Аллыстер МакНейл: «Монреаль» үшін күрес және Стэнли Кубогы жеңісі
Al MacNeil
Allister MacNeil – канадалық хоккейші және жаттықтырушы. NHL-де Атлант Канадасынан шыққан тұңғыш бас жаттықтырушы. Карьерасы, командалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алистер Уэнс МакНейл (27 қыркүйек 1935 жылы туған) – канадалық, бұрынғы Ұлттық хоккей лигасының ойыншысы және жаттықтырушысы. Ол Атлантикалық Канададан шыққан тұңғыш бас жаттықтырушы, Ұлттық хоккей лигасының бапкері болған.
Allister Wences MacNeil (born September 27, 1935) is a Canadian former National Hockey League player and coach. He was the first native of Atlantic Canada to serve as a head coach in the NHL.
Мансап
Ол Ұлттық хоккей лигасында Торонто Мейпл Лифс, Монреаль Канадиенс, Чикаго Блэк Хокс, Нью-Йорк Рейнджерс және Питтсбург Пингвинс командаларында он бір маусымның бір бөлігін қорғаушы ретінде ойнады. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін МакНейл 1969–70 маусымда Америка хоккей лигасының «Монреаль Вояджерс» командасын жаттықтырды, бұл «Канадиенс» клубының негізгі резервтік командасы болды. Сәтті дебюттен кейін МакНейл 1970–71 маусымда НХЛ-дің «Канадиенс» клубының бас жаттықтырушысы Клод Руэльдің көмекшісі болды.
He played parts of eleven seasons in the National Hockey League as a rugged defenceman with the Toronto Maple Leafs, Montreal Canadiens, Chicago Black Hawks, New York Rangers and Pittsburgh Penguins. Upon retiring as a player, MacNeil turned to coaching with the Montreal Voyageurs of the American Hockey League, top farm club of the Canadiens, for the 1969–70 season. After a successful debut, MacNeil became an assistant coach to Claude Ruel of the NHL Canadiens for the 1970–71 season.
Монреаль канадиандары
Сол маусымда «Хабс» маусымның көп бөлігінде күресті, бір кезде екінші жыл қатарынан плей-оффқа ілікпеу қаупі туды – бұл 1919 жылдан 1922 жылға дейін үш жыл қатарынан плей-оффтан шығып қалғаннан бері болмаған жағдай. Руэл маусымның 23 ойынынан кейін отставкаға кетті, ал МакНейл команданы басқаруды өз қолына алды; осы уақытта клуб «Детройт Ред Уингс» командасынан сол қанаттың үздік мергені Франк Маховичті сатып алды. «Канадиенс» үшінші орынмен плей-оффқа іліккен, содан кейін МакНейл команданы күтпеген «Стэнли Кубогы» жеңісіне жеткізді. «Хабс» плей-оффтың бірінші турында фаворит саналған «Бостон Брюинз» командасын сенімсіз жеңіске жеткізіп, кейін «Миннесота Норт Старз» және «Чикаго Блэк Хокс» командаларын жеңіп, соңғы серияда 3–2 есебімен жеңіске қол жеткізді. «Стэнли Кубогы» жеңісіне МакНейлдің 1970–71 жылдары тек алты рет негізгі құрамда ойнаған жаңадан келген қақпашы Кен Драйденді плей-оффта пайдалану шешімі үлкен үлес қосты. МакНейл Драйденнің барлық ойында жеңіске жеткеніне және тек тоғыз гол өткізгеніне (1.65 орташа гол өткізу көрсеткіші) таң қалды. Тағы бір маңызды шешім – жаңадан келген Режан Хульдің «Блэк Хокс» командасының үздік мергені Бобби Халлға қарсы ойнауы болды. Хуль «Бобби Халлдың көлеңкесі» деген лақап атқа ие болды, себебі Халл серияда тек бір гол соқты. Алайда, МакНейл команданың франкофон ойыншыларымен, әсіресе Анри Ришармен жаман қарым-қатынаста болды. Ол соңғы жылдары француз тілін мүлдем білмейтін «Канадиенс» бапкері болды. МакНейл Ришарды «Блэк Хоксқа» қарсы соңғы серияда құрамына алмағанда, Ришар бапкерді құзырсыз деп айыптап, ашық сынады. Чикагода өткен жетінші ойында, екі кезеңнен кейін 2–2 есебімен тең түскенде, «Канадиенс» үшінші кезеңнің басында жеңіс голын соғып, серияны және чемпионатты жеңіп алды, Ришар теңестіруші және жеңіс голын соқты. Ойын соңында МакНейл мен Ришар құшақтасты, бірақ бұл олардың арадағы келіспеушіліктерді толығымен жоюға жеткіліксіз болды. Дегенмен, Кубокты жеңу МакНейлдің жұмысын сақтап қалуға жеткіліксіз болды; ол «Канадиенс» командасының Американдық Хоккей Лигасының (AHL) филиалы «Нова Скотия Вояжерс» командасының бас бапкері болып тағайындалды, ал екі тілді Скотти Боуман «Хабс» командасының бас бапкері болды. МакНейл «Вояжерс» командасымен алты жыл ішінде үш рет Кальдер Кубогын жеңіп алды (1972, 1976, 1977). 2013 жылдың 10 қазанында МакНейлдің Боб Перро, Джон Слэни және Билл Дининмен бірге AHL-дің 2014 жылғы Даңқ залына енгені жарияланды. Кейіннен ол «Канадиенс» командасына оралып, 1978 және 1979 жылдары ойыншылар құрамын қалыптастыру директоры ретінде тағы екі «Стэнли Кубогын» жеңіп алды.
During that season, the Habs struggled for a good portion of the season, at one point in danger of missing the playoffs for a second straight year—something that hadn't happened since they missed the playoffs three years in a row from 1919 to 1922. Ruel resigned 23 games into the season and MacNeil took the helm; meanwhile, the club swung a major trade to the net top scoring left wing Frank Mahovlich from the Detroit Red Wings. The Canadiens rallied to qualify for the playoffs as the third seed in their division, then MacNeil led the team to an unexpected Stanley Cup championship. The Habs stunned the heavily favoured Boston Bruins in the opening round of the playoffs and then defeated the Minnesota North Stars and Chicago Black Hawks, winning the latter series after having been behind 3–2. Crucial to the Stanley Cup victory was MacNeil's decision to use rookie goaltender Ken Dryden in the playoffs despite Dryden having played only six regular season games in 1970–71. MacNeil was presumably impressed that Dryden won all these games, allowing only nine goals (1.65 GAA). Another crucial choice was having rookie Rejean Houle mark the Black Hawks' goalscorer Bobby Hull. Houle was nicknamed the "shadow of Bobby Hull" as Hull managed to score only one even strength goal in the series. Unfortunately, MacNeil had a frosty relationship with most of the team's francophone players, most notably Henri Richard. He was the first Canadiens coach in recent memory who couldn't speak French at all. When MacNeil benched Richard during the final series against the Black Hawks, Richard publicly criticised the coach, calling him incompetent. In game seven held at Chicago, being tied at 2–2 after the first two periods, the Canadiens scored the winning goal early in the third to take the series and the championship, with Richard scoring both the equalizer and game winner. MacNeil and Richard hugged at the end of the game, but that did little to patch up their differences. Winning the Cup, however, was not enough to save MacNeil's job; he was demoted to head coach of the Canadiens' American Hockey League affiliate, the Nova Scotia Voyageurs, while the fluently bilingual Scotty Bowman succeeded him as head coach of the Habs. MacNeil won three Calder Cup Championships (1972, 1976, 1977) in six years with the Voyageurs. On October 10, 2013, it was announced MacNeil had been named to the AHL's 2014 Hall of Fame class, alongside Bob Perreault, John Slaney and Bill Dineen. He later returned to the Canadiens winning two more Stanley Cups as Director of Player Personnel in 1978 and 1979.
Атланта/Кальгари Флеймс
1979 жылдың 7 маусымында МакНейл «Канадиенс» командасынан кетіп, Фред Крейттоннан кейін «Атланта Флеймс» командасының үшінші бас бапкері болды. Ол команда «Калгариге» көшкенге дейін және 1982 жылдың 31 мамырында ойыншыларды дамыту және кәсіби скаутинг директоры болып тағайындалғанға дейін осы қызметте болды. МакНейл 1989 жылы «Калгаридің» бас менеджерінің көмекшісі ретінде төртінші Стэнли кубогын жеңіп алды. 2001 жылдың 10 желтоқсанында МакНейл шамамен екі онжылдық үзілістен кейін бас бапкерлік міндетіне қайта оралды, осы кездегі «Флеймс» командасының бас бапкері Грег Гилберт «Анахайм Майти Дакс» командасымен болған төбелес салдарынан екі ойынға қатысудан шеттетілді. Гилберт келесі маусымда «Флеймс» командасының нашар ойын көрсетуіне байланысты жұмыстан босатылғанда, МакНейл тағы да уақытша бас бапкер міндетін атқарды, содан кейін Деррил Саттер жұмысқа алынды. МакНейл 50 жылдан астам уақыттан бері кәсіби хоккейде ойыншы, бапкер, менеджердің көмекшісі және хоккей операцияларының директоры ретінде жұмыс істеп келеді. Ал МакНейл үйленген, оның екі баласы бар: қызы Эллисон және ұлы Алистер, сондай-ақ қызынан екі немересі бар.
On June 7, 1979, MacNeil resigned from his position with the Canadiens to succeed Fred Creighton as the third ever head coach of the Atlanta Flames. He remained in that capacity through the franchise's move to Calgary and up until his promotion to director of player development and professional scouting on May 31, 1982. MacNeil won his fourth Stanley Cup in 1989 as Calgary's assistant general manager. On December 10, 2001, MacNeil returned to head coaching duties after almost two decades when the Flames head coach at the time, Greg Gilbert, was suspended for a period of two games for his role in a brawl in a game with the Mighty Ducks of Anaheim. When Gilbert was fired in the next season due to the Flames' poor performance, MacNeil once again assumed interim head coaching duties before Darryl Sutter was hired. MacNeil has been involved in professional hockey for more than 50 years as a player, coach, assistant manager, and director of hockey operations. Al MacNeil is married, he has two children, a daughter Allison, and a son Allister, and two grandsons from his daughter.