашингтонды линчелеуге шамамен 15 мың адам келді.

Фотожазбалар мен пошталық открыткалар

ХХ ғасырдың басында АҚШ-та линчелеу – фотосуретке түсірудің бір түрі болды. Адамдар өздері куә болған линчелеулердің суреттері бар ашық хаттар жіберді. 2000 жылы "Time" журналының бір жазушысы тіпті нацистер Аушвицтегі оқиғаларды еске түсіретін сувенирлерді сатудан бас тартқанын, ал линчелеу суреттері пошта карточкаларының жеке саласына айналғандығын айтты. 1908 жылы сауда өте өсті, ал қастандық жасаған топтың құрбандарын бейнелейтін открыткаларды жіберу әдеті соншалықты жек көрінішті болды, АҚШ Пошта Бас Директоры карточкаларды поштаға жіберуге тыйым салды. Линчтен кейін суретшілер өз суреттерін сол күйінде немесе пошта карточкалары ретінде сататын, кейде бір суреттің құны елу центке дейін жететін, яғни 1936 жылы 0,5 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең, 2016 жылы. "Dogwood Tree" сияқты ашық риторикасы бар мұндай открыткалар әдетте жеке түрде таратылатын немесе мөрленген конвертте жіберілетін. Кейде бұл суреттерге "ЕСКЕРТУ" деген сөз жазылатын. Африка-американдық әйелдер клубтары қаржы жинады және петицияларды, хаттар тарату науқанын, кездесулер мен демонстрацияларды өткізіп, мәселені атап өтті және линчелеуге қарсы күресті. Ұлы көші-қон кезінде, әсіресе 1910 жылдан 1940 жылға дейін, 1,5 миллион афроамерикандық Оңтүстіктен, негізінен солтүстік және орталық-батыс қалаларына, жақсы жұмыс орындары мен білім алу үшін және зорлық-зомбылықтың жоғары деңгейінен қашу үшін кетті. Әсіресе 1910 жылдан 1930 жылға дейін қара нәсілділер саны линчелеудің көп болған аудандардан көшіп келді. Африка-американдық жазушылар өздерінің таланттарын линчелеуге қарсы көпшілікке жариялау және наразылық білдіру үшін көптеген жолдармен қолданды. 1914 жылы Анжелина Велд Гримке өзінің "Рейчел" пьесасын жазды. Ол 1916 жылы қойылды. 1915 жылы В.Е.Б. Дю Бойс, белгілі ғалым және жақында құрылған NAACP басшысы, қара авторлардың пьесаларын көбейтуге шақырды. Афроамерикандық әйел драматургтар жауап берді. Олар 1916-1935 жылдар аралығында қойылған линчелеуге қарсы 14 пьесаның 10-ын жазды. NAACP осы жұмысты ынталандыру үшін драмалық комитет құрды. Сонымен қатар, Ховард университеті, тарихи қара колледж, 1920 жылы афроамерикандық драматургтарды ынталандыру үшін театр факультетін құрды. 1924 жылдан бастап NAACP-тің негізгі басылымдары "The Crisis" және "Opportunity" қара әдебиетін өндіруді ынталандыру үшін конкурстарды демеушілік етті. Африка-американдықтар Азаматтық соғыстан саяси тәжірибе мен беделге ие болды, бірақ ХХ ғасырдың басында Оңтүстікте Джим Кроу заңдары оларды саяси және сот жүйесінен көптеген жағдайларда шығарды. Әділеттік қорғау ұйымдары статистика жинақтады және зұлымдықтарды жариялады, сондай-ақ азаматтық құқықтарды қорғау және линчелеуге қарсы федералды заң қабылдау үшін жұмыс істеді. 1880-жылдардың басында "Chicago Tribune" басқа газеттердегі линчелеу туралы мәліметтерді қайта басып шығарып, жыл сайынғы статистиканы жариялады. Бұл Тюскеги институтының линчелеулерді құжаттауға арналған жинақтарының негізгі көзі болды, бұл практика 1968 жылға дейін жалғасты. 1892 жылы журналист Ида Б. Уэллс Барнетт Теннеси штатының Мемфис қаласында үш досын линчелеуге ұшырағанын естіп, қатты шошып кетті. Олардың дүкені ақ нәсілді дүкенмен бәсекелесіп табысты жұмыс істегенін білді. Ашуға булыққан Уэллс Барнетт линчелеуге қарсы бүкіл әлемдік науқанды бастады, бұл кісі өлтіру туралы хабардарлықты арттырды. Ол сондай-ақ линчелеулерді зерттеді және олардың қара нәсілділердің жыныстық қылмыстарына негізделгендігі туралы кең тараған ойды жоққа шығарды. Ол линчелеулер ақ нәсілділермен экономикалық бәсекелескен қара нәсілділерді басуға бағытталған күш екенін анықтады, әсіресе егер олар сәтті болса. Оның білім берудегі күш-жігерінің нәтижесінде АҚШ-тағы қара нәсілді әйелдер линчелеуге қарсы күреске белсенді түрде қатысты, көбінесе бұл клубтар зұлымдықтарды жария ету үшін ақша жинады. 1909 жылы Түсті адамдардың дамуы үшін ұлттық қауымдастық (NAACP) құрылған кезде Уэллс оның көп нәсілдік басшылығының бір бөлігіне айналды және линчелеуге қарсы күресті жалғастырды. NAACP Нью-Йорктегі кеңсесінде линчелеу статистикасын жариялай бастады. 1898 жылы Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласында тұратын Александр Манли өзінің "The Daily Record" газетінде линчелеу туралы кең тараған пікірлерге тікелей қарсылық білдірді. Ол ақ әйелдер мен қара ерлер арасында келісімге сәйкес қарым-қатынастар болғанын атап өтті және соңғылардың көбісінің ақ әкелері болғанын айтты (өздері сияқты). Оның мисцегенация туралы сілтемелері үнсіздікке бұрқаныш жабды. Ақ нәсілділер ашуға булықты. Олар оның баспаханасын және бизнесін қиратты, қара нәсілді көшбасшыларды қаладан қуды, көптеген адамдарды өлтірді және ақ басшысы және ақ кеңесшілер көпшілігі бар, бірасалық популисттік республикалық қалалық үкіметті құлатты. Манли қашып, ақырында Филадельфия, Пенсильванияда қоныстанды. 1903 жылы Огайо штатының жазушысы Чарльз В. Чеснатт "The Disfranchisement of the Negro" мақаласын жариялады, Оңтүстік штаттары афроамерикандықтарды саяси жүйеден толығымен шығарып тастаған заңдар мен конституциялар қабылдағандағы азаматтық құқықтарды бұзу туралы мәліметтер келтірді. Ол Оңтүстікте өзгерістер қажеттігін жариялады. Көптеген жазушылар сауатты қоғамға үндеді. 1904 жылы Ұлттық Түсті әйелдер қауымдастығының бірінші президенті Мэри Черч Террелл "North American Review" журналында Оңтүстік Томас Нельсон Пейджке жауап беру үшін мақала жариялады. Ол оның қара нәсілділердің ақ әйелдерге жасаған шабуылдарына жауап ретінде линчелеуді ақтау әрекетін талдап, деректермен жоққа шығарды. Террелл Пейдж сияқты ақтаушылар сирек шабуылға негізделген зорлықпен жасалған топтық әрекеттерді рационалдауға тырысқандарын көрсетті. "The Chicago Whip" және NAACP журналы "The Crisis" сияқты афроамерикандық газеттер линчелеу туралы жаңалықтарды ғана емес, сонымен қатар оларды айыптады. Шындығында, 1919 жылы NAACP "Thirty Years of Lynching" атты кітапты жариялады және кеңсесінің сыртында қара туды іліп қойды. Линчелеуге қарсы афроамерикандықтардың қарсылығы айтарлықтай тәуекелмен байланысты болды. 1921 жылы Оклахома штатының Талса қаласында 75 афроамерикандық азаматтың тобы 19 жастағы күдікті Дик Роулендті түрмеден алып кетуге тырысқан линчелеушілерді тоқтатуға тырысты. Ақ нәсілді адам мен қарулы афроамерикандық ардагер арасындағы қақтығыста ақ нәсілді адам атып тасталды, екі топ арасында атыс болды, нәтижесінде 2 афроамерикандық және 10 ақ нәсілді адам қаза тапты. Ақ нәсілділер бөлінген Гринвуд ауданында 1256 үйді және 200-ге жуық бизнесті өртеп, жауап ретінде бүлік шығарды, бұл өркендеген аймақты қиратты. 2001 жылғы штат комиссиясы 39 адамның қаза тапқанын растады, оның 26-сы қара нәсілді және 13-ы ақ нәсілді. Комиссия 75-тен 300-ға дейін жалпы қаза болғандар туралы бірнеше баға берді. Роуленд құтырылып, кейіннен ақталды. Афроамерикандық әйелдер клубтарының өсіп келе жатқан желілері NAACP-тің қоғамдық білім беру және лоббилік науқандарын қолдау үшін қаражат жинауда маңызды рөл атқарды. Олар сонымен қатар қоғамдық ұйымдар құрды. 1922 жылы Мэри Талберт линчелеуге қарсы күреске жетекшілік етіп, линчелеуге қарсы біріккен әйелдер қозғалысын құрды.

At the start of the 20th century in the United States, lynching was photographic sport. People sent picture postcards of lynchings they had witnessed. A writer for Time magazine noted in 2000,
Even the Nazis did not stoop to selling souvenirs of Auschwitz, but lynching scenes became a burgeoning subdepartment of the postcard industry. By 1908, the trade had grown so large, and the practice of sending postcards featuring the victims of mob murderers had become so repugnant, that the U. S. Postmaster General banned the cards from the mails. After the lynching, photographers would sell their pictures as is or as postcards, sometimes costing as much as fifty cents a piece, or $0.5 in 1936 is equivalent to about <calculated amount> in recent years, as of 2016. Such postcards with explicit rhetoric such as "Dogwood Tree" were typically circulated privately or mailed in a sealed envelope. Other times these pictures simply included the word "WARNING". African American women's clubs raised funds and conducted petition drives, letter campaigns, meetings, and demonstrations to highlight the issues and combat lynching. In the great migration, particularly from 1910 to 1940, 1.5 million African Americans left the South, primarily for destinations in northern and mid western cities, both to gain better jobs and education and to escape the high rate of violence. From 1910 to 1930 particularly, more Blacks migrated from counties with high numbers of lynchings. African American writers used their talents in numerous ways to publicize and protest against lynching. In 1914, Angelina Weld Grimké had already written her play Rachel to address racial violence. It was produced in 1916. In 1915, W. E. B. Du Bois, noted scholar and head of the recently formed NAACP, called for more Black authored plays. African American female playwrights were strong in responding. They wrote ten of the 14 anti lynching plays produced between 1916 and 1935. The NAACP set up a Drama Committee to encourage such work. In addition, Howard University, the leading historically Black college, established a theater department in 1920 to encourage African American dramatists. Starting in 1924, the NAACP's major publications The Crisis and Opportunity sponsored contests to encourage Black literary production. African Americans emerged from the Civil War with the political experience and stature to resist attacks, but disfranchisement and imposition of Jim Crow in the South at the turn of the 20th century closed them out of the political system and judicial system in many ways. Advocacy organizations compiled statistics and publicized the atrocities, as well as working for enforcement of civil rights and a federal anti lynching law. From the early 1880s, the Chicago Tribune reprinted accounts of lynchings from other newspapers, and published annual statistics. These provided the main source for the compilations by the Tuskegee Institute to document lynchings, a practice it continued until 1968. In 1892, journalist Ida B. Wells Barnett was shocked when three friends in Memphis, Tennessee, were lynched. She learned it was because their grocery store had competed successfully against a white owned store. Outraged, Wells Barnett began a global anti lynching campaign that raised awareness of these murders. She also investigated lynchings and overturned the common idea that they were based on Black sexual crimes, as was popularly discussed; she found lynchings were more an effort to suppress Blacks who competed economically with Whites, especially if they were successful. As a result of her efforts at education, Black women in the U. S. became active in the anti lynching crusade, often in the form of clubs that raised money to publicize the abuses. When the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) was formed in 1909, Wells became part of its multi racial leadership and continued to be active against lynching. The NAACP began to publish lynching statistics at their office in New York City. In 1898, Alexander Manly of Wilmington, North Carolina, directly challenged popular ideas about lynching in an editorial in his newspaper The Daily Record. He noted that consensual relationships took place between white women and Black men, and said that many of the latter had white fathers (as he did). His references to miscegenation lifted the veil of denial. Whites were outraged. A mob destroyed his printing press and business, ran Black leaders out of town and killed many others, and overturned the biracial Populist Republican city government, headed by a white mayor and majority white council. Manly escaped, eventually settling in Philadelphia, Pennsylvania. In 1903, writer Charles W. Chesnutt of Ohio published the article "The Disfranchisement of the Negro", detailing civil rights abuses as Southern states passed laws and constitutions that essentially disfranchised African Americans, excluding them wholesale from the political system. He publicized the need for change in the South. Numerous writers appealed to the literate public. In 1904, Mary Church Terrell, the first president of the National Association of Colored Women, published an article in the magazine North American Review to respond to Southerner Thomas Nelson Page. She analyzed and refuted with data his attempted justification of lynching as a response to assaults by Black men on white women. Terrell showed how apologists like Page had tried to rationalize what were violent mob actions that were seldom based on assaults. African American newspapers such as the Chicago Illinois newspaper The Chicago Whip and the NAACP magazine The Crisis would not just merely report lynchings, they would denounce them as well. Indeed in 1919, the NAACP would publish "Thirty Years of Lynching" and hang a black flag outside its office. African American resistance to lynching carried substantial risks. In 1921, in Tulsa, Oklahoma, a group of 75 African American citizens attempted to stop a lynch mob from taking 19 year old assault suspect Dick Rowland out of jail. In a scuffle between a white man and an armed African American veteran, the white man was shot, leading to a shootout between the two groups, which left 2 African Americans and 10 Whites dead. Whites retaliated by rioting, during which they burned 1,256 homes and as many as 200 businesses in the segregated Greenwood district, destroying what had been a thriving area. A 2001 state commission confirmed 39 dead, 26 Black and 13 white deaths. The commission gave several estimates ranging from 75 to 300 total dead. Rowland was saved, however, and was later exonerated. The growing networks of African American women's club groups were instrumental in raising funds to support the NAACP's public education and lobbying campaigns. They also built community organizations. In 1922, Mary Talbert headed the anti lynching crusade to create an integrated women's movement against lynching.

Оңтүстік ақ әйелдерінің қарсылығы

1930 жылы оңтүстіктегі ақ әйелдер Джесси Дэниел Эймстің басшылығымен линчелдікке қарсы әрекет ету үшін Оңтүстік Әйелдер қауымдастырығын құруға кеңінен қолдау көрсетті. Ол және оның негізін қалаушылары линчелдікке қарсы және Оңтүстікте өзгерістерді талап ететін анттарына 40 000 әйелдің қолтаңбасын алды. Антта былай делінген: «Фактілерді ескере отырып, біз енді жеке кек алу мен қатыгездікке берілген адамдардың әйелдер атынан зорлық-зомбылық пен заңсыздық жасауына жол беруге батылымыз жоқ». Дене бітіміне қауіп төнуіне және қарсылыққа қарамастан, әйелдер-жетекшілер мәселені жария ету үшін петиция жинау, хат жазу кампаниялары, кездесулер мен демонстрациялар өткізуді жалғастырды.

Үлкен көші-қон

Ұлы көші-қон кезінде афроамерикалықтардың көптеп келуі Солтүстік қалаларындағы нәсілдік тепе-теңдікті бұзды, соның салдарынан ақ және қара нәсілді солтүстік тұрғындары арасындағы антагонизм күшейді. 1919 жылғы "Қызыл жаз" АҚШ-та болған үштен астам ондаған қаладағы нәсілдік тәртіпсіздіктердің нәтижесінде жүздеген адамның қаза болуымен және көптеген жарақаттармен сипатталды, мысалы, 1919 жылғы Чикаго және Омахадағы нәсілдік тәртіпсіздіктер.

Оңтүстіктің қатаң заңдары

1900 жылы 56-шы Конгресс 1900 жылғы Федералдық санақтан кейін 45 штат арасындағы орын бөлу туралы ұсыныстарды қарастырғанда, өкіл Эдгар Д. Крампэкер (R IN) тәуелсіз есеп ұсынды. Ол, он төртінші түзетудің 2-тармағында нәсілдік себептермен сайлау құқығын шектеген штаттардан өкілдік алу қарастырылғанын атап өтті. Алайда, Оңтүстік Демократтар блогы қарсылық көрсетіп, әрекет сәтсіз аяқталды. 1896 жылдан 1900 жылға дейін Республикалық басымдықпен жұмыс істеген Өкілдер палатасы, Оңтүстік штаттарындағы сайлау нәтижелерін жойға жатқан 30-дан астам жағдайды қарады, онда Палатаның сайлау комитеті "[Қара үміткерлер алаяқтық, зорлық-зомбылық немесе қорқыту арқылы сайлаудан шеттетілді]" деген қорытындыға келді. Бірақ 1900 жылдардың басында Демократтар басымдыққа ие болғаннан кейін, бұл бағыт өзгерді, олардың құрамында Оңтүстік делегациялары да болды. Президент Теодор Рузвельт 1903 жылы Джордж Уайттың Делавэрде өлтірілуінен кейін линчтеуге қарсы айқын мәлімдеме жасады, сондай-ақ 1906 жылғы 4 желтоқсандағы Ел халқына жолдаған үндеуінде де бұл мәселеге тоқталды. Рузвельт Филиппин аралдарында линчтеу орын алып жатқанын айтқанда, Оңтүстік штаттарының сенаторлары (барлығы ақ нәсілді демократтар) 1902 жылы "Филиппин заң жобасын" қарау кезінде филибүстер тактикасын қолданып, өз күштерін көрсетті. 1903 жылы Рузвельт Оңтүстік саяхаты барысында линчтеу туралы пікір білдіруден бас тартты. Рузвельттің бұл әрекеттері оның, әсіресе Оңтүстіктегі ақ нәсілді халық арасындағы саяси қолдауын азайтты. Оған жасалған қауіп-қорқыныштар күшейгендіктен, Құпия қызмет оның күзетшілер тобын арттырды. 1882 жылдан 1968 жылға дейін "Конгреске линчтеуге қарсы 200-ге жуық заң жобасы ұсынылды, олардың үшеуі Палатада қабылданды. 1890 жылдан 1952 жылға дейін жеті президент Конгрестен федералдық заң қабылдауды сұрады". 2005 жылы Луизиана штатының сенаторы Мэри Ландриу мен Вирджиния штатының сенаторы Джордж Аллен демеушілік еткен және дауыс беру арқылы қабылданған резолюция бойынша Сенат "еш қажеттілік болмаған кезде" линчтеуге қарсы заңды қабылдамағаны үшін ресми түрде өкініш білдірді. Дайер заң жобасы кейінгі линчтеуге қарсы заңнамаға, соның ішінде жеңіліске ұшыраған Костиган-Вагнер заң жобасына әсер етті. Палатада қабылданған Дайердің линчтеуге қарсы заң жобасында былай делінген: "Кез келген Штаттың юрисдикциясындағы тұлғаларға заң алдында тең қорғауды қамтамасыз ету және линчтеу қылмысын жазалау үшін Америка Құрама Штаттарының Сенаты мен Өкілдер палатасы Конгресте жиналған кезде, осы актіде қолданылған "көпшілік немесе тәртіпсіз жиын" деген сөз тіркесі үш немесе одан көп адамнан тұратын және заңмен санкцияланбаған жаза ретінде немесе болжамды қылмыстың жасалуын болдырмау үшін кез келген адамның өмірін алу мақсатында әрекет ететін жиынды білдіреді". 1920 жылы афроамерикалық қауымдастық Республикалық партияның Ұлттық конвенциясындағы ең маңызды басымдығына қол жеткізді: линчтеуге қарсы заң жобасын қолдау. Афроамерикалық қауымдастық сол сайлауда Уоррен Г. Хардингті қолдады, бірақ оның әкімшілігі заң жобасын кешіктіргендіктен көңілі қалды. Дайер заң жобасын қайта қарастырып, 1921 жылы Палатаға қайта енгізді. Ол 230 дауысқа 119 дауыспен 1922 жылдың 26 қаңтарында "елдің талабымен" Палатадан өтті. 1923 жылы Дайер линчтеуге қарсы заң жобасын насихаттау үшін Орта Батыс және Батыс штаттарына сапар жасады; ол NAACP-тің Оңтүстікте линчтеуді жариялауды жалғастырғаны және федералдық заң жобасын қолдағаны үшін жұмысын жоғары бағалады. Дайердің линчтеуге қарсы ұраны "Біз күресті ғана бастадық" болды және ол қосымша ұлттық қолдау көрсетуге көмектесті. Оның заң жобасы Оңтүстік Демократтардың филибүстерінен екі рет жеңіліске ұшырады. Республикашылар 1920 жылдары заң жобасын қабылдай алмады.

In 1900, as the 56th Congress considered proposals for apportioning its seats among the 45 states following the 1900 Federal Census, Representative Edgar D. Crumpacker (R IN) filed an independent report urging that the Southern states be stripped of seats due to the large numbers of voters they had disfranchised. He noted this was provided for in Section 2 of the Fourteenth Amendment, which provided for stripping representation from states that reduced suffrage due to race. However, concerted opposition by the Southern Democratic bloc was aroused, and the effort failed. From 1896 until 1900, the House of Representatives with a Republican majority had acted in more than thirty cases to set aside election results from Southern states where the House Elections Committee had concluded that "[B]lack voters had been excluded due to fraud, violence, or intimidation". However, in the early 1900s, it began to back off, after Democrats won a majority, which included Southern delegations that were solidly in Democratic hands. President Theodore Roosevelt made public statements against lynching in 1903, following George White's murder in Delaware, and in the 1906 State of the Union Address on December 4, 1906. When Roosevelt suggested that lynching was taking place in the Philippines, Southern senators (all white Democrats) demonstrated their power by a filibuster in 1902 during review of the "Philippines Bill". In 1903, Roosevelt refrained from commenting on lynching during his Southern political campaigns. Roosevelt's efforts cost him political support among white people, especially in the South. Threats against him increased so that the Secret Service added to the size of his bodyguard detail. From 1882 to 1968, "nearly 200 anti lynching bills were introduced in Congress, and three of them passed the House. Seven presidents between 1890 and 1952 petitioned Congress to pass a federal law." In 2005, by a resolution sponsored by senators Mary Landrieu of Louisiana and George Allen of Virginia, and passed by voice vote, the Senate made a formal apology for its failure to pass an anti lynching law "when it was most needed". The Dyer Bill influenced later anti lynching legislation, including the Costigan Wagner Bill, which was also defeated in the US Senate. As passed by the House, the Dyer Anti Lynching Bill stated:"To assure to persons within the jurisdiction of every State the equal protection of the laws, and to punish the crime of lynching Be it enacted by the Senate and House of Representatives of the United States of America in Congress assembled, That the phrase 'mob or riotous assemblage,' when used in this act, shall mean an assemblage composed of three or more persons acting in concert for the purpose of depriving any person of his life without authority of law as a punishment for or to prevent the commission of some actual or supposed public offense." In 1920, the Black community succeeded in getting its most important priority in the Republican Party's platform at the National Convention: support for an anti lynching bill. The Black community supported Warren G. Harding in that election, but were disappointed as his administration moved slowly on a bill. Dyer revised his bill and re introduced it to the House in 1921. It passed the House, 230 to 119, on January 26, 1922, due to "insistent country wide demand", In 1923, Dyer went on a Midwestern and Western state tour promoting the anti lynching bill; he praised the NAACP's work for continuing to publicize lynching in the South and for supporting the federal bill. Dyer's anti lynching motto was "We have just begun to fight", and he helped generate additional national support. His bill was defeated twice more in the Senate by Southern Democratic filibuster. The Republicans were unable to pass a bill in the 1920s.

Рузвельт президенті

Мэри МакЛеод Бетун және Уолтер Фрэнсис Уайт сияқты линчелеуге қарсы жақтастар 1932 жылы президенттікке үміткер Франклин Д. Рузвельт үшін үгіт жүргізді. Олар линчелеуге қарсы күреске жариялы қолдау табады деп үміттенді. Сенаторлар Роберт Ф. Вагнер мен Эдвард П. Костиган 1934 жылы Костиган-Вагнер заң жобасын жасады, ол жергілікті биліктің тұтқындарды линчелеуден қорғауын талап етті. Дайер заңына ұқсас, бұл заң линчелеуді федералдық қылмыс деп жариялады, осылайша оны штаттық басқарудан шығаруға тырысты. Оңтүстік штаттарының сенаторлары Конгресте үстемдік құрды. 20 ғасырдың басында Оңтүстік штаттарындағы афроамерикандықтардың сайлау құқығын жоғалтуына байланысты, Оңтүстік ақ адамдары ондаған жылдар бойы өз халқынан екі есе көп өкілдікке ие болды. Оңтүстік штаттарының Конгрестегі өкілдігі жалпы халық санына негізделгенімен, шын мәнінде тек ақ адамдар ғана дауыс бере алатын және олардың мәселелері ғана қолдау тапты. Аймақтағы бірпартиалық демократиялық үкімшілік арқылы қол жеткізілген үлкен тәжірибесіне байланысты, Оңтүстік демократтары екі палатадағы маңызды комитеттердің көп бөлігін бақылады. Нәтижесінде, Оңтүстік ақ демократтары 1960 жылдарға дейін Конгресте күшті күшке ие болды және линчелеуді федералдық бақылауға алуға қатысты кез келген заңнамаға қарсы тұрды. 1930 жылдары Оңтүстік штаттарының барлық сенаторлары Костиган-Вагнер заң жобасын қолдамады. Оңтүстік сенаторлары заң жобасына дауыс беруге кедергі келтіру үшін филибюстерді пайдаланды. Консервативті көзқарастағы Вильям Бора сияқты кейбір республикалық сенаторлар (Айдахо штатынан) конституциялық негіздермен заң жобасына қарсы болды (ол бұрын Дайер заң жобасына да қарсы болған). Ол бұл заң штаттардың егемендігіне қол сұғатынын сезінді және 1930 жылдары әлеуметтік жағдайлар өзгергендіктен, заңның қажеттілігі азайды деп ойлады. Ол 1935 және 1938 жылдары заң жобасына қарсы ұзақ сөйледі. 1934 жылы 15 афроамерикандық линчеленді, 1935 жылы 21, 1936 жылы 8 және 1939 жылы 2 линчелеу оқиғасы тіркелді. Флорида штатының Форт-Лодердейл қаласында болған линчелеу Вашингтондағы саяси ахуалды өзгертті. 1935 жылдың 19 шілдесінде үйсіз афроамерикандық шаруа Рубин Стейси тамақ сұрап есіктерді қақты. Тұрғындардың шағымдарынан кейін, полиция Стейсиді ұстады. Ол ұсталған кезде, наразылар Стейсиді полициядан тартып алып, өлтірді. Оның өлтірушілерінің беттері линчелеу орнында түсірілген фотосуретте көрінсе де, штат оны қылмыстық жауапкершілікке тартқан жоқ. Стейсидің өлтірілуі линчелеуге қарсы белсенділерді жігерлендірді, бірақ президент Рузвельт федералдық линчелеуге қарсы заң жобасын қолдамады. Ол 1936 жылғы сайлауда Оңтүстік штаттарының дауысынан айырылып қалудан қорқыды. 1937 жылы Рузвельт Таунс пен Роберт МакДаниелстің линчелеуі жариялылыққа ие болды және оның қатыгездігі кеңінен айыпталды. Мұндай жариялылық Джозеф А. Гаваганға (Нью-Йорк штатынан демократ) Өкілдер палатасында ұсынған линчелеуге қарсы заңнаманы қолдауға мүмкіндік берді; Сенатта Роберт Ф. Вагнер (Нью-Йорк штатынан) және Фредерик Ван Нюис (Индиана штатынан) демократтар қолдады. Заңнама ақырында Палатада қабылданды, бірақ ақ демократтардың «бір мықты Оңтүстік» Сенатта оны тоқтатты. Сенатор Аллен Эллендер (Луизиана штатынан демократ): «Біз Американың ақ нәсілді үстемдігін кез келген құнмен сақтаймыз» деді.

Anti lynching advocates such as Mary McLeod Bethune and Walter Francis White campaigned for presidential candidate Franklin D. Roosevelt in 1932. They hoped he would lend public support to their efforts against lynching. Senators Robert F. Wagner and Edward P. Costigan drafted the Costigan–Wagner Bill in 1934 to require local authorities to protect prisoners from lynch mobs. Like the Dyer Bill, it made lynching a Federal crime in order to take it out of state administration. Southern Senators continued to hold a hammerlock on Congress. Because of the Southern Democrats' disfranchisement of African Americans in Southern states at the start of the 20th century, Southern Whites for decades had nearly double the representation in Congress beyond their own population. Southern states had Congressional representation based on total population, but essentially only Whites could vote and only their issues were supported. Due to seniority achieved through one party Democratic rule in their region, Southern Democrats controlled many important committees in both houses. As a result, Southern white Democrats were a formidable power in Congress until the 1960s and they consistently opposed any legislation related to putting lynching under Federal oversight. In the 1930s, virtually all Southern senators blocked the proposed Costigan–Wagner Bill. Southern senators used a filibuster to prevent a vote on the bill. Some Republican senators, such as the conservative William Borah from Idaho, opposed the bill for constitutional reasons (he had also opposed the Dyer Bill). He felt it encroached on state sovereignty and, by the 1930s, thought that social conditions had changed so that the bill was less needed. He spoke at length in opposition to the bill in 1935 and 1938. 1934 saw 15 lynchings of African Americans with 21 lynchings in 1935, 8 in 1936, and 2 in 1939. A lynching in Fort Lauderdale, Florida, changed the political climate in Washington. On July 19, 1935, Rubin Stacy, a homeless African American tenant farmer, knocked on doors begging for food. After resident complaints, deputies took Stacy into custody. While he was in custody, a lynch mob took Stacy from the deputies and murdered him. Although the faces of his murderers could be seen in a photo taken at the lynching site, the state did not prosecute the murder. Stacy's murder galvanized anti lynching activists, but President Roosevelt did not support the federal anti lynching bill. He feared that support would cost him Southern votes in the 1936 election. In 1937, the lynching of Roosevelt Townes and Robert McDaniels gained national publicity, and its brutality was widely condemned. Such publicity enabled Joseph A. Gavagan (D New York) to gain support for anti lynching legislation he had put forward in the House of Representatives; it was supported in the Senate by Democrats Robert F. Wagner (New York) and Frederick Van Nuys (Indiana). The legislation eventually passed in the House, but the Solid South of white Democrats blocked it in the Senate. Senator Allen Ellender (D Louisiana) proclaimed: "We shall at all cost preserve the white supremacy of America."

Салқын соғыс кезеңі

1946 жылы Әділет департаментінің Азаматтық құқықтар бөлімі федералдық азаматтық құқықтар заңдары бойынша линч жасаған адамға қарсы алғашқы сот үкімін шығарды. Флорида штатының констеблі Том Крюс афроамерикалық фермерді өлтіргені үшін азаматтық құқықтарды бұзғаны үшін 1000 доллар айыппұл төлеп, бір жылға бас бостандығынан айырылды. 1946 жылы ақ нәсілділер тобы Атлантадан шығысқа қарай 60 миль қашықтықтағы Джорджия штатының Уолтон округіндегі Мур Форд көпірінің жанында екі жас афроамерикалық жұбайды атып өлтірді. Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері болған төрт жас шаруаның линчпен өлтірілуі елді дүр сілкіндірді. Осы шабуыл президент Гарри С. Трумэннің әкімшілігінің басымдығына айналдырған азаматтық құқықтарға басымдық беруіне ықпал етті. Федералдық Тергеу бюросы (ФБР) қылмысты тергегенімен, қылмыстық іс қозғауға мүмкіндік таппады. Бұл бір оқиғада осы көптеген адамдарды линчтеудің соңғы тіркелген жағдайы болды. 1940 жылдары Клан Трумэннің азаматтық құқықтарды ілгерілету әрекеттерін ашық сынады. Кейінірек тарихшылар Трумэннің 1924 жылы, Клан әлеуметтік беделін арттырып, өзін бауырластық ұйым ретінде көрсеткен кезде, жас кезінде Кланға қосылуға әрекеттенгенін анықтады. Кланның бір шенеунігі Трумэннен егер ол округ судьясы болып қайта сайланса, ешқандай католиктерді жұмысқа алмауға уәде беруін талап еткенде, Трумэн бас тартты. Ол олардың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесінен құндылығын білген. Оның мүшелік жарнасы қайтарылды және ол Кланға ешқашан қосылмады. Халықаралық БАҚ, соның ішінде Совет Одағының БАҚ АҚШ-тағы нәсілдік кемсітушілік туралы хабарлады. 1946 жылы президент Гарри Трумэнмен кездесуде Пол Робсон оны линчтерге қарсы шаралар қабылдауға шақырды. 1951 жылы Робсон мен Азаматтық құқықтар конгресі Біріккен Ұлттар Ұйымына «Біз геноцидке айыптаймыз» деген тақырыпта баяндама ұсынды. Олар АҚШ үкіметінің линчтерге қарсы әрекет етпегені үшін Біріккен Ұлттар Ұйымының геноцид конвенциясының II бабы бойынша геноцидке кінәлі екенін мәлімдеді. Трумэн комиссияның «Ол жердегі құқықтарды қамтамасыз ету» есебіне сүйене отырып, Конгреске президент ұсынған алғашқы жан-жақты Азаматтық құқықтар туралы заң жобасын енгізді. Бұл заң жоба линч жасауды федералдық қылмыс деп жариялады. АҚШ-та линчтердің тіркелмеген алғашқы жылы 1952 жыл болды. «Қылы соғыс» жылдарында ФБР линчтерге қарағанда линчке қарсы топтардың арасындағы коммунистік байланыстар туралы көбірек уайымдады. Мысалы, ФБР Альберт Эйнштейннің Робсонның Линчке қарсы американдық крест жорығына қосылғаны үшін коммунистік симпатизант деп санайтын.

In 1946, the Civil Rights Section of the Justice Department gained its first conviction under federal civil rights laws against a lyncher. Florida constable Tom Crews was sentenced to a $1,000 fine and one year in prison for civil rights violations in the killing of an African American farm worker. In 1946, a mob of white men shot and killed two young African American couples near Moore's Ford Bridge in Walton County, Georgia, 60 miles east of Atlanta. This lynching of four young sharecroppers, one a World War II veteran, shocked the nation. The attack was a key factor in President Harry S. Truman's making civil rights a priority of his administration. Although the Federal Bureau of Investigation (FBI) investigated the crime, they were unable to prosecute. It was the last documented lynching of so many people in one incident. In the 1940s, the Klan openly criticized Truman for his efforts to promote civil rights. Later historians documented that Truman had briefly made an attempt to join the Klan as a young man in 1924, when it was near its peak of social influence in promoting itself as a fraternal organization. When a Klan officer demanded that Truman pledge not to hire any Catholics if he were re elected as county judge, Truman refused. He personally knew their worth from his World War I experience. His membership fee was returned and he never joined the Klan. International media, including the media in the Soviet Union, covered racial discrimination in the U. S.

In a meeting with President Harry Truman in 1946, Paul Robeson urged him to take action against lynching. In 1951, Robeson and the Civil Rights Congress made a presentation entitled "We Charge Genocide" to the United Nations. They argued that the U. S. government was guilty of genocide under Article II of the United Nations Genocide Convention because it failed to act against lynchings. Based on his commissions report To Secure There Rights, Truman introduced in Congress the first presidentially proposed comprehensive Civil Rights Bill it included legislation making lynching a federal crime. The first year on record with no lynchings reported in the United States was 1952. In the early Cold War years, the FBI was worried more about possible communist connections among anti lynching groups than about the lynching crimes. For instance, the FBI branded Albert Einstein a communist sympathizer for joining Robeson's American Crusade Against Lynching.

Азаматтық құқықтар қозғалысы

1950 жылдары азаматтық құқық қозғалысы күш алып келді. NAACP ұйымының мүшелері елдің әр штатында көбейді. 1954 жылы NAACP АҚШ Жоғарғы Сотында маңызды жеңіске жетті, нәсілдік бөлініс білім беруде конституцияға қайшы деп шешілді. 1955 жылы Чикагодан келген 14 жасар Эммет Тиллдің линчеленуі халық арасындағы әділетсіздікке деген ашуды қоздырды. Жазғы демалысын Миссисипи штатындағы Мони қаласында туыстарымен өткізген Тилл, бір әйелге сыңғырлаған деген айыппен өлтірілді. Ол қатты сапаланып, бір көзі шығарылып, Талахатчи өзеніне лақтырылғаннан кейін басына оқ атылды. Денесі мойнына сым байланып, мақта тазартатын желдеткішпен салмақтандырылып тасталды. Оның анасы Тиллдің денесінің қаншалықты қиратылғанын көрсету үшін ашық табытпен қоғамдық жерлеу рәсімін өткізуге талап етті. Жаңалықтардағы фотосуреттер ел бойынша таралып, көпшіліктің күшті реакциясын тудырды. Анасының ашық табытпен жерлеу туралы шешімі АҚШ-тың барлық афроамерикандық қауымын біріктірді. Миссисипи штаты екі күдіктіні соттады, бірақ олар толығымен ақ жюри алдында тез ақталып шықты. 1960 жылдары азаматтық құқық қозғалысы елдің түкпір-түкпірінен студенттерді оңтүстікке шақырып, сайлаушыларды тіркеу және интеграция жұмыстарына қатыстырды. Сырттан араласу және әлеуметтік өзгерістердің қаупі көптеген ақ адамдардың арасында қорқыныш пен наразылықты тудырды. 1964 жылдың маусым айында Миссисипи штатының Нешоба округінде үш азаматтық құқық қорғаушысы жоғалып кетті. Олар "Азаттық мектебі" ретінде пайдаланылып жатқан қара нәсілділер шіркеуіне жасалған өрт сөндіру оқиғасын тергеп жатқан еді. Алты аптадан кейін олардың денелері Филадельфия, Миссисипи қаласының жанындағы жартылай салынған бөгеттен табылды. Миссисипи штатының Меридиан қаласынан Джеймс Чейни, Нью-Йорк қаласынан Майкл Швернер және Эндрю Гудман "Нәсілдік теңдік конгресінің" мүшелері болды. Олар нәсілдік кемсітушілікке қарсы зорлықсыз тікелей әрекеттерге берілген еді. Тергеу барысында бұрынғы линчелеулер мен кісі өлтірулердің көптеген бейтаныс құрбандарының денелері де табылды. АҚШ 18 адамды Ку-клукс-кланның құрбандарын 19 ғасырғы федералды заң бойынша азаматтық құқықтарынан айыруға жасаған қастандық үшін федералды сотта соттады. Жеті адам кінәлі деп танылды, бірақ жеңіл жаза алды, екі адам сот присяжныйларының келіспеуі салдарынан босатылды, ал қалғандары ақталды. 2005 жылы 80 жастағы Эдгар Рей Киллен, бұрын босатылғандардың бірі, Миссисипи штаты тарапынан қайтадан сотқа тартылып, жаңа сотта үш адам өлтіргені үшін кінәлі деп танылды және 60 жылға бас бостандығынан айырылды. Киллен 2018 жылы 12 жарым жыл түрмеде отырғаннан кейін қайтыс болды. Дж. Эдгар Гувер және басқалардың азаматтық құқық қозғалысына деген жаугершілігінен ФБР агенттері азаматтық құқық қорғаушыларды және линчелерге қарсы шыққандарды жамандау үшін тікелей өтірік айтуға мәжбүр болды. Мысалы, ФБР 1965 жылы Алабама штатында өлтірілген Виола Лиуццо туралы жалған ақпаратты баспасөзге таратып, ол АҚШ Коммунистік партиясының мүшесі болған, бес баласын тастап кеткен және қозғалыстағы афроамерикандықтармен жақын қарым-қатынаста болған деді.

By the 1950s, the civil rights movement was gaining momentum. Membership in the NAACP increased in states across the country. The NAACP achieved a significant U. S. Supreme Court victory in 1954 ruling that segregated education was unconstitutional. A 1955 lynching that sparked public outrage about injustice was that of Emmett Till, a 14 year old boy from Chicago. Spending the summer with relatives in Money, Mississippi, Till was killed for allegedly having wolf whistled at a white woman. Till had been badly beaten, one of his eyes was gouged out, and he was shot in the head before being thrown into the Tallahatchie River, his body weighed down with a cotton gin fan tied around his neck with barbed wire. His mother insisted on a public funeral with an open casket, to show people how badly Till's body had been disfigured. News photographs circulated around the country, and drew intense public reaction. The visceral response to his mother's decision to have an open casket funeral mobilized the Black community throughout the U. S. The state of Mississippi tried two defendants, but they were speedily acquitted by an all white jury. In the 1960s, the civil rights movement attracted students to the South from all over the country to work on voter registration and integration. The intervention of people from outside the communities and threat of social change aroused fear and resentment among many Whites. In June 1964, three civil rights workers disappeared in Neshoba County, Mississippi. They had been investigating the arson of a Black church being used as a "Freedom School". Six weeks later, their bodies were found in a partially constructed dam near Philadelphia, Mississippi. James Chaney of Meridian, Mississippi, and Michael Schwerner and Andrew Goodman of New York City had been members of the Congress of Racial Equality. They had been dedicated to non violent direct action against racial discrimination. The investigation also unearthed the bodies of numerous anonymous victims of past lynchings and murders. The United States prosecuted 18 men for a Ku Klux Klan conspiracy to deprive the victims of their civil rights under 19th century federal law, in order to prosecute the crime in a federal court. Seven men were convicted but received light sentences, two men were released because of a deadlocked jury, and the remainder were acquitted. In 2005, 80 year old Edgar Ray Killen, one of the men who had earlier gone free, was retried by the state of Mississippi, convicted of three counts of manslaughter in a new trial, and sentenced to 60 years in prison. Killen died in 2018 after serving 12 1/2 years. Because of J. Edgar Hoover's and others' hostility to the civil rights movement, agents of the FBI resorted to outright lying to smear civil rights workers and other opponents of lynching. For example, the FBI leaked false information in the press about the lynching victim Viola Liuzzo, who was murdered in 1965 in Alabama. The FBI said Liuzzo had been a member of the Communist Party USA, had abandoned her five children, and was involved in sexual relationships with African Americans in the movement.

Азаматтық құқық қозғалысынан кейін

Азаматтық құқық қозғалысы мен американдық әлеуметтік нормалардың өзгеруінен кейін линчтеулер сирек болғанымен, кейбір жағдайлар орын алды. 1981 жылы Алабама штатындағы екі Клан мүшесі 19 жастағы қара нәсілді Майкл Дональдты таңдап, оны ақ полиция қызметкерін өлтіргені үшін айыпталған қара нәсілді адамды ақтаған қазылар алқасының үкіміне қарсылық ретінде өлтірді. Клан мүшелері ұсталып, сотталды және айыпталды (клан мүшелерінің бірі Генри Хейз өлім жазасына кесіліп, 1997 жылдың 6 маусымында атқыланды). Кланға қарсы азаматтық іс бойынша 7 миллион долларлық сот шешімі жергілікті Кланның кіші тобы – Американың Біріккен Кландарын банкротқа ұшыратты. 1998 жылы Шон Аллен Берри, Лоуренс Рассел Брюер және бұрын сотталған Джон Уильям Кинг Техас штатының Джаспер қаласында Джеймс Бёрдті өлтірді. Бёрд 49 жастағы үш баланың әкесі болды және үш еркекпен үйіне ертеңгі сапарға келіскен. Олар оған шабуыл жасап, жүк көлігінің артынан сүйреп өлтірді. Үш адам құрбанының мүшеленген денесін қаладағы афроамерикандықтардың зиратына тастап, барбекюге барды. Жергілікті билік бұл қылмысты жеккөрушілікпен жасалған қылмыс деп қарастырып, ФБР-ден көмек сұрады. Қылмыскерлер (олардың екеуі ақ нәсілділердің үстемдігін жақтаған түрмелік топтың мүшелері болып шықты) ұсталып, сотқа тартылды. Брюер мен Кинг екеуі де өлім жазасына кесілді (Брюер 2011 жылы, ал Кинг 2019 жылы атқыланды). Берри өмір бойына түрмеге жабылды. 2005 жылдың 13 маусымында АҚШ Сенаты 20 ғасырдың басында линчге қарсы заң қабылдамағаны үшін ресми түрде кешірім сұрады, "осы заңға ең қажеттілік болған кезде". Дауыс беруге дейін Луизиана штатының сенаторы Мэри Ландриу: "Америка тарихында Сенаттың осындай жауапкершілігі бар басқа әділетсіздіктер болмауы мүмкін" деді. Резолюция 80 сенатордың қолдауымен дауыс беру арқылы қабылданды, ал Миссисипи штатының сенаторлары Тад Кокран мен Трент Лотт жиырма АҚШ сенаторының арасында болып, дауыс бермеді. 2017 жылы Вашингтон қаласында немесе оның маңында көптеген тұмсықтар пайда болды. 2014 жылдың тамызында Солтүстік Каролина штатының Блэденборо қаласынан келген жасөспірім Леннон Лейси ақ қызбен қарым-қатынаста болғаннан кейін сермелегіштен асылып өлген күйде табылған. Оның отбасы оның линчпен өлтірілгеніне сенді, бірақ ФБР тергеуден кейін жеккөрушілік қылмысының дәлелі табылмағанын мәлімдеді. Бұл оқиға 2019 жылы Америкадағы линч туралы «Always in Season» деректі фильмінде көрсетілді. 2017 жылдың мамыр айында Миссисипи штатының республикалық өкілі Карл Оливер Уинона қаласынан Луизиана штатының заң шығарушыларын олардың штатынан Конфедерация ескерткіштерін алып тастауды қолдағандары үшін линчелеу керек деп мәлімдеді. Оливердің округіне 1955 жылы Эмметт Тилл өлтірілген Мэнни қаласы кіреді. Миссисипи штатының республикалық және демократиялық партияларының басшылары Оливердің мәлімдемесін тез айыптады. 2018 жылы Сенат линчге қарсы жаңа заңды (Линч құрбандарына әділдік туралы заң) қабылдауға тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. 2018 жылдың 26 сәуірінде Алабама штатының Монтгомери қаласында Бейбітшілік және әділдік үшін Ұлттық мемориал ашылды. Бұл қаладағы «Тең әділдік» ұйымымен құрылған, африкалық американдықтарды линчелеуді құжаттауға арналған алғашқы мемориал. 2019 жылы Алабама штатындағы шағын газеттің редакторы Гудло Саттон, «The Democrat Reporter» газетінің редакторы, Ку-клукс-кланның «Диаконды тазарту» үшін қажет екенін айтқаннан кейін ұлттық назарға ілікті. «Диаконды тазарту» деген сөздің мағынасы туралы сұрағанда, ол: «Біз қымыз арқандарын алып, оларды биік бұтаққа байлап, бәрін асып қоямыз» деді. Газеттің редакторының америкалықтарды линчелеуге шақыруы дұрыс па екені туралы сұраққа Саттон өзінің ұстанымын нығайтып, «Бұл америкалықтарды линчелеуге шақыру емес. Біз социалистік коммунистер туралы айтып отырмыз. Социализм мен коммунизмнің не екенін білесің бе?» деді. Ол Кланның нәсілшіл және зорлық-зомбылық ұйым екенін жоққа шығарып, оны NAACP-мен салыстырды. 2021 жылдың 6 қаңтарында АҚШ Капитолиумына шабуыл кезінде тәртіпсіздікке қатысушылар президент Дональд Трамптың пайдасына 2020 жылғы АҚШ президенттік сайлауын жоюдан бас тартқан АҚШ вице-президенті Майк Пенсті «асыңдар!» деп айқайлады және Капитолийдің алаңында қарапайым асылма орнатылды. 2021 жылға қарай «Тең әділдік» ұйымы линчтеулер тоқтамағанын мәлімдеді, Миссисипиде 8 адамның өліміне құқық қорғау органдары өз-өзіне қол жұмсады деп есептеді, бірақ азаматтық құқықтар ұйымы Джулиан бұл линчтеулер деп санайды. Джилл Джефферсонның сөзіне сүйенсек, «Бұл жағдайлардың тергелуінде белгілі бір үлгі бар», «Билік қызметкерлері асылған денеге келген кезде, ол дереу суицид ретінде қарастырылады. Қылмыс орны сақталмайды. Тергеу нашар жүргізіледі. Содан кейін қарсы дәлелдер болғанына қарамастан, суицид деп ресми шешім шығарылады. Ал осы іс ешқашан еске алынбайды, егер біреу оны көтермесе».

Although lynchings have become rare following the civil rights movement and the resulting changes in American social norms, some lynchings have still occurred. In 1981, two Klan members in Alabama randomly selected a 19 year old Black man, Michael Donald, and murdered him, in order to retaliate for a jury's acquittal of a Black man who was accused of murdering a white police officer. The Klansmen were caught, prosecuted, and convicted (one of the Klansmen, Henry Hayes, was sentenced to death and executed on June 6, 1997). A $7 million judgment in a civil suit against the Klan bankrupted the local Klan subgroup, the United Klans of America. In 1998, Shawn Allen Berry, Lawrence Russel Brewer, and ex convict John William King murdered James Byrd Jr. in Jasper, Texas. Byrd was a 49 year old father of three, who had accepted an early morning ride home with the three men. They attacked him and dragged him to his death behind their truck. The three men dumped their victim's mutilated remains in the town's segregated African American cemetery and then went to a barbecue. Local authorities immediately treated the murder as a hate crime and requested FBI assistance. The murderers (two of whom turned out to be members of a white supremacist prison gang) were caught and stood trial. Brewer and King were both sentenced to death (with Brewer being executed in 2011, and King being executed in 2019). Berry was sentenced to life in prison. On June 13, 2005, the U. S. Senate formally apologized for its failure to enact a federal anti lynching law in the early 20th century, "when it was most needed". Before the vote, Louisiana senator Mary Landrieu noted: "There may be no other injustice in American history for which the Senate so uniquely bears responsibility." The resolution was passed on a voice vote with 80 senators cosponsoring, with Mississippians Thad Cochran and Trent Lott being among the twenty U. S. senators abstaining. A number of nooses appeared in 2017, primarily in or near Washington, D. C.

In August 2014, Lennon Lacy, a teenager from Bladenboro, North Carolina, who had been dating a white girl, was found dead, hanging from a swing set. His family believes that he was lynched, but the FBI stated, after an investigation, that it found no evidence of a hate crime. The case is featured in a 2019 documentary about lynching in America, Always in Season. In May 2017, Mississippi Republican state representative Karl Oliver of Winona stated that Louisiana lawmakers who supported the removal of Confederate monuments from their state should be lynched. Oliver's district includes Money, Mississippi, where Emmett Till was murdered in 1955. Mississippi's leaders from both the Republican and Democratic parties quickly condemned Oliver's statement. In 2018, the Senate attempted to pass new anti lynching legislation (the Justice for Victims of Lynching Act), but this failed. On April 26, 2018, in Montgomery, Alabama, the National Memorial for Peace and Justice opened. Founded by the Equal Justice Initiative of that city, it is the first memorial created specifically to document lynchings of African Americans. In 2019, Goodloe Sutton, then editor of a small Alabama newspaper, The Democrat Reporter, received national publicity after he said in an editorial that the Ku Klux Klan was needed to "clean up D. C." When he was asked what he meant by "cleaning up D. C.", he stated: "We'll get the hemp ropes out, loop them over a tall limb and hang all of them." "When he was asked if he felt that it was appropriate for the publisher of a newspaper to call for the lynching of Americans, Sutton doubled down on his position by stating: 'It's not calling for the lynchings of Americans. These are socialist communists we're talking about. Do you know what socialism and communism is?'" He denied that the Klan was a racist and violent organization, comparing it to the NAACP. On January 6, 2021, during the 2021 storming of the United States Capitol, the rioters shouted "Hang Mike Pence!" in an attempt to find and lynch the vice president of the United States for refusing to overturn the 2020 United States Presidential Election in favor of President Donald Trump, and a rudimentary gallows was built on the Capitol lawn. As of 2021, the Equal Justice Initiative claims that lynchings never stopped, listing 8 deaths in Mississippi that law enforcement deemed suicides, but the civil rights organization Julian believes were lynchings. According to Jill Jefferson, "There is a pattern to how these cases are investigated", "When authorities arrive on the scene of a hanging, it's treated as a suicide almost immediately. The crime scene is not preserved. The investigation is shoddy. And then there is a formal ruling of suicide, despite evidence to the contrary. And the case is never heard from again unless someone brings it up."

Батыс

Тарихшылар батыс шекарасындағы линчтердің тарихын талқылайды, ол Американың Ескі Батысының мифологиясымен көмескіленген. Ұйымдастырылмаған аумақтарда немесе сирек қоныстанған штаттарда құқық қорғау шектеулі болды, көбінесе тек АҚШ маршалымен қамтамасыз етілді, ол орынбасарлар тағайындалғанына қарамастан, атпен сағаттар немесе күндер бойы қашықтықта болуы мүмкін. Ескі Батыста адамдар көбінесе ұсталған күдікті қылмыскерлерді линчелеуге ұшыратты. Линчтер жоқ құқықтық жүйені алмастыру емес, керісінше, белгілі бір әлеуметтік класс немесе нәсілдік топтың басымдығын көрсететін балама жүйе құрады. Тарихшы Майкл Дж. Пфайфер былай деп жазады: «Жалпы қабылдауға қарсы, ертедегі аумақтық линчтер құқық қорғаудың болмауынан немесе алыстығынан емес, ертедегі қауымдастықтардың әлеуметтік тұрақсыздығынан және меншік, мәртебе және әлеуметтік тәртіптің анықтамасы үшін күресінен туындады». Батыс штаттарында/аумақтарында линчелеуден өлгендердің нақты саны белгісіз. 1848 және 1928 жылдар аралығында 571 мексикалық линчеленген. Ең көп өлім-жұлым Техаста тіркелді – 232 адам, одан кейін Калифорния (143 адам), Нью-Мексико (87 адам) және Аризона (48 адам). Линч жасаған топтар мексикалықтарды түрлі себептермен өлтірді, ең көп таралған айыптар – кісі өлтіру және қарақшылық. Басқалары қарақшылар немесе бүлікшілер деп күдіктенгені үшін өлтірілді.

Калифорния

Кейіннен АҚШ штатына айналған Мексика жерінің тумасы болған көптеген мексикалықтар тәжірибелі кеншілер болды және Калифорнияда алтын қазуда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1851 жылдың 5 шілдесінде Калифорния штатының Даунивилл қаласында халық толқуы салдарынан Жозефа Сеговия есімді мексикалық әйел дарға асылды. Ол үйіне бұзып кірген және оған шабуыл жасауға тырысқан ақ адамды өлтірді деген айып тағылды. Сан-Франциско абайшылдық қозғалысы дәстүрлі түрде үкіметтік жемқорлық пен кең таралған қылмысқа жауап ретінде бейнеленген, бірақ кейбір тарихшылар оның жоюға қарағанда көбірек тәртіпсіздік тудырғанын айтады. 1851 жылғы абайшылдық комитеті тарағанға дейін төрт адам атқыланды. 1856 жылы екінші абайшылдық комитеті құрылғанда, баспагер Джеймс Кингтің Уильямның өлтірілуіне жауап ретінде, төрт адамды өлтіруге айыпталды. Сол 1851 жылы, алтын іздеудің басында, осы комитеттер Солтүстік Калифорнияда аты-жөні белгісіз ұрыны дарға асты. Алтын іздеу және мексикалықтардың экономикалық өркендеуі оларға қарсы халық толқуларының басты себептерінің бірі болды. Басқа факторларға жер мен мал да кірді, өйткені олар да экономикалық табыстың бір түрі болды. Дарға асумен қатар, толқулар мексикалықтарды және басқа топтарды, мысалы, аймақтың жергілікті халқын, алтын және кен өндірісіне бай аймақтардан қуғынға салуға тырысты. Мексикалықтарға қарсы зорлық-зомбылықтың салдарынан көптеген адамдар қарақшылар тобын құрып, қалаларды тонады. 1855 жылы бір топ қарақшылар Ранчерияға кіріп, алты адамды өлтірді. Бұл оқиға туралы хабар тарағаннан кейін 1500 адамнан тұратын топ жиналып, 38 мексикалықты ұстап, Пуертаниноны дарға асты. Толқулар сонымен қатар Ранчериядағы және жақын жердегі қалалардағы мексикалықтардың үйлерін өртеп жіберді. 1871 жылдың 24 қазанында Лос-Анджелестегі Ескі Чайнатаунда халық толқуы болды, нәтижесінде қытай қауымы арасындағы қақтығыста ақ бизнесмен қаза тапқаннан кейін кем дегенде 18 қытай-американдық қаза болды. Брук Харттың денесі 1933 жылдың 26 қарашасында табылғаннан кейін, Томас Харольд Турман мен Джон Холмс Хартты ұрлап, өлтіргенін мойындады және 1933 жылдың 26 немесе 27 қарашасында дарға асылды.

Many of the Mexicans who were native to what would become a state within the United States were experienced miners, and they had great success mining gold in California. On July 5, 1851, a mob in Downieville, California, lynched a Mexican woman named Josefa Segovia. She was accused of killing a white man who had attempted to assault her after breaking into her home. The San Francisco Vigilance Movement has traditionally been portrayed as a positive response to government corruption and rampant crime, but revisionist historians have argued that it created more lawlessness than it eliminated. Four men were executed by the 1851 Committee of Vigilance before it disbanded. When the second Committee of Vigilance was instituted in 1856, in response to the murder of publisher James King of William, it hanged a total of four men, all accused of murder. During the same year of 1851, just after the beginning of the Gold Rush, these Committees lynched an unnamed thief in northern California. The Gold Rush and the economic prosperity of Mexican born people was one of the main reasons for mob violence against them. Other factors include land and livestock, since they were also a form of economic success. In conjunction with lynching, mobs also attempted to expel Mexicans, and other groups such as the indigenous peoples of the region, from areas with great mining activity and gold. As a result of the violence against Mexicans, many formed bands of bandits and would raid towns. One case, in 1855, was when a group of bandits went into Rancheria and killed six people. When the news of this incident spread, a mob of 1,500 people formed, rounded up 38 Mexicans, and executed Puertanino. The mob also expelled all the Mexicans in Rancheria and nearby towns as well, burning their homes. On October 24, 1871, a mob rampaged through Old Chinatown, Los Angeles and killed at least 18 Chinese Americans, after a white businessman had inadvertently been killed there in the crossfire of a tong battle within the Chinese community. After the body of Brooke Hart was found on November 26, 1933, Thomas Harold Thurman and John Holmes, who had confessed to kidnapping and murdering Hart, were lynched on November 26 or November 27, 1933.

Миннесота штаты

Миннесота штатының құрылған алғашқы жылдарындағы кісі өлтіру қылмыстарын тергеу бойынша 12 жағдайды зерттеген кітапқа төрт линч жағдайы енген. 1858 жылы жаңа штаттың әділет органдары, мысалы түрмелер, аз болғандықтан, 19 желтоқсанда Лексингтонда Чарльз Дж. Рейнхартты линчтеу қылмыстық жауапкершілікке тартылмады. Келесі жылы, 25 сәуірде Миннехаха-Фолс қаласында Оскар Джексонды линчтеуден кейін Аймер Мур кісі өлтіру қылмысы үшін айыпталып сотқа берілді. 1866 жылы Александр Кэмпбелл мен Джордж Лискомбты Рождество күні Манкатода линчтеген кезде, штат келесі жылдың 18 қыркүйегінде Джон Гатқа қарсы айыптама ұсынды. Содан кейін 1872 жылы Боболинк, үнді миссиясының өкілі, Сент-Полда сотқа дейін айыпталып, түрмеге қамалды, бірақ штат үндістерге қарсы наразылыққа қарамастан, оны линчтеуден сақтап қалды.

Техас

"Тексастағы линч" жобасы, Сэм Хьюстон мемлекеттік университетінің жобасы, 1882 және 1942 жылдар аралығында Техаста жасалған 600-дан астам линчтің деректер базасын сақтайды. Көптеген линчтер мексикалық тегі бар адамдарға қатысты. 1900 жылдардың басында "Қоңыр белдеу" бойындағы ағылшын және мексикалықтар арасындағы қарым-қатынастар шиеленіскен болатын. Рокспрингс қаласында мексикалық Антонио Родригес ақ әйел Эффи Гриер Андерсонды өлтірді деген айыппен бағанаға байлап, өртеп жіберді. Бұл оқиға кеңінен жарияланды және АҚШ-та мексикалықтарға жасалған қатысуға қарсы Мексиканың ішкі аймақтарында, әсіресе Гвадалахара және Мехико қалаларында наразылықтар туды. 1918 жылы Техас рейнджерлерінің бірнеше мүшелері Флоренсио Гарсияны өлтіргені үшін айыпталды. Екі рейнджер Гарсияны ұрлық бойынша тергеу үшін ұстаған. Ертесі күні олар Гарсияны босатып, соңғы рет оны есекте отырғызып алып кеткенін көрді. Гарсия қайтадан көрінбеді. Тергеуден бір ай өткен соң, Гарсияның сүйектері мен киімдері рейнджерлер Гарсияны жіберген жердің жанынан табылды. Рейнджерлер өлтіру айыпталды, кепіл төлеп босатылып, дәлел жетіспеуіне байланысты ақталды. Бұл іс рейнджерлердің қылмыстық әрекеттерін терген Каналес ісінің бір бөлігіне айналды.

Аризона

1859 жылы ақ қоныс жайлаушылар Аризонадан мексикалықтарды қуғынға салуды бастады. Халық толқуы мексикалықтарды көптеген қалалардан оңтүстікке қарай қууып шығарды. Олар мұны іске асырғанмен, соңынан ілесіп, қуылған адамдардың көптегенін өлтірді. Сонита қырғыны – осы қуғын-сүргіннің салдарынан ақ қоныс жайлаушылар төрт мексикалық және бір үндіні өлтірген оқиға. 1915 жылдың 19 сәуірінде Леон ағайындылары Пима округінде Роберт Фентер және Фрэнк Мур атты округ шерифтерінің қолынан дарға асылды. Бұл жазалау ерекше болды, себебі қылмыскерлер ұсталып, сотталып, айыпталды. Фентер мен Мур екеуі де екінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп танылып, әрқайсысы 10 жылдан өмір бойына түрмеге кесілді. Бірақ, 1917 жылдың ақпан айында губернатор Джордж В. П. Хант қызметтен кеткен кезде олар кешірілді.

Вайоминг

Америка батысы тарихындағы тағы бір жақсы құжатталған оқиға – Джонсон округі соғысы, 1890 жылдары Вайоминг штатындағы жерді пайдалану мәселесіне байланысты туған дау. Ірі шаруалар кіші шаруаларды дарға асу үшін жалдамалы салдақтарды жалдады.

Орегон

Алонзо Таккер Калифорниядан Вашингтонға қарай саяхаттап жүрген боксшы еді. Саяхатының бір бөлігі оны Орегон штатының Кус-Бей қаласында тоқтауға алып келді, онда ол 1902 жылдың 18 қыркүйегінде халықтың наразылығынан линчеленді. Миссис Деннис оны шабуыл жасады деп айыптады. Линчтен кейін Деннис және оның отбасы қаладан дереу кетіп, Калифорнияға бет бұрды. Таккер – Орегонда қара нәсілді адамды линчелеп өлтірген жалғыз құрбан. Басқа линчелеулердің құрбандары – көптеген американдық индейлер.

Федералды іс-қимыл

АҚШ тарихының көп бөлігінде линчтеу сирек қудаланды, себебі қудалау және қазылар алқасында отыруға тиіс адамдар көбінесе осы әрекетті қолдады немесе көптеген адамдар тұратын шағын қауымдастастықтағы қылмыскерлермен байланысты болды. Егер қылмыс бойынша қудалау болған жағдайда, ол штаттық кісі өлтіру туралы заңдар бойынша жүргізілді. 1907–1909 жылдары АҚШ Жоғарғы Соты тарихындағы жалғыз қылмыстық ісін қарады, онда Шипп Чаттануга, Теннессиде Эда Джонсонды линчтеген халықты тоқтатуға ешқандай әрекет жасалмағаны үшін қылмыстық құтқарылмайынша кінәлі деп танылды. Оңтүстікте қара нәсілділердің көпшілігі қазылар алқасында отыра алмады, себебі олар дауыс бере алмады, 19 ғасырдың соңында көпшілік ақ нәсілді заң шығарушылар қабылдаған дискриминациялық сайлау тіркеуі мен сайлау ережелерінен айырылған еді. Сондай-ақ олар Джим Кроу заңдарын енгізді. 1909 жылдан бастап федералды заң шығарушылар Конгреске линчтеуді федералдық қылмыс ету үшін 200-ден астам заң жобасын ұсынды, бірақ олар қабылданбады, негізінен Оңтүстік заң шығарушыларының қарсылығына байланысты. Оңтүстік штаттары 20 ғасырдың басында афроамерикандықтарды сайлау құқығынан айырғандықтан, Оңтүстік демократтары Оңтүстіктегі барлық орындарды бақылады, бұл ақ тұрғындардың ғана құқығы болған Конгресс өкілдерінің санының шамамен екі есеге жуығы болды. Олар ондаған жылдар бойы күшті дауыс беру блогы болды және маңызды комитеттердің төрағалықтарын бақылады. Сенаттағы демократтар 1922 жылдың желтоқсан айында бір апта бойы филибустерлік тактика қолданып, барлық ұлттық істерді тоқтатты, Дайердің линчге қарсы заң жобасын жеңді. Бұл заң жобасы 1922 жылдың қаңтарында Оңтүстік штаттарынан басқа барлық штаттардың кең қолдауына ие болды. Бас демеуші Сент-Луис өкілі Леонидас С. Дайер 1923 жылы заң жобасын қолдау үшін ұлттық сөйлеу турнесіне шықты, бірақ Оңтүстік сенаторлары келесі екі сессияда оны тағы екі рет жеңді. Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі кезінде Әділет министрлігінің Азаматтық құқықтар бөлімі қайта құру дәуірінің азаматтық құқықтар заңдарына сәйкес линчтеушілерді қудалауға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Линчтеуге байланысты алғашқы сәтті федералдық қудалау 1946 жылы болды. Сол кезде линчтеудің кең таралған құбылыс ретіндегі дәуірі аяқталды. Адам Клейтон Пауэлл кіші линчге қарсы заң жобасын Палатада қабылдауға қол жеткізді, бірақ ол Сенатта жеңілді, онда Оңтүстік демократиялық блогы әлі де үстемдік етеді және олардың сайлау құқығын жоғалтуы қолдау көрсетті. 2018 жылдың 19 желтоқсанында АҚШ Сенаты «2018 жылғы линч құрбандарына әділдік» заңына бірауыздан дауыс берді, бұл АҚШ тарихында алғаш рет линчтеуді федералдық жеккөрушілік қылмысы етеді. Заң жобасын сол жылы Сенатқа үш афроамерикандық АҚШ сенаторы Тим Скотт, Камала Харрис және Кори Букер Сенат заң жобасы S. 3178 ретінде ұсынған. 2019 жылы 115-ші АҚШ Конгресі кезінде заңға айналмаған заң жобасы Эмет Тилл линчге қарсы заңы ретінде қайта ұсынылды. Өкілдер палатасы оны 2020 жылдың 26 ақпанында 410–4 дауыспен қабылдады. 2020 жылдың 4 маусымынан бастап Джордж Флойдтың өліміне байланысты бүкіл елде наразылықтар мен тәртіпсіздіктер орын алып жатқанда, заң жобасы Сенат тарапынан қаралып жатыр, сенатор Рэнд Пол заң жобасын бірауыздан қабылдауға кедергі келтірді. Пол заң жобасының қабылдануына қарсы болды, өйткені оның тілі тым кең, оның ішінде «линчтеу» деп атауға жеткілікті экстремалды емес деп санайтын шабуылдар бар екенін айтты, ол «бұл заң жобасы оны ұсақ сызаттар немесе абразияларды қамтитын кең мағынада анықтап, линчтеу мағынасын арзандатады» деді және ол «ауыр дене жарақаты стандартын» қолдануды ұсынды. қылмыстың линчтеу деп жіктелуі үшін. Палатадағы көпшілік көшбасшысы Стені Хойер Рэнд Полдың ұстанымын сынап, Twitter-де «Бұл заң жобасының заңға айналуына бір республикалық сенатордың кедергі жасауы ұят» деп жазды. Сенатор Камала Харрис «Сенатор Пол қазір бұрыннан қабылданған заң жобасын әлсіретуге тырысуда, бұған ешқандай себеп жоқ» деп қосты. Иллинойс штатының өкілі Бобби Л. Раш ұсынған заң линчтеуді жеккөрушілік қылмыс деп атаған алғашқы заң жобасы болды. Заңның талаптарын бұзған әркім айыппұл төлейді, 30 жылға дейін бас бостандығынан айырылады немесе екеуі де жазаланады. Бұл заң кісі өлтіруге байланысты емес және полиция күзетінен адамды босатуға тырысқан адамдарды айыптау үшін қолданылды, бұл дауға себеп болды. 2015 жылы губернатор Джерри Браун сенатор Холли Митчелл ұсынған заңға қол қойды, ол «линчтеу» сөзін штаттың қылмыстық кодексінен алып тастады, бұл штат заң шығарушыларының дауысымен бірауыздан мақұлданғаннан кейін ешқандай түсіндірме бермеді. Митчелл: «Күшті сөздер күшті ұғымдарға арналған делінеді және «линчтеу» афроамерикандықтар үшін соншалықты ауыртпалықты тарихқа ие, сондықтан заң оны тек осы үшін қолдануы керек – халықтың қолынан өлтіру» деді. Заңның қалған бөлігі өзгеріссіз қалды. Лоуренс Бейтлер 1930 жылы Индиана штатының Марион қаласында Томас Шипп пен Абрам Смиттың линчтеуін суретке түсірді. Осы суретті көргеннен кейін Абель Мееропол «Strange Fruit» әнін жазды, ол әнші Билли Холидей тарапынан танымал болды. Осы өлістерге жауап ретінде Флосси Бейли 1931 жылғы Индиана штатының линчге қарсы заңының қабылдануын итермеледі. Заң бойынша, қамаудағы адамды линчтеуге рұхсат берген кез келген шериф дереу қызметтен босатылады және құрбанның отбасы 10 000 долларға сотқа шағымдануға құқылы болды. Алайда, жергілікті билік халық көшбасшыларын қудалауға сәтсіздік танытты. Бір жағдайда, Индиана штатының бас прокуроры Джеймс Огден шерифті айыптағанда, қазылар алқасы оны кінәлі деп танудан бас тартты. 1951 жылы Оңтүстік Каролина екінші дәрежелі линчтеуді қылмыстық қылған заңды қабылдады, ол оны «басқа адамның денесіне халық тарапынан жасалған кез келген зорлық актісі және салдарынан өлімге әкелмейтін жағдайда екінші дәрежелі линчтеу қылмысы болып есептеледі және қылмыс болып табылады. Екінші дәрежелі линчтеуде кінәлі деп танылған кез келген адам сот төрағасының қалауынша жиырма жылдан аспайтын және үш жылдан кем емес мерзімге штаттық түрмеде қатаң еңбекпен жазаланады». Алайда, 2003 жылға қарай штаттың 46 округінің барлық дерлік 46 округінде қара нәсілділерді екінші дәрежелі линчтеумен айыптады, бұл олардың халықтағы үлесіне пропорционалды емес. Соңғы 5 жылда 4000 ересек адам айыпталды және 136 адам сотталды. Қара күдіктілер ақ күдіктілерге қарағанда екі есе көп шабуыл айыптары бойынша сотталды. 1400 жасөсперімге линчтеу айыптары қойылды және 2002 жылы 231 қара жас өкілі сотталды, бұл ақ жастардан он есе көп. 2006 жылы Оңтүстік Каролинадағы бес ақ жасөсперім қара нәсілді жас жігітке жасаған өлімге жеткізбеген шабуыл үшін екінші дәрежелі линчтеу бойынша әртүрлі жазалар алды. 2010 жылы Оңтүстік Каролина сот реформасы комиссиясы заңды «халық тарапынан шабуыл және зорлық-зомбылық» деп өзгертуге және екі немесе одан көп адамның бір құрбанға жасаған шабуылында ешкім өлмеген немесе ауыр түрде жарақаттанбаған жағдайларда жазаны жеңілдетуге дауыс берді.

For most of the history of the United States, lynching was rarely prosecuted, as the same people who would have had to prosecute and sit on juries were generally on the side of the action or related to the perpetrators in the small communities where many lived. When the crime was prosecuted, it was under state murder statutes. In one example in 1907–09, the U. S. Supreme Court tried its only criminal case in history, Shipp was found guilty of criminal contempt for doing nothing to stop the mob in Chattanooga, Tennessee that lynched Ed Johnson, who was in jail for rape. In the South, Blacks generally were not able to serve on juries, as they could not vote, having been disfranchised by discriminatory voter registration and electoral rules passed by majority white legislatures in the late 19th century, who also imposed Jim Crow laws. Starting in 1909, federal legislators introduced more than 200 bills in Congress to make lynching a federal crime, but they failed to pass, chiefly because of Southern legislators' opposition. Because Southern states had effectively disfranchised African Americans at the start of the 20th century, the white Southern Democrats controlled all the apportioned seats of the South, nearly double the Congressional representation that white residents alone would have been entitled to. They were a powerful voting bloc for decades and controlled important committee chairmanships. The Senate Democrats formed a bloc that filibustered for a week in December 1922, holding up all national business, to defeat the Dyer Anti Lynching Bill. It had passed the House in January 1922 with broad support except for the South. Representative Leonidas C. Dyer of St. Louis, the chief sponsor, undertook a national speaking tour in support of the bill in 1923, but the Southern Senators defeated it twice more in the next two sessions. Under the Franklin D. Roosevelt administration, the Civil Rights Section of the Justice Department tried, but failed, to prosecute lynchers under Reconstruction era civil rights laws. The first successful federal prosecution of a lyncher for a civil rights violation was in 1946. By that time, the era of lynchings as a common occurrence had ended. Adam Clayton Powell Jr. succeeded in gaining House passage of an anti lynching bill, but it was defeated in the Senate, still dominated by the Southern Democratic bloc, supported by its disfranchisement of Blacks. On December 19, 2018, the U. S. Senate voted unanimously in favor of the "Justice for Victims of Lynching Act of 2018" which, for the first time in U. S. history, would make lynching a federal hate crime. The legislation had been reintroduced to the Senate earlier that year as Senate Bill S. 3178 by the three African American U. S. senators, Tim Scott, Kamala Harris, and Cory Booker. as of 2019 the bill, which failed to become law during the 115th U. S. Congress, had been reintroduced as the Emmett Till Antilynching Act. The House of Representatives voted 410–4 to pass it on February 26, 2020. As of June 4, 2020, while protests and civil unrest over the murder of George Floyd were occurring nationwide, the bill was being considered by the Senate, with Senator Rand Paul preventing the bill from being passed by unanimous consent. Paul opposed the passage of the bill because its language is overly broad, it includes attacks which he believes are not extreme enough to qualify as "lynching", he stated that "this bill would cheapen the meaning of lynching by defining it so broadly as to include a minor bruise or abrasion," and he has proposed the inclusion of an amendment that would apply a "serious bodily injury standard" for a crime to be classified as a lynching. House Majority Leader Steny Hoyer criticized Rand Paul's position, saying on Twitter that "it is shameful that one GOP Senator is standing in the way of seeing this bill become law." Senator Kamala Harris added that "Senator Paul is now trying to weaken a bill that was already passed – there's no reason for this" while speaking to have the amendment defeated. The Act, proposed by Illinois House Representative Bobby L. Rush, is the first bill to make lynching a federal hate crime, despite over a century of failed attempts to pass an anti lynching bill through Congress. Anyone who violates the terms of the bill will be penalized with a fine, a prison sentence of up to 30 years, or both. It does not refer to lynching homicide, and has been used to charge individuals who have tried to free someone in police custody – leading to controversy. In 2015, Governor Jerry Brown signed legislation by Senator Holly Mitchell removing the word "lynching" from the state's criminal code without comment after it received unanimous approval in a vote by state lawmakers. Mitchell stated, "It's been said that strong words should be reserved for strong concepts, and 'lynching' has such a painful history for African Americans that the law should only use it for what it is – murder by mob." The law was otherwise unchanged. Lawrence Beitler photographed the lynching of Thomas Shipp and Abram Smith in 1930 in Marion, Indiana. Seeing this image inspired Abel Meeropol to write the song "Strange Fruit", which was popularized by singer Billie Holiday. In reaction to these murders, Flossie Bailey pushed for passage of the 1931 Indiana anti lynching law. The law provided for the immediate dismissal of any sheriff who allowed a jailed person to be lynched, and allowed the victim's family to sue for $10,000. However, local authorities failed to prosecute mob leaders. In one case when a sheriff was indicted by Indiana's attorney general, James Ogden, the jury refused to convict. In an odd turn in 1951, South Carolina passed a law criminalizing second degree lynching, which it defined as "any act of violence inflicted by a mob upon the body of another person and from which death does not result shall constitute the crime of lynching in the second degree and shall be a felony. Any person found guilty of lynching in the second degree shall be confined at hard labor in the State Penitentiary for a term not exceeding twenty years nor less than three years, at the discretion of the presiding judge." By 2003, however, all but two of the state's 46 counties charged blacks with second degree lynching out of proportion to their representation in the population. In the prior 5 years, 4,000 adults were charged, and 136 were convicted. Black suspects were convicted of this assault charge at twice the rate of white suspects. 1,400 juvenile lynching charges were filed, and, in 2002, 231 Black youths were convicted, ten times as many as white youths. In 2006, five white teenagers were given various sentences for second degree lynching in a non lethal attack on a young Black man in South Carolina. In 2010, the South Carolina Sentencing Reform Commission voted to rename the law "assault and battery by a mob", and to soften consequences for situations in which no one was killed or seriously injured in an attack by two or more people on a single victim.

Халықтық мәдениеттегі бейнелеу

1935 жылы Нью-Йоркте линчтерге қарсы көрмелер Костиган-Вагнер заң жобасын қолдау мақсатында ұйымдастырылды, көптеген көркем туындылар линчтің әртүрлі көріністерін бейнеледі.

Әдебиет және кино

Марк Твеннің 1885 жылы жарық көрген «Хаклберри Финннің оқиғалары» романында линч әрекеті (сәтті болмағанмен) шағын эпизод ретінде бейнеленеді. Оуэн Вистердің 1902 жылғы «Вирджиниялық» романы АҚШ-тағы Батыс романдары жанрында Джонсон округі соғысы және Батыс шекарасындағы линчтер туралы ойдан шығарылған әңгімелерді қамтиды. «Қанды иттілермен іздеуде»; немесе Криппл-Криктегі линчелеу, 1904 жылы Гарри Баквольтердің түсірген қысқа үнсіз криминалдық драмасы. Анжелина Велд Гримкенің «Рейчел» (1914) пьесасы – афроамерикалық отбасыларға жасалған нәсілдік зорлық-зомбылықтың салдары туралы алғашқы пьеса; ол 1916 жылы қойылды. Д.У. Гриффиттің «Туған ұлт» (1915) фильмінің коммерциялық және сындық сәттілігінен кейін, ол Ку-клукс-кланды Реконструкция кезеңіндегі зорлық-зомбылық үшін мақтан тұтты, афроамерикалық режиссер және жазушы Оскар Мишо 1919 жылы «Біздің қақпаларымызда» фильмімен жауап берді. Фильмнің кульминациялық нүктесі – отбасының бір мүшесі әділетсіз түрде кісі өлтіруде айыпталғаннан кейін қара нәсілді отбасының линчеленуі. Коммерциялық сәтсіздікке ұшыраған фильм 1992 жылы Ұлттық кино тізіліміне енгізілді. Реджина М. Андерсонның «Жейкобтың баспалдағына көтерілу» пьесасы линчелеу туралы болды; оны Харлем театрының «Кригва ойыншылары» (кейін «Негр эксперименталды театры» деп аталды) сахналады. Уильям Фолкнердің «Құрғақ қыркүйек» (1931) әңгімесі ақ әйелге жасалған құқық бұзуға жауап ретінде линчелеушілердің қалыптасуы туралы айтады. Линд Уордтың 1932 жылғы «Жабайы қажылық» кітабы (мәтінсіз, ағаштан жасалған баспа түрінде басылған) бірнеше қара нәсілді адамдардың линчеленуінің үш суретін қамтиды. Энни Нейтан Майердің 1932 жылғы «Қара жандар» пьесасы Оңтүстіктегі ойдан шығарылған колледж кампусында линчеленген күнәсіз қара нәсілді адам туралы болды. Ол Хуано Эрнандес пен Роза МакКлендон жетекшілік еткен актерлік құраммен Бродвейдегі Провинштаун ойын үйінде қойылды. 1933 жылы Ирвинг Берлиннің «Мыңдаған шаттанады» мюзиклінде Этель Уотерс линчелеу туралы «Кешкі ас уақыты» балладасын орындады. Ол 1951 жылғы «Оның көзі құсқа қарады» автобиографиясында: «Егер бір ән бүкіл нәсілдің тарихын айта алса, онда ол ән осы болған» деп жазды. Оскар Мишоның «Харлемдегі кісі өлтіру» (1935) фильмі Лео Франк деп танылған солтүстік еврейдің Джорджия штатындағы фабрика қызын өлтіргені үшін сотталған даулы ісіне негізделген үш фильмнің бірі болды. Ол Франкқа ұқсас кейіпкерді кінәлі деп көрсетіп, фильмді Нью-Йоркте түсірді, сот процесіндегі аймақтық шиеленісті алып тастады. Мишоның алғашқы нұсқасы – «The Gunsaulus Mystery» (1921) үнсіз фильмі болды. «Лем Хокинстің мойындауы» (1935) да Лео Франк ісімен байланысты. Джон Стейнбектің «Өзқадам» (1936) әңгімесі линчелеуге қатысқандардың бірінің көзімен қарағанда линчелеу туралы. Бұл оқиға тарихи оқиғаларға негізделген, атап айтқанда 1933 жылғы 16 қарашада Калифорния штатының Сан-Хосе қаласында Джон Морис Холмс пен Томас Гарольд Турмондты линчелеу. «Олар ұмытпайды» (1937) фильмі Франк ісінен шабыттанды. Онда Лео Франк кейіпкері христиан ретінде бейнеленген. «Ашу» (1936) фильмінде неміс эмигранты Фриц Ланг линчелеушілердің Джо Уилсонды (Спенсер Трейси ойнады) адам ұрлауда күдікпен ұсталған түрмеге өрт салғандағы жағдайын көрсетеді. Лэнг нацистер билікке келгеннен кейін Германиядан кетіп қалған. Бұл оқиға 1933 жылы Калифорния штатының Сан-Хосе қаласында болған линчелеу оқиғасына негізделген. Бұл жаңалық фильмдерінде жазылған және Калифорния губернаторы Джеймс Ролфтың араласудан бас тартқан оқиға болды. Уолтер Ван Тилбург Кларктың 1940 жылғы «Окс Боу Инциденті» романында екі саяхатшы жергілікті адамды өлтірген қылмыскерді табу үшін құрылған батыс отрядына тартылады. Күдік үш күнәсіз мал ұрлаушыға түскеннен кейін, олар линчеленді, бұл саяхатшыларға қатты әсер етті. Роман 1943 жылы сол атпен фильмге бейімделді. Ол нацистік Германияны халық билігі ретінде сипаттауға қарсы, заңға негізделген АҚШ құндылықтарын соғыс уақытында қорғауды бейнеледі. Харпер Лидің «Күлкілі құсты өлтіру» (1960) романында Том Робинсон атты қара нәсілді адам зорлауда кінәлі деп айыпталып, линчелеуден аман қалды. Ақ жюридің әділетсіз айыптауынан кейін, Робинсон түрмеден қашуға тырысқанда өлтіріледі. Роман 1962 жылы Грегори Пектің қатысуымен түсірілген сол аттас фильмге бейімделді. Джеймс Болдуиннің 1965 жылғы «Адаммен кездесуге барамын» әңгімесінде әсіресе қорқынышты линчелеу оқиғасы суреттеледі. 1968 жылғы «Оларды тіксінбейтіндей істейміз» фильмі Батыс шекарасында өтеді және Клинт Иствудты жұлдыздық құрамында көрсетеді. 1988 жылғы «Миссисипи өртеуі» фильмінде қара нәсілді адамның линчеленуі көрсетілген. Питер Маттиссен «Мистер Уотсонды өлтіру» трилогиясында (алғашқы том 1990 жылы жарық көрген) Флорида штатының 19 ғасырдың соңындағы бірнеше линчелеу оқиғаларын бейнеледі. 1996 жылы теледидарға арналған «Ұрланған естеліктер: Гүлбақтан құпиялар» фильмінде басты кейіпкер Джессика (Мэри Тайлер Мур) миына ауыр зақым келген түні болған оқиғаларды бірте-бірте еске алады, соның ішінде оның афроамерикалық досы Айзек Ку-клукс-кланның қолынан линчеленгені және оның туысы Клетистің қатысуы. Ральф Эллисонның 1997 жылы жарық көрген «Площадьдағы кеш» әңгімесінде линчелеу оқиғасы Цинциннатиден келген ақ баланың көзімен суреттеледі. Кристофер Уолкеннің қатысуымен Николас Мейердің түсірген 1999 жылғы «Қанқорлық» HBO фильмі 1891 жылы Жаңа Орлеанда болған оқиғаларға негізделген. Полиция бастығы Дэвид Хеннессиді өлтіргені үшін әділетсіз айыпталған 18 итальян-американдық адам ақталғаннан кейін, линчелеушілер оларға шабуыл жасап, 11 адамды атып немесе дарға асты, бұл АҚШ тарихындағы ең ірі жаппай линчелеулердің бірі болды. Джейсон Роберт Браунның «Шеру» мюзиклі Лео Франк туралы айтады, ол 1900 жылдардың басында Джорджия штатының Атланта қаласының жанындағы кісі өлтіруде айыпталып, әділетсіз сотта линчеленген еврей. 2014 жылғы Джеймс Браунның өмірі туралы «Көтеріл» фильмінде жас Браунның балалық шағындағы үйінің жанында ағаштан ілінген линчеленген адамның денесін тапқан көрінісі бар. Квентин Тарантиноның «Жаман сегіздік» (2015) фильмі, Реконструкция дәуірінде өтеді, соңғы сахнасында жұмысшы табының расистік оңтүстік әйелінің линчеленуінің егжей-тегжейлі суреті көрсетілген, оның азаптарына ерекше назар аударылған, бұл кейбір сыншылардың арасында Америкадағы расизм мен жек көру туралы саяси пікір немесе жай ғана сенсациялық және сексистік пайдалану туралы пікірталас тудырды.

Mark Twain's Adventures of Huckleberry Finn, an 1885 novel, depicts attempted (although failed) lynching as a minor episode. Owen Wister's The Virginian, a 1902 seminal novel in the genre of Western novels in the United States, dealt with a fictional treatment of the Johnson County War and frontier lynchings in the West. Tracked by Bloodhounds; or, A Lynching at Cripple Creek, a 1904 silent crime drama short film directed by Harry Buckwalter. Angelina Weld Grimké's Rachel (1914) was the first play about the toll of racial violence directed at African American families; it was produced in 1916. Following the commercial and critical success of D. W. Griffith's film, Birth of a Nation (1915), which glorified the Ku Klux Klan for its violence during Reconstruction, African American director and writer Oscar Micheaux responded in 1919 with the film Within Our Gates. The climax of the film is the lynching of a Black family after one member of the family is wrongly accused of murder. Considered a commercial failure, the film was an inductee of the 1992 National Film Registry list. Regina M. Anderson's play, Climbing Jacob's Ladder, was about a lynching; it was performed by the Krigwa Players (later called the Negro Experimental Theater), a Harlem theatre company. William Faulkner's short story "Dry September" (1931) tells the story of a lynch mob forming in response to an alleged offense against a white woman. Lynd Ward's 1932 book Wild Pilgrimage (printed in woodblock prints, with no text) includes three prints of the lynching of several Black men. Annie Nathan Meyer's 1932 play Black Souls was about an innocent black man lynched on the campus of a fictional college in the Deep South. It was performed on Broadway at the Provincetown Playhouse in a cast led by Juano Hernandez and Rose McClendon. In Irving Berlin's 1933 musical, As Thousands Cheer, Ethel Waters sang a ballad about lynching, "Supper Time". She wrote in her 1951 autobiography, His Eye Was on the Sparrow: "if one song could tell the story of an entire race, that was it." Murder in Harlem (1935), by director Oscar Micheaux, was one of three films he made based on events in the controversial trial of Leo Frank, a northern Jewish man convicted of murder of a Georgia factory girl. He portrayed the character analogous to Frank as guilty and set the film in New York, removing sectional conflict as one of the cultural forces in the trial. Micheaux's first version was a silent film, The Gunsaulus Mystery (1921). Lem Hawkins Confession (1935) was also related to the Leo Frank trial. John Steinbeck's short story "The Vigilante" (1936) is retrospectively concerned with a lynching as seen by one of the chief participants in it. The story is based on historical events, namely the 1933 lynchings of John Maurice Holmes and Thomas Harold Thurmond in San Jose, California, on November 16, 1933. The film They Won't Forget (1937) was inspired by the Frank case; it featured the Leo Frank character portrayed as a Christian. In Fury (1936), the German expatriate Fritz Lang depicts a lynch mob burning down a jail in which Joe Wilson (played by Spencer Tracy) was held as a suspect in a kidnapping, a crime for which Wilson was soon after cleared. Lang had left Germany after the Nazis came to power. The story was based on a 1933 lynching in San Jose, California. This had been recorded on newsreel footage and was an event in which Governor of California James Rolph refused to intervene. In Walter Van Tilburg Clark's 1940 novel, The Ox Bow Incident, two drifters are drawn into a Western posse formed to find the murderer of a local man. After suspicion centered on three innocent cattle rustlers, they were lynched, an injustice that deeply affected the drifters. The novel was adapted as a 1943 film by the same name. It symbolized a wartime defense of United States' values, seen to be based on law, versus the characterization of Nazi Germany as mob rule. Harper Lee's novel, To Kill a Mockingbird (1960), featured a Black man, Tom Robinson, who is wrongfully accused of rape and narrowly escapes lynching. After having been wrongfully convicted by an all white jury, Robinson is later killed while attempting to escape from prison. The novel was adapted as a 1962 film of the same name starring Gregory Peck. "Going to Meet the Man" (1965) is a short story by James Baldwin that includes an account of a particularly horrific lynching. The 1968 film Hang 'Em High, set on the Western frontier, stars Clint Eastwood. The 1988 film Mississippi Burning includes a depiction of a Black man being lynched. Peter Matthiessen depicted several lynchings in his Killing Mr. Watson trilogy (first volume published in 1990), set in Florida of the late 19th century. In the 1996 made for television film Stolen Memories: Secrets from the Rose Garden, protagonist Jessyca (Mary Tyler Moore) slowly recalls scenes from the night in which she suffered severe and permanent brain damage, which include the lynching of her African American friend Isaac at the hands of the Ku Klux Klan, as well as her cousin Cletis's involvement. "A Party Down at the Square" (first published in 1997) is a short story by Ralph Ellison that describes a lynching from the point of view of a white boy from Cincinnati. Vendetta, a 1999 HBO film starring Christopher Walken and directed by Nicholas Meyer, is based on events that took place in New Orleans in 1891. After the acquittal of 18 Italian American men falsely accused of the murder of police chief David Hennessy, a lynch mob attacked them, killing 11 by shooting or hanging in one of the largest mass lynchings in United States history. Jason Robert Brown's musical Parade tells the story of Leo Frank, a Jewish man lynched near Atlanta, Georgia in the early 1900s after being convicted of murder of a young factory girl in a highly biased trial. The 2014 biopic Get on Up about the life of American singer James Brown features a scene in which a young Brown finds the body of a lynched man hanging from a tree near Brown's childhood home. Quentin Tarantino's film The Hateful Eight (2015), set in the Reconstruction era, features a finale with a detailed depiction of the lynching of a white woman identified as a working class racist Southerner, with graphic focus on her suffering, prompting some debate among critics about whether it is a political commentary on racism and hate in America or simply sensational and sexist exploitation.

"Кейбір жемістер"

Линчпен күрескен көркем шығармалардың арасында 1939 жылы Абель Миреполь өлең ретінде жазған және Билли Холидей орындаған "Қасіретті жеміс" әні бар. Оның бір бөлігі былай делінеді: Оңтүстік ағаштары қасіретті жеміс береді, жапырақтарда қан, түбірлерінде қан, Оңтүстік желдерінде серпитін қара денелер, тополь ағаштарынан ілінген қасіретті жеміс. Бұл ән оның ең танымал әндерінің бірі болды және онымен байланыстырылды. Ән линчке қарсы күрес қозғалысының гимніне айналды. Сонымен қатар, ол американдық азаматтық құқық қозғалысының белсенділігіне де үлкен үлес қосты. "Қасіретті жеміс" (2002) атты линч жайындағы деректі фильм, сондай-ақ наразылық әндері мен өнердің әсері туралы фильм АҚШ телеарналарында көрсетілді, оны Public Broadcasting Service өндірді.