Кіріспе
Шотланд ақсүйекі Уильям Каннингэм, Гленкерннің 9-шы графы (Уиллеам Койнэган) (1610–1664), Шотландия ақсүйекі, Шотландияның лорд-канцлері және кавалер болған. Ол сондай-ақ Каннингэм кланының басшысы еді. Гленкерннің 8-ші графы Уильям Каннингхэмнің үлкен ұлы, 1637 жылғы 21 шілдеде бұл Уильям Англия королі Чарльз I-ден 1488 жылғы Гленкерн патентіне ратификация алды, ол Корольдік қолтаңбасымен бекітілді. Ол Шотландияның құпия кеңесінің мүшесі болып ант берді және 1641 жылы қазынашылық комиссары болып тағайындалды. Инверклидтегі Финлейстон үйі мен иелігі 1405 жылдан 1796 жылға дейін Гленкерн графтарының және Каннингэм кланының басшысының резиденциясы болды.
William Cunningham, 9th Earl of Glencairn (Uilleam Coineagan) (1610–1664), was a Scottish nobleman, Lord Chancellor of Scotland, and a cavalier. He was also the chief of Clan Cunningham. The eldest son of William Cunningham, 8th Earl of Glencairn, on 21 July 1637 this William obtained a ratification from King Charles I of England, under the Royal Sign Manual, of the original Glencairn letters patent of 1488. He was sworn a member of the Privy Council of Scotland and in 1641 was appointed a Commissioner of the Treasury. Finlaystone House and estate in Inverclyde was the seat of the Earl of Glencairn and chief of clan Cunningham from 1405 to 1796.
Роялистік
Граф корольдің роялистік мүддесін қолдады және 1643 жылы Гамильтон герцогы мен Ланарк және Роксбург графтарымен бірге ағылшын парламенттік армиясына көмек ету үшін шотландиялық әскерді Англияға жіберуге қарсы шықты. Осы адалдығы үшін ол патшадан жеке хат алды (қазір жарияланды). 1646 жылы парламент оны Лорд-Джистис генерал етіп тағайындады. Ол 1648 жылы Карл I-ді құтқаруға жасалған әрекет туралы білді және оған "көңілмен қатысқан" делінеді, содан кейін 1649 жылдың 15 ақпанында Сыныптар заңы бойынша парламент оны осы лауазымнан шеттетуге мәжбүр болды. Парламент, енді үстемдік құрып, Бас прокурордың талабымен 1650 жылдың 2 наурызында 1488 жылғы бастапқы Гленкерн патентін жойды. (Бұл жаңару кезінде күшін жойды). Гленкерн 1653 жылы генерал Монк Шотландияны бақылауда ұстаған кезде король Карл II үшін жоғарғы аймақтарда көтеріліс бастады. 1654 жылдың қаңтар айында Карл II оны Шотландиядағы 3500 сарбаздық патша әскеріне қолбасшылық етуге тағайындады, генерал Миддлтон келгенше. Сол жылғы көтеріліс көбінесе "Гленкерннің көтерілісі" деп аталады, бірақ ол кейіннен қолбасшылықты Миддлтонға тапсырды. Осы шақта Гленкерн мен Ньюмордың 1-ші генерал-лейтенанты сэр Джордж Манро Дорнохтан оңтүстікке қарай екі шақырым жерде тапанша мен қылышпен жекпе-жекке түсті. Манро олардың әскерінің сапасын сынады, ал Гленкерн оларды қорғап, Манроға қарсы тұрды, ол жеңіліске ұшырады, бірақ тек жарақат алды. Миддлтон графты тұтқынға алды, бірақ граф екі аптадан кейін әскерден кетіп қалды. 1655 жылы Монк оны тұтқынға алды, бірақ кейін үйіне оралуға рұқсат берді. Гленкерн Кромвельдің кешірім және шамадан тыс кешірім туралы заңынан тыс қалды.
commissioned by Charles II to command the royal forces in all of Scotland, numbering some 3,500 men, pending the arrival of General Middleton. The insurrection of that year is generally known as "Glencairn's rising", although he later handed his command to Middleton. About this time, Glencairn and Lieutenant General Sir George Munro, 1st of Newmore, engaged in a duel with both pistols & swords two miles to the south of Dornoch. Munro had poured scorn on the quality of their forces and Glencairn had defended them, challenging Munro, who lost but was only wounded. Middleton initially placed the Earl under arrest, but the Earl left the army a fortnight later. He was then arrested by Monck in 1655, who later permitted him to return home. Glencairn was excepted from Cromwell's Act of Grace and Pardon.
Қалпына келтіру
Ол Монк 1659 жылы Англияға жорыққа шығар алдында шақырған конгреске шақырған әріптестерінің бірі болды. Осы конгресте Гленкерн Монкке еркін парламент жариялауға шақырды. Жаңарудан кейін Гленкерн Лондонда король Карл II-ге қызмет етті, ол тағы да құпия кеңесші болып ант берді және Айрширдің шериф-бастығы болып тағайындалды. 1661 жылдың 19 қаңтарында ол өмір бойына Шотландияның лорд-канцлері болып тағайындалды, бұл Ләудун графының қызметтен бас тартуынан кейін болды. Гленкерн 1660 жылдан бастап Глазго университетінің канцлері болды және Шотландияда епископтық дінді қайта орнатудың маңызды кеңесшілерінің бірі болды. Алайда ол пресвитериандыққа қарсы болған жоқ, және екі діни фракция арасындағы, әсіресе Сент-Эндрюс архиепискобы Джеймс Шарпқа қарсы өткен қатал даулар болды.
Басқа деректерге сәйкес, ол Эдинбургтегі Сент-Джайлс соборында жерленбеген. Бұл жерлеу шіркеуі емес, бірақ онда басқа да танымал шотландтардың ескерткіштері сақталған. Ескі шіркеу ауласында, қазір автотұрақ болып табылатын жерде, Джон Нокс және Уильям Форбс жерленген. Аңыз бойынша, оның әйелі оның басын алып, махаббатпен өзімен бірге сақтапты. Ол Килморс қаласындағы Гленкерн отбасының мазасында жерленген, ал графтың басы оның қабіріне бірге қойылған.