Кіріспе
Американдық саясаткер Уильям Порчер Майлз (4 шілде 1822 – 11 мамыр 1899) – американдық саясаткер, штаттардың құқықтарын жақтаған, құлдықты қолдаған және Оңтүстік штаттарының бөлінушілерінің бірі болған. Ол Конфедерация туының ең танымал үлгісін жасағандығымен белгілі, ол бастапқыда 1861 жылы ұлттық ту ретінде қабылданбады, бірақ генерал Роберт Ли басқарған Солтүстік Вирджиния армиясы оны шайқас туы ретінде қабылдады, кейін ол қайтадан қолданысқа енгізілді. Оңтүстік Каролинада дүниеге келген ол бастапқыда саясатқа көп қызығушылық танытпады, ал оның мансабының алғашқы кезеңінде заңды оқыды және 1843 жылдан 1855 жылға дейін Чарльстон колледжінде математика профессоры болып жұмыс істеді. 1840 жылдардың соңында, Оңтүстік Каролина саясатын секциялық мәселелер шарлаған кезде, Майлз осы мәселелер туралы айта бастады. Ол Вилмот шарттарына да, 1850 жылғы келісімге де қарсы болды. Осыдан бастап Майлз Солтүстіктің құлдықты шектеуге бағытталған барлық әрекеттерін бөлінуді ақтау ретінде қарастыратын болды. Майлз 1855 жылы Чарльстон қаласының мэрі болып сайланды және 1857 жылдан Оңтүстік Каролина 1860 жылдың желтоқсанында бөлініп шыққанға дейін АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. Ол штаттың бөліну конвенциясының мүшесі және Монтгомеридегі Конфедерация конвенциясында Оңтүстік Каролинадан келген өкіл болды, ол Конфедерация штаттары үшін уақытша үкімет пен конституцияны құрды. Ол Азамат соғысы кезінде Конфедерация өкілдер палатасында өзінің штатын өкілдік етті.
William Porcher Miles (July 4, 1822 – May 11, 1899) was an American politician who was among the ardent states' rights advocates, supporters of slavery, and Southern secessionists who came to be known as the "Fire Eaters." He is notable for having designed the most popular variant of the Confederate flag, originally rejected as the national flag in 1861 but adopted as a battle flag by the Army of Northern Virginia under General Robert E. Lee before it was reincorporated. Born in South Carolina, he showed little early interest in politics, and his early career included the study of law and a tenure as a mathematics professor at the Charleston College from 1843 to 1855. In the late 1840s, as sectional issues roiled South Carolina politics, Miles began to speak up on sectional issues. He opposed both the Wilmot Proviso and the Compromise of 1850. From then on, Miles would look at any northern efforts to restrict slavery as justification for secession. Miles was elected as mayor of Charleston in 1855 and served in the United States House of Representatives from 1857 until South Carolina seceded, in December 1860. He was a member of the state secession convention and a representative from South Carolina at the Confederate Convention in Montgomery, Alabama, which established the provisional government and constitution for the Confederate States. He represented his state in the Confederate House of Representatives during the American Civil War.
Ерте өмір
Майлз Оңтүстік Каролина штатының Уолтерборо қаласында Джеймс Сондерс Майлз бен Сара Бонд Уорли Майлз отбасында дүниеге келген. Оның ата-бабалары француз гугеноттары болған, ал әкесінің әкесі, майор Феликс Уорли Америка революциясында күрескен. Ол бастауыш білімін Саутворт мектебінде алды, кейін Уиллингтон академиясына түсті, онда бір буын бұрын Джон К. Калхун оқыған. Майлз 1838 жылы Чарльстон колледжіне қабылданды, онда болашақ сецессия жақтастары Джеймс Де Боу және Уильям Генри Трескотпен танысты. 1842 жылы колледжді бітіргеннен кейін, 1843 жылы ол қысқа мерзімге жергілікті адвокаттан заңды оқып, содан кейін альма-матеріне математика профессоры болып оралды. 1840 жылдары Майлз белсенді саясатқа көп қызығушылық танытпады. Ол 1844 жылғы Блафтон қозғалысына қатыспады, бірақ 1846 жылғы Уилмот ережесінің «оңтүстік құқықтарына, Конституция бойынша штаттардың теңдігіне және құл иеленуші халықтың абыройына» қауіп төндіретінін мойындады. 1849 жылы Майлз Чарльстондағы 4 шілде мерекесінде сөйлеуге шақырылды. Бұл сөйлеуінде Майлз Уилмот ережесінің негізгі принциптерін сынады. Ол құлдықты «Құдайдан берілген институт» деп есептесе де, құлдыққа қарсы болғандар оның Конституцияда «танылғанын және қолдау тапқанын» мойындаса, түрлі пікірлерді қабылдауға дайын болды. Майлз үшін солтүстіктер құлдыққа шектеулер енгізуге тырысқанда конституциялық түсіндіру мәселесін ғана көтермейді. Майлз былай деді:
blockquote|Олар абстракті принцип үшін күреспейді – оларды құлдыққа деген фанатикалық қарсылық рухы ғана жетелемейді, олар әдейі, ойлап, сараптап Оңтүстікке өлім соққысын беруді мақсат етеді. Бұл соққы ретінде жоспарланған. Оның күш-қуатын басып тастау, дамуын тежеу, осы конфедерациядағы саяси салмағы мен ықпалын азайту және ақырында жою үшін жасалған. 1852 жылы ол Чарльстон колледжінің түлектері алдында «Республикалық үкімет әрқашан ең жақсысы бола бермейді» деген тақырыпта сөз сөйледі.
Чарльстон қаласының әкімі
1855 жылы жазда Вирджиния штатының жағалауында сары қызылша індеті тарады. Нәтижесінде 2000 адам, сондай-ақ осы ауруды емдеуге тырысқан дәрігерлердің жартысы көз жұмды. Вирджиния штаты оңтүстік аймақтардан, яғни аурудың жиі кездесетін және тұрғындарының дені табиғи иммунитетке ие болған жерлерден еріктілер шақырды. Майлз Норфолк қаласында бірнеше апта бойы медбике болып қызмет етті. Оның батылдық көрсеткен әрекеттері Чарльстонға жеткізілді, ал достары оның іс-әрекеттерінен туған үлкен беделін пайдаланып, оны мэрлікке кандидат ретінде ұсынды. Чарльстонға оралғаннан кейін ол бір ғана ресми сөз сөйледі, бірақ 1260 дауысқа қарсы 837 дауыспен мэр болып сайланды. Майлз мэр болып қызмет еткен кезеңде Бофен көшесіндегі 53-ші үйінде тұрды, алайда ол үй қазір сақталмаған. Реформаға қызығушылық танытқан жаңа мэр алдымен полиция реформасын жүзеге асыруға кірісті. Басқа қалаларға фактілерді зерттеу үшін топтарды жібергеннен кейін, ол қалалық кеңестегі шектен тыс партиялықтардың тудырған мәселесін шешетін жоспарды іске қосты. Төменгі шендегі қызметкерлерді тағайындау жауапкершілігі полиция бастығына, ал жоғары шендегілерді тағайындау құқығы қалалық кеңестің келісімімен мэрге берілді. Ол патрульдеуді күшейтті және рецидивті қылмыскерлерге қатаң жаза қолданды. Әлеуметтік реформа саласында Майлз кәмелетке толмағандарды түзету орталығын, кедейлер үйін, жетімдер үйін және психиатриялық аурухананы құрды. Ол мұқтаж жандарға, сондай-ақ жұмыссыз қара нәсілді кедейлерге көмек көрсетті және денсаулық сақтау мақсатында кәріз жүйесін енгізді. Үлкен мемлекеттік қарызды мұра еткен ол, 35 жыл ішінде қарызды өтеу үшін мүлік салығын арттырды. Екі жылдық мерзімі аяқталғаннан кейін ол үлкен жетістікке жеткені үшін жоғары бағаланды, бұл оны одан әрі мемлекеттік қызметке үміттендірді.
АҚШ-тың Өкілдер палатасы
1856 жылы Майлз конгрессмен Уильям Эйкен кішісінің бос қалған орнына үміткер болды. Канзастағы құлдық мәселесі және Республика партиясының күшеуі сайлаудың басты тақырыптары болды. Майлз, республикашыл кандидат Джон К. Фремонт сайлануы жағдайында оңтүстік штаттарының жаңа Конгреске бойкот жариялау және одан әрі шаралар қабылдау үшін оңтүстік конвенциясын шақыру сияқты біртұтас жауап беруі қажет екенін айтты. Үш үміткердің арасында Майлз 1852 дауыспен жеңіске жетті, ал оның екі қарсыласы 1844 дауыс жинады. 1857 жылы қызметке кіргеннен кейін, ол Канзас мәселесінің Конгресс талқылауларын басып тастағанын, Демократиялық партияның біртігіне қауіп төндіргенін және Республика партиясының өсуін күшейткенін көрді. Оның Палатадағы алғашқы сөйлеуі 1858 жылы болды, онда ол Канзас мәселесінде оңтүстік штаттарының позициясын қорғады. Канзас климаты құлдыққа қолайсыз екенін мойындағанына қарамастан, ол былай деді: «Бірақ, мырзалар, мәселе қойылды, шайқас басталды; және бұл қазіргі уақытта бізге ешқандай нақты пайда әкелмейтін абстрактілі принципке негізделген болса да, мен қарумен тұрып, осы мәселенің шешімін күтемін. Оңтүстік Канзасты қабылдамау жағдайында Одақты таратпауы мүмкін, бірақ мұндай қабылдамау, әрине, оқиғалар ағыны біртіндеп үзіп тастаған арқандардың тағы біреуін кесіп тастайды». Майлз 1858 жылы қайта сайланды. 1859 жылдың қаңтар айында ол әріптесі Уильям Лоундес Янсиді қолдап, африкалық құл саудасын тыйым салған федералды заңдарды жою туралы ұсыныс жасады. Майлз сауданы реттеу штаттардың құзырында болуы керек деп есептеді және ұлттық тыйым Оңтүстік штаттарының абыройына нұқсан келтіреді деп санады. Бұл ұстаным тіпті Трескотт сияқты достарына да радикалдық көрінді, олар бұл ұстанымның мақсаты Одақтың ыдырауына итермелеу екенін ойлады, өйткені ұлттың көпшілігі бұны қолдамайды. Джон Браунның Харперс-Ферриге жасаған шабуылы Оңтүстікке қатты соққы болды. 1859 жылдың желтоқсанында отыз алтыншы Конгресс жиналғанда, алғашқы мәселе спикерді сайлау болды. Браунның шабуылынан әлдеқашан алаңдап жүрген оңтүстік штаттарының өкілдері Огайо штатының республикашылы Джон Шерманның бұл лауазымға кандидат болуына одан да ашуланды. Шерман Хинтон Хелпердің «Жақындап келе жатқан дағдарыс және оны қалай қарсы алуға болады» атты кітабын қолдаған 68 республикашылдың бірі болды, оңтүстік штаттарының өкілдері бұл кітаптың Оңтүстікте құл иеленушілер мен құлдар арасында сыныптық соғысқа ұйтқы болады деп сенді. Республикашылар кітаптың 100 000 данасын сатып алып, бүкіл елге таратуды ұсынды. Майлз Оңтүстік Каролинаның губернаторымен Шерман сайлануы жағдайында Конгрессті тарату үшін Вашингтонға милиция полкін жіберу туралы келісім жасасты, бірақ Шерманның кандидатурасын қайтарып алуға байланысты бұл қадамға бару қажет болмады. Оңтүстік Каролинадағы штат заң шығарушы органы тиісті жауап бере алмады, бірақ ақырында, сепаратистік көзқарастағы губернатор Уильям Генри Гисттің ұсынысына жауап ретінде Оңтүстік конвенциясын шақыру туралы шешім қабылдады. Бірінші қадам ретінде Кристофер Мемингер олардың қолдауын алу үшін Вирджинияға жіберілді. Майлз Мемингерге «Вирджинияны біздің Каролиналық көзқарасымызбен сіңіретіндей етіп әрекет етуді» кеңес берді, «[және] сіздің сөздеріңіздің жемісін бізді қатты және сау ұрпақтың тууына қатты мақтан ететін Оңтүстік конфедерациясында көреміз деп үміттенеміз».
But, sir, the issue has been made, the battle joined; and though it be on an abstract principle which does not at present promise to result in any practical advantage to us, I am willing to stand by the guns and fight it out. The South may not dissolve the Union on the rejection of Kansas, but such rejection would, assuredly, sever still another of the cords – rapidly becoming fewer – which the course of events has been snapping one by one. Miles was re elected in 1858. In January 1859 he spoke in support of fellow fire eater William Lowndes Yancey in advocating the repeal of federal laws banning the African slave trade. Miles felt that the regulation of the trade should be a state function and that the national ban was an insult to Southern honor. This stance was considered too radical even by his friends, such as Trescott, who felt, since it could never be supported by the majority of the nation, that Miles' stance was simply a guise to force disunion. John Brown's raid on Harpers Ferry sent a shock wave across the South. When the Thirty sixth Congress met in December 1859 the first order of business was the selection of a speaker. Already in turmoil over the Brown raid, Southerners were further aggravated by the nomination of Ohio Republican John Sherman for the post. Sherman was one of 68 Republicans who had endorsed Hinton Helper's book, The Impending Crisis and How to Meet It, which Southerners believed would ignite class warfare between slaveholders and non slaveholders in the South. Republicans proposed buying 100,000 copies of the book and distributing it throughout the country. Miles conspired with South Carolina's governor to send a regiment of militia to Washington to break up the Congress in the event of Sherman's election, but the withdrawal of Sherman's nomination prevented action. In South Carolina the state legislature was unable to determine an appropriate response, but finally, reacting to a proposal by pro secession Governor William Henry Gist decided to propose a Southern convention. As a first step Christopher Memminger was dispatched to Virginia in order to solicit their support. Miles advised Memminger to "urge our Carolina view in such a manner as to imbue Virginia with it [and] we may soon hope to see the fruit of your addresses in the sturdy and healthy offspring of whose birth we would be so greatly proud — a Southern confederacy.
1860 жылғы сайлау
1860 жылы Майлз Оңтүстік Каролинадағы жетекші сепаратистердің бірі болды. Оның Вашингтондағы лауазымы оған Вашингтон мен Чарльстон арасындағы ақпарат ағынында көпір ретінде қызмет етуге мүмкіндік берді. Штат саясаткерлері 23 сәуірде Чарльстонда басталатын Демократиялық конвенцияға назар аударды. Майлз Стивен А. Дугластың кандидатурасына, әсіресе Оңтүстік Каролинада Дугласқа жақтас фракция болуы мүмкін деген қауесеттерге алаңдады. Майлз және басқа да радикалдар тек қана оңтүстік партиясы ғана штаттың қажеттіліктерін дұрыс қанағаттандыра алатынына сенімді болды. Конвенция партия платформасы бойынша дауға түсті. Оңтүстік штатының өкілдері Дугластың халық егемендігін қолдауына қарсы болды – бұл жаңа аумақтарға құлдыққа рұқсат беру немесе бермеу туралы өздері шешуге мүмкіндік беретін ұғым. Оңтүстік штатының өкілдері АҚШ-тың барлық аумақтарында құлдыққа рұқсат етілетіндігін федералдық деңгейде кепілдік беруді қалаған. Оңтүстік Каролина штатының 16 делегатының 13-і конвенциядан шығып кетті. Мамыр айында Майлз Чарльстонға оралып, келесі сайлауда "күш пен қағиданың, көпшілік пен азшылықтың арасындағы күресі болатынын, барлық конституциялық кедергілерге қарамастан" деп мәлімдеді. 24 шілдедегі газетте жарияланғандай, Майлз былай деді:
Мен Оңтүстіктің "қаулылар" қабылдағанын көргенде сақтанамын. Олар ешбір нәтиже бермейді. Шындығында, олар "қасқыр айқайына" ұқсай бастады. Аз қаулы қабылдап, көп іс істейік. Мен Оңтүстіктің аяқсыз сөздері мен мақтаныштарына шаршадым. Егер біз шын ниетімізді білдірсек, іс көрейік. Ең бастысы, біз зәйтүн бұтағын ұстауға тырысқанда, қылышқа қол жеткізуге дайындалуымыз керек. Майлз Оңтүстік Каролинаның "жалпы жағдайды бұзуы керек, мұны кез келген штат кез келген уақытта жасай алады" деді.
Бөлек болу қысы
Сецессия қаупі күшейген кезде президент Джеймс Бьюкенен Оңтүстік Каролинадағы АҚШ мүлігінің қауіпсіздігіне алаңдады. Майлз Конгрестің кезекті сессиясына Вашингтонға оралған Оңтүстік Каролина делегациясының мүшесі болды және бұл мәселені талқылау үшін Бьюкененмен кездесті. 10 желтоқсанда Майлз және басқалары президентке Чарльстондағы бекіністерге "ешқандай күш жіберілмейтінін және олардың әскери жағдайының сақталатынын" растаған хат тапсырды. Бьюкенен "егер" деген сөзге күмән келтірді, себебі ол оны міндеттейтіндей болды, бірақ делегаттар олардың тек қана қолданыстағы жағдайға сәйкес түсініктерін білдіргенін жеткізді. Майлз бен Оңтүстік Каролинаның белсенділігімен белгілі Лоренс М. Китттің айтуынша, Бьюкенен: "Бұл джентльмендер арасындағы абырой мәселесі. Бізге ешқандай қағаз немесе жазу қажет емес. Біз бір-бірімізді түсінеміз" деді. Оңтүстік Каролинаға оралған Майлз Оңтүстік Каролинаның сецессиялық конвентіне делегат болып сайланды. Майлз дереу әрекет етуді жақтады. 17 желтоқсанда, тіпті бірнеше күн кешігудің өзі де қауіпті болуы мүмкін деп қорқып, шешек індетіне байланысты конвенттің Колумбиядан Чарльстонға көшірілуіне қарсы шықты. Майлз Вашингтондағы оңтүстік штатының өкілдерімен соңғы кездескенде олардың барлығы Оңтүстік Каролинадан басшылық күткенін білді. Конвент 20 желтоқсанда сецессия жарлығын қабылдады. Майлз, басқа оңтүстік каролиналықтармен бірге, Конгресстегі өкілдігінен дереу бас тартты. Алдағы айларда Майлз бейбіт жолмен сецессия мүмкін екеніне сеніп, Форт-Самтер немесе «Батыс жұлдызы» оқиғасы бойынша асығыс әрекеттерге қарсы болды.
Конфедеративтік штаттар конгрессі
Майлз уақытша және тұрақты Конфедерациялық конгресске сайланды. Ол Палатаның әскери істер комитетінің төрағасы болды, сонымен қатар генерал П. Г. Т. Борегардтың Чарльстондағы лагерь көмекшісі болды, Форт Самтерге шабуылға дайындалуда және Буль-Ранның бірінші шайқасында болды. Алайда, өзінің әскери білімінің жетіспеуін мойындаған Майлз көбінесе конгресс міндеттеріне назар аударды. Тарихшы Эрик Х. Уолтер Майлздың Конфедерация Конгресіндегі қызметін былай сипаттайды: Басқа отты жегіштер сияқты, Майлз Конфедерация Конгресінде көңілі толмады. Оқшаулануға дейін ол Оңтүстік конфедерациясындағы барлық сауда баждарының жойылуын қалаған. Бірақ Де Боу оған еркін саудаға көшудің Одақтың тариф саясатымен өркендеген Оңтүстік шығанағының қуатты қант плантаторларын ашуландыратынын және қарсы шығатынын ескертті. Майлз Конгресс комитеттеріндегі әріптестерінің жұмысты мүмкінсіз ететініне шағымданды, себебі олардың үнемі қатыспауы кворумға жеткізбеді, ал жаңа мемлекетте жағдай нашарлай бастағанда президент Дэвиске басқа отты жегіштерден артық баға бермеді. Соғыстың соңында, кейбір әскери шенеуніктер Конфедерация армиясында қара нәсілді сарбаздарды пайдаланудың тиімділігін талқылай бастағанда, Майлз ойша толқыды. Ол армияның шұғыл қажеттіліктерін түсінді, бірақ ақырында "бұл тек әскери ғана емес, сонымен қатар үлкен әлеуметтік және саяси мәселе, мен оны қанша қарасам, соғұрлым құлдарын қаруландыру біздің ісімізге көмектесе алатынына көзім жетпейді" деген қорытындыға келді. Конфедерацияның Уақытша Конгресінде қызмет еткенде Майлз "Жұлдыздар мен мөрлер жөніндегі комитетке" төрағалық етті, ол Конфедерацияның ұлттық туы ретінде "Жұлдыздар мен жолақтар" туын қабылдады. Майлз бұл шешімге қарсы болды, өйткені ол, оның жақтастары мойындағандай, бұл ескі "Жұлдыздар мен жолақтарға" тым ұқсас болды. Майлз былай деді: "Конфедерацияны құрайтын штаттардың пікірінше, олардың мүдделеріне зиян келтірген және олардан бөлінуді қажет еткен үкіметтің туын сақтап тұрудың ешқандай себебі жоқ. Біз өз еркімізбен олардан бөлініп шыққан кезде, АҚШ туын "сақтау" туралы әңгімелеудің қажеті жоқ." Майлз өзінің жеке дизайнын ұсынды. Генерал П. Г. Т. Борегард одан анығырақ айқындалатын шайқас туы қажет деп шешкенде, Майлз өзінің дизайнын ұсынды. Бұл дизайн ұлттық ту комитетімен қабылданбаса да, ол ақырында Конфедерацияның шайқас туына айналды, бүгінде оны көбінесе "көтеріліс туы" немесе "Оңтүстік кресі" деп атайды. Майлздың дизайны кейіннен ұлттық тудың екінші нұсқасында ("Таза ту" деп аталған) және үшінші ұлттық дизайнда ("Қанға боялған ту" деп аталған) кантон ретінде қолданылды.
Like other fire eaters, Miles found only frustration in the Confederate Congress. Before secession he had wanted to eliminate all trade duities in a southern confederacy. Now, De Bow warned him that a sudden shift to free trade would alienate and antagonize the powerful sugar planters of the Gulf South, who had prospered under the tariff policies of the Union. Miles complained that his colleagues on congressional committees made work impossible because their habitual absences prevented a quorum, and as events began to sour in the new nation he held no higher opinion of President Davis than other fire eaters. Late in the war, when some military officials began to discuss the efficacy of using black troops in the Confederate army, Miles was perplexed. [H]e understood the urgent demands of the army, but eventually [concluded] that "it is not merely a military, but a great social and political question, and the more I consider it the less is my judgment satisfied that it could really help our cause to put arms into the hands of our slaves. While serving in the Confederate Provisional Congress, Miles chaired the "Committee on the Flag and Seal," which adopted the "Stars and Bars" flag as the national flag of the Confederacy. Miles opposed this selection because, he felt, it too much resembled, as supporters of it admitted, the old Stars and Stripes. Miles argued:
There is no propriety in retaining the ensign of a government which, in the opinion of the States composing this Confederacy, had become so oppressive and injurious to their interests as to require their separation from it. It is idle to talk of "keeping" the flag of the United States when we have voluntarily seceded from them. Miles favored his own design. When General P. G. T. Beauregard decided a more recognizable Battle Flag was needed, Miles' suggested his design. Although this design had been rejected by the committee for a national flag, it eventually became the Confederate Battle Flag, today often referred to as a "Rebel flag" or the "Southern Cross." Miles' design was later used as the canton in the second version of the national flag (nicknamed the "Stainless Banner") as well as in the third national design (nicknamed the "Blood Stained Banner").