Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Forgotten Arm – әнші-құрастырушы Айми Маннның бесінші альбомы, суреттерін суретші Оуэн Смит салған. Ол 2005 жылғы 3 мамырда SuperEgo Records компаниясынан шықты. Бұл – тұжырымдық альбом, ол екі кейіпкердің өзара мәселелерінен қашу үшін бірге қашып кетуі және олардың екеуінің де елестете алмайтын қиындықтарға тап болуын баяндайды. Альбом Маннның бокспен айналысуын оның сюжеті мен суреттері арқылы көрсетеді. Атауы қарсыластың бір қолын соққыға ұшыратып, оның екінші қолын "ұмыттырып", содан кейін одан да күшті соққы беруге мүмкіндік беретін әрекеттен алынған. Альбом 2006 жылы Манн мен Гейл Маровицке (суретшілер) «Ең жақсы жазба қаптамасы» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды.
The Forgotten Arm is the fifth album by singer songwriter Aimee Mann, with illustrations by artist Owen Smith. It was released by SuperEgo Records on May 3, 2005. It is a concept album, telling the story of two characters who run off with each other to escape their problems, but end up in more trouble than either of them could have imagined. The album reflects Mann's own boxing in its story and illustrations. The title is derived from a move in which one arm is used to hit the opponent, causing him to "forget" about the other arm, which is then used to deliver a harsher blow. The album won the 2006 Grammy Award for Best Recording Package for Mann and Gail Marowitz (art directors).
Қабылдау
Албұм Metacritic-тен "жалпы оң пікірлерге" негізделген 100 баллдан 70 балл алған. Trouser Press оған оң баға беріп, "Кейбір әндер бірден қызықтырады, ал басқалары көбінесе оқиғаны дамытады, сонымен қатар Манн өмірі бойындағы дәстүрлі клавиатуралық оркестрлеу, салқын әдемі поп-аранжировкалар және өткір тілдік шеберлік танытуға мүмкіндік береді" деді. E! Online оған B− бағасын беріп, "Мэнннің кантриге ұқсас әндерінің қаншалықты көңілсіз болатынын көрсетеді" деп жазды. Басқа рецензиялардың көпшілігі орташа, аралас немесе теріс: Mojo оған бес жұлдыздың үшеуін беріп, "әсем әрі қарапайым туынды" деп сипаттады. Blender оған бестен екі жұлдыз беріп, Манн туралы: "Егер ол коммерциялық үлгілерді ұстанбаса, шығармашылық жолмен қателесіп, өзін-өзі арзан сатады" деді. The A.V. Club оған жағымсыз пікір беріп, "Маннның әдеттегі тілдік ойындары ескірген және шаршаған сияқты естіледі, ал оның мелодияларында бұрынғы Lost In Space жұмысындағыдай энергия мен жарқын поп стилі жоқ" деді.
The album so far has a score of 70 out of 100 from Metacritic based on "generally favorable reviews". Trouser Press gave it a positive review and said, "Some of the songs are immediately engrossing Others mostly carry the story forward while allowing Mann to indulge her career long taste for vintage keyboard orchestration, coolly elegant pop arrangements and displays of tart wordplay." E! Online gave it a B− and said it "reveals how straight up dull Mann's country tinged songs can be." Other reviews are very average, mixed or negative: Mojo gave it three stars out of five and called it "an unfussy affair". Blender gave it two stars out of five and said of Mann, "If she doesn't follow commercial formulas, she's following creative ones, and selling herself short in the process." The A. V. Club gave it an unfavorable review and said, "Mann's signature wordplay sounds clichéd and exhausted, and her melodies lack the energy and pop sparkle that distinguished her pre Lost In Space work."
Сюжет
Альбомда Вьетнам соғысының ардагері және боксшы Джонның, сондай-ақ оның "жақсы мінезді емес" қыз досы Кэролайннің тарихы бірнеше шағын очерктер арқылы баяндалады. Олар 1970-ші жылдары Вирджиния штатының жәрмеңкесінде кездеседі, онда Джон көрме үшін бокс сабақтарын өткізеді. Олар бірге қашып, АҚШ бойынша саяхаттап, өздерінің мәселелерінен құтыла аламыз деген ойға келеді. Бірақ Джонның араққа тәуелділігі анықталғанда, олардың қарым-қатынасы улая бастайды. Вегаста Джон Кэролайнды көмек іздеу үшін қалдырып кетеді ("Goodbye Caroline"), бірақ емделуден бас тартады ("Мен осыны қабылдай алмаймын") және, ақырында, Кэролайн Джонға көмектесуден арылады ("Мен саған енді көмектесе алмаймын"). Дегенмен, альбомның соңғы әні бәрінің кейіннен, бірақ жақсы болатынын көрсетеді. "Бұл мінездік және қарым-қатынастарды зерттеу", - дейді Манн.
The album details, in a series of vignettes, the story of John, a Vietnam vet and boxer, and his "kind of white trash" girlfriend Caroline, who meet at the Virginia State Fair in the 1970s, where John is boxing an exhibition round. They get the idea that they can escape their problems by running off together and travelling across the United States. However, their relationship begins to fray as John's addiction to alcohol comes to light. In Vegas, John leaves Caroline to try to get help ("Goodbye Caroline") but resists treatment ("I Can't Get My Head Around It") and finally Caroline gives up on trying to help John ("I Can't Help You Anymore"). However, the album's final song indicates that everything works out somehow, although much later. "It's a character study and a relationship study," Mann says.