1840 жылдан бері үздіксіз соғып тұрған Оксфорд электр қоңырауы
Oxford Electric Bell
Оксфорд электр қоңырауы – 1840 жылдан бері үздіксіз соғып тұрған, электростатикалық принципте жұмыс ілетін эксперименттік құрылғы. Ұлыбританияда орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эксперименталды электрлік қоңырау
Experimental electric bell
Оксфорд электрлік қоңырауы немесе Кларендон құрғақ батареясы – эксперименттік электрлік қоңырау, атап айтқанда, 1840 жылы орнатылған және содан бері дерлік үздірілмей жұмыс істеп келе жатқан электростатикалық сағат принципін пайдаланатын қоңырау түрі. Бұл дін қызметкері және физик Роберт Уокердің аппараттар жинағы үшін сатып алған алғашқы заттардың бірі. Ол Англияның Оксфорд университетіндегі Кларендон зертханасының кіреберісіне жақын дәлізде орналасқан және екі қабат шынының артында болғандықтан естілмейді, бірақ әлі де сыңғырлап тұр.
The Oxford Electric Bell or Clarendon Dry Pile is an experimental electric bell, in particular a type of bell that uses the electrostatic clock principle that was set up in 1840 and which has run nearly continuously ever since. It was one of the first pieces purchased for a collection of apparatus by clergyman and physicist Robert Walker. It is located in a corridor adjacent to the foyer of the Clarendon Laboratory at the University of Oxford, England, and is still ringing, albeit inaudibly due to being behind two layers of glass.
Дизайн
Тәжірибе екі қола қоңыраудан тұрады, олардың әрқайсысы құрғақ үйіндінің (батарея түрінің) астында орналасқан, ал екі үйінді тізбектей жалғанған, қоңырауларға қарама-қарсы электр зарядтарын береді. Клаппер – диаметрі шамамен бірдей металл шар, ол электрстатикалық күштердің әсерінен қоңырауларды кезекпен соғып тұрады. Клаппер бір қоңырауға тигенде, ол сол үйіндінің зарядымен толады. Содан кейін, бірдей зарядқа ие болғандықтан, сол қоңыраудан итеріліп, қарама-қарсы зарядқа ие екінші қоңырауға тартылады. Клаппер екінші қоңырауға тигенде, процесс кері жүреді, нәтижесінде тербеліс пайда болады. Электрстатикалық күштерді пайдалану қозғалыс тудыру үшін жоғары кернеуді қажет етеді, бірақ бір қоңыраудан екіншісіне өте аз заряд беріледі. Осының салдарынан батареялар өте баяу тозады, сондықтан 1840 жылы құрылғы орнатылғаннан бері үйінділер ұзақ уақыт бойы жұмыс істей алады. Оның тербеліс жиілігі 2 герц. Құрғақ үйінділердің нақты құрамы белгісіз, бірақ олар оқшаулау үшін балқытылған күкіртпен жабылған және олар Замбони үйінділері болуы мүмкін деп есептеледі. Оксфорд электр қоңырауы мәңгілік қозғалысты көрсетпейді. Егер клаппер бірінші болып тозбаса, құрғақ үйінділер зарядтарын тең бөліскенде қоңырау тоқтап қалады. 1840 жылдан бері қоңырау шамамен 10 миллиард рет соғылған және "әлемдегі ең берік батарея [үшін] тынымсыз дыңылдау" ретінде Гиннес рекордтар кітабына енген. Қоңырау 1825 жылы жасалған болуы мүмкін.
The experiment consists of two brass bells, each positioned beneath a dry pile (a form of battery), the pair of piles connected in series, giving the bells opposite electric charges. The clapper is a metal sphere approximately in diameter suspended between the piles, which rings the bells alternately due to electrostatic forces. When the clapper touches one bell, it is charged by that pile. It is then repelled from that bell due to having the same charge and attracted to the other bell, which has the opposite charge. The clapper then touches the other bell and the process reverses, leading to oscillation. The use of electrostatic forces means that while high voltage is required to create motion, only a tiny amount of charge is carried from one bell to the other. As a result, the batteries drain very slowly, which is why the piles have been able to last since the apparatus was set up in 1840. Its oscillation frequency is 2 hertz. The exact composition of the dry piles is unknown, but it is known that they have been coated with molten sulfur for insulation and it is thought that they may be Zamboni piles. The Oxford Electric Bell does not demonstrate perpetual motion. The bell will eventually stop when the dry piles have distributed their charges equally if the clapper does not wear out first. The Bell has produced approximately 10 billion rings since 1840 and holds the Guinness World Record as "the world's most durable battery [delivering] ceaseless tintinnabulation". The bell may have been constructed in 1825.