Кіріспе
Американдық кантри музыканты
Стивен Ноэль Уэринер (1954 жылғы 25 желтоқсанда туған) – американдық кантри әншісі, ән жазушы және гитарист. Алғашқыда Дотти Уэсттің қосалқы музыканты болған ол, 1970 жылдардың соңында жеке карьерасын бастамас бұрын Боб Люман және Чет Аткинспен де жұмыс істеді. Ол әртүрлі жазба компаниялары үшін он сегіз студиялық альбом және елуден астам сингл шығарды. Уэринер 1980 жылдары ең үлкен жетістіктерін алды, алдымен RCA Records Nashville, содан кейін MCA Nashville компанияларында жазба жасады. Осы компанияларда ол Billboard Hot Country Songs тізіміндегі ондыққа бірнеше сингл енгізіп, өзінің туындыларына жасаған шығармашылық бақылауы үшін жағымды пікірлер алды. 1991 жылы Arista Nashville компаниясына көшкеннен кейін ол өзінің ең коммерциялық сәтті альбомын – «I Am Ready» шығарды, ол алтын сертификат алған алғашқы альбомы болды, бірақ одан кейінгі альбомдары одан аз сәттілікке жетті. Коммерциялық сәттіліктен кейін, 1990 жылдардың соңында ол қайтадан танымал болды, себебі Гарт Брукспен «Longneck Bottle» және Клинт Блэкпен «Nothin' but the Taillights» синглдерін бірлесіп жазды. Осы әндер оны Capitol Records Nashville компаниясымен келісімшартқа отыруға және онжылдықтың соңына дейін «Burnin' the Roadhouse Down» және «Two Teardrops» альбомдарымен тағы екі алтын сертификат алуға итерді. Оның коммерциялық сәттілігі осы альбомдардан кейін қайтадан төмендегенімен, ол өз SelecTone жазба компаниясында тәуелсіз түрде жаздыруын жалғастырды. Уэринердің он синглы Hot Country Songs тізімінде бірінші орынға жетті: «All Roads Lead to You», «Some Fools Never Learn», «You Can Dream of Me», «Life's Highway», «Small Town Girl», «The Weekend», «Lynda», «Where Did I Go Wrong», «I Got Dreams» және Анита Кокранмен дуэтте орындалған «What If I Said». Уэринер өзі үшін де, басқа да әртістер үшін де көптеген әндердің авторы, сонымен қатар Николетт Ларсон, Глен Кэмпбелл, Diamond Rio, Брэд Пейсли, Asleep at the Wheel және Марк О'Коннор сияқты әртістермен бірлесіп жұмыс істеді. Ол сондай-ақ төрт Грэмми сыйлығын жеңіп алды: біреуі – «Ең үздік кантри ән бірлестігі», ал үш сыйлық – «Ең үздік кантри инструменталдық орындау». Бұған қоса ол үш рет Кантри Музыка Ассоциациясының сыйлығын және бір рет Кантри Музыка Академиясының сыйлығын жеңіп алды, сонымен қатар Гранд Оле Опридің мүшесі болып табылады. Уэринердің музыкалық стилі оның гитарада орындауы, лирикалық мазмұны және стильдік әртүрлілігімен ерекшеленеді.
Ерте өмір
Стивен Ноэл Уэриннер 1954 жылдың 25 желтоқсанында Индиана штатының Ноблсвилл қаласында дүниеге келді. Ол әкесі Рой Уэриннердің тобында жергілікті деңгейде өнер көрсетіп, әкесі тыңдайтын Джордж Джонс және Чет Аткинс сияқты музыканттардан әсер алды.
1978-1984: RCA Records
RCA үшін оның алғашқы синглы "I'm Already Taken" болды, бұл әнді Уэринер бірлесіп жазды. Ол 1978 жылы Billboard Hot Country Songs тізімінде 63-орынды иеленді. Одан кейін тағы бес хит-сингл шықты, олардың ешқайсысы сол кезде альбомға енбеді, өйткені олардың жетістігі шектеулі болды. Бұл синглдер негізінен басқа әртістердің әндерінің кавер-нұсқалары болды, соның ішінде Чарли Прайдтың "The Easy Part's Over" әні. Record World журналы осы каверге жағымды пікір беріп, оны "баяу, қайғылы баллада" деп сипаттады және "Уэринер әлі де өте көп дауыстық талант көрсетеді" деді. Аткинс сонымен қатар Уэринерді өзінің гастрольдік тобының бас гитаршысы ретінде жұмысқа алды. Осының нәтижесінде "The Easy Part's Over" әнін Том Коллинз өндірді. Одан кейін 1981 жылғы "All Roads Lead to You" әні бірінші орынды иеленді, одан кейін "Kansas City Lights" әні топ 15-ке енді. Осы екі әнді де Ки Флеминг пен Деннис Морган жазған. 1980 жылы Кантри Музыка Академиясы Уэринерді "Жылдың жаңа еркек вокалисі" номинациясына ұсынды. Альбомның соңғы трегі Барбара Мандреллмен дуэтте орындалған "Overnight Sensation" әні болды, ол Мандреллдің 1983 жылғы "Spun Gold" альбомында да пайда болды. Уэринер продюсерлерді ауыстыруды көбірек серпінді материал енгізу мақсатында жасағанын айтты, ал Уилсон мен Браун сол кезде RCA үшін жұмыс істеді. "Don't Your Memory Ever Sleep at Night" әнінің бірінші синглы кантри-чарттарда сәтті болмады, бірақ тайтл-трек көбірек жетістікке жетіп, бесінші орынға дейін көтерілді. Альбомның келесі екі синглы, "Why Goodbye" және "Don't You Give Up on Love" одан аз сәтті болды.
1984-1990: MCA Nashville (Нэшвилл)
1984 жылы Уэринердің келісімшарты аяқталғанда, ол Браунмен бірге MCA Nashville-ге көшуге шешім қабылдады. Оның келесі альбомы Life's Highway (1986) Hot Country Songs тізімінде екі рет бірінші орынға шықты: "You Can Dream of Me" және атаулы трек. Содан кейін "Starting Over Again" әні төртінші орынды иеленді. Уэринер альбомдағы бес әнді өзі жазды, оның ішінде Джон Холлмен бірге жазған "You Can Dream of Me" әні де бар еді, ол сол кезде Orleans тобының мүшесі болған. Бұрынғы альбом сияқты, Боуэн мен Браун одан әндерді таңдау және өндіріс процесіне қатысуын сұрады. Уэринердің осындай шешімдерінің бірі – альбомда скрипкалық бөлім болмауы, өйткені ол оны тікелей эфирде орындай алмайды. AllMusic сайтынан Ал Кэмпбелл альбомды жақсы бағалап, оның "көбірек жетілген музыкалық бағытқа бет бұрғанын" айтты. Оның пікірінше, "альбомдағы ең жақсы сәттер Уэринердің осы уақытқа дейін жазған барлық әндерінен асып түседі". "Life's Highway" және "Starting Over Again" альбомдары арасында ол Николетт Ларсонның "That's How You Know When Love's Right" әніне дуэт орындады. Осы кезеңде Уэринер "Кім босс?" телесериалының тақырып әнін орындауы арқылы да танылды, ол 1986 жылдан 1990 жылға дейін осы телесериалда қолданылды. Оның алғашқы екі MCA альбомымен қатар, RCA екі жинақ шығарды. Олардың біріншісі – 1985 жылы шыққан "Greatest Hits" альбомы. Келесі жылы RCA бұрын жарық көрмеген сегіз әнді "Down in Tennessee" альбомына біріктірді. RCA әр жинақтан жарнамалық синглдер де шығарды: "When We're Together" ("Greatest Hits") және Кэрол Чейзбен дуэтте орындалған "You Make It Feel So Right" ("Down in Tennessee"). "Down in Tennessee" альбомында "Sano Scat" атты инструменталды трек те бар. Эдмонтон журналынан Рон Чалмерс "Down in Tennessee" альбомына аралас баға берді, ол Уэринердің балладаларды үдемелі әндерге қарағанда жақсы орындағанын атап өтті. Оның келесі MCA альбомы – 1987 жылы шыққан "It's a Crazy World", ол компакт-дискіде шығарылған алғашқы альбомы болды. Атаулы тректі 1977 жылы поп-хит болған Mac McAnally жазды. Альбомнан шыққан үш сингл де Hot Country Songs тізімінде бірінші орынға шықты: "Small Town Girl", "The Weekend" және "Lynda". Сондай-ақ 1987 жылы ол Country Music Academy сыйлығына "Жылдың үздік ер вокалисі" номинациясы бойынша ұсынылды. Уэринер "It's a Crazy World" альбомын Ханк Уильямс-тің қатысуымен өткізілген тур арқылы қолдады. Альбомда Уэринердің өзі жазған немесе бірлесіп жазған материалдарының үрдісі жалғасты, ол альбомдағы үш сингл мен үш әнді өзі жазды. Ол Боуэнмен бірге алғаш рет продюсерлік жұмыстарға да қатысты. 1988 жылы Уэринер Реба МакЭнтайрмен бірлесіп тур өткізді. Альбом шыққан кезде Уэринер "I Should Be with You" әнінің хит-парадтағы табысы мен жанкүйерлердің оң пікірлері оның ән жазуына үлкен серпін бергенін айтты. Ол сондай-ақ, рекордтық сатылымдар мен индустриялық наградалар алмағанына қарамастан, оның синглдерінің радиодағы орындалуы оны "ең жақсы жазбаларды жасауға" шабысдандады. "I Got Dreams" альбомынан 1989 жылы Hot Country Songs тізімінде үш сингл шықты: "Where Did I Go Wrong" және атаулы трек екеуі де бірінші орынға шықты, ал "When I Could Come Home to You" әні бесінші орынды иеленді. 1990 жылы Уэринер екі альбом шығарды, оның біріншісі – "Laredo". Ол үш хит-парадтағы синглге ие болды: "The Domino Theory", "Precious Thing" және "There for Awhile". Associated Press агенттігінің Марк Райс "Laredo" альбомын "қауіпсіз, ұнатуға болатын альбом" деп сипаттап, "The Domino Theory" әнінің "ақылды" лирикасымен бірге өндірістің айқындығын жоғары бағалады. Cash Box журналынан Кей Найт "Уэринер бізге өзінің музыкасы мен өміріне өте қарапайым және жақын көзқарас ұсынады, бұл жоба Уэринерді елдік радионың назарына әкелуі керек" деді. Оның 1990 жылғы екінші және MCA үшін соңғы альбомы – Рождестволық "Christmas Memories" альбомы болды. Альбомды жазған кезде Уэринер оның "уақытқа төзуге қабілетті" сезімде болғанын қалады. Ол "Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!", "Do You Hear What I Hear?" сияқты дәстүрлі Рождество әндерін, Уэринердің өзі жазған үш әнді және "Past Three O'Clock" және "I Saw Three Ships" әндерін орындауда The Chieftains тобымен бірлескен жұмыстарын қосты. Уэринер альбомды "Steve Wariner's Acoustic Christmas" атты арнайы радио бағдарламасы арқылы жарнамалады, онда Эмилу Харрис пен Майк Рид те қатысты. Бір жылдан кейін ол The Nashville Network телеарнасында "Christmas Memories" атты телешоуда өнер көрсетті, онда альбомнан әндер орындалды. Сонымен қатар, ол "Ең үздік вокалдық бірлестік үшін" Грэмми сыйлығын алды.
basic and intimate look at his music and his life this project should definitely bring Wariner into the spotlight of country radio." His second release in 1990, and final for MCA, was the Christmas album Christmas Memories. In the process of recording the album, Wariner said that he wanted it to have a "timeless" feel. It included traditional Christmas songs such as "Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! ", "Do You Hear What I Hear? ", three original songs written by Wariner, and collaborations with The Chieftains on renditions of "Past Three O'Clock" and "I Saw Three Ships". Wariner promoted the album through a radio special titled Steve Wariner's Acoustic Christmas, which also featured Emmylou Harris and Mike Reid. A year later, he performed in a television special on The Nashville Network also titled Christmas Memories which featured selections from the album. along with Grammy Award for Best Country Collaboration with Vocals.
1991-1996: Ариста Нэшвилл
1991 жылы Уорнер MCA компаниясынан жақсы қарым-қатынаста айырылып, сол жылы Arista Nashville компаниясымен келісім шарт жасасты. Оның лейблдегі тұңғыш альбомы – 1991 жылы жарық көрген «I Am Ready», оны Тим Дюбуа мен Скотт Хендрикс өндірді. Альбомның атауы ол таңдаған, бірақ кейін альбомға енгізбеген әннен алынған, ол оны «күтпеген жайт» деп атады. Бұл альбомның ең табысты синглы болды. 1992 жылы «Hot Country Songs» тізімінде үшінші орынға ие болды. «A Woman Loves» атты келесі сингл да топ-10 қатарына енді, ал «Crash Course in the Blues» (скрипкада О’Коннордің орындауымен) шықты. «Entertainment Weekly» журналының Аланна Нэш альбомын «B−» деп бағалап, шолуын «Егер Уорнерде керемет репертуар болмаса, ол оны сенімді оқылымдармен және шебер вокалдық нюанстармен толықтыра алады» деген қорытындымен аяқтады. «Dallas Morning News» газетінен Джей Брэкфилд альбомның «қазіргі заманғы мәтіндері» бар екенін және «агрессивті Уорнерді көрсететінін» айтты. «Ол бұрынғысынша осылай істейді, бірақ қазір жақсырақ және көбірек істейді». «I Am Ready» атты концерттік тур оның осы уақытқа дейінгі ең табысты туры болды. 1993 жылы Arista Nashville үшін шығарған екінші альбомы – «Drive». Оның жетекші синглы – топ-10 қатарына енген «If I Didn't Love You». Одан кейін «Drivin' and Cryin'» және «It Won't Be Over You» атты топ-30 хиттері жарық көрді, ал альбомның атау трегі 63-орында тоқтады. Жетекші синглдың табысына қарамастан, Дубоис (сол кезде Arista Nashville президенті) радио бағдарламалаушыларының келесі синглдарға жасаған теріс пікірінен альбомның нашар сатылуын байқады. 1994 және 1995 жылдары альбомдар шығармаса да, ол сол кезеңде бірлескен жобаларға қатысты. Біріншісі – «Mama's Hungry Eyes: A Tribute to Merle Haggard», онда ол сол кездегі лейбл әріптестері Diamond Rio және Ли Рой Парнеллмен бірге Мерл Хаггардтың «Workin' Man Blues» әнін орындады. «Jed Zeppelin» деген атпен жазылған бұл нұсқасы музыкалық бейнебаянға айналдырылып, «Hot Country Songs» тізімінде 48-орынға ие болды. Бір жылдан кейін ол «The Beatles» тобының «Get Back» әнін «Come Together: America Salutes the Beatles» жинағына қосты. 1996 жылы «No More Mr. Nice Guy» атты инструменталды альбом жарық көрді. Уорнер «Guitar Player» журналына өзінің мансабының көп бөлігінде инструменталды альбом жазуды қалағанын, бірақ лейблдерден рұқсат алуда қиындықтарға тап болғанын айтты: MCA басшылары оған альбомда тек бір инструменталды ән жазуға рұқсат берді, ал Arista компаниясынан толық альбомға рұқсат алу үшін «жалбарынуға» мәжбүр болды. Жобада сингл шығарылмаса да, «Brickyard Boogie» трегі (Джеффри Стил, Брайан Уайт, Брайан Остин және Дерек Джордж қатысқан) 1997 жылы «Ең жақсы елдік инструменталды орындау» номинациясы бойынша «Grammy» сыйлығына ұсынылды. Сондай-ақ 1996 жылы Уорнер Grand Ole Opry мүшесі атанды.
1997-2001: Capitol Records-тің дискілері
Уэринер 1990-шы жылдардың соңында әйелі Кариннің ұсынысымен басқа әншілерге ән жаза бастады. Ол бұрынғы альбомдарының табысы төмендегендіктен осылай кеңес берген. 1997 жылдың соңы мен 1998 жылдың басында ол "Hot Country Songs" тізімінде ең жоғары орын алған екі ән жазды: Гарт Брукстің "Longneck Bottle" (Брукстің өтініші бойынша Вэринер бұл әнде фонограммада вокал мен жетекші гитарада ойнады). Осы әндердің сәттілігіне байланысты Вэринер тағы бір альбом шығаруға ниет білдірді, бірақ Arista Nashville басшылары Drive және No More Mr. Nice Guy альбомдарының коммерциялық сәтсіздігінен кейін оған қарсы болды. Брукс оған келісімшартты бұзып, басқа лейблмен келісім жасауды ұсынды. 1998 жылдың қаңтарында Вэринер Giant Records және Asylum Records сияқты бірнеше лейблмен келіссөздер жүргізіп, соңында Брукс та сол кезде қол қойған Capitol Records Nashville лейблін таңдады. Оның Capitol лейбліндегі алғашқы альбомы Burnin' the Roadhouse Down 1998 жылдың сәуір айында жарық көрді. Альбомның жетекшісі "Holes in the Floor of Heaven" синглы болды, ол Hot Country Songs тізімінде екі апта бойы екінші орында тұрды. Альбомның басқа синглдары – атау трекі (Брукспен дуэт), "Road Trippin'" және "Every Little Whisper". Country Standard Time журналы альбомды жарым-жартылай бағалап, Вэринердің көптеген мәтіндерін мақтап, атау трегін "күтілгендей сентименталды" деп сынады. AllMusic-тен Том Оуэнс альбом туралы: "Оның музыкасы 80-жылдардың басындағыдай жаңа болмаса да, ол шебер қолөнершіге айналды, сондықтан альбом жарқырайды" деп жазды. Жыл соңына қарай Burnin' the Roadhouse Down Вэринердің екінші алтын альбомына айналды. "Holes in the Floor of Heaven" 1998 жылғы Country Music Academy сыйлығында "Жыл әні" номинациясын жеңіп алды (онда ол осы ән үшін "Жыл әні" және "Жыл бейнесі" номинацияларын алды), сонымен қатар "What If I Said" және "Burnin' the Roadhouse Down" әндері үшін "Жыл вокальдық дуэті" номинациясын алды. Альбомға Брайан Уайтпен "Talk to Her Heart" дуэті және "The Harry Shuffle" инструменталды әні де кірді. Nash журналы альбомды "B" бағасымен бағалап, "ол өзінің романтикалық, бірақ аяқталмаған тұлғасын қалыптастыруды жалғастырып, елдік әндерден философиялық ойларға көшеді. Бірақ өзінің продюсері ретінде ол өзінің күшті сезімдерін жазбадан шығара алмайды" деді. Оуэнс альбом туралы: "Бұл Burnin' the Roadhouse Down сияқты таң қалдырмауы мүмкін, бірақ Two Teardrops Вэринердің жеңіске жете алатынын дәлелдейді" деді. Сонымен қатар, Вэринер Asleep at the Wheel тобының 1999 жылғы Ride with Bob альбомындағы "Bob's Breakdown" әніне үлес қосып, бірнеше музыканттардың бірі болды. Сол жылы ол үш номинациядан екінші Грэмми сыйлығын жеңіп алды: "The Harry Shuffle" және "Bob's Breakdown" екеуі де "Үздік елдік аспаптық орындау" номинациясына ұсынылды, соңғысы осы сыйлықты жеңіп алды, ал "Two Teardrops" "Үздік елдік ән" номинациясына ұсынылды. "Bloodlines" әні 2000 жылғы Грэмми сыйлығында "Үздік елдік аспаптық орындау" номинациясын алды. Сондай-ақ 2000 жылы Вэринер Клинт Блэктің "Been There" синглінде ән жазып, жетекші гитарада ойнап, оның D'lectrified альбомынан дуэт орындады; Вэринердің Capitol лейблімен келісімшарты лейбл президенті Пэт Куигли кеткеннен кейін аяқталды. Оның осы лейблдегі алғашқы альбомы Steal Another Day болды. Ол "I'm Your Man" және "Snowfall on the Sand" синглдарының тізімде көтерілуіне себеп болды. Вэринер 2003 жылы Индиана штатының жәрмеңкесінде концерт беріп, альбомды таныстырды; сонымен қатар ол Indianapolis маңындағы Walmart дүкендерінде балалардың сауаттылығын арттыру бағдарламасын насихаттады. Ол 2006 жылы Халықаралық блюграсс музыка қауымдастығы сыйлықтарында The Grascals тобымен бірге өнер көрсетті. 2008 жылы Вэринер Брэд Пейслидің аспаптық альбомынан екі тректе гитара ойнады: Play: The Guitar Album: "Cluster Pluck" (көп әртістердің бірлестігі, ол сол жылы "Үздік елдік аспаптық ән" Грэмми сыйлығын жеңіп алды) және Вэринер мен Пейсли бірлесіп жазған "More Than Just This Song". Бір жылдан кейін Вэринер My Tribute to Chet Atkins аспаптық альбомын шығарды. Альбомның "Producer's Medley" трегі оған тағы бір Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Осы альбом үшін Вэринер өзін "Стив Уэринер, c. g. p." деп атады, бұл Аткинс өте құрметтейтін гитаристтерге берген "сертификатталған гитарист" атағын білдіреді. Аткинстен осы атақты алған басқа гитаристтерге Томми Эммануэль, Джон Ноулз, Марсель Дади және Джерри Рид кіреді. Вэринер альбомды Нэшвиллде арнайы концерттер арқылы насихаттады, оның табысы Чет Аткинс музыка білім беру қорына берілді. 2011 жылы тағы бір аспаптық альбом, Guitar Laboratory жарық көрді. Альбомға Дэвид Хунгейт, Обри Хейни және Пол Янделл, сондай-ақ Вэринердің турнелік барабаншысы Рон Ганнауэй және ұлы Росс қатысты. Country Standard Time журналынан JP Tausig альбомдағы музыкалық стильдердің әртүрлілігін, әсіресе кейбір тректердегі джаз әсерін атап өтті. 2013 жылғы It Ain't All Bad альбомы Вэринерді бірнеше аспаптық альбомнан кейін вокалдық альбомға қайтарды. The Plain Dealer журналынан Чак Ярбороу альбомды "A" бағасымен бағалап, альбомның дыбысында рок-а-билли және блюграсс музыкасының әсерін атап өтті, сонымен қатар "Arrows at Airplanes" және "Bluebonnet Memories" әндерінің мәтіндерін бөліп көрсетті. 2016 жылы All Over the Map альбомы жарық көрді, онда Вэринер гитара, барабан, торлы бас және сталь гитарада ойнады. Альбомда инструменталды және вокалдық тректердің қосындысы болды, оның ішінде ол 1996 жылы Мерл Хаггардпен бірге жазған "When I Still Mattered to You" әні де бар. Онда сонымен қатар Рики Скаггспен "Down Sawmill Road" әнінде бірлескен орындау да кірді. 2019 жылы Вэринер Музыканттардың Даңқ залы мен мұражайына енген көптеген әртістердің бірі болды.