Швейцариялық қарулы күрес шебері және кикбоксингші Энди Хюгтің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Швейцариялық каратэка және кикбоксшы Андреас "Энди" Хуг (7 қыркүйек 1964 – 24 тамыз 2000) – ауыр салмақта өнер көрсеткен швейцариялық каратэка және кикбоксшы. Барлық уақыттағы ең үздік ауыр салмақтағы кикбоксшылардың бірі саналатын Хуг жоғары деңгейдегі жарыстарда сирек кездесетін көптеген тепкілеу техникаларын орындау қабілетімен танымал болды. Ол қарсыластарынан кішірек болса да, ауыр салмақтағылардан кем емес, салмағы да шамалы болды, бірақ өзінің жоғары атлетикалық қабілетімен және жылдамдығымен осы кемшілігін өтеді. Оң жамбаспен соққы беретін Хугтың айрықша белгісі – балта соққысы және қарсыластарының жамбастарын нысанаға алған төмен айналатын соққысы, "Хуг Торнадосы" болды. Аргау кантонының Волен қаласында өскен Хуг жастық шағында футболмен айналысқан, бірақ осы спортты тастап, он жасында Киокушин каратэсімен шұғылдана бастады. 80 кг/176 фунт салмақтағы орта салмақта толық контактілі каратэ мансабын бастаған ол 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында Еуропа бойынша көптеген аймақтық турнирлерде жеңіске жетіп, 1984 жылы ауыр салмаққа өтті. Сол жылы ол алғаш рет Кёкушин әлем чемпионатында өнер көрсетіп, төртінші раундқа өтті, бірақ Шокей Мацуи одан жеңілді. Еуропаға оралғаннан кейін, ол 1985 жылы 3-ші Еуропа чемпионатында өзінің алғашқы маңызды титулын жеңіп алды. 1987 жылы ол тағы да Әлем чемпионатында өнер көрсетті, жапондық емес бірінші жекпе-жекші ретінде финалға өтті, бірақ тағы да Шокей Мацуиден жеңілді. 1989 жылы ол тағы бір Еуропа чемпионатында жеңіске жетті, ал 1991 жылы үшінші және соңғы Әлем чемпионатында үшінші раундта Франсиско Фильоға қарсы өткізген жекпе-жегі әділ болмады. Жапонияда өзінің техникалық әртүрлілігі, көркемдігі, тактикасы және күшімен танымал болған Энди Хуг 1992 жылы Кёкушинкайканнан Сейдокайканға ауысты, соның арқасында әуесқойдан кәсіби жекпе-жекшіге, Жапониядағы жұлдызға айналды. 1992 жылы Сейдокайкан Каратэ әлем чемпионатында жеңіске жетіп, финалда Тайи Кинді жеңіп, 1993 жылы Масааки Сатакеге екінші орынды иеленген Хьюг K-1 кикбоксингіне өтті, 1993 жылғы қарашада K-1 Andy's Glove турниріндегі кәсіби дебютінде Рюдзи Муракамиді бірінші раундта нокаутқа жіберіп, жеңіске жетті. 1994 жылғы наурызда K-1 Grand Prix '93 чемпионы Бранко Цикатичке қарсы жеңіске жеткеннен кейін, Хьюг бір айдан кейін K-1 Grand Prix '94 турнирінің фавориттерінің бірі болды, бірақ ширек финалда Патрик Смит бірінші раундта оны тоқтатып, жеңіске жетті. Бұл жеңілістен қапаланбаған Хьюг кикбоксинг рингі үшін өзінің дағдыларын жетілдіруді жалғастырды және 1994 жылғы желтоқсанда Роб ван Эсдонкті нокауттап, Универсалды кикбоксинг федерациясының (UKF) супер ауыр салмақтағы әлем чемпионатында жеңіске жетті. K-1 Grand Prix '95 іріктеу кезеңінде Майк Бернардодан жеңілгеннен кейін ол тағы да сәтсіздікке ұшырады, бірақ келесі жылы K-1 Grand Prix '96 турнирінде Бернардоны "Хуг Торнадосымен" жеңіп, жеңіске жетті. Ол келесі жылдары K-1 үздік үміткерлерінің бірі болып қала берді, K-1 World Grand Prix финалына тағы екі рет жетті (1997 және 1998 жылдары) және WMTC және WKA титулдарын алып, үш мәрте әлем чемпионы атанды. 2000 жылдың тамыз айының басында Швейцарияда Хуг өзін нашар сезіне бастады. 17 тамызда Жапонияда жаттығу кезінде оған жедел лейкемия диагнозы қойылды. Ол 35 жасында, Токиода, коматоздық күйде екені хабарланғаннан кейін бір аптадан кейін қайтыс болды. Хугтың өлімі жекпе-жек әлемін дүр сілкіндірді. Оның мұрасы кикбоксинг пен нокдаун-каратэдегі аңыз ретінде сақталып қалды, сонымен қатар екі спорттың тарихындағы ең ауыр салмақтағылардың бірі. Хуг бір кездері әлемдегі ең жоғары жалақы алатын кикбоксшы болды және өзінің туған Швейцариядағы матчтары, онда ол 6–0 есебімен керемет рекорд жасады, Мартина Хингистің теннис матчтары мен Швейцария ұлттық футбол құрамасының ойындарынан гөрі үлкен теледидар көрермендерін тартты. Рингтегі жетістіктерінен басқа, ол сөзге шешендігімен, кішіпейілділігімен және жоғары еңбек этикасымен де танымал болды.

Swiss karateka and kickboxer

Andreas "Andy" Hug (7 September 1964 – 24 August 2000) was a Swiss karateka and kickboxer who competed in the heavyweight division. Considered to be one of the greatest heavyweight kickboxers of all time, Hug was renowned for his ability to execute numerous kicking techniques rarely seen in high level competition. Although he was usually smaller than his opponents, standing at and being barely a heavyweight, weighing around in his prime, he made up for his lack of size with his tremendous athleticism and speed. A southpaw, his trademark kicks included the axe kick and the "Hug Tornado", a low spinning heel kick targeting his opponents' thighs. Raised in Wohlen, Aargau, Hug was a keen footballer in his youth but gave up the sport to pursue Kyokushin karate which he began practicing at ten years old. Beginning his full contact karate career in the 80 kg/176 lb middleweight division, he rose to prominence in the late 1970s and early 1980s by winning numerous regional tournaments around Europe and made the transition to heavyweight in 1984. That same year, he competed in the Kyokushin World Open, knockdown karate's most prestigious competition, for the first time and made it to the fourth round where he was eliminated by Shokei Matsui. Returning to Europe, he won his first major title in the form of the 3rd European Championships in 1985 before entering World Open again in 1987. He became the first non Japanese fighter to make it to the final of the competition but again lost to Shokei Matsui. Another European Championships win would follow in 1989 and he fought in his third and final World Open in 1991, losing a controversial bout to Francisco Filho in the third round. Having become a popular fighter in Japan due to his technical diversity, spectacular aesthetics, tactics and strength, Andy Hug made the switch from Kyokushinkaikan to Seidokaikan in 1992, completing the step from being an amateur to becoming a professional fighter and star in Japan. After winning the 1992 Seidokaikan Karate World Cup, beating Taiei Kin in the final, and finishing as runner up to Masaaki Satake in the 1993 edition, Hug then transitioned to K 1 kickboxing, scoring a first round knockout of Ryuji Murakami in his professional debut at K 1 Andy's Glove in November 1993. After a breakout win over K 1 Grand Prix '93 Champion Branko Cikatić in March 1994, Hug entered the K 1 Grand Prix '94 a month later as one of the tournament favourites but was upset by Patrick Smith via first round stoppage in the quarter finals. Undeterred, Hug continued to improve his skills for the kickboxing ring and rebounded by winning the Universal Kickboxing Federation (UKF) World Super Heavyweight Championship in December 1994 when he knocked out Rob van Esdonk. He suffered another setback at the K 1 Grand Prix '95 qualifying round when he was stopped by Mike Bernardo but he would have his revenge the following year at the K 1 Grand Prix '96 when he won the tournament by finishing Bernardo with the "Hug Tornado" in the final. He continued to be one of K 1's top contenders in the following years, reaching the final of the K 1 World Grand Prix twice more (in 1997 and 1998) and becoming a three time world champion by taking the WMTC and WKA titles under Muay Thai rules. In early August 2000, Hug started feeling unwell in Switzerland. On August 17, while training in Japan, he was given a diagnosis of acute leukemia. He died, aged 35, a week later in Tokyo, the day after it was made public that he was comatose. Hug's sudden death shocked the martial arts world. His legacy remains as a true legend in kickboxing and knockdown karate, as well as one of the greatest heavyweights in the history of both sports. Hug was the highest paid kickboxer in the world at one point and his matches in his native Switzerland, where he posted a perfect 6–0 record, drew a larger television audience than the tennis matches of Martina Hingis and the games of the Switzerland national football team. In addition to his in ring accomplishments, he was also known for his articulation, humility and strong work ethic.

Ерте өмір

Андреас Хуг 1964 жылғы 7 қыркүйекте Швейцарияның Цюрих қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Артур француз және швейцариялық тегінен шыққан швейцариялық азамат, француз Шетелдік Легионының мүшесі болған. Ол Тайландта, ұлын көре алмай, құпия жағдайда қайтыс болды. Хугтың анасы Мадлен Хуг Бауманн – неміс. Ол табыс табу үшін жұмыс істеуге мәжбүр болды. Эндиге күтім жасауға шамасы келмей, оны бірден асырап алуға берді және ол өмірінің алғашқы үш жылын жетімдер үйінде өткізді. Оның күтімін ағасы Шарли мен әпкесі Фабиенмен бірге әже-шешесі қабылдады. Әжесі Фриди және әкесі Херман Бауман, кірпіш қалаушы, оларды Аргау кантонының Волен қаласында тәрбиеледі. Хуг алты жасында футболмен кәсіби түрде айналыса бастады және 16 жасқа дейінгі Швейцария ұлттық футбол құрамасына шақырылды. Дегенмен, үй жағдайы оны қорлаудың нысанына айналдырды. Он жасында, әкесінің бастапқыда қарсылығына қарамастан, Вернер Шенкер басқаратын Волен каратэ мектебінде Киокушинкай каратэсін жаттығуға кірісті. Әжесі баланың өнерге деген құштарлығын байқап, әкесін ойын тоқтатуға көндірді. Он үш жасында ол көптеген жаңадан бастаушылар арасындағы каратэ турнирлерін жеңіп, каратэші ретінде үміттендірді. Әжесі мен әкесі оны футбол мен каратэнің біреуін таңдауға мәжбүр етті, себебі олар енді екеуіне де қаржы жұмсауға шамалары жетпейтін еді. Ол каратэні таңдап, он бес жасында 1979 жылғы Швейцарияның Ояма кубогын жеңіп алды – бұл ұлттық Киокушин жарысы. Толық контактілі каратэ турнирлеріне қатысу үшін кемінде 20 жас болу керек болғанымен, ол елдің ең перспективті спортшыларының бірі ретінде үлкен әлеует көрсетті, сондықтан Швейцария Каратэ Федерациясы осы жасөспірімге бәсекеге қатысуға рұқсат берді. Ояма кубогындағы сәтті өнер көрсеткеннен кейін Хуг Швейцария ұлттық Киокушин құрамасына ілікті, содан кейін он жеті жасында Бремгартенде додзёның негізін қалаушылардың бірі атанды. 1984 жылы ет өңдеушінің мамандығы бойынша тәжірибелік оқуын аяқтады және Волендегі ірі көтерме сауда орталығында жұмысқа орналасты. Алайда, турнирлерге қатысу үшін жұмыстан үнемі демалу қажеттігі және жұмысына кедергі келтіретін жарақаттар оның еңбек өнімділігіне әсер етіп, жұмыстық қарым-қатынасына көлеңке түсірді. 1986 жылы тараптардың өзара келісімімен оның еңбек шарты тоқтатылды.

Andreas Hug was born in Zürich, Switzerland on 7 September 1964. His father, Arthur, was a Swiss of French and Swiss descent and was a French Foreign Legionnaire. He died in Thailand under mysterious circumstances without ever seeing his son. Hug's mother, Madelaine Hug Baumann, was German. She was forced to pursue gainful employment. Unable to care for Andy, she immediately put him up for adoption and he spent the first three years of his life in an orphanage until his care was taken over by his grandparents along with his brother, Charly, and sister, Fabienne. His grandmother, Fridy, and grandfather, Herrmann Baumann, a bricklayer, raised them in Wohlen in the Canton of Aargau. Hug began playing association football competitively at the age of six and went on to represent the Switzerland national under 16 football team. However, his home situation also made him a target for bullying and at ten years old, he started practising Kyokushinkai karate at Wohlen karate school under Werner Schenker despite strong opposition from his grandfather initially. His grandmother saw the boy's passion for the art and eventually convinced the grandfather to relent. By thirteen, he began to show promise as a karateka by winning numerous beginners' karate tournaments and his grandparents eventually forced him to decide between pursuing football and karate, since they were no longer in a position to pay for both. He chose karate and at fifteen won the 1979 Swiss Oyama Cup, a national Kyokushin competition. Although full contact karate tournaments carried with them a minimum age of twenty, he showed so much potential as one of the country's biggest prospects that the Swiss Karate Federation allowed the teenaged prodigy to compete nonetheless. Following his breakout performance in the Oyama Cup, Hug earned himself a place on the Swiss national Kyokushin team and then became the co founder of a dojo in Bremgarten aged seventeen. He completed his butchery apprenticeship in 1984 and took a job in Wohlen's main wholesale butchery. However, his need for time off work regularly to compete in tournaments and occasional injuries which hindered his work performance meant that a shadow was cast over his working relationship and he was released from his contract by mutual agreement in 1986.

Кёкушин мансабы (1977-1991)

Бірнеше жаңадан бастаушыларға арналған каратэ жарыстарында жеңіске жеткеннен кейін, Энди Хуг 1977 жылғы қарашада Ұлттық команда чемпионатында Волен каратэ мектебінен өкілдік ету үшін таңдалды. Оның үлкен жетістігі 1979 жылы он бес жасында Швейцарияның ұлттық «Ояма кубогы» турнирінде болды. Ол өзінен әлдеқайда үлкен қарсыластарды жеңіп, турнирдің жеңімпазы атанды. 1981 жылы Хуг швейцариялық команда құрамында финалда голландиялықтарды жеңіп, 4 елдің командалық турнирінде жеңіске жетті. Сондай-ақ, ол Голландияның Веерт қаласында өткен 5-ші голландиялық Кёкушин чемпионатында 80 кг/176 фунт салмақтағы орта салмақ бойынша қола медаль алып, халықаралық аренада алғашқы табысын қамсыздады. Ол сондай-ақ, сол жылы Швейцарияның «Ояма кубогын» екінші рет жеңіп алды, финалда Хайнц Мунтвейлерді жеңіп, 1982 жылы орта салмақта Швейцария чемпионатында жеңіске жетіп, елдің үздік кёкушин жекпе-жегіші ретінде танылды. Екінші Еуропа чемпионатында және 6-шы Голландия ашық чемпионатында жартылай финалға дейін жеткеннен кейін, Жан-Пьер Луиссе және Кеннет Фелтерден жеңілгеннен кейін, Хуг жылды Будапештте өткен 1-ші Ибус «Ояма кубогында» чемпион атанды. Хуг 1983 жылы 7-ші Голландия ашық чемпионатында тағы да соңғы он алтыға ілесіп, ал 1984 жылы ауыр салмаққа көтеріліп, швейцариялық азаматтарды жеңіп алды. 1984 жылғы қаңтарда ол төрт жылда бір рет өткізілетін нокдаун каратэнің ең беделді жарысы – Кёкушин әлем чемпионатының 3-ші жарысына қатысты. Энди өз жолын ашып, соңғы он алтыға жетті, бірақ Шокей Мацуиге ұпаймен жеңілді. 1985 жыл Хуг үшін тағы бір сәтті жыл болды, өйткені ол екінші рет Ибус «Ояма кубогын» жеңіп алды және үшінші рет Швейцария чемпионатында жеңіске жетті. Содан кейін, сол жылдың желтоқсан айында Испанияның Барселона қаласында өткен Еуропа чемпионатының 3-ші жарысында финалда Клаус Рексті жеңіп, осы күнге дейінгі ең маңызды жүлдесін жеңіп алды. 1986 жылы Лондонда өткен 11-ші Британ ашық чемпионатында ол жартылай финалда Майкл Томпсоннан жеңілді. Содан кейін олар 1987 жылғы мамырда Польшаның Катовице қаласында өткен 4-ші Еуропалық Кёкушин чемпионатының дәл сол кезеңінде реванш өткізді, ағылшын жекпе-жегіші тағы да жеңіске жетіп, Хугты Еуропа чемпионы атағынан айырды. Энди Хуг 1987 жылғы қарашада әлем чемпионатына оралды және турнирдің финалына жеткен алғашқы гейджин болып тарихқа енді. Ол жартылай финалда Акира Масуданы төрешілер шешімімен жеңіп, осы жетістікке қол жеткізді. Онда ол тағы да Шокей Мацуимен кездесіп, жапондық қарсыласына тағы да жеңілді. Кёкушиннің элиталық жекпе-жегіші ретінде беделін нығайтқан Хуг келесі бірнеше жылда бәсекеге сирек қатысты. Ол 1988 жылы 1-ші Sursee кубогын жеңіп, финалда Кенжи Мидориді жеңіп алды және 1989 жылы Майкл Томпсонды жеңіп, Будапештте өткен 5-ші Еуропа чемпионатында екінші рет Еуропа чемпионы атанды. 1990 жылы оқиғаларсыз өткеннен кейін, Энди Хуг 1991 жылы қайтадан көзге түсті. Ол Будапештте өткен 6-шы Еуропа чемпионатының финалына жетіп, тағы да Майкл Томпсоннан жеңілді. Сол жылы Токиодағы Будоканда 5-ші әлем чемпионаты өтті. Үшінші жекпе-жекте Энди Франсиско Фильоға қарсы шықты. Раунд соңында, қоңырау соққанда, Фильо Хугтың басына маваши гери соққысын түсірді, ол оны есінен айырды. Швейцариялық команданың наразылығына қарамастан, кейіннен Фильоның соққысы қоңырау соққаннан кейін түскендігі расталды, бірақ ол уақыт бітіспей тұрып қимылын бастаған, ал Фильо жеңімпаз деп жарияланды.

After winning a number of beginners' karate competitions, Andy Hug was selected to represent the Wohlen Karate School during the National Team Championships in November 1977. His breakthrough performance came at the Swiss national Oyama Cup in 1979 at the age of fifteen when he defeated several opponents much older than himself to take the tournament crown. In 1981, Hug had an upsurge in competition as he was part of the Swiss team that defeated the Dutch in the finals to win the 4 Countries Team Tournament and recorded his first international success by taking a bronze medal at the 5th Dutch Kyokushin Championships in the 80 kg/176 lb middleweight division in Weert, Netherlands as he lost out to Koen Scharrenberg in the semi finals. He also won the Swiss Oyama Cup for a second time that year, beating Heinz Muntweiler in the final, before further establishing himself as the country's top Kyokushin fighter by winning the 1982 Swiss Championships at middleweight. After reaching the round of sixteen in both the 2nd European Championships and the 6th Dutch Open, being eliminated by Jean Pierre Louisset and Kenneth Felter respectively, Hug closed out the year by being crowned champion at the 1st Ibusz Oyama Cup in Budapest, Hungary where he defeated Mark Niedziokka in the final. Hug again made it to the last sixteen at the 7th Dutch Open in 1983 and in 1984, he moved up to the heavyweight class with instant success, winning the Swiss nationals. In January 1984, he competed in the 3rd edition of the Kyokushin World Open, knockdown karate's most prestigious competition held once every four years. Andy was able to battle his way through and reached the final sixteen but lost to Shokei Matsui on points. 1985 was another successful year for Hug as he won the Ibusz Oyama Cup for the second time and the Swiss nationals for the third time before taking his most notable prize to date when he outpointed Klaus Rex in the final to win the 3rd edition of the European Championships in Barcelona, Spain in December of that year. At the 11th British Open in London, England in 1986, he was eliminated at the semi final round by Michael Thompson. They would then rematch at the same stage of the 4th European Kyokushin Championships in Katowice, Poland in May 1987 with the Englishman again coming out on top and forcing Hug to relinquish his title as European champion. Andy Hug returned to the World Open in November 1987 and made history by becoming the first gaijin to reach the final of the tournament, booking his place with a judges' decision win over Akira Masuda in the semis. There, he again faced Shokei Matsui and lost to his Japanese foe by decision once again. With his status as an elite Kyokushin fighter secured, Hug began to compete more sparingly over the next few years. He won the 1st Sursee Cup in 1988, defeating Kenji Midori in the final, and became a two time European champion in 1989 when he beat Michael Thompson to win the 5th European Championships in Budapest. After an uneventful year in 1990, Andy Hug returned to the spotlight in '91 when he reached the final of the 6th European Championships in Budapest only to lose to Michael Thompson once more. The 5th World Championships also took place that year at the Budokan in Tokyo, Japan. In his third fight, Andy came up against Francisco Filho. At the end of the round, as the bell rang, Filho landed a mawashi geri on the side of Hug's head which left him unconscious on the floor. Despite protest from the Swiss camp, it was later confirmed that Filho's kick had indeed struck after the bell rang, but he had started his move before the time was up and Filho was declared the winner.

Сейдокайканға ауысу және К-1 командасына кіру (1992-1993)

Жапонияда бірнеше жыл бойы сәтті күрескен Хуг елде өте танымал болды. Жанкүйерлер оның техникалық әртүрлілігі, көркемдігі, тактикасы және күшіне тәнті болды. 1992 жылы ол Кёкушинкайканнан Сейдокайканға ауысты, осылайша әуесқойдан кәсіби күресуші және Жапониядағы жұлдызға айналды. 1992 жылдың 30 шілдесінде Сейдокайкан Какутоги Олимпиадасында Тосиюки Янагисаваны ұтып, Сейдокайкан қатарындағы алғашқы жекпе-жегін өткізді. 1992 жылдың 2 қазанында Сейдокайкан Каратэ әлем чемпионатында Тайэй Кинды жеңіп, чемпион атанды. 1992 жылғы Сейдокайкан Каратэ әлем чемпионатының екінші турында Хуг Иппонмен жеңіске жеткен болатын, ал швейцариялық спортшы тайлық клинкте тізе соққысымен Какуданы тоқтатып, сол жетістігін қайталады. 1992 жылғы Сейдокайкан Каратэ әлем чемпионатындағы бұрынғы қарсыласы Минору Фуджитамен 1993 жылдың 25 маусымында K 1 Sanctuary III турнирінде кездесіп, шешіммен жеңді. Сейдокайкан сапында жеңіліске ұшырамаған Хуг 1993 жылдың 2 қазанында K 1 Illusion 1993 Каратэ әлем чемпионатында өнер көрсетіп, финалға жолда Йосинори Аратаны, Чанпуэк Киатсонгритті және Тошиюки Атокаваны жеңді, содан кейін Масааки Сатакемен күш сынасты. Төрт қосымша раундтан кейін жекпе-жек кенеттен өлімге дейін созылды, онда Хуг тамашивари сынағында жеңілді. Турнирден кейін Хуг толық контактілі каратэден кикбоксингке көшуді бастады және K 1 тізіміне енген соң, 1993 жылдың 15 қарашасында K 1 Andy's Glove турнирінде Рюджи Муракамиге қарсы рингке шықты. Ол бірінші раундта нокаутпен жеңіске жетіп, Муракамиді денеге соққымен құлатты, ал көп ұзамай оң соққымен жеңіске жетті. 1993 жылдың 19 желтоқсанында K 2 Grand Prix '93 турниріндегі қосымша жекпе-жекте Хуг Эрик Альбертке қарсы шықты және французды ашылу қоңырауынан кейін бірнеше секунд өткен соң, бетіне балтадай соққы берді. Ұзақ соққылар мен кері соққыдан кейін Хуг екінші раундтың соңында Альбертті соққылар сериясымен жеңді. Кикбоксинг рингіндегі үшінші жекпе-жегінде ол K 1 World Grand Prix чемпионы Бранко Цикатичпен 1994 жылдың 3 наурызында K 1 Challenge турнирінде кездесіп, сыныптық деңгейін жоғарылатты. Бокс өнеріндегі тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты Хуг бірінші раундта Цикатичтің үстіне соққы алғаннан кейін рефери Геншу Игариден есеп алды. Алайда, Хуг жекпе-жек жалғасқанда өзінің күшіне енді, кик техникасын тиімді пайдаланды және ішкі жағынан бокс жасады, тіпті хорватқа қарсы есеп беруге мәжбүр етті, содан кейін бес раундтан кейін бірауыздан жеңіске жетті.

Having been fighting in Japan with success for a number of years, Hug became extremely popular in the country. The fans were impressed by his technical diversity, spectacular aesthetics, tactics and strength. In 1992, he made the switch from Kyokushinkaikan to Seidokaikan, completing the step from being an amateur to becoming a professional fighter and star in Japan. He debuted as a Seidokaikan karate fighter on July 30, 1992, defeating Toshiyuki Yanagisawa on points at the Seidokaikan Kakutogi Olympics II. He then competed in and won the 1992 Seidokaikan Karate World Cup on October 2, 1992, overcoming Taiei Kin in the final. On April 30, 1993, Hug fought in K 1 for the first time, albeit under Seidokaikan rules, in a rematch with Nobuaki Kakuda at the K 1 Grand Prix '93. The pair previously met at the second round of the 1992 Seidokaikan Karate World Cup with Hug winning by ippon and the Swiss repeated his performance by stopping Kakuda with a knee strike from the Thai clinch in round two. Facing another of his previous opponents from the 1992 Seidokaikan Karate World Cup, he beat Minoru Fujita by decision at K 1 Sanctuary III on June 25, 1993. Undefeated as a Seidokaikan fighter, Hug entered the K 1 Illusion 1993 Karate World Cup on October 2, 1993, defeating Yoshinori Arata, Changpuek Kiatsongrit and Toshiyuki Atokawa on his way to the final where he met Masaaki Satake. After four overtime rounds, the bout went to sudden death where Hug lost in a tameshiwari contest. Following the tournament, Hug began his transition from full contact karate to kickboxing and, already a part of K 1's roster, made his debut against Ryuji Murakami at K 1 Andy's Glove on November 15, 1993. He won by first round knockout, dropping Murakami with a body kick early before finishing him off with a right hook soon after. In a non tournament attraction at the K 2 Grand Prix '93 on December 19, 1993, Hug faced Eric Albert and hurt the Frenchman seconds after the opening bell when he rushed out and landed his trademark axe kick on his face. After a prolonged beating and a spinning back kick knockdown, Hug was able to put Albert away with a series of punches late in round two. In just his third outing in the kickboxing ring, he took a considerable step up in class as he faced off with the reigning K 1 World Grand Prix champion Branko Cikatić at K 1 Challenge on March 3, 1994. Struggling early due to his lack of boxing prowess, Hug received a standing eight count from referee Genshu Igari in round one after being rocked by an uppercut from Cikatić. Hug, however, came into his own as the fight went on, utilizing his kicking game to better effect and boxing from the inside, even forcing a count of his own on the Croatian before winning a unanimous decision after five rounds.

Әлемдік Гран-придегі күрес (19941995)

Бранко Чикатичті жеңгеннен кейін Энди Хьюг өзін қабілетті кикбоксер екенін дәлелдеді және алғашқы K-1 World Grand Prix турниріне қатысты. 1994 жылғы 30 сәуірде өткен K-1 Grand Prix '94 жарысында ол ширек финалда Патрик Смитпен күш сынасты. Хьюг Смиттың агрессиясы мен күшті соққыларына тойтарыс бере алмады, он тоғыз секунд ішінде үш рет нокаутқа түсіп, техникалық нокаутпен жеңілді. Кейбір сарапшылар, оның ішінде ең танымал Дейв Мелтзер, Хьюгтың жеңілісі Смиттың танымалдығын арттыру мақсатымен жасалған жекпе-жек болды деген пікір білдірді. Хьюгтың тіс тістегіштерімен де қиындықтары болды, себебі оның азу тістері дұрыс қыспағандықтан, оны қиыршық тістерімен ұстауға мәжбүр болды. Бірақ уақыт өте келе K-1 дәрігерлері оның тіс мәселесін анықтап, стандартты қорғаныс беретін тісқап орнатты. Энди Хьюг пен Пэт Смит арасындағы реванш 1994 жылғы 18 қыркүйекте K-1 Revenge турнирінде өтті, онда америкалық бұрынғы сияқты балта соққысымен бастады. Алайда, бұл жолы Хьюг «Хьюг Торнадосымен» қарсы тұрып, Смитты еденге құлатты. Жекпе-жек барысында Хьюг Смиттың қарқынды бастамасына тойтарыс беріп, бірінші раундтың 56-шы минутында тізесімен оны есінен айырды, соның арқасында жеңіске жетті. 1994 жылғы 2 қазанда өткен Seidokaikan Karate World Cup турниріндегі кикбоксинг жекпе-жегінде ол үшінші раундта Дюк Руфустың бауырына соққы беріп нокаутқа жіберді. Ал жыл соңында 1994 жылғы 10 желтоқсанда K-1 Legend турнирінде Роб ван Эсдонкты төртінші раундта нокаутқа жіберіп, UKF World Super Heavyweight Championship титулын жеңіп алды. 1995 жылғы 3 наурызда Хьюг 1995 жылғы Гран-приге іріктеу турнирінде қатысып, Майк Бернардомен бәсекелестігін бастады. Екі жекпе-асушы да ауыр соққылар алмастырды, бірақ Хьюг бірінші раундтың соңында жоғары соққымен Бернардоны еденге құлатқанша Бернардо жақсырақ көрінді. Оңтүстік Африкалық боксшы қысымды күшейтіп, үшінші раундта сол жақ ілгегімен Хьюгты нокаутқа жіберіп, одан кейін «сегіз санау» жариялады. Соңында ол Хьюгты бұрышқа тығып, швейцариялық каратэшіге аяусыз соққылар жасады, содан кейін төреші Нобуаки Какуда ұзаққа созылған жауапсыз соққылардан кейін жекпе-жекті тоқтатты. Хьюг тез арада рингке оралды, 1995 жылғы 4 мамырда K-1 World Grand Prix 1995 турнирінен тыс жекпе-жекте Питер Крамерді 45 секунд ішінде нокаутқа жіберді. 1995 жылғы 10 маусымда Хьюг өзінің UKF титулын алғаш рет Цюрихтегі K-1 Fight Night турнирінде Деннис Лейнге қарсы қорғады, бұл Швейцарияда өткен алғашқы K-1 турнирі болды. Бір жақты жекпе-жекте Энди Хьюг америкалық қарсыласын алғашқы екі раундта екі рет еденге құлатты, содан кейін Лейн жеңіліске ұшырады. Содан кейін Хьюг келесі екі жекпе-жегінде жеңіліске ұшырады, алдымен 1995 жылғы 16 шілдеде K-3 Grand Prix '95 турнирінде көпшілік шешімімен Эрнесто Хустқа, содан кейін 1995 жылғы 3 қыркүйекте K-1 Revenge II турнирінде реванш жекпе-жегінде Майк Бернардоға нокаутқа ұшырады. Жекпе-жек екінші раундтың соңына қарай Бернардоның оң ілгегі Хьюгты еденге құлатқанша тең күйде өтті. Ол аяғына тұра алды, бірақ аяқтары әлсірегенін көрсетті, ал төреші Гэншу Игари оған қажетінен артық зақым келтіруге жол бермеді. 8–4 есебімен және алдыңғы екі жекпе-жегінде жеңілген Хьюг депрессиямен күресіп, спортпен келіспей, элиталық деңгейде жалғастыра алатынына күмәнданды. Алайда, 1995 жылғы 9 желтоқсанда K-1 Hercules турнирінде Жером Ле Баннерді жеңгеннен кейін, ол 1996 жылғы науқанға жақсы формада кірді.

With the win over Branko Cikatić, Andy Hug proved himself to be competent kickboxer and was entered into his first K 1 World Grand Prix, fighting at the K 1 Grand Prix '94 on April 30, 1994, where he faced Patrick Smith in the quarter finals. Hug struggled with Smith's aggression and punch heavy style, suffering three knockdowns in nineteen seconds and losing by technical knockout. Some pundits, most notoriously Dave Meltzer, have expressed their belief that Hug's loss was a fight fixed in order to increase Smith's popularity. Hug had problems with his gumshield as his molars didn't clamp down on it properly and he was instead pinching it with his incisors. In time, however, the K 1 doctors discovered the dental problems and fitted him with a mouthpiece that would provide standard protection. The rematch between Andy Hug and Pat Smith took place at K 1 Revenge on September 18, 1994, and the American again opened with an axe kick just as he done in the first fight. This time, however, Hug countered with the "Hug Tornado", sweeping Smith to the canvas. As the fight went on, Hug weathered Smith's aggressive start and completed his revenge when he knocked him unconscious with a knee at the 0:56 mark of round one. In a kickboxing match at the 1994 Seidokaikan Karate World Cup on October 2, 1994, he scored a third round liver kick knockout of Duke Roufus before closing out the year by winning the UKF World Super Heavyweight Championship with a spectacular fourth round KO win against Rob van Esdonk at K 1 Legend on December 10, 1994. On March 3, 1995, Hug entered the 1995 Grand Prix at the round of sixteen qualifier where his rivalry with Mike Bernardo began. Both fighters traded heavy shots with Bernardo seemingly getting the better until Hug dropped him with a high kick towards the end of the first round. The South African boxer continued to pile on the pressure, however, and in the third, knocked Hug down with a left hook shortly followed by a standing eight count. Finally, he forced Hug into a corner and delivered a relentless beating on the Swiss karateka until referee Nobuaki Kakuda finally stopped the bout after a prolonged barrage of unanswered punches. Hug had a quick turnaround, as he was back in the ring on May 4, 1995, scoring a forty five second knockout over Peter Kramer in a K 1 World Grand Prix 1995 non tournament affair. On June 10, 1995, Hug made the first defence of his UKF title against Dennis Lane at K 1 Fight Night in Zürich, the first K 1 event held in Switzerland. In a rather one sided fight, Andy Hug knocked Lane down twice in the first two rounds before the American quit on his stool. Hug would then lose in his next two outings, firstly to Ernesto Hoost by majority decision at the K 3 Grand Prix '95 on July 16, 1995, and then Mike Bernardo by KO in a rematch at K 1 Revenge II on September 3, 1995. The fight was even going into the latter stages of round two when Bernardo landed a right hook which sent Hug to the canvas. He was able to make it back to his feet but was clearly on wobbly legs and the referee in charge, Genshu Igari, stopped him from taking any more damage than was necessary. Sitting on a less than spectacular 8–4 record and having lost in his previous two matches, Hug was struggling with depression and felt at odds with the sport, questioning whether or not he had it in him to continue at the elite level. He persisted, however, after a rejuvenating unanimous decision win over Jérôme Le Banner at K 1 Hercules on December 9, 1995, and went into the 1996 campaign in good form.

K-1 әлем чемпионатының жеңімпазы (1996)

Карьерасының ең табысты жылынан бастап, Энди Хуг 1996 жылғы 3 наурызда K-1 Grand Prix '96 ашылу шайқасында Барт Вейлді ойсырата жеңіп, екі айдан кейін, 6 мамырда өткен K-1 Grand Prix '96 турниріне қатысуға жолдама алды. Турнирдің ширек финалында Дюан ван дер Мервені қырық секунд ішінде нокаутқа жібергеннен кейін, Хугты жартылай финалда Эрнесто Хуст күтіп тұрды. Екеуінің арасындағы жекпе-жек тарихқа енген, K-1 тарихындағы ең ұлы жекпе-жектердің бірі саналды. Хост тұрақты түрде төмен соққылар жасап, екі жекпе-жекші де клинтште қатысты айқас жүргізді. Үш раундтан кейін төрешілер бөлшектенген теңдікке шешім шығарды, содан кейін жеңімпазды анықтау үшін қосымша раунд тағайындалды, бірақ ол да көпшілік дауысымен теңдікке соқты. Ақырында, бес шаршатар раундтан кейін, Хуг бөлшектенген дауыспен жеңіске ие болды. Финалда ол бұрын екі рет оны нокаутқа жіберген Оңтүстік Африкалық Майк Бернардоға қарсы шықты. Алайда, Бернардо үшін бұл үшінші рет болмады, себебі екінші раундта шаршау мен Хугтың төмен соққылары оны әлсірете бастады. Бернардо сол жамбасына жасалған айналма соққыдан құлады, бірақ орнына тұрды, бірақ Хуг 1990 жылдардың ең әсерлі тоқтатуларының бірін жасады, жараланған сол аяғына "Хуг Торнадосын" орындап, оны жеңіп, K-1 әлем чемпионатының бағалы кубогын жеңіп алды. Хуг Цюрихке оралды, 1996 жылғы 2 маусымда K-1 Fight Night II-де UKF супер ауыр салмақ белдегісін екінші және соңғы рет қорғау үшін Муай Тай стиліндегі Садау Киатсонгритпен кездесті. Ол тайлықты екінші раундтың соңында оң соққымен жеңіп, одан бұрын оны жерге түсірді. 1 қыркүйекте өткен K-1 Revenge '96 турнирінде Хуг өзінің алты Муай Тай жекпе-жегінің біріншісінде Стан Лонгинидиске WMTC World Super Heavyweight (+95 кг / 209 фунт) белдегісі үшін сын салды. Олар бірінші раундта ауыр соққылар алмастырды, бірақ Хуг екінші раундта Лонгинидисті басып озды, австралиялық қарсыласын биік соққымен жерге жығып, есептен кейін оны сол жақтан соққымен жеңді. 1996 жылғы 18 қазанда өткен K-1 Star Wars '96 турнирінде Энди Хуг 1993 жылғы Сейдокайкан Каратэ әлем чемпионатының финалындағы реванш матчта бірауызды шешіммен Масааки Сатакеге жеңіске жетіп, бес ай ішінде үшінші титулын жеңіп алды, WKA World Super Heavyweight (+95 кг / 209 фунт) Муай Тай белдегісін иеленді. Ол жылды тамаша 8-0 есебімен аяқтады, осы жолы 1996 жылғы 8 желтоқсанда K-1 Hercules '96 турнирінде Каратэка Мусашиден бірауызды жеңіске жетті.

Kicking off the most successful year of his career, Andy Hug demolished an overmatched Bart Vale at the K 1 Grand Prix '96 Opening Battle on March 3, 1996, to qualify for the K 1 Grand Prix '96 which was held two months later on May 6. After making short work of Duane van der Merwe with a KO inside forty seconds at the tournament's quarter final stage, awaiting Hug was Ernesto Hoost in the semis and the pair had an epic battle considered to be one of the greatest matches in K 1's history. A back and forth fight in which Hoost delivered punishing low kicks throughout and both fighters traded heavily in the clinch, the judges ruled it a split draw after the regulation three rounds and so it went to an extension round to decide the winner only for it again to be scored a majority draw. Finally, after five grueling rounds, Hug was ruled the victor by split decision. In the final, he went up against Mike Bernardo, the South African power puncher who had knocked him out twice previously. It was not to be three in a row for Bernardo, however, as a combination of fatigue and Hug's low kicks began to wear him down in the second round. Bernardo went down from a roundhouse kick to his left thigh but got back to his feet only for Hug to deliver one of the most spectacular stoppages of the 1990s, landing the "Hug Tornado" on Bernardo's already injured left leg to put him away and clinch the coveted K 1 World Grand Prix Championship. Hug returned to Zürich to face Muay Thai stylist Sadau Kiatsongrit in his second and last defence of the UKF super heavyweight title at K 1 Fight Night II on June 2, 1996, dispatching the Thai with a right hook at the end of round two after flooring him moments earlier. At September 1's K 1 Revenge '96, Hug fought the first of his own six Muay Thai matches, challenging Stan Longinidis for his WMTC World Super Heavyweight (+95 kg/209 lb) Championship. They exchanged heavy strikes in a close first round but Hug then went out and severely outgunned Longinidis in the second, knocking his Australian opponent down with a high kick before viciously finishing the job with a left cross after he beat the count. At K 1 Star Wars '96 on October 18, 1996, Andy Hug beat Masaaki Satake by unanimous decision in a rather lackluster rematch of the 1993 Seidokaikan Karate World Cup final to win his third title in the span on five months, the WKA World Super Heavyweight (+95 kg/209 lb) Muay Thai strap. He finished out the year a perfect 8–0 with another unanimous decision win, this time over fellow karateka Musashi at K 1 Hercules '96 on December 8, 1996.

Екі рет Grand Prix жеңімпазы (1997-1998)

Энди Хугтың сегіз жекпе-жектік жеңіс тізімі 1997 жылғы 16 наурызда K 1 Kings '97 турнирінде екі мәрте K 1 Grand Prix чемпионы Питер Аертспен тоқтатылды. Бірінші раундта ауыр соққыға ұшырап, ол Аертстің оң қолынан бірнеше рет зардап шекті. Содан кейін 1997 жылғы 29 сәуірде K 1 Braves '97 турнирінде Сэм Грекомен бес раундтық тең түйіскен жекпе-жегі болды. Одан кейін 1997 жылғы 7 маусымда Цюрихте өткен K 1 Fight Night '97 турнирінде Майк Бернардомен төртінші және соңғы жекпе-жегін өткізді. Бернардо екінші раундтың соңында күшті сол жақ ілгегімен Хугты нокаутқа жіберді, бірақ бұл жеткіліксіз болды, себебі Хуг 2–2 есебімен өткен жекпе-жектің жалғыз кездесуінде бірауыздан жеңіске жетті. 1997 жылғы 20 шілдеде K 1 Dream '97 турнирінде Энди Хуг Франсиско Фильомен шамамен алты жыл дайындалған реванш кездесуін өткізді. Фильо 1991 жылы 5-ші Kyokushin World Open турнирінің үшінші раундында Хугты нокаутқа жіберген еді. Жекпе-жек шиеленіскен және сақтықпен басталды, бірінші раундтың көп бөлігінде қозғалыс болмады, содан кейін кикбоксинг ережелері бойынша дебют жасаған Фильо шешуші соққыны жасады – уақтылы оң жақ ілгек, ол Хугты 2:37 минутта есінен танып, кенепке құлатты. Сол жылы 12–1 есебімен ол Гран-приге нашар формада түсті, бірақ 1997 жылғы 7 қыркүйекте K 1 Grand Prix '97 турнирінің 1-раундында Пьер Гюнеттен жеңіске жетіп, соңғы сегізге өтті. Сегізінші раунд 9 қарашада өтті. Төртінші финалда Энди Хуг пен Масаки Сатаке арасындағы жекпе-жек швейцариялық қарсыласын жоғары соққымен жеңгенде он бес секундқа созылды. Жартылай финалда Хуг Питер Аертсті жеңіп, сегіз ай бұрын голландықтан жеңілгені үшін төрешілердің бірауыздан шешімімен жеңіске жетті. Финалға дейін жеткеннен кейін, төрт жекпе-жектің үшіншісінде Эрнесто Хусттан бірауыздан жеңілді. 9 сәуірде K1 Kings '98 турнирінде ол Кертис Шустерді жеңіп, бірауыздан жеңіске жетті, содан кейін 1998 жылғы 6 маусымда Цюрихте K1 Fight Night '98 турнирінде Петер Аертспен үшінші рет кездесті. WKA World Super Heavyweight Muay Thai Championship белбеуі сарыда болғандықтан, Хуг бес раунд бойы Аертсті жеңіп, бірауыздан шешім қабылдады және белбеуін екінші рет қорғады. 1998 жылғы 7 тамызда K1 USA Grand Prix '98 турнирінде ол бірінші раундта Майк Лабриді бұрышқа тығып, соққылар сериясымен жеңді. 1998 жылғы Гран-при 27 қыркүйекте K 1 World Grand Prix '98 турнирінің ашылу раундындағы он алты жекпе-жекпен басталды, онда Хуг өзінің мансабындағы сирек қарсыластарының бірі Марк Расселлмен кездесті. Ол бірінші раундтың соңында Англиялық Расселден нокаутқа жетті және екінші рет қатарынан аяқ соққысымен жеңіске жетті. Гран-при финалы алдындағы жекпе-жекте Масаки Миямотоны 28 қазан 1998 жылы K 1 Japan '98 Kamikaze турнирінде дәл осындай әдіспен түсіргеннен кейін бірнеше секундтан кейін айналып тұрған артқы тұмсықпен нокаутқа жіберді. 1998 жылғы 13 желтоқсанда өткен K1 Grand Prix '98 финалдық раундында ол Рей Сефоны төртінші финалдық жекпе-жектің екінші раундында TKO арқылы жеңіп, жаңа зеландиялық боксшыны агрессивті бокс комбинацияларымен екі рет құлатты және төреші Нобуаки Какуданы жекпе-жекті тоқтатуға мәжбүр етті. Екінші раундтың соңында қоңырау соғылғаннан кейін екі боксшы да күресуді жалғастырғандықтан, жекпе-жекке қатысты даулар болды. Греко Хугты оң жақ ілгекпен кенепке құлатты. Турнирдің финалында Энди Хуг Питер Аертсті тағы да кездестірді және төртінші және соңғы жекпе-жегінде Аертс бірінші раундта бас соққысымен жеңіске жетті. 25 сәуірде өткен K1 Revenge '99 турнирінде ол Рей Сефоны екінші рет жеңіп, TKO арқылы жеңіске жетті. Жаңа Зеландиялық боксшының бұрышы төртінші раундтың соңында алған жарақаттарына байланысты жекпе-жегінен шықты. Төртінші раундта Сефо төрт минуттан астам уақыт бойы құлады және төмен соққыдан кейін екі рет нокаутқа түсті, біреуі төмен соққыдан, екіншісі жауапсыз соққылардан болды. Хуг кейіннен 5 маусымда K 1 Fight Night '99 турнирінде WKA белбеуін үшінші рет қорғаған Стефан Леконы және 22 тамызда K 1 Spirits '99 турнирінде Морис Смитті бірауыздан жеңіп алды. 1999 жылғы K1 World Grand Prix-де жеңіске жету жолын жалғастыра отырып, ол Хироми Амаданы екі рет төмен соққымен жерге түсірді, содан кейін 5 қазанда K1 World Grand Prix '99 турнирінің ашылу раундында бірінші раундта айналып тұрған өкше соққысымен жеңді. 5 желтоқсанда өткен K 1 Grand Prix '99 финалдық раундының ширек финалында Хуг төртінші және соңғы рет Эрнесто Хустпен кездесті. Бірінші раундта Хугтың жамбас жарақаты күш алды. Бұл кемшілік соншалықты ауыр болды, ол өзінің арсеналының көп бөлігін тепкілеу ойынында тастауға мәжбүр болды, және бірауыздан шешіммен жеңілді. Хуг 2000 жылы, қайтыс болған жылы 4–0 есебімен жеңіске жетті. 19 наурызда K 1 Burning 2000 турнирінде Мусашимен өткен реванш жекпе-жегінде көпшілік шешімімен жеңіске жетті және 23 сәуірде K 1 The Millennium турнирінде Глаубе Фейтосамен өткен жекпе-жекте бірауыздан жеңіске жетті. Швейцариядағы зейнетке шығу жекпе-жегінде (Швейцариядағы соңғы жекпе-жегі) және төртінші және соңғы WKA титулын қорғағанда, Хуг 3 маусымда K 1 Fight Night 2000 турнирінде Мирко Кро Копты жеңді. Кро Коп бокс арқылы оны бірнеше рет қысымға ұшыратты, бірақ Хуг өзінің соққыларымен белсенді болды және бірауыздан жеңіске жетті. 7 шілдеде K 1 Spirits 2000 турнирінде өткен соңғы жекпе-жегінде Энди Хуг Нобу Хаяшиді жылдам нокаутқа жіберді, жапондық қарсыласын бірінші раундта екі рет кенепке құлатты. Ол қайтыс болған кезде зейнетке шығу жекпе-жегін және актерлік мансабына көшуді жоспарлап отырған.

Andy Hug's eight fight win streak was brought to an end by then two time K 1 Grand Prix champion Peter Aerts in the first of their four meetings at K 1 Kings '97 on March 16, 1997. Soundly beaten inside the opening stanza, he was hurt by Aerts' right hand a number of times before being put away with a combination of an uppercut and a knee. He then fought to a five round split draw with Sam Greco at K 1 Braves '97 on April 29, 1997, before having his fourth and final battle with Mike Bernardo in his first WKA world super heavyweight title defence on June 7, 1997, at K 1 Fight Night '97 in Zürich. Bernardo registered a knockdown of Hug with a powerful left hook at the end of round two but it was not enough as Hug took the unanimous decision in the only fight of their 2–2 series to go the distance. On July 20, 1997, at K 1 Dream '97, Andy Hug met Francisco Filho in a rematch almost six years in the making; Filho had KO'd Hug at the third round of the 5th Kyokushin World Open back in 1991. The fight started tense and cagey, with little to no action for the majority of round one until Filho, making his debut under kickboxing rules, landed the decisive strike, a perfectly timed counter right hook, which sent Hug crashing to the canvas in a state of unconsciousness at the 2:37 mark. With a record of 1 2 1 that year, he entered the Grand Prix in relatively poor form but qualified for the final eight nonetheless with a win over Pierre Guénette at K 1 Grand Prix '97 1st round on September 7, 1997, putting away the Canadian taekwondo exponent with three knockdowns inside the first round. The round of eight went down on November 9 and saw the rubber match between Andy Hug and Masaaki Satake in the quarter finals go just fifteen seconds as the Swiss dispatched his Japanese foe with a high kick. In the semis, Hug drew Peter Aerts and avenged his loss to the Dutchman eight months prior with a unanimous judges' decision victory. Having fought his way through to the final, he then lost to Ernesto Hoost by unanimous decision in the third of their four matches. He rebounded with a unanimous decision victory over Curtis Schuster on April 9, 1998, at K 1 Kings '98 and then had his third meeting with Peter Aerts in Zürich on June 6, 1998, at K 1 Fight Night '98. With his WKA World Super Heavyweight Muay Thai Championship on the line, Hug outfought Aerts over the five rounds to take a unanimous decision and make the second defence of his belt. On August 7, 1998, at the K 1 USA Grand Prix '98, K 1's first venture into the United States and Las Vegas, he dismantled Mike LaBree inside the first round, forcing him into a corner before stopping him with a flurry of punches immediately followed by a thudding low kick. The 1998 Grand Prix began on September 27 with the round of sixteen at the K 1 World Grand Prix '98 opening round where Hug faced off with Mark Russell, one of the few opponents in his career who he had a size advantage over. He scored a knockdown over England's Russell in the latter part of round one and finished the job in two with a second consecutive leg kick stoppage. In a tune up fight ahead of the Grand Prix finals, Hug KO'd Masaaki Miyamoto with a spinning backfist moments after dropping him with the same technique at K 1 Japan '98 Kamikaze on October 28, 1998. At the K 1 Grand Prix '98 Final Round on December 13, 1998, he TKO'd Ray Sefo in the second round of their quarter final match, knocking the New Zealander down twice with aggressive boxing combinations and forcing referee Nobuaki Kakuda to stop the fight, before securing a majority decision against Sam Greco in the semis, a rematch of their draw a year earlier. There was also some controversy in the fight as both men continued to fight after the bell rung at the end of round two, with Greco knocking Hug to the canvas with a right hand. The tournament final saw Andy Hug draw Peter Aerts once again and in their fourth and final match against one another, Aerts emerged victorious via head kick knockout in the first round. and scoring a second TKO over Ray Sefo in their rematch at K 1 Revenge '99 on April 25 when the New Zealander's corner pulled their fighter out at the end of round four due to damage sustained. During that fourth round, Sefo was down for over four minutes and was seen by ringside physicians after sustaining a low blow before suffering two knockdowns, one from a low kick and the other a barrage of unanswered strikes. Hug then registered back to back unanimous decision victories over Stefan Leko, in his third defence of the WKA strap at K 1 Fight Night '99 on June 5, and Maurice Smith, at K 1 Spirits '99 on August 22. Continuing his winning streak into the 1999 K 1 World Grand Prix, he floored Hiromi Amada twice with low kicks then finished him with a spinning heel kick in round one at the K 1 World Grand Prix '99 opening round on October 5. In the quarter finals of the K 1 Grand Prix '99 final round, which was held on December 5, Hug met Ernesto Hoost for the fourth and last time. As early as the first round, Hug exacerbated a pre existing groin injury. This handicap was so severe that it forced him to abandon a large part of his arsenal in his kicking game, and he dropped a unanimous decision. Hug went 4–0 in 2000, the year of his death. He took a majority decision in his rematch with Musashi at K 1 Burning 2000 on March 19 and a unanimous decision against Glaube Feitosa after a back and forth war at K 1 The Millennium on April 23. In his Swiss retirement fight (his last fight in Switzerland) as well as his fourth and last WKA title defence, Hug defeated Mirko Cro Cop at K 1 Fight Night 2000 on June 3. Cro Cop put him under pressure with his boxing at numerous times, but Hug stayed active with his kicks and did enough to take the unanimous decision. In what would prove to be his final match, Andy Hug scored a quick knockout over Nobu Hayashi at K 1 Spirits 2000 on July 7, 2000, sending his Japanese opponent to the canvas twice inside the first round. He was planning a retirement match and a move into acting in the near future at the time of his death.

Жеке өмір

Энди 1987 жылы жазда әйелі Илона Хугпен (4 шілде 1964 жылы туған) танысты, ол фитнес-тренер және модель болып жұмыс істеді. Жұбайлар 1993 жылы 28 тамызда Инвильде неке қиды. Ұлдары Сея 1994 жылы 19 қарашада Люцерндегі Сент-Анна клиникасында дүниеге келді. 1996 жылға қарай, Эндидің Жапониядағы жұмыстарына байланысты отбасымен үнемі көруі қиынға соқты және ол Илонаны өнер мен дизайнды оқу арманына жететіндей етіп қолдады. Илона мен Сея АҚШ-қа көшіп, ол Санта-Моника дизайн, өнер және сәулет колледжінде екі жыл оқығаннан кейін Швейцарияға оралды. 1990 жылдардың соңында жапондық БАҚ-та Хугтың модель және актриса Норика Фудзиварамен романда екені туралы көптеген қауесет тарады.