Морис Хоуп: Британдық боксшының өмір жолы мен жетістіктері

Кіріспе

Британдық боксшы (1951 жылы туған)

Морис Хоуп (6 желтоқсан 1951 жылы туған) – британдық бұрынғы боксшы, екінші орта салмақтағы әлем чемпионы. Антигуада туып, Лондонның Хакни ауданында өскен. 1972 жылғы Мюнхенде өткен жазғы Олимпиада ойындарында Ұлыбритания құрамасынан қатысқан.

Әуесқой мансап

Морис Хоуп Антигуадағы Сент-Джонс қаласында дүниеге келді және өте ерте жасында Ұлыбританияға көшіп барды. Хоуптың боксқа қабілеттілігі бала кезінен-ақ байқалды; ол өте кішкентай шағында жаттығуды бастады. Хоуп 1972 жылғы жазғы Олимпиадада боксқа қатысты, онда ол ширек финалда неміс боксшысы Янош Каждиге есе жіберді.

Кәсіби мансап

Хоуп кәсіби дебютін 1973 жылғы 18 маусымда Нотингемде Джон Смиттен сегіз раундта жеңіс алып жасады. Сол жылдың 25 қыркүйегінде өткен Хоуптың екінші жекпе-жегінде ол алғашқы нокаутпен жеңіске жетіп, үш раундта Шордичте Лен Гиббске қарсы жеңіске қол жеткізді. Хоуп өзінің алғашқы төрт кәсіби жекпе-жегінде жеңіске жетті. 21 қарашада ол алғаш рет жеңіліске ұшырады, Микки Флинн оны сегіз раундтан кейін шешіммен ұтты. Осы жеңілістен кейін Хоуп бес рет қатарынан, төрт рет нокаутпен жеңіске жетті, содан кейін ол өзінің алғашқы аймақтық белбеуін жеңіп алды, 1974 жылғы 5 қарашада Вулверхэмптон қаласында Ларри Полды он бес раундтық жекпе-жектің сегізінші раундында нокаутпен жеңіп, британдық Jr. орта салмақтағы атаққа ие болды. Содан кейін Хоуп тағы үш жекпе-жекте жеңіске жетті, оның ішінде бірі (1975 жылғы 11 ақпанда Корольдік Альберт залында Дон Коббстың төртінші раундтағы нокауты) легендарлық төреші Гарри Гиббс басқарды, ол Уилфредо Гомес пен Карлос Зараттың жекпе-жегін және тағы да көптеген танымал жекпе-жектерді төрешілік еткен. Осы үш жеңістен кейін Хоуп Кевин Финнеган бос қалдырған британдық орта салмақ атағы үшін күресу үшін салмағын көтерді, ол Алан Минтерге төрт рет жеңілді. 10 маусымда Хоуп алғаш рет нокаутпен жеңілді, сегізінші раундта Банни Стерлингке есе жіберді. Хоуптың мансабы Стерлингтен жеңілгеннен кейін өрге жүйреді. Ол бұл жеңілістен кейін 30 қыркүйекте Лондонның Империя бассейнінде Ларри Полға қарсы реванш матчта нокаутпен жеңіске жетті. Бұл оның төрт нокаутпен жеңіс тізбегінің бастамасы болды, ол оны 1976 жылғы 12 сәуірде Тони Пулмен бос Британдық Комонвелл Jr. орта салмақтағы титулы үшін күресуге жеткізді. Ол 12-ші раундта Пулді нокаутқа ұшыратып, аймақтық белбеуді жеңіп алды. Бір жеңістен кейін ол 1976 жылғы 10 қазанда Римде Еуропалық бокс одағының кіші орта салмақтағы титулы үшін болашақ орта салмақтағы әлем чемпионы Вито Антуофермомен кездесті. Хоуп өзінің үшінші аймақтық титулын он бесінші және соңғы раундта Антуофермоны (кейін Марвин Хаглермен жекпе-жекте он бес раундқа созылатын) нокаутқа ұшырату арқылы жеңді. Бұл Хоуптың шетелдегі алғашқы жекпе-жегі еді. Үш аймақтық титулды жеңіп алған Хоуп WBC-нің ең үздік Jr. орта салмақтағы қарсыластарының қатарына кірді, сондықтан ол өзінің алғашқы әлем чемпионы атағын 1977 жылғы 15 наурызда Германияның Берлин қаласында WBC әлем чемпионы Экхард Даггеге қарсы алды. Он бес раундтан кейін жекпе-жек тең деп жарияланды. Хоуп алты рет қатарынан жеңіске жетіп, екінші рет әлем чемпионы атағын талап етуге мүмкіндік алды. 1979 жылғы 4 наурызда ол Италияның Сан-Ремо қаласында сол кездегі WBC әлем чемпионы Рокки Маттиолимен кездесті. Хоуп Маттиолиді тоғызыншы раундта нокаутқа ұрып, әлем чемпионы атанды. 25 қыркүйекте ол Лондон қаласында жетінші раундта Майк Бейкерді нокаутқа ұшыратып, WBC әлем чемпионы атағын тұңғыш рет қорғады. Оның екінші қорғанысы 1980 жылғы 12 маусымда Маттиолимен реванш болды. Бұл жолы олар Лондонда шайқасты, Хоуп өзінің бұрынғы жеңісін қайталады, бірақ оның орнына он бірінші раундта техникалық нокаутпен жеңіске жетті. 26 қарашада ол Лондонда танымал венесуэлалық қарсыласы Карлос Эррераға қарсы тажын қорғады, он бес раундтық шешіммен жеңіске жетті. Хоуп Лас-Вегасқа келесі қорғанысын өткізуге барды, бұл оның АҚШ-тағы алғашқы және соңғы жекпе-жегі болды. Ол Лас-Вегаста сүйіктісіне үйленуді жоспарлаған. 1981 жылғы 23 мамырда Цезарс-Паласта Хоуп әлемдегі кіші орта салмақтағы титулын Уилфред Бенитеске жоғалтты, он екінші раундта нокаутқа ұшырады, бұл оқиға кейіннен телешоуларда көрсетілді. Бенитес әлемнің үш түрлі дивизионында жеңімпаз атанған алғашқы латын америкалық боксшы, бұл жетістікті бағындырған тарихтағы ең жас боксшы және 40 жылдан бері бірінші болып қол жеткізген болса, Хоуп ауруханаға жатқызылды, бірақ ол сауығып, Англияға оралғанға дейін сүйіктісіне үйленді. Луиджи Минчиллодан тағы бір жеңілістен кейін Хоуп бокстан біржола кетіп қалды. Карьерасы бойы Хоупты оның ұстазы Терри Лоулес басқарды, оның боксерлерінің қатарына Джон Х Стрейси, Джим Уотт, Чарли Магри және Фрэнк Бруно да кірді. Олардың пиар-менеджері Норман Гиллер болды, ол шотландтық батыр Уатттан басқа барлық боксшылар сияқты Шығыс Лондонда тұратын. Олардың барлығы да Каннинг Таундағы Роял Оук қаласында Лоулес басқаратын атақты Ист-Энд жекпе-жек академиясында жаттықты. Олардың негізгі жекпе-жектерінің көпшілігі Гарри Левин, Майк Барретт және Микки Даффтың Лондондық промоутерлер командасының жетекшілігімен өтті.

Hope made his professional debut on 18 June 1973, defeating John Smith by decision in eight rounds at Nottingham. On Hope's second fight, held on 25 September of that year, he scored his first knockout win, a victory in three rounds over Len Gibbs in Shoreditch. Hope won his first four professional fights. On 21 November, he suffered his first defeat, being beaten by Mickey Flynn over eight rounds by decision. After that loss, Hope went on to win five fights in a row, four by knockout, before winning his first regional belt, when he beat Larry Paul, 5 November 1974, by a knockout in round eight of a fifteen round bout, at Wolverhampton, to win the British Jr. Middleweight title. Hope then won three more fights, including one (a fourth round knockout of Don Cobbs on 11 February 1975 at Royal Albert Hall) which was refereed by legendary referee Harry Gibbs, who also oversaw the refereeing of the Wilfredo Gómez Carlos Zarate bout, among many other famous fights. After these three wins, Hope went up in weight to fight for the vacant British Middleweight title, vacated by Kevin Finnegan, who, in turn, lost four times to Alan Minter. On 10 June, Hope was defeated by knockout for the first time, losing to Bunny Sterling in the eighth round for that regional title. Hope's career took on an upwards movement after the loss to Sterling. He followed that loss with a knockout in a rematch against Larry Paul on 30 September at London's Empire Pool. This was the beginning of a four knockout win streak that took him to fight Tony Poole, 12 April 1976, for the vacant British Commonwealth Jr. Middleweight title. He won the regional belt by knocking out Poole in the twelfth round, and, after one more win, he met future world Middleweight champion Vito Antuofermo, on 10 October, at Rome, Italy, for the European Boxing Union's Jr. Middleweight title. Hope conquered his third regional title by knocking out Antuofermo (who would later last the full fifteen rounds in a fight with Marvin Hagler), in the fifteenth and last round. This bout was Hope's first fight abroad. Having won three regional titles, Hope was ranked among the top Jr. Middleweight challengers by the WBC, and so, he obtained his first world title try, on 15 March 1977, against the WBC's world champion, Eckhard Dagge, in Berlin, Germany. After fifteen rounds, the fight was declared a draw (tie). Hope regrouped with six wins in a row, before getting his second world title try. On 4 March 1979, he faced the then WBC world champion Rocky Mattioli in Sanremo, Italy. Hope became a world champion by knocking Mattioli out in the ninth round. On 25 September, he defended the WBC's world title for the first time, knocking out Mike Baker in the seventh round, at London. His second defence, on 12 June 1980, was a rematch with Mattioli. This time, they fought in London, and Hope repeated his previous win, but with an eleventh round technical knockout instead. On 26 November, he defended his crown against well known Venezuelan contender Carlos Herrera in London, winning by a fifteen round decision. Hope went to Las Vegas, for his next defence, which also turned out to be his first, and, ultimately, last fight in the United States. He planned to marry his girlfriend while in Las Vegas. On 23 May 1981, at the Caesars Palace, Hope lost the world Jr. Middleweight title to Wilfred Benítez, suffering a twelfth round knockout that later made television sports show highlights. While Benitez became the first Latin American to win world titles in three different divisions, the youngest boxer in history to do so, and the first in 40 years to achieve the accomplishment, Hope had to be hospitalised, but he recuperated and was able to marry his girlfriend before returning to England. After one more defeat, to Luigi Minchillo, Hope permanently retired from boxing. Throughout his career Hope was managed by his mentor Terry Lawless, whose stable of top quality boxers also included John H Stracey, Jim Watt, Charlie Magri and Frank Bruno. Their PR was handled by Norman Giller who, like all the boxers apart from Scottish hero Watt, was based in East London. They all trained in the famous East End fight academy run by Lawless at the Royal Oak in Canning Town. Most of their major fights were under the umbrella of leading London promotion team of Harry Levene, Mike Barrett and Mickey Duff.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (Номер)НәтижесіРекордОппонентТүріРаундыДатасыОрналасқан жеріЕскертулер35Жеңіліс30–4–1Луиджи МинчильоSD12Март 30, 198234Жеңіліс30–3–1Уилфред БенитесKO12 (15)Мамыр 23, 198133Жеңіс30–2–1Карлос Мария дель Валье ЭррераUD15Қараша 26, 198032Жеңіс29–2–1Рокки МаттиолиTKO11 (15)Шілде 12, 198031Жеңіс28–2–1Майк БейкерTKO7 (15)Қыркүйек 25, 197930Жеңіс27–2–1Рокки МаттиолиTKO9 (15)Наурыз 4, 197929Жеңіс26–2–1Альфонсо ХейманTKO5 (10)Қыркүйек 26, 197828Жеңіс25–2–1Мелвин ДеннисPTS10Сәуір 4, 197827Жеңіс24–2–1Винченцо УнгароKO5 (10)Қаңтар 24, 197826Жеңіс23–2–1Жоэль БоннеTKO5 (15)Қараша 8, 197725Жеңіс22–2–1Тони ЛопесTKO6 (10)Қыркүйек 27, 197724Жеңіс21–2–1Франк ВиссенбахMD15Мамыр 7, 197723Тең20–2–1Экхард ДаггеSD15Наурыз 15, 197722Жеңіс20–2Вито АнтуофермоTKO15 (15)Қазан 1, 197621Жеңіс19–2Тим МакХьюTKO4 (8)Маусым 1, 197620Жеңіс18–2Тони ПулTKO12 (15)Сәуір 20, 197619Жеңіс17–2Кевин УайтTKO4 (10)Наурыз 20, 197618Жеңіс16–2Мимун МохатарTKO2 (10)Наурыз 2, 197617Жеңіс15–2Карл СпирTKO4 (8)Ақпан 25, 197616Жеңіс14–2Ларри ПолTKO4 (15)Қыркүйек 30, 197515Жеңіліс13–2Банни СтерлингTKO8 (15)Маусым 10, 197514Жеңіс13–1Юрген ВоссKO3 (10)Сәуір 2, 197513Жеңіс12–1Дон КоббсTKO4 (10)Ақпан 11, 197512Жеңіс11–1Куби ДжексонTKO7 (8)Желтоқсан 10, 197411Жеңіс10–1Ларри ПолKO8 (15)Қараша 5, 197410Жеңіс9–1Дейв ДэвисTKO8 (10)Май 13, 19749Жеңіс8–1Джон СмитKO2 (8)Сәуір 17, 19748Жеңіс7–1Майк МэнлиTKO4 (8)Сәуір 1, 19747Жеңіс6–1Мик ХассиKO3 (8)Наурыз 12, 19746Жеңіс5–1Майк МэнлиPTS8Қаңтар 28, 19745Жеңіліс4–1Микки ФлиннPTS8Қараша 21, 19734Жеңіс4–0Артур ВинфилдTKO4 (8)Қазан 23, 19733Жеңіс3–0Пэт БроганPTS8Қазан 1, 19732Жеңіс2–0Лен ГиббсRTD3 (8)Қыркүйек 25, 19731Жеңіс1–0Джон СмитPTS8Маусым 18, 1973

Кейінгі өмірі

Хоуп Англияда әр түрлі жұмыс істеп, көпшілік назарында болды және боксшы ретінде тапқан табысынан ләззат алды. Сонымен қатар, Бенитес қант диабеті мен боксқа байланысты денсаулық мәселелерімен күресіп жатқандықтан, ол Пуэрто-Рикоға жиі барады, онда ол және Бенитес кейде боксшылар ретінде өткен күндері туралы әңгімелесіп, бірнеше күн өткізеді. Хоуп қазір Хакниде тұрады және жоғарғы Клэптондағы жергілікті тұрғындар мен жастарға бокс жаттығуларын өткізіп, олардың осы спортқа қатысуына көмектеседі. Хоупқа үкімет рингтегі жетістіктерін құрметтеу үшін Антигуада жер берген, сондықтан ол онда да мүлікеге ие. Хоуп Антигуаның көрнекті елшісі және аралдың туризм саласына белсенді қатысады. Хоуптың тұрғын ретіндегі еңбектерінің маңыздылығын мойындап, Лондонның Хакни ауданы маңызды велосипед жолына оның есімін берді.