Кіріспе

Джордж Уэзерилл (12 тамыз 1925, Филадельфия, Пенсильвания – 19 шілде 2006, Вашингтон, округ Колумбия) – американ физигі және геологі, АҚШ-тың Вашингтон қаласындағы Карнеги институтының жер бетіндегі магнетизм департаментінің бұрынғы директоры. 2000 жылы Уэзерилл Ұлттық ғылым академиясынан «Планеталар мен метеориттердің космохронологиясына, олардың орбиталық динамикасына және Күн жүйесі денелерінің қалыптасуына қосқан ерекше үлесі үшін» J. Lawrence Smith медалін алды.

Жер бетіндегі магнетизм бөлімі, 1953-1960

Докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, Уэтерилл Вашингтондағы Карнеги Жер магнетизмі департаментінің (DTM) штаттық қызметкері болды. Ол онда табиғи радиоактивті ыдырауды өлшеуге негізделген геохимиялық әдістер арқылы тау жыныстарын жас анықтаумен айналысатын ведомствоаралық топқа қосылды. Бұл аргон сияқты инертті газдардың концентрациясы мен изотоптық құрамын, сондай-ақ стронций мен қорғасынның изотоптарын анықтауды қамтыды.

Калифорния университеті, Лос-Анджелес

Уэтерилл 1960 жылы DTM-нен кетіп, Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде геофизика және геология профессоры болды. Ол онда ведомствоаралық геохимия оқу бағдарламасының төрағасы (1964–1968) және Планеталық және ғарыш ғылымдары кафедрасының төрағасы (1968–1972) қызметтерін атқарды.

Жер бетіндегі магнетизм бөлімі, 1975 ж.

1975 жылы Уэзерилл Карнегидің Жер бетіндегі магнетизм бөліміне директор болып қайта келді. 1991 жылға дейін директор қызметін атқарып, содан кейін штаттық қызметкер болып жұмыс істеді. DTM-де ол зерттеулерін Меркурий, Венера, Жер және Марс планеталарының пайда болуына қатысты мәселелерге бағыттады. Ол Виктор Сафроновтың (О. Ю. Шмидт институты, Мәскеу) бұрынғы зерттеулерінен ықпал алды, Сафронов планеталардың тобы ірі денелерге бірігіп, соның нәтижесінде бірнеше жер планеталарының қалыптасуы мүмкін екенін көрсеткен болатын. Уэзерилл планеталардың үйірлерінің орбиталық эволюциясын және жиналуын сандық түрде есептеу әдісін жасады және осы әдіс арқылы жер планеталарының физикалық және орбиталық қасиеттерін болжауға қол жеткізді. Оның нәтижелері қазіргі кездегі бақылаулармен сәйкес келді. Күн жүйесінің ішкі бөлігі қалай қалыптасқанын көрсетумен қатар, Уэзериллдің жұмысы Айдың және Меркурийдің ядросының алып соқтығысу арқылы пайда болуының моделіне негіз салды. Бұдан бөлек, ол қазіргі планеталық атмосферадағы изотоптардың мөлшерін түсіндіруге мүмкіндік берді. Уэзерилл Юпитердің Күн жүйесінің эволюциясында маңызды рөл атқаратынын көрсетті; ол Күн жүйесінен кометаларды шығарып, ішкі планеталарға қорғанышпен қамтамасыз етеді.

Қоғамдастықпен байланыс

Уэзерилл ғылыми қоғамдастыққа НАСА, Ұлттық ғылым академиясы және Ұлттық ғылым қорының кеңесші комитеттерінде қызмет ете отырып, көшбасшылық етті. Ол 15 жыл бойы "Жер және планета ғылымдарының жылдық шолуының" редакторы болды. Сонымен қатар, ол Метеорит қоғамының, Геохимия қоғамының, Америка геофизикалық одағының планеталогия бөлімінің, Халықаралық геохимия және космохимия қауымдастығының президенті және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды. Уэзерилл ұзаққа созылған аурудан кейін 2006 жылдың 19 шілдесінде Вашингтон қаласындағы үйінде қайтыс болды.