Бенджамин Райан Тиллман: АҚШ саяхатшысы және нәсілшіл саясаткер

Кіріспе

Американдық саясаткер (1847–1918)

Бенджамин Райан Тиллман (11 тамыз 1847 – 3 шілде 1918) – Демократиялық партияның саясаткері, 1890 жылдан 1894 жылға дейін Оңтүстік Каролина штатының губернаторы, ал 1895 жылдан 1918 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ Сенаторы болды. Ақ үстемдік идеологиясын ұстанған, афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарына қарсы болған Тиллман Оңтүстік Каролина штатындағы 1876 жылғы құқық бұзушы сайлау кезінде «Қызыл жейделілер» атты жартылай әскери ұйымды басқарды. АҚШ Сенатында ол линчтеуді қорғады және сөздерінде афроамерикандықтарды жиі қысымға алып, сол науқан кезінде оларды өлтіруге көмектескенін мақтан тұтты. 1880-жылдары бай жер иесі Тиллман Демократиялық партия басшылығына наразы болып, реформа талап еткен ақ фермерлердің қозғалысын жетектеді. Ол бастапқыда сәттілікке жете алмады, бірақ Клемсон университетінің ауыл шаруашылығына арналған жер гранты колледжі ретінде құрылуына зор үлес қосты. 1890 жылы Тиллман штаттық Демократиялық партияны бақылауға алып, губернатор болып сайланды. Оның төрт жылдық қызмет мерзімінде Оңтүстік Каролинада 18 афроамерикандық линчтен қаза тапты; 1890-жылдары штат онжылдық бойынша ең көп линч жасалған штаттардың қатарында болды. Тиллман губернатор ретінде линчтеулерді тоқтатуға тырысты, бірақ линч жасаушылардың іс-қимылын қолдады және өзі басшылық етуге дайын екенін мәлімдеді. 1894 жылы екінші екі жылдық мерзімі аяқталғаннан кейін ол штат заң шығарушы органының дауысымен АҚШ Сенатына сайланды, олар сол кезде сенаторларды сайлап тағайындады. Тиллман агрессивті тілімен белгілі болды, сондықтан оны «Шатырлы Бен» деп атады, мысалы, ол президент Гровер Кливлендті «етке толы қапты» шатырмен тебумен қорқытқан. 1896 жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткері болу мүмкіндігі бар деп есептелген Тиллман конвенцияда сәтті болмаған сөз сөйлегеннен кейін бұл мүмкіндікті жоғалтты. Ол өзінің әсіресе афроамерикандықтарға қарсы сөйлеген сөздерімен, сондай-ақ заң шығарушы ретінде тиімділігімен танылды. Корпоративтік үлестерге тыйым салатын алғашқы федералды сайлау қаржыландыру заңы әдетте Тиллман заңы деп аталады. Тиллман бірнеше рет қайта сайланды және өмірінің соңына дейін Сенатта қызмет етті. Оның қалдырған мұраларының бірі – Оңтүстік Каролинаның 1895 жылғы конституциясы, ол афроамерикандық көпшіліктің және көптеген кедей ақ адамдардың сайлау құқығынан айырылып, 20-ғасырдың алғашқы онжылдықтарында ақ Демократиялық партияның билігін 60 жылдан астам уақытқа қамтамасыз етті.

Benjamin Ryan Tillman (August 11, 1847 – July 3, 1918) was a politician of the Democratic Party who served as governor of South Carolina from 1890 to 1894, and as a United States Senator from 1895 until his death in 1918. A white supremacist who opposed civil rights for black Americans, Tillman led a paramilitary group of Red Shirts during South Carolina's violent 1876 election. On the floor of the U. S. Senate, he defended lynching, and frequently ridiculed black Americans in his speeches, boasting of having helped kill them during that campaign. In the 1880s, Tillman, a wealthy landowner, became dissatisfied with the Democratic leadership and led a movement of white farmers calling for reform. He was initially unsuccessful, though he was instrumental in the founding of Clemson University as an agricultural land grant college. In 1890, Tillman took control of the state Democratic Party, and was elected governor. During his four years in office, 18 black Americans were lynched in South Carolina; in the 1890s, the state had its highest number of lynchings of any decade. Tillman tried to prevent lynchings as governor but also spoke in support of the lynch mobs, alleging his own willingness to lead one. In 1894, at the end of his second two year term, he was elected to the U. S. Senate by vote of the state legislature, who elected senators at the time. Tillman was known as "Pitchfork Ben" because of his aggressive language, as when he threatened to use a pitchfork to prod that "bag of beef", President Grover Cleveland. Considered a possible candidate for the Democratic nomination for president in 1896, Tillman lost any chance after giving a disastrous speech at the convention. He became known for his virulent oratoryespecially against black Americansbut also for his effectiveness as a legislator. The first federal campaign finance law, banning corporate contributions, is commonly called the Tillman Act. Tillman was repeatedly re elected, serving in the Senate for the rest of his life. One of his legacies was South Carolina's 1895 constitution, which disenfranchised most of the black majority and many poor whites, and ensured white Democratic Party rule for more than six decades into the 20th century.

Ерте өмір және білім

Бенджамин Райан Тилман кіші 1847 жылдың 11 тамызында Трентон қаласының жанында, Эджфилд ауданында, кейде Оңтүстік Каролинаның бір бөлігі саналатын "Честер" отбасылық плантациясында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Бенджамин Райан Тилман аға және София Хэнкок, екеуі де ағылшын тегінен шыққан. Тилмандар 86 құлмен бірге плантация шаруашылығын жүргізген, сонымен қатар қонақ үй де иеленген. Олардың 2500 акр жері болды және аудандағы ең ірі құл иелерінің бірі саналды. Бенджамин кіші жеті ұл мен төрт қыздың соңғы баласы болды. Эджфилд ауданы тіпті соғысқа дейінгі Оңтүстік Каролинаның стандарттары бойынша да зорлық-зомбылыққа толы аймақ ретінде танымал болды, онда жеке құрмет мәселелері өлтіру немесе дуэль арқылы шешілуі мүмкін еді. 1849 жылы Тилман ағаның тифтен қайтыс болуына дейін ол бір адамды өлтіріп, Эджфилд қазылар алдында тәртіпсіздік жасағаны үшін айыпталып сотталған болатын. Оның бір ұлы дуэльде, екіншісі отбасылық дау кезінде қаза тапты. Үшіншісі Мексика-Америка соғысында, төртіншісі 15 жасында аурудан көз жұмды. Бен ерте жасынан-ақ бай сөздік қорымен көзге түсті. 1860 жылы ол Эджфилдтегі "Бетани" пансиондық мектебіне жіберілді, онда ол үздік оқушы болды және Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін де сол жерде оқуын жалғастырды. 1863 жылы ол анасының қарыздарын өтеуге көмектесу үшін бір жылға үйге оралды. 1864 жылы ол "Бетаниға" қайта оралды, Оңтүстік Каролина колледжіне (қазіргі Оңтүстік Каролина университеті) түсуге дайындалып, соңғы оқу жылын аяқтауды жоспарлады. Бірақ Оңтүстікке әскерлердің үлкен қажеттігі бұл жоспарды тоқтатты. 1864 жылдың маусым айында, әлі 17-ге толмаған Тилман академиядан шығып, жағалау артиллерия бөліміне қосылуға келісім жасады. Алайда, ол үйде ауырған кезде бұл жоспарлар да сәтсіз аяқталды. Бас сүйегіндегі ісік салдарынан сол көзі алынып тасталды. Бен Тилман 1866 жылға дейін, Конфедерация әскерлері тарағаннан кейін бірнеше ай өткен соң ғана қайта дені сау болды. Ол Гаридің жақын шәкіртіне айналды. Гамбург олардың алғашқы мүмкіндігі болды. 94 ақ нәсілді ер адам, оның ішінде Тилман да, сот төрешісінің алдында айыпталып, бірақ ешкімге кісі өлтіру фактісі бойынша айып тағылмады. Батлер өлімге Аугустадан көпір арқылы келген мас зауыт жұмысшылары мен ирландтық американдықтарды кінәлады, бірақ оларға бақылау жасай алмады. Тиллман 1876 жылғы штаттық демократиялық конвенцияға қатысып, Хэмптонды губернаторлыққа партияның үміткері етіп ұсынды, арқасында штаттық саясатта танымал болды. Хэмптон әкелік бейне жасап, Оңтүстік Каролинаның ақ және қара халқынан қолдау сұрағанда, Тиллман елу адамды бастап Эллинтонға барды, онда мыңнан астам мылтық клуб мүшелері отыз әскери қызметкерді өлтірді, аман қалғандар федералды биліктің келуінен ғана құтылды. Тиллман мен оның адамдары бұл кісі өлтіруге қатысуға кеш келгенімен, оның екі адамы Саймон Кокерді, зорлық-зомбылық туралы хабарларды тергеуге келген қара нәсілді сенаторды өлтірді. Олар оны тізе бүгіп, соңғы дұғасын оқып жатқанда атып өлтірді. 1876 жылдың қараша айында сайлау күні Тиллман жергілікті сайлау учаскесінде сайлаушы болып жұмыс істеді, сондай-ақ екі қара республикашыл да сайлаушы болды. Бірі кеш келді және Тиллман оны қорқытып кетті. Оңтүстік Каролинада әлі құпия дауыс беру жүйесі болмағандықтан, Тиллман республикашылдарға берілген дауыстарды есте сақтаймын деп қорқытты. Бұл учаскеде демократтарға 211 дауыс, ал республикашылдарға 2 дауыс түсті. Эджфилдте дауыс беруге құқылы адамдардың үштен екісі афроамерикандықтар болса да, демократтар (республикалық) афроамерикандықтардың дауысын басып, Хэмптонның Эджфилд округінде 60% -тан астам дауыспен жеңіске жеткенін хабарлады. Осы нәтижеге сүйеніп, Хэмптон штат бойынша да тар жеңіске жетті, кем дегенде ресми мәліметтерге сәйкес. "Қызыл көйлектер" демократиялық көпшілікті құру үшін зорлық-зомбылық пен алаяқтыққа жүгінді, бұл жоқ еді, және Хэмптонға сайлауды жеңіп беруге көмектесті. Тилманның өмірбаянын жазған Стивен Кантровиц 1876 жылғы тәртіпсіздіктер "Бен Тилманның өміріндегі шешуші кезең болды, оны саяси және әскери жетекші ретінде бекітті" деп жазды. Тарихшы Орвил Вернон Бертон зорлық-зомбылық "штаттың ақ саяси элитасының арасында оның беделін нығайтты және Оңтүстік Каролинаның республикалық қайта құру үкіметіне соққы берді" деді.

Benjamin Ryan Tillman Jr. was born on August 11, 1847, on the family plantation "Chester", near Trenton, in the Edgefield District, sometimes considered part of upcountry South Carolina. His parents, Benjamin Ryan Tillman Sr. and the former Sophia Hancock, were of English descent. In addition to being planters with 86 slaves, the Tillmans operated an inn. They owned 2,500 acres of land and were among the largest slaveholders in the district. Benjamin Jr. was the last born of seven sons and four daughters. The Edgefield District was known as a violent place, even by the standards of antebellum South Carolina, where matters of personal honor might be addressed with a killing or duel. Before Tillman Sr.'s death from typhoid fever in 1849, he had killed a man and been convicted of rioting by an Edgefield jury. One of his sons died in a duel; another was killed in a domestic dispute. A third died in the Mexican–American War; a fourth at the age of 15 from disease. From an early age, Ben showed a developed vocabulary. In 1860, he was sent to Bethany, a boarding school in Edgefield where he became a star student, and he remained there after the American Civil War began. In 1863, he came home for a year to help his mother pay off debts. He returned to Bethany in 1864, intending a final year of study prior to entering the South Carolina College (today, the University of South Carolina). The South's desperate need for soldiers ended this plan. In June 1864, not yet 17, Tillman withdrew from the academy, making arrangements to join a coastal artillery unit. These plans were scuttled as well when he fell ill at home. A cranial tumor required the removal of his left eye. It was not until 1866, months after Confederate forces had disbanded, that Ben Tillman was again healthy. He became a devoted protégé of Gary. Hamburg was their first such opportunity. Ninety four white men, including Tillman, were indicted by a coroner's jury, but none was prosecuted for the killings. Butler blamed the deaths on intoxicated factory workers and Irish Americans who had come across the bridge from Augusta, and over whom he had no control. Tillman raised his profile in state politics by attending the 1876 state Democratic convention, which nominated Hampton as the party's candidate for governor. While Hampton presented a fatherly image, urging support from South Carolinians, black and white, Tillman led fifty men to Ellenton, intending to join more than one thousand rifle club members who slaughtered thirty militiamen, with the survivors saved only by the arrival of federal authorities. Although Tillman and his men arrived too late to participate in those killings, two of his men murdered Simon Coker, a black state senator who had come to investigate reports of violence. They shot him as he knelt in final prayer. On Election Day in November 1876, Tillman served as an election official at a local poll, as did two black Republicans. One arrived late and was scared off by Tillman. As there was as yet no secret ballot in South Carolina, Tillman threatened to remember any votes cast for the Republicans. That precinct gave 211 votes for the Democrats and 2 for the Republicans. Although almost two thirds of those eligible to vote in Edgefield were African Americans, the Democrats were able to suppress the (Republican) African American vote, reporting a win for Hampton in Edgefield County with over 60 percent of the vote. Bolstered by this result, Hampton gained a narrow victory statewide, at least according to the official returns. The Red Shirts used violence and fraud to create Democratic majorities that did not exist, and give Hampton the election. Tillman biographer Stephen Kantrowitz wrote that the unrest in 1876 "marked a turning point in Ben Tillman's life, establishing him as a member of the political and military leadership". Historian Orville Vernon Burton stated that the violence "secured his prominence among the state's white political elite and proved to be the deathblow to South Carolina's Republican Reconstruction government."

Алкоголь және диспансер

Тилман губернатор болған кезде Оңтүстік Каролинада алкогольге тыйым салу мәселесі маңызды мәселе болды. Тиллман алкогольге тыйым салуға қарсы болды, бірақ тәуелсіздік жақтастарының жақсы пікірлерін білдіруге сақтық танытты, олардың көпшілігі әйелдер еді. Тилманның алкоголь мәселесіне қатысты алаңдаушылығы – ол ақ халықты бөліп, қара республикашылдарға мүмкіндік берді. 1892 жылғы сайлауда Оңтүстік Каролина тұрғындары алкогольге тыйым салуды талап ететін міндетті емес референдум өткізді. Осы мақсатта желтоқсан айында штат заң шығарушы органының екі палатасына заң жобалары енгізілді және Өкілдер палатасы қабылдады. Палата заң жобасын Сенат қабылдамас бұрын, Тиллман түзету нысанында ұсыныс жіберді, онда түзетілген заң жобасын қабылдау және осы мәселе бойынша басқа ештеңе қабылдамау туралы нұсқау берілді. Афина (Грузия) қаласында сәтті қолданылған жүйеге негізделген заң жобасында алкогольдің жеке сатуына тыйым салынды және алкогольді жабық ыдыстарда сататын диспансерлер жүйесі құрылды. Екі палата да Тиллманның түзетуін қабылдады, бірақ заң шығарушы органның ішінде де, сыртында да қарсылық болды. Диспансерлік жүйе 1893 жылдың 1 шілдесінде күшіне енді. Жаңа заң айтарлықтай қарсылыққа тап болды, әсіресе Тиллманның қолдауы аз болған қалалар мен аудандарда. Ондаған жасырын салон ашылды, олар заңсыз алкогольге толы баррельдермен жабдықталды, көбінесе теміржол арқылы тасымалданды. Тиллман мұндай жүкті ұстап алуға тырысқан диспансерлік констебльдерді тағайындады, бірақ Оңтүстік Каролина темір жолы федералдық басқаруда болғандықтан, мемлекеттік органдар оған сеніп тапсырылған тауарларды тәркілей алмады. Тиллманның барлық констебльдері ақ түсті болғандықтан, ол афроамерикалықтар арасындағы алкоголь саудасымен күресуде қиындыққа тап болды. Кейбір констебльдер жасырын жұмыс істеу үшін жүздерін қара бояумен жасырды, кейін Тиллман Джорджиядан афроамерикалық детективті жалдады. Дарлингтон қаласы заңсыз салонның көптігімен контрабандалық сауданың орталығына айналды. Тиллман жергілікті әкімге бірнеше рет ескерту жасады, бірақ шаралар қабылданбағандықтан, 1894 жылдың сәуір айында Тиллман Дарлингтонға констебльдер мен басқа да құқық қорғау қызметкерлерімен толы пойызды жіберді. Олар екі тараптан да қаза болған атысқа тап болды. Тиллман штаттық милицияны шақырды, ол тәртіпсіздікті бастырды, бірақ кейбір бөлімшелер қызмет етуден бас тартты. Оқиғадан кейін Тиллман өкімдерін орындамаған милиция бөлімшелерін таратып, олардың орнына жаңа роталарды ұйымдастырды. Дарлингтон төңкерісі штатты саяси жағынан бөліп, Тиллманды 1894 жылдың желтоқсанында Сенаттағы Батлердің орнына үміткер болуға дайындады, ол заң шығарушы органмен толтырылатын еді. Дарлингтон оқиғасынан бірнеше апта өткен соң Оңтүстік Каролинаның Жоғарғы соты диспансерлік жүйені құру туралы актіні штат конституциясын бұзу деп жариялады, себебі үкіметтің пайда табуға құқығы жоқ. Дауыс беру қатынасы 2:1 болды, судья Сэмюэл МакГоуэн көпшілік пікірде болды. МакГоуэннің қызмет мерзімі аяқталып қалған еді, лейтенант-губернатор Гэри оның орнын 1894 жылдың 1 тамызынан бастап толтыруға сайланды. Тиллман диспансерлерді уақытша жапты, нәтижесінде Оңтүстік Каролинада алкогольге тыйым салынды және констебльдерді жұмыстан босатты. Ол сот диспансерлік істі қарауға келіскеннен кейін 1893 жылғы заңның қайта қаралуын қабылдау үшін 1893 жылғы заң шығарушы органмен алдын ала келісім жасады. Гэри билікке келген кезде Тиллманның тараптастары штаттық Жоғарғы сотта көпшілікті құрады, ал Тиллман сот төрешілеріне 1893 жылғы заңға қарсы дауларды 1 тамыздан кейін ғана қарауға нұсқау берді. Тиллман сол уақытқа дейін заңды күштен тоқтатты, содан кейін осы заң бойынша диспансерлерді қайта ашты. Жоғарғы сот 1893 жылғы актіні 1894 жылдың 8 қазанында конституциялық деп жариялады, дауыс беру қатынасы 2:1 болды, Гэри көпшілік пікірде болды.

The question of prohibition of alcohol was a major issue in South Carolina during Tillman's governorship. Tillman opposed banning alcohol, but was careful to speak well of temperance advocates, many of whom were women. The concern Tillman had with alcohol issues was that they divided the white community, leaving openings for black Republicans to exploit. In the 1892 election, South Carolinians passed a non binding referendum calling for prohibition. Bills were introduced into both houses of the state legislature that December to accomplish this, and passed the House of Representatives. Before the House bill could be passed by the Senate, Tillman sent a proposal in the form of an amendment, with instructions to pass the amended bill, and enact nothing else on the subject. Based on a system that had been successful in Athens, Georgia, the bill banned the private sale of alcohol, setting up a system of dispensaries that would sell alcohol in sealed containers—sale by the drink, and consumption on the premises, would not be permitted. Both houses passed Tillman's amendment, though there was opposition both within and outside the legislature. The dispensary system went into effect on July 1, 1893. The new law was met with considerable resistance, especially in the towns and cities, where Tillman had less support. Dozens of clandestine saloons opened, fueled by barrels of illicit liquor, often transported by railroad. Tillman appointed dispensary constables, who tried to seize such shipments, to be frustrated by the fact that the South Carolina Railroad was in federal receivership, and state authorities could not confiscate goods entrusted to it. All of Tillman's constables were white, placing him at a disadvantage in dealing with the alcohol trade among African Americans. Some of the constables tried going undercover by blacking their faces like minstrels; later, Tillman hired an African American detective from Georgia. The small city of Darlington became a center of the bootlegging trade, with many illegal saloons. Tillman repeatedly warned the local mayor to crack down; when this did not occur, in April 1894, Tillman sent a train full of constables and other enforcement personnel to Darlington. They were repelled by gunfire, with dead on both sides. Tillman called out the state militia, which put down the unrest, though some units refused to serve. After the incident, Tillman disbanded the units of the militia that had refused his orders, and organized new companies to serve in their place. The Darlington riot divided the state politically as Tillman prepared to seek Butler's seat in the Senate, which would be filled by the legislature in December 1894. Only weeks after the Darlington affair, the South Carolina Supreme Court declared the act creating the dispensary system in violation of the state constitution on the grounds that the government had no right to run a profit making business. The vote was 2–1, with Justice Samuel McGowan in the majority. McGowan was a lame duck in office; Lieutenant Governor Gary had been elected to fill his seat effective August 1, 1894. Tillman closed the dispensaries temporarily, resulting in prohibition in South Carolina, and fired the constables. He had taken the precaution, once the court agreed to take the dispensary case, of having the 1893 legislature pass a revised dispensary law. When Gary took the bench, the Tillmanites would have a majority on the state Supreme Court, and Tillman instructed trial justices not to hear challenges to the 1893 law until after August 1. Tillman kept the law suspended until then, afterwards reopening the dispensaries under that statute. The high court declared the 1893 act constitutional on October 8, 1894, 2–1, with Gary voting in the majority.

Ауыл шаруашылығы және жоғары білім беру

Фермерлер альянсының қолдауымен және ауыл шаруашылығы наразылығының нәтижесінде сайланған Тиллман, қалыптасқан партияларға қарсы күресте популистерге қосылуы мүмкін деп есептелді. Тиллман бас тартты және, әдетте, жоғары білімге қолжетімділікті арттыру және Демократиялық партияны реформалау бағдарламасынан асып түсетін популистік ұстанымдарға қарсы болды (ақ үстемдік популистердің ұстанымы емес еді). Альянс (және популистер) федералдық үкімет қарауындағы субказнашылық жүйесін қалаған, ол фермерлердің өнімдерін қабылдап, оларға құнының 80 пайызын процентсіз алдын ала бере алатын еді. Тиллман штаттағы федералдық лауазым иелерінің көбеюін қаламай (республикалық әкімшіліктерде олар афроамерикандықтармен толтырылуы мүмкін еді), бастапқыда бұл ұсынысқа қарсы шықты. Көптеген фермерлер бұл мәселеге өте сезімтал болды және 1891 жылы Тиллман штаттағы Альянс тарапынан оның қарсылығы үшін сөкпеге алынды. Саяси қажеттіліктерге бейімделген Тиллман 1892 жылғы қайта сайлау науқанына қарай субказнашылықты қолдауға келді, бірақ ол ешқашан белсенді жақтаушы болған жоқ. Тиллман 1893 жылдың 6 шілдесінде Клемсон колледжінің ашылуында сөз сөйледі. Ол әйелдер колледжін ашу туралы сайлау алдындағы уәдесін орындады. 1891 жылы заң шығарушы орган Оңтүстік Каролинаның Өндірістік және Уинтроп мұғалімдер даярлайтын колледжін (қазіргі Уинтроп университеті) құру туралы заң қабылдады. Ол жаңа мектептің орналасуы үшін штаттың әртүрлі қалаларының ұсыныстарын жеке қызығушылықпен қарастырып, прогрессивті Рок-Хилл қаласын, мемлекеттің солтүстік шекарасында орналасқан, қолдады. Рок-Хилл шенеуніктері жер, ақша және құрылыс материалдарын ұсынды. Тек ақ нәсілді қыздарды қабылдайтын мектеп 1895 жылдың қазан айында, Тиллман сенатор болғаннан кейін ашылды.

Африкалық америкалықтардың құқығынан айыру: 1895 жылғы мемлекеттік конституциялық конвенция

Губернаторлық қызметін барысында Тиллман Оңтүстік Каролинаның қайта құру дәуіріндегі конституциясын қайта жазу үшін конвенция шақыруға ұмтылды. Оның басты мақсаты – афроамерикалықтарды сайлау құқығынан айыру еді. Олар Тиллманның ұсынысына, сондай-ақ бұрынғы сайлау құқығын шектеу әрекеттері ақ сайлаушыларға қарсы тигендер сияқты, қарсылық білдірді. Тиллман заң шығарушы органды 1894 жылғы қарашадағы жалпы сайлау бюллетеніне конституциялық конвенция туралы референдум қоюға иккеледі. Кантровицтің мәліметінше, ол штат бойынша 2000 дауыспен қабылданды, бұл тар маржа көбінесе алаяқтық арқылы қол жеткізілді. Джон Гэри Эванс Тиллманның ізбасары болып губернаторлыққа сайланды. Оппозиция референдум нәтижесін күшпен жоюға талпынып сотқа жүгінді, бірақ сәттілікке жете алмады. Конвенция кезінде Тиллман оны «1890 жылдан бері қарапайым халық азаттық, прогресс және англосаксон өркениеті үшін тұрғызған жеңіс аркасының лайықты тоғырлысы» деп атады. Ақтардың біртігін сақтау үшін Тиллман консерваторлардың делегаттардың шамамен үштен бірін сайлауға рұқсат берді. 1895 жылдың қыркүйек айында Колумбияда 112 Тиллманшыл, 42 консерватор және алты афроамерикалықтан тұратын конвенция жиналды. Тиллман қара нәсілділерді сайлау құқығынан айыруды «біздің осында болуымыздың жалғыз себебі» деп мәлімдеді.

1896 жылғы президенттік үміткерлік

1896 жылдың басында Демократиялық партияның көптеген өкілдері президент Кливленд пен оның саясатына қатысты өткір наразылық білдірді. АҚШ сол кезде 1893 жылғы үлкен экономикалық дағдарыстың үшінші жылына енген еді. Кливленд алтын стандартының жақтаушысы болды және дағдарыс басталғаннан кейін Шерман күміс сатып алу туралы заңды күштен жоюға мәжбүр болды, оның пікірінше, осы заң дағдарыстың туындауына себеп болған. Шерманның заңы екі металдық жүйені толыққанды қалпына келтірмесе де, үкіметке көп мөлшерде күміс құймаларын сатып алуға және монеталар соғуға міндеттеме жүктеді. Оның күшін жою күміс жақтастарының наразылығын тудырды. Кливлендтің басқа да саясаты, мысалы, Пульман жұмысшыларының ереуілін күшпен басуы, 1894 жылғы аралық сайлауда демократтардың Конгрестің екі палатасынан да бақылауын жоғалтуына және партия ішіндегі күміс жақтастарының оған қарсы бүлік тудыруына әкелді. 1895 жылғы желтоқсанда қызметке кіріскеннен бастап (Конгресс жылдық сессиясын бастаған кезде) Тиллман елдегі наразылық білдіргендердің дауысы ретінде танылды. «Нью-Йорк Пресс» газеті Тиллманның «Оңтүстік Каролина халқының» алаңдаушылығын Бурбон саясаткері Батлерден гөрі әлдеқайда адал жеткізетінін мәлімдеді. Ол Сенатта Кливлендке қарсы өткір шабуылдар жасады, президентті «Ақ үйді басып өткен кез келген адамның ең үлкен сәтсіздігіне ұшырағаны, себебі оның мақтандығы мен кешірімсіздігі» деп атады. «Нью-Йорк Таймс» газеті Тиллманды «Сенат палатасында кездейсоқ отырған лас бавиан» деп сипаттады. Тиллман елдің үлкен саяси өзгерістердің алдында тұрғанына және 1896 жылы Оңтүстік пен Батыстың күміс жақтастарын біріктіріп президент болып сайлануы мүмкін екеніне сенді. Егер Кливленд Демократиялық партияны бақылауда ұстаса, үшінші партиядан үміткерлікті қарастыруға дайын еді, бірақ популистер афроамерикандықтарға билікке түсуге рұқсат бергенімен оңтүстік ақ адамдары арасындағы сенімін жойды деп есептеді. Оңтүстік Каролина сенаторының өткір сөздері оған ұлттық даңқ әкелді, ал 1896 жылғы Чикагодағы Демократиялық ұлттық конвенті күміс жақтастарымен бақыланатындықтан, Тиллман президенттікке үміткер ретінде басқалармен бірге талқыланды, мысалы, бұрынғы Миссури өкілі Ричард П. Блэнд, Техас губернаторы Джим Хогг және Небрасканың бұрынғы конгрессмені Уильям Дженнингс Брайан. Тиллман өзінің штатының сүйікті ұлы және Резолюциялар комитетінің (көбінесе «Платформа комитеті» деп аталады) өкілі болды. Бұл платформа комитетте күміс жақтастарының көпшілігінің қолдауына ие болды, бірақ Нью-Йорк сенаторы Дэвид Б. Хилл бастаған алтын жақтастары оның еркін күміс қолдауына қарсы болды және келіспеушілікті конвент залына көтеруді қалады. Әр тарапқа бір сағат он бес минут уақыт берілгенде, Тиллман мен Брайан платформаның жобасын қолдау үшін баяндамашылар ретінде таңдалды. Брайан Тиллманнан пікірсайысты ашуды немесе жабуды сұрады; сенатор оны жабуды қалады, бірақ оны жасауға елу минут уақыт сұрады. Небраскалық Хиллдің осындай ұзақ жабылу сөйлеуіне қарсы болатынын айтты, ал Тиллман пікірсайысты ашуға келісті, ал Брайан оны жабуға келісті. 1896 жылғы 9 шілдеде таңертең Чикагодағы Колизейде платформалық пікірсайыс басталғанда, Тиллман ашылу баяндамашысы болды. Ол қошеметпен қарсы алынып, есімін айқайласа да, «Оңтүстік Каролинада табысқа жеткендей сөйледі, жауларын қарғады, жамандады және аймақтық дағдарыстың қаупін көтерді. Алайда ол ұлттық аудиторияны өзінен мүлдем алшақтатты». Тиллман 1898 жылғы сайлауда жеңіске жету үшін зорлық-зомбылықты қолдаушы болған көптеген танымал демократтардың бірі болды. Нәтижесінде болған төңкеріс Вилмингтондағы қара және ақ саяси көшбасшыларды қуып жіберді, азамат соғысынан бері құрылған қара азаматтардың мүлкі мен бизнесін, оның ішінде қаладағы жалғыз қара газетті қиратты және шамамен 60-300 адам қаза тапты. Демократтар тағы да террор мен қорқыту арқылы жеңіске жетті, олар бүкіл штатта сайланды. Оңтүстік Каролинада да зорлық-зомбылық болды: Финикс қаласында қара нәсілді сайлаушыларды тіркеуге тырысқанда ақ нәсілділер қақтығыс тудырды, содан кейін бірқатар афроамерикандықтар өлтірілді. Тиллман афроамерикандықтарды және олармен бірігуі мүмкін адамдарды ескертті, өйткені қара саяси белсенділік ақ адамдардан кісі өлтіруші жауапты тудырады. 1901 жылдан бастап Тиллман Шаутауква конгресіне қосылды, бүкіл елде жақсы төленген баяндамалар айтты. Тиллманның беделі, оның көзқарастары мен ораторлық шеберлігі үлкен көрермендерді тартты. Тиллман оларға афроамерикандықтар ақ адамнан төмен екенін, бірақ бавиандар емес екенін, бірақ кейбіреулері «маймылға соншалықты жақын, ғылымгерлер әлі жоғалған буынды іздеп жүр» екенін айтты. Африкада олар «білімсіз және төмендеген, жаман әдетке берілген» нәсіл екенін, «жабайылық, қатыгездік, каннибализм және төмендегеннің бәрі» тарихымен, қара адамды ақ адаммен тең қоюдың «ең абсурдтысы» екенін айтты. Тиллман «сегрегацияны құдайдың бұйрығы ретінде қабылдады». Тиллман Сенатқа «Оңтүстік Каролина губернаторы ретінде, мен қызметке кіріскен кезде заңды қолдауға және оны орындауға ант бергенімді жариялады, бірақ қара немесе ақ болсын, әйелді зорлаған кез келген адамды дарға асу үшін халықты жетекшілік етемін» деді. Ол әріптестеріне «менде үш қызы бар, бірақ, құдайға ант етейін, олардың біреуін жолбарыс немесе аю өлтіргенін көруге және бойжеткен қыздары екенін көруге дайынмын, егер олар маған қара жиһаннан ұрланған әйелдік құндылықтары туралы қорқынышты оқиғаны айтса». 1907 жылы ол сенаторларға 1876 жылғы Эллентон төңкерісі туралы айтты, «сонда біз оларды атып тастадық; сонда біз оларды өлтірдік; сонда біз бюллетень қораптарын толтырдық». Оңтүстік Каролина экономикасының 20 ғасырдың басында өзгеруімен, тоқыма фабрикалары салынуымен, Тиллман кейбір афроамерикандықтар фермадағы бақылаудан қашып, ақ әйелдерге қауіп тудыратынына шағымданады. Ол барлық осындай жұмысшыларды өлтірудің әділ болмайтынын мойындады, «өйткені біз кейбір кінәсіз адамдарды өлтіруіміз мүмкін, бірақ біз оларды тізбекке байлай аламыз».

By early 1896, many in the Democratic Party were bitterly opposed to President Cleveland and his policies. The United States was by then in the third year of a deep recession, the Panic of 1893. Cleveland was a firm supporter of the gold standard, and soon after the recession began forced through repeal of the Sherman Silver Purchase Act, which he believed had helped cause it. Sherman's act, although not restoring bimetallism, had required the government to purchase and coin large quantities of silver bullion, and its repeal outraged supporters of free silver. Other Cleveland policies, such as his forcible suppression of the Pullman strike, led to the Democrats losing control of both houses of Congress in the 1894 midterm elections, and to a revolt against him by silver supporters within his party. From the time of his swearing in in December 1895 (when Congress began its annual session), Tillman was seen as the voice of the dissatisfied in the nation; the New York Press stated Tillman would voice the concerns of "the masses of the people of South Carolina far more faithfully than did the Bourbon politician Butler". He shocked the Senate with dramatic attacks on Cleveland, calling the president "the most gigantic failure of any man who ever occupied the White House, all because of his vanity and obstinacy". The New York Times deemed Tillman "a filthy baboon, accidentally seated in the Senate chamber". Tillman believed that the nation was on the verge of major political change, and that he could be elected president in 1896, uniting the silver supporters of the South and West. He was willing to consider a third party bid if Cleveland kept control of the Democratic Party, but felt the Populists, by allowing African Americans to seek office, had destroyed their credibility among southern whites. The stinging oratory of the South Carolina senator brought him national prominence, and with the 1896 Democratic National Convention in Chicago likely to be controlled by silver supporters, Tillman was spoken of as a possible presidential candidate along with others, such as former Missouri representative Richard P. Bland, Texas Governor Jim Hogg, and former Nebraska congressman William Jennings Bryan. Tillman was his state's favorite son candidate, and its representative on the Committee on Resolutions (often called "the Platform Committee"). The platform had the support of the pro silver majority of the committee, but the gold minority, led by New York Senator David B. Hill, opposed its support of free silver, and wanted to take the disagreement to the convention floor. With one hour and fifteen minutes allocated to each side, Tillman and Bryan were selected as the speakers in favor of the draft platform. Bryan asked Tillman if he wanted to open or close the debate; the senator wanted to close, but sought fifty minutes to do so. The Nebraskan replied that Hill would oppose such a long closing address, and Tillman agreed to open the debate, with Bryan to close it. When the platform debate began in the Chicago Coliseum on the morning of July 9, 1896, Tillman was the opening speaker. Although met with applause and shouts of his name, he "spoke in the same manner that had won him success in South Carolina, cursing, haranguing his enemies, and raising the specter of sectionalism. He, however, thoroughly alienated the national audience". Tillman was one of many prominent Democrats advocating use of violence to win the 1898 election. The resulting coup expelled opposition black and white political leaders from Wilmington, destroyed the property and businesses of black citizens built up since the Civil War, including the only black newspaper in the city, and killed an estimated 60 to more than 300 people. Terror and intimidation again won the day for the Democrats, who were elected statewide. South Carolina saw violence as well: an effort to register black voters in Phoenix led whites to provoke a confrontation, after which a number of African Americans were murdered. Tillman warned African Americans and those who might combine with them that black political activism would provoke a murderous response from whites. Beginning in 1901, Tillman joined the Chautauqua circuit, giving well paid speeches throughout the nation. Tillman's reputation, both for his views and his oratory, attracted large crowds. Tillman informed them that African Americans were inferior to the white man, but were not baboons, though some were "so near akin to the monkey that scientists are yet looking for the missing link". Given that in Africa, they were an "ignorant and debased and debauched race" with a record of "barbarism, savagery, cannibalism and everything that is low and degrading", it was the "quintessence of folly" to believe that the black man should be placed on an equal footing with his white counterpart. Tillman "embraced segregation as divinely imperative". Tillman told the Senate, "as governor of South Carolina, I proclaimed that, although I had taken the oath of office to support the law and enforce it, I would lead a mob to lynch any man, black or white, who ravished a woman, black or white." He told his colleagues, "I have three daughters, but, so help me God, I had rather find either one of them killed by a tiger or a bear [and die a virgin] than to have her crawl to me and tell me the horrid story that she had been robbed of the jewel of her womanhood by a black fiend." In 1907, he told the senators about the Ellenton riot of 1876, "it was then that we shot them; it was then that we killed them; it was then that we stuffed the ballot boxes." As South Carolina's economy changed in the early 20th century, with textile mills being built, Tillman complained that some African Americans were evading the supervision they would have on the farm, fearing the threat to white women. He admitted that it would be unjust to kill all of these workers, "because we might kill some innocent men, but we can keep them on the chain gang".

Заң шығару қызметі және қайта сайлау

Тиллман 1898 жылы Испаниямен соғысты ерте және ынталы түрде қолдады. Алайда, ол Пуэрто-Рико және Филиппин сияқты испан колонияларын қабылдауға қарсы болды, себебі ол адамдардың келісімінсіз АҚШ-қа қосылуын дұрыс емес деп есептеді, сондай-ақ көптеген ақ емес тұрғындары бар аумақтарды қосуға қарсылық танытты. Тиллман республикашыларды сынай кетті, олардың көпшілігі аннексияны, өздерін-өздері билеудің орнына қолдады, ал бұл партия 1860 жылдан бері "барлық адамдар, негрлер де, еркін және тең" деп мәлімдеп келген және олардың ұстанымдарының сәйкессіз екенін мойындаудан бас тартқанда ашуланды. 1906 жылы Рузвельт теміржолдарды реттеуді енгізетін Хепберн заң жобасын қолдады. Көптеген республикашылар бастапқыда заң жобасына қатысуға ниеттемеді, ал Сенаттағы республикашылдардың жетекшісі Нельсон Олдрич заң жобасын басқаруды Тиллманға тапсырды. Олдрич Оңтүстік Каролиналықтың өткір тілділігі заң жобасының жеңіліске ұшырауына себеп болады деп үміттенеді. Олдричтің таңғалуына орай, Тиллман заң жобасын заң шығару процесінің үлкен бөлігін салмақты және тиімді жүргізді. Тиллман заң жобасынан (бірақ оған қолдау көрсеткенімен) Рузвельт агенттік шешімдерін федералды соттың қарауына алу ережесін енгізгеннен кейін бас тартты, бұған Тиллман қарсы болды. Президент пен оңтүстік сенаторы бұрынғыдан да нашар қарым-қатынаста қалды, бірақ Хепберн заңына көпшіліктің назары ауды және Тиллман өз рөлі үшін зор құрметке ие болды. Бұл оқиға Тиллманды қайта бағалауға себеп болды, ол Солтүстікті дүрсілтіп, тіпті оңтүстіктердің де ыңғайсыздық сезінуіне әкелетін сөздерімен танымал болған. Жазушылар ол жай ғана "Шанышқылы Бен" имиджін қалыптастырғанын, қажет болған жағдайда оны қосып, алып тастауға болатынын айтты. Ол Солтүстікте қабылданып, тіпті құрметке ие болды, кейбіреулер оның Сенаттағы жылдарында жетілгенін айтты. Saturday Evening Post газеті Тиллманды кокоспен салыстырды: сырты қатты, кедір-бүдыр және түкті, бірақ ішінде "адамдық мейірімділіктің сүті" бар. Тиллман Тиллман заңының негізгі демеушісі болды, бұл 1907 жылы қабылданған және федералды саяси науқандарға корпоративтік үлестерді тыйым салған алғашқы федералды сайлау қаржы реформасы туралы заң. Сот судьясы Кларенс Томас Тиллманның бұл заңды ұсыну себебі республикашылар мен афроамерикандықтарға жақын тұратын корпорациялардың билігін азайту болғанын айтты. 1895 жылы Сенатқа келген кезде Тиллман АҚШ Әскери-теңіз күштерін кеңейтуге қарсы болды, себебі бұл шығындар президентті облигациялар шығаруға итермелейді деп қорқытты, ол тек байларды байытады деп ойлады. Тиллман Сенаттың Теңіз істері жөніндегі комитетіне мүше болды және көп ұзамай Оңтүстік Каролинаға бағытталған теңіз қаражатынан пайда көретінін түсінді. Оның туған штатына федералдық қаражат ағыны 1900 жылдан басталып, 1909 жылы Чарльстон әскери кеме жасау зауытының құрылуымен жалғасты. Демократтар Сенатқа Тиллманның өкілеттігі кезінде, 1913 жылы алғаш рет бақылау алғаннан кейін, ол комитеттің төрағасы болды және оңтүстік-шығыстан келген басқалармен (Солтүстік Каролиналық әскери-теңіз министрі Джозефс Дэниелс сияқты) әскери-теңіз қаражатының басым бөлігі сол жерде жұмсалатынын қамтамасыз ету үшін одақтасты. 1912 жылы Тиллман АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жасалатын линкордың ең үлкен мөлшерін анықтауды сұрады. Келесі төрт жыл ішінде Теңіз күштері "Тиллман жауынгерлік кемесі" немесе "максималды жауынгерлік кеме" деп аталған, әлемдегі кез келген жауынгерлік кемеден әлдеқайда үлкен және қуатты бірнеше жоба әзірледі. Теңіз күштері Тиллман IV 2 жобасын Конгреске ұсынды, бірақ АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы және содан кейін Вашингтон әскери-теңіз келісімі осындай фантастикалық жобаларға тоқтам салды. Тиллман сонымен қатар Революциялық талаптар жөніндегі комитеттің (57-ші - 59-шы конгресстер) және Үндістанның бес өркениетті тайпалары жөніндегі комитеттің (61-ші және 62-ші конгресстер) төрағасы болды. 1908 және 1910 жылдардағы инсульт Сенаттағы оның ықпалын және қабілетін азайтты; оның үлкен өкілі ретінде 1913 жылы Сенаттың Ассигнованиелер комитетінің төрағасы болуға құқық алды, бірақ денсаулығы оған мүмкіндік бермеді. Президент Вудро Вильсон 1913 жылы президенттік лауазымға сайланды, Кливлендтен бері бұл лауазымға тағайындалған алғашқы демократ. Тиллман Вильсонның Сенаттағы заң жобаларын қолдады, бірақ әйелдердің сайлау құқығы туралы заңға қарсы күресті.

Tillman was an early and fervent backer of war with Spain in 1898. However, he opposed taking the Spanish colonies such as Puerto Rico and the Philippines, both because he considered it wrong to annex people to the United States without their consent, and out of opposition to adding territories with large numbers of non whites. Tillman mocked the Republicans, most of whom supported annexation rather than self determination, stating that it was that party that since 1860 had claimed "that all men, including the Negro, are free and equal," and was annoyed when they refused to admit their positions were inconsistent. In 1906, Roosevelt backed the Hepburn Bill, imposing railroad regulation. Many Republicans initially wanted nothing to do with the bill, and Senate Republican leader Nelson Aldrich entrusted management of the bill to Tillman. Aldrich hoped the outspoken South Carolinian would cause the defeat of the bill. To Aldrich's surprise, Tillman soberly and competently conducted the bill through much of the legislative process. Tillman withdrew from the bill (though he voted for it) after Roosevelt got a provision for federal court review of agency decisions included, which Tillman opposed. The president and the southern senator ended on worse terms than before, but there was great public attention on the Hepburn Bill, and Tillman gained considerable respect for his role. This activity caused a public reassessment of Tillman, who was best known for giving speeches that shocked the North and made even southerners cringe. Writers suggested he was merely presenting an image as "Pitchfork Ben", that he could turn on and off as needed. He came to be regarded in the North as acceptable and even respectable, with some suggesting he had matured during his time in the Senate. The Saturday Evening Post compared Tillman with a coconut; hard, rough, and shaggy on the outside, but within, "the milk of human kindness". Tillman was the primary sponsor of the Tillman Act, the first federal campaign finance reform law, which was passed in 1907 and which banned corporate contributions in federal political campaigns. Justice Clarence Thomas has suggested that Tillman's motivation in introducing this legislation was to reduce the power of corporations which tended to favor Republicans and African Americans. When Tillman entered the Senate in 1895, he was opposed to expansion of the United States Navy, fearing the expenditure would cause the issuance of bonds by the president, which he felt would only enrich the wealthy. Tillman sat on the Senate Committee on Naval Affairs, and soon came to understand that South Carolina could benefit from naval appropriations steered towards her. A flow of federal funds to his home state resulted, beginning in 1900, followed by the establishment, in 1909, of the Charleston Naval Shipyard. Once Democrats took control of the Senate for the first time in Tillman's tenure, in 1913, he became chairman of the committee and allied with others from the southeast (such as Navy Secretary Josephus Daniels, a North Carolinian) to see that the bulk of naval appropriations would be spent there. In 1912 Tillman requested the US Navy determine the maximum size of battleship that could be produced. Over the next four years, the Navy developed a series of designs, called the Tillman battleship or maximum battleship, that were significantly larger and more powerful than any battleship in service in the world. The Navy submitted the Tillman IV 2 design to Congress, but the US entry into World War I and the Washington Naval Treaty afterward put an end to such fantastic designs. Tillman also served as chairman of the Committee on Revolutionary Claims (57th through 59th Congresses) and on the Committee on Five Civilized Tribes of Indians (61st and 62nd Congresses). Strokes in 1908 and 1910 decreased his influence and ability in the Senate; his seniority entitled him to become Senate Appropriations Committee chairman in 1913, but his health did not permit it. President Woodrow Wilson was inaugurated in 1913, the first Democrat to hold the office since Cleveland. Tillman supported Wilson's legislation in the Senate, except on women's suffrage, where he was a strong opponent.

Мұра және тарихи көзқарас

Орвилл Бертонның айтуынша, "Тиллманның Оңтүстік Каролина және ел үшін қалдырған мұрасы даулы және мазасыз. Оңтүстік Каролинаның ақ және қара нәсілді тұрғындары Тиллманның жетістіктерін өте қайшы түрде түсіндіреді". Кейіннен наразылар оның ескерткішін алып тастауды сұрады. Тиллманды білген және бір кезде оған табынушы болғандардың арасында Тиллманның Edgefield қаласындағы адвокатының ұлы Стром Турмонд болды, ол бала кезінде Тиллманның сайлау кампаниясының стилін көріп, одан шабыттанды. 2020 жылдың 19 маусымында Уинтроп университетінің қамқорлар кеңесі Оңтүстік Каролина штатының заң шығарушыларынан 2000 жылғы Мұра туралы заңға түзетулер енгізуді қарастыруды сұрады, бұл "Уинтропқа Тиллман залын бастапқы атауына, яғни Басты ғимаратқа қайтаруға" мүмкіндік береді. Клемсон университетінде де Тиллман залы бар, бірақ оның атауын өзгертуге әрекеттер жасалды, және 2020 жылдың 12 маусымында университеттің қамқорлар кеңесі заң шығарушы органнан атауды "Басты ғимаратқа" қайтаруға рұқсат беруді өтінді. Кантровиц Тиллманның қазіргі маңызды, біріктірілген және бірлескен білім беретін оңтүстік мектептеріне айналған мектептерге көп еңбегі сіңбегенін айтты.