Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Эдвард Хит (30 наурыз 1902 – 18 қараша 1969) – британдық музыкант және үлкен оркестр жетекшісі. Хит соғыстан кейінгі Ұлыбританияның ең танымал үлкен оркестрін басқарды, 100-ден астам альбом жазды, олардың 20 миллионнан астам түрі сатылды. 1950 жылдары Ұлыбританиядағы ең сәтті оркестр, Хит қайтыс болғаннан кейін де ұзақ жылдар бойы «көлеңкелі» оркестр ретінде сақталды және 2000 жылға дейін осы күйінде өмір сүрді.
George Edward Heath (30 March 1902 – 18 November 1969) was a British musician and big band leader. Heath led what is widely considered Britain's greatest post war big band, recording more than 100 albums, which sold over 20 million copies. The most successful band in Britain during the 1950s, it remained in existence as a ghost band long after Heath died, surviving in such a form until 2000.
Музыкалық бастамасы
Алты жасында әкесі Берттің, трубашы және Уандсворт Таун Брасс Бендінің жетекшісі болған ынталандыруымен тенор мүйізін ойнағаннан кейін, Хит кейіннен тромбонға ауысты. Олар екеуі 1920-1930 жылдардағы көптеген би тобының жазбаларында жиі бірге орындады. Соғыстан кейінгі жылдары отбасын күнкөріспен қамтамасыз ету үшін ол ағасы Гарольдпен және тағы үш музыкантпен бірге Лондон Бридж станциясының сыртында пойызбен келетін жолаушыларға музыка ойнайтын топ құрды, содан кейін олар музыкамен Королева сарайының бағының алдына дейін жол тартты. Осы жерде Хиттің кәсіби мансабы басталды – оны көшеде байқап, Джек Хилтон тобымен ойнауға шақырды.
After playing tenor horn at the age of six, encouraged by his father Bert, a trumpeter and the leader of the Wandsworth Town Brass Band, Heath later switched to trombone. Both often played together on numerous dance band recording of the 1920s and 1930s. Earning a living for his family in the post war years he, and his brother Harold with three other musicians, formed a band that played to commuters outside London Bridge Station before winding their way along the streets in London to a location outside the Queen's Hall Gardens venue. It was here that Heath's professional career began as he was spotted on the street and asked to play with the Jack Hylton Band
1920-шы жылдар
Оның алғашқы шынайы тобының концерті Еуропаға гастрольде келген американдық топпен – Оңтүстік Синкопацияланған оркестрмен – бірге өтті. Олар Венада, Австрияда өнер көрсетуге шақырылған еді және тромбоншы қажет болды. Бұл топтың барабаншысы Бенни Пейтон Хитке джаз бен свингтің қыр-сырын үйретті. Оркестр ақшасы біткен соң Хит Австриядан өз қаражатымен қайтуға мәжбүр болды. 1946 жылы ол комедия актері Сид Филдтің қатысуымен түсірілген "Лондон Таун" фильмінің музыкалық режиссері ретінде Ұлыбританияға келді. Бұл фильм Ұлыбританияның MGM сияқты студиялардың американдық мюзиклдерін үлгі етіп алуға жасаған алғашқы әрекеті болды. Камарата Хиттен фильм оркестрінің ядросы ретінде өзінің тобын пайдалануды сұрады. 1947 жылы Хит, топтың жұлдызды барабаншысы Джек Парнеллдің ағасы Вал Парнеллді Лондон Палладиумын кезекпен жексенбі күндері "Жексенбілік түнгі свинг сессиялары" үшін жалдауға көндірді. Бұл гастроль британдық музыканттар одағы мен американдық музыканттар федерациясы арасындағы маңызды келісім болды, ол 20 жылдық дауды шешті. Концерт кезінде аспаптарды тасымалдаған жүк көлігі нашар ауа райының салдарынан кешікті. Аспаптар перде көтерілер алдында ғана жетті. Топтың жылынуға немесе репетиция жасауға уақыты болмады. Карнеги залындағы концертте соншама көп қосымша өнер көрсету сұранысы болды, сахна артында болған Нат Кинг Коул (бірақ бағдарламаға енбеген) сахнаға шығып, адамдарды кетуге шақыруға мәжбүр болды. Гастроль кезінде Нат Кинг Коул Алабама штатының Бирмингем қаласында ақ нәсілді сегрегацияшылдар тобының шабуылына ұшырады. Хит осыдан қатты қорқып, турдың қалған бөлігін тоқтатуға жақындады, бірақ Коул оны жалғастыруға көндірді. Олар Коул 1965 жылы қайтыс болғанға дейін жақын дос болып қалды және көптеген жобаларда музыкалық ынтымақтастық жасады. Кейін Хит АҚШ-қа тағы да сәтті гастрольдеп, сондай-ақ Австралия мен Еуропаны аралады. 1950 жылдар Тед Хит пен оның музыкасының ең танымал кезеңі болды, осы жылдары көптеген жазбалар жасалды. 1958 жылы тоғыз альбом жазылды. Ол Ұлыбритания, Еуропа, Австралия және АҚШ-та кеңінен танылды. Ол 1952 жылдан 1961 жылға дейін "New Musical Express Poll" байқауында үздік топ/оркестр аталымын жеңіп алды. 1951 жылы Георг VI патшаның үшінші Корольдік командалық қойылымында, ал 1954 жылы Елизавета II патшайымның алдында өнер көрсетуге шақырылды. Оның тобында Элла Фицджеральд, Лена Хорн, Джун Кристи, Мел Торм, The Four Freshmen, Донна Хайтауэр және тағы да басқалар өнер көрсетті. Топ мүшелерінің арасында топтың алғашқы мүшесі Ронни Скотт, пианист Стэн Трейси, трубашылар Кенни Бейкер, Эдди Блэр, Дункан Кэмпбелл, саксофоншылар Дон Ренделл және Томми Уиттл, тромбоншылар Дон Лушер және Уоли Смит, барабаншылар Джек Парнелл және Ронни Веррелл, сондай-ақ контрабасшы Джонни Хоксворт болды. 1950 жылдары Дики Валентайн, Лита Роза және Деннис Лотистің толықтыруы топқа жасөспірімдер арасында танымалдылық әкелді. Ол дәуірдің барлық жетекші аранжировщиктерінен 800-ден астам түпнұсқа аранжировкаларды тапсырыс берді, олар топтың кітапханасының бөлігі болды. Аранжировщиктердің арасында Тэдд Дамерон, Джордж Ширинг, Рег Оуэн, Джон Китинг, Кенни Грэм, Кен Муль, Боб Фарнон, Вулф Филлипс, Рон Роуллиер, Билл Руссо, Джонни Дуглас, Рон Гудвин және Ральф Доллимор болды.
His first real band gig was with an American band on tour in Europe – the Southern Syncopated Orchestra – which had an engagement in Vienna, Austria and needed a trombone player. The drummer for this band, Benny Payton, taught Heath all about jazz and swing. Heath had to pay his own way back from Austria when the band ran out of money. came to UK as musical director for the film London Town (1946) starring comedian Sid Field. This film was intended to be Britain's first attempt to emulate the American film musicals of studios such as MGM and Camarata commissioned Heath to provide his band as the nucleus for the film's orchestra. In 1947, Heath persuaded impresario Val Parnell, uncle of the band's star drummer Jack Parnell, to allow him to hire the London Palladium for alternating Sundays for his Sunday Night Swing Sessions. The tour was a major negotiated agreement with the British Musicians' Union and the American Federation of Musicians, which broke a 20 year union deadlock. At this performance, the band's instrument truck was delayed by bad weather. The instruments finally arrived just minutes before the curtain rose. The band had no time to warm up or rehearse. There were so many encore calls at the Carnegie Hall performance that Nat King Cole (who was backstage, but not on the bill) had to come out on stage and ask people to leave. During the tour, Nat King Cole was attacked on stage in Birmingham, Alabama by a group of white segregationists. Heath was so appalled he nearly cancelled the remainder of the tour but was persuaded by Cole to continue. They remained firm friends until Cole died in 1965 and collaborated musically on many occasions. Heath later successfully toured the US again and also toured Australia and Europe. The 1950s was the most popular period for Ted Heath and His Music during which a substantial repertoire of recordings were made. In 1958 nine albums were recorded. He became a household name throughout the UK, Europe, Australasia and the US. He won the New Musical Express Poll for Best Band/Orchestra each year from 1952 to 1961. Heath was asked to perform at a third Royal Command Performance for King George VI in 1951, and for Elizabeth II in 1954. Ella Fitzgerald Lena Horne; June Christy; Mel Torme; The Four Freshmen; Donna Hightower and others. His band members included Ronnie Scott, an early member of the band, the pianist Stan Tracey, trumpeters Kenny Baker, Eddie Blair, Duncan Campbell, sax players Don Rendell and Tommy Whittle, trombonists Don Lusher and Wally Smith, drummers Jack Parnell and Ronnie Verrell and double bass Johnny Hawksworth. The addition of singers Dickie Valentine, Lita Roza and Dennis Lotis in the '50s gave the band more teenage appeal. He commissioned scores from all the top arrangers of the era with more than 800 original arrangements as part of the band's library. Arrangers included Tadd Dameron, George Shearing, Reg Owen, John Keating; Kenny Graham; Ken Moule; Bob Farnon; Woolf Phillips; Ron Roullier; Bill Russo; Johnny Douglas; Ron Goodwin; and Ralph Dollimore.
Жеке өмір
Хит екі рет үйленген, алғаш 1924 жылы Одри Кеймерге, ол 1932 жылы қайтыс болды. Осы некеден Реймонд пен Роберт есімді екі ұл дүниеге келді. Оның екінші әйелі – балет бишісі Мойра Трейси, ол Джон Логи Бэйрдтің BBC арнасындағы алғашқы телехабарларының бірінде көрініс берді, содан кейін жемісті өлең жазушы және ән жазушы болды. Ол ән жазу саласына қосқан үлесі үшін "Лондон қаласының құрметті азаматы" атағымен және Британдық әншілер, композиторлар мен авторлар академиясының "Алтын белгі" сыйлығымен марапатталды. Ол 2000 жылдың 24 қаңтарында Ұлыбританияның Суррей графтығындағы Уэйбридж қаласында қайтыс болды. Осы некеден төрт бала – Мартин, Валери, Николас және Тимоти өсті.
Heath was married twice, firstly in 1924 to Audrey Keymer who died in 1932. There were two sons from the marriage, Raymond and Robert. His second marriage was to Moira Tracey—a ballet dancer who appeared in one of the first television transmissions by John Logie Baird on the BBC, and became a prolific lyricist and songwriter. She received a special award for services to television, the 'Freedom of the City of London' in recognition of her services to songwriting and a British Academy of Songwriters, Composers and Authors 'Gold Badge Award'. She died on 24 January 2000 in Weybridge, Surrey, England, UK. There were four children from this marriage, Martin, Valerie, Nicholas and Timothy.