Гленн Миллер: Американдық саз әлемінің құрметті тұлғасы

Кіріспе

Американдық биг-бенд музыканты (1904–1944)
свинг музыканты

Алтон Глен "Гленн" Миллер (1 наурыз 1904; 15 желтоқсан 1944 күні жоғалып кетті; 16 желтоқсан 1945 күні қайтыс болды) – американдық биг-бенд дирижері, аранжировщик, композитор, тромбоншы және екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде АҚШ армиясының әуе күштері офицері болған. Оның әскери тобы, майор Гленн Миллер армиясының әуе күштерінің оркестрі, "Чаттануга Чу Чу" әнін қоса алғанда, Миллер мен оның оркестрі орындаған бес ән 1942 жылдың көп бөлігінде бірінші орында болды және оларды 1942 жылғы Billboard тізілімінде табуға болады. Төрт жыл ішінде Миллер 16 номер бірінші ән мен 69 топ 10 хитке ие болды, бұл Элвис Преслиден (40) және The Beatles-тан жоғары көрсеткіш. Оның музыкалық мұрасы Грэмми атақ-даңқ залындағы бірнеше жазбаны қамтиды. Оның шығармаларын 75 жылдан бері әлемдік джаз, свинг және биг-бендтер орындап келеді. Миллер қазіргі АҚШ әскери оркестрлерінің әкесі саналады. 1942 жылы ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерлерді көңілді ету үшін АҚШ армиясына ерікті болып қосылды және АҚШ армиясының әуе күштеріне кірді. Ол көптеген АҚШ әскери биг-бендтерінің алға басушысы болды. Армия тергеуі Миллер, Норман Бейселл және Джон Морганның бір ұшақта қаза болғандығы туралы ресми қорытындыға келді. Оның денесі табылмағандықтан, Миллерге АҚШ армиясының басқаруындағы Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратында ескерткіш тасын орнатуға рұқсат берілді. 1945 жылдың ақпан айында ол қайтыс болғаннан кейін "Бронза жұлдызы" медалімен марапатталды. Әкесі (Льюис Элмер) және бауырлары (Эльмер Дин, Джон Герберт және Эмма Айрин) сияқты Миллер өзінің екінші атын, Гленн-ді қолданды. Гленн Миллер мұрағатының өкілі, Денис Спрагг растағандай, "Миллердің Алтон есімін заңдық және әскери мақсаттар үшін қолдануы қажет болды, сондықтан ол әскери құжаттар, жүргізуші куәліктері, салық декларациялары сияқты ресми құжаттарда көрсетілген". Ол Кембридждегі Кембридж американдық зираты мен Мемориалдағы жоғалғандардың тізіміндегі Армия Әуе күштері бөлімінде Алтон Г. Миллер ретінде тіркелген. Оның есімі АҚШ армиясының (Әуе корпусының) майоры Алтон Гленн Миллер ретінде оның үкіметтік (G. I.) Арлингтон ұлттық зиратындағы H бөліміндегі мемориалдық тасында жазылған. Оның соңғы әскери бөлімі Уилсон даңғылының 13-бөлімінде ескерткіш ағашқа ие. Американдық Холли 1994 жылдың 15 желтоқсанында, Миллер қайтыс болған күнінің 50 жылдығына орай, майор Гленн Миллер армиясының ардагерлеріне арналды. Ол Небраска штатының батысындағы Норт-Платте қаласында бастауыш мектепте оқыды. 1915 жылы оның отбасы Миссури штатының Грант-Сити қаласына көшіп келді. Сол кезде ол сиыр сауудан тапқан ақшасымен алғашқы тромбонын сатып алып, қалалық оркестрде ойнай бастады. Ол корнет пен мандолинада ойнады, бірақ 1916 жылға қарай тромбонға ауысты. 1918 жылы Миллер отбасымен Колорадо штатының Форт-Морган қаласына көшіп барды, онда ол Форт-Морган орта мектебінде оқыды. 1919 жылдың күзінде ол F. M. H. S. Maroons командасына қосылды, ол 1920 жылы Солтүстік Колорадоның америкалық футбол конференциясында жеңіске жетті. Ол 1921 жылы Колорадодағы ең үздік сол жақ қақпашы атанды. Екі жыл бойы Миллер өзінің "Естеліктер" атты мектеп жылнамасының редакторы болды. Ол өзінің түлектер мерейтойына қатыспады, себебі қаладан тыс жерде өнер көрсетті. Анасы оның орнына дипломды қуана алды. Ол мектептен тыс уақытын аудицияларға қатысып, кез келген концертте ойнауға жұмсады, соның ішінде Денвердегі Бойд Сентердің тобымен. Бес сыныптың үшеуінде емтиханды тапса алмады, содан кейін музыка саласында мансап құру үшін мектепті тастады. Ол Гармония пәнінен сүре білмеді. 1926 жылы Миллер бірнеше топтармен гастрольде болып, Лос-Анджелестегі Бен Поллактың тобында жақсы орын алды. Ол Виктор Янг үшін де ойнады, бұл оған басқа кәсіби музыканттардың кеңесін алуға мүмкіндік берді. Басында ол топтың негізгі тромбон солисі болды, бірақ 1928 жылы Джек Тигарден Поллактың тобына қосылғанда, Миллер өзінің сололары қатты қысқарғанын байқады. Ол өзінің болашағы композиторлық шығармалар құрастыруда екенін түсінді. Ол Поллакпен бірге болған кезінде бірнеше аранжировка жазды. Ол өзінің алғашқы композициясын Бенни Гудменмен "Room 1411" деп жазды, ал Брансвик Рекордс оны "Бенни Гудменнің жігіттері" деген атпен 78 айналымдық диск ретінде шығарды. 1928 жылы Нью-Йоркке келгенде, ол өзінің колледждегі сүйіктісі Хелен Бургерге үйленді. Ол Ред Николс оркестрінің мүшесі болды (Red Nichols and his Five Pennies).

Alton Glen "Glenn" Miller (March 1, 1904; disappeared December 15, 1944; declared dead December 16, 1945) was an American big band conductor, arranger, composer, trombone player, and recording artist before and during World War II, when he was an officer in the US Army Air Forces. His military group, the Major Glenn Miller Army Air Forces Orchestra, Including "Chattanooga Choo Choo", five songs played by Miller and His Orchestra were number one hits for most of 1942 and can be found on the List of Billboard number one singles of 1942. In four years, Miller scored 16 number one records and 69 top 10 hits, more than Elvis Presley (40) and the Beatles in their careers. His musical legacy includes multiple recordings in the Grammy Hall of Fame. His work has been performed by swing bands, jazz bands, and big bands worldwide for over 75 years. Miller is considered to be the father of the modern US military bands. In 1942, he volunteered to join the US military to entertain troops during World War II and ended up in the US Army Air Forces. was the forerunner of many US military big bands. An Army investigation led to an official finding of death (FOD) for Miller, Norman Baessell, and John Morgan, all of whom died on the same flight. Since his body was not recoverable, Miller was allowed to have a memorial headstone placed at the US Army operated Arlington National Cemetery in Arlington, Virginia. In February 1945, he was posthumously awarded the Bronze Star Medal. Like his father (Lewis Elmer) and his siblings (Elmer Deane, John Herbert and Emma Irene), Miller went by his middle name, Glenn. As Dennis Spragg of the Glenn Miller Archives confirms, "Miller's use of his first name, Alton, was necessary for legal and military purposes, which is logically why it shows up in formal documents such as his military documents, driver’s licenses, tax returns, etc." He is listed as Alton G. Miller in the Army Air Forces section of the Tablets of the Missing in Cambridge American Cemetery and Memorial in Cambridge, England. His name is engraved as Major Alton Glenn Miller, US Army (Air Corps) on his Government issued (G. I.) memorial headstone in Memorial Section H at Arlington National Cemetery in Arlington, Virginia. His last military unit has a memorial tree in section 13 on Wilson Drive. The American Holly was dedicated on December 15, 1994, the 50th anniversary of Miller's death, for the veterans of the Major Glenn Miller Army Air Forces Orchestra. He attended grade school in North Platte in western Nebraska. In 1915, his family moved to Grant City, Missouri. Around this time, he had made enough money from milking cows to buy his first trombone and played in the town orchestra. He played cornet and mandolin, but he switched to trombone by 1916. In 1918, Miller and his family moved to Fort Morgan, Colorado, where he went to Fort Morgan High School. In the fall of 1919, he joined the F. M. H. S. Maroons, the high school football team that won the Northern Colorado American Football Conference in 1920. He was named Best Left End in Colorado in 1921. For two years, Miller was one of the editors of his own high school yearbook, "Memories". He missed his own graduation because he was performing out of town. His mother gladly received his diploma for him. He spent most of his time away from school, attending auditions and playing any gigs he could get, including with Boyd Senter's band in Denver. After failing three out of five classes, he dropped out of school to pursue a career in music. He failed Harmony. In 1926, Miller toured with several groups, landing a good spot in Ben Pollack's group in Los Angeles. He also played for Victor Young, which allowed him to be mentored by other professional musicians. In the beginning, he was the main trombone soloist of the band, but when Jack Teagarden joined Pollack's band in 1928, Miller found that his solos were cut drastically. He realized that his future was in arranging and composing. During his time with Pollack, he wrote several arrangements. He wrote his first composition, "Room 1411", with Benny Goodman, and Brunswick Records released it as a 78 rpm record under the name "Benny Goodman's Boys". In 1928, when the band arrived in New York City, he sent for and married his college sweetheart, Helen Burger. He was a member of Red Nichols' orchestra (Red Nichols and his Five Pennies)

1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Миллер бірнеше топтарда тәуелсіз тромбоншы ретінде жұмыс істеді. 1928 жылдың 21 наурызындағы Victor Records жазбасында ол Томми Дорси, Бенни Гудмен және Джо Венутимен бірге Nat Shilkret жетекшілік еткен All Star Orchestra-да ойнады. Ол Dorsey бауырларының OKeh Records үшін жасаған бірнеше маңызды жазбаларында тромбонда ойнады және аранжировка жасады, соның ішінде "The Spell of the Blues", "Let's Do It" және "My Kinda Love", барлығында Bing Crosby вокалда ойнады. 1929 жылдың 14 қарашасында вокалист Red McKenzie Миллерді екі жазбаға ойнауға шақырды: "Hello, Lola" және "If I Could Be With You One Hour Tonight". Миллермен бірге саксофоншы Coleman Hawkins, кларнетші Pee Wee Russell, гитарист Eddie Condon және барабаншы Gene Krupa болды. 1930 жылдардың басында және ортасында Миллер Dorsey бауырлары үшін тромбоншы, аранжировщик және композитор ретінде жұмыс істеді, біріншіден, олар Brunswick студиялық тобы болғанда, кейін олар сәтсіз оркестр құрғанда. Миллер "Annie's Cousin Fanny", "Dese Dem Dose" әндерін жазды.

Бенни Гудмен 1976 жылы былай деді:
1937 жылдың соңында, оның тобы танымал болмас бұрын, біз екеуміз Далласта ойнап жатқанбыз. Гленн өте көңілсіз болды және мені іздеп келді. Ол: "Сенің қалай жасағаныңды қалай білуге болады? Қалай жетістікке жеттің?" – деп сұрады. Мен: "Мен білмеймін, Гленн. Просто жалғастыр ғана" – дедім.

1938-1942 жылдардағы табысы

Көңілі тоңған Миллер Нью-Йоркке қайтып келді. Ол өзіне ерекше дыбыс қажет екенін түсінді және кларнетке мелодиялық желі ойнатуды, ал тенор саксофонға бірдей нотаны ұстауды, ал қалған үш саксофон бір октава ішінде үйлесім табуды шешті. Джордж Т. Саймон Вилбур Шварц есімді саксофонистті ашты. Миллер Шварцты жұмысқа алды, бірақ оған саксофонның орнына жетекші кларнет ойнауды тапсырды. Саймонның сөзінше, "Уиллидің тембрі мен ойнау әдісі соншалықты ерекше болды, кейінгі Миллерден үлгі алғандардың ешқайсысы Миллердің дыбысын нақты қайталай алмады". Осы жаңа дыбыс комбинациясының арқасында Миллер өзінің тобының стилін 1930 жылдардың соңындағы көптеген топтардан ерекшелеудің жолын тапты. Миллер өзінің стилі туралы 1939 жылғы мамыр айындағы "Метроном" журналында айтты. "Кейбір топтардың әр кіріспеде бірдей тәсілдерді қолданатынын байқайсыз, ал басқалары вокалға өту үшін бірдей музыкалық фразаны қайталайды. Біздің стиліміз бізді стереотипті кіріспелерге, модуляцияларға, алғашқы куплетерге, соңғы бөлімдерге немесе тіпті қиын ритмдерге шектемейді. Көбінесе кларнетпен ойнайтын бесінші саксофон, сіз қандай топтың үнін тыңдап отырғаныңызды білуге көмектеседі. Сонымен, мәселе осы".

Bluebird Records және Глен Айленд Казино

1938 жылдың қыркүйегінде Миллер тобы RCA Victor компаниясының еншілес компаниясы Bluebird үшін жазулар жасауды бастады. Бұл топты көрнекті шығыс жағалауындағы кәсіпкер Сай Шрибман қаржыландырды. 1939 жылдың көктемінде топтың бағы жақсарды – Нью-Джерси штатының Седар-Гроув қаласындағы Meadowbrook Ballroom-да, ал одан да айқын Нью-Йорк штатының Нью-Рошель қаласындағы Glen Island Casino-да өнер көрсету мүмкіндігі туды. Автор Гюнтер Шуллердің сөзіне сүйенсек, Glen Island-тағы қойылым "1800 адамдық рекордтық көрермен жиынына" ие болды.

Топтың танымалдығы арта түсті. 1939 жылы Time журналы былай деп жазды: "Қазіргі АҚШ-тағы 300 000 диск-жоксердің әрқайсысындағы 12-ден 24 дискке дейін, олардың 2-6-сы әдетте Гленн Миллерге тиесілі". 1940 жылы топтың "Tuxedo Junction" нұсқасы алғашқы аптада 115 000 дана сатылды. Миллердің 1939 жылғы жетістіктері 6 қазанда Карнеги залындағы өнер көрсетуімен аяқталды, онда Пол Уайтман, Бенни Гудман және Фред Уоринг те қатысты. 1939 жылдың желтоқсанынан 1942 жылдың қыркүйегіне дейін Миллер тобы CBS радиосында Chesterfield темекісіне арналған 15 минуттық хабарламада аптасына үш рет өнер көрсетті – алғашқы 13 аптада Эндрюс сестерімен, содан кейін өздігінен. 1942 жылдың 10 ақпанында RCA Victor Миллерге "Chattanooga Choo Choo" үшін алғашқы алтын пластинкасын табыс етті. Миллер оркестрі "Chattanooga Choo Choo" әнін оның әншілері Гордон "Текс" Бенеке, Паула Келли және Modernaires тобымен бірге орындады. Бұл оркестрдің басқа әншілері Марион Хаттон, Скип Нельсон, Рей Эберле және (кейде) Кей Старр, Эрни Касерес, Дороти Клэр және Джек Латроп болды. Пэт Фрайди Линн Бари үшін ән айтып, Sun Valley Serenade және Orchestra Wives фильмдерінде Гленн Миллер оркестрінде оның рөлін орындады, ал Линн Бари еріннің қозғалысын синхрондады.

Кинофильмдер

Миллер мен оның тобы екі Twentieth Century Fox фильмінде пайда болды. 1941 жылғы «Sun Valley Serenade» фильмінде олар актерлік құрамның маңызды бөлігі болды, сонымен қатар комедияшы Милтон Берл, Дороти Дэндридж Николас ағайындарымен бірге «Chattanooga Choo Choo» ән-би нөмірімен көрержіндерді әсерлі қалдырды. Миллер тобы 1942 жылы «Оркестр әйелдері» фильмін түсіру үшін Голливудқа оралды, онда Джеки Глисон топтың басистісі рөлін ойнады. «Фокс» компаниясымен үшінші фильм, «Байқас кездесу» түсіруге келісім жасалғанмен, Миллер АҚШ армиясына қабылданып, бұл фильм ешқашан түсірілмеді.

Сыншыл реакция

2004 жылы Миллер оркестрінің басс-гитарисі Триггер Альперт топтың табысын былай түсіндірді: "Миллер Американың музыкалық импульсын сезінді. Ол тыңдаушыларға не ұнайтынын білді". Миллер танымал болғанымен, көптеген джаз сыншылары күмәнданды. Олар топтың үздіксіз репетициялары – және, Metronome журналындағы сыншы Эми Лидің айтуынша, "кемшін орындалуы" – олардың өнер көрсетуінен сезімді алып тастады деп ойлады. Сондай-ақ, Миллердің свингі танымал музыканы Бенни Гудман мен Каунт Бэйсидің "ыстық" джазынан коммерциялық жаңалықтарға, аспаптық шығармалар мен вокалдық нөмірлерге қарай ықпалдады деп сақты. Миллер қайтыс болғаннан кейін, оның мұрагерлері оның тірі кезінде топты сынаған сыншыларға қатысты кері көзқарас сақтады. Миллер көбінесе коммерциялық екені үшін сынға ұшырады. Оның жауабы: "Мен джаз тобын құруды қаламаймын". Көптеген қазіргі джаз сыншылары да осындай пікірде. 1997 жылы JazzTimes журналының сайтында Даг Рамзи оны жоғары бағалағандықтан кінәлады. "Миллер танымал формула ашты және одан елеулі өзгешеліктерге жол бермеді. Оның музыкасын тірі ұстауда ностальгия мен мазмұн арасындағы пропорционалдық емес арақатынас маңызды рөл атқарады". Джаз сыншылары Гүнтер Шуллер (1991) және Гэри Гиддинс (2004) Миллерді сыннан қорғады. 2004 жылы The New Yorker журналында жарияланған мақаласында Гиддинс бұл сыншылар Миллердің музыкасын кемсітуде қателік жасады және сол кездегі көпшіліктің пікіріне көбірек мән беру керек деп мәлімдеді. "Миллер сахнада да, сахнадан тыс жерде де жылулық танытпады, бірақ топ өзінің тақырыбын орындағанда, көрермендердің әсеріне түсті: тамақтары құрғалды, көздері жұмсалды. "Moonlight Serenade" атты тағы бір жазба қаншама адамды осы музыкаға ұзақ уақыт бойы құлқыныс сезіміне түсіруге қабілетті?" Ол оны тазалығы тұрғысынан "жапондық Гагаку [және] индуистік музыкамен" салыстырады. 1950-1960 жылдардағы джаз пианині Джордж Ширингтің квинтеті Миллердің ықпалында болды: "[квинтет гармониясының] ортасында Ширингтің екі қолмен ойнайтын пианино стилі (Миллердің саксофон секциясының дыбысталуымен шартталған)". Фрэнк Синатра мен Мел Торме оркестрді жоғары бағалады. Торме Миллердің 1940 жылдары әншілік және ән жазушылық мансабын бастағанда оған пайдалы кеңес бергенін айтты. Торме Миллермен 1942 жылы кездесті, бұл кездесуге Торменің әкесі мен Бен Поллак көмектескен. Торме мен Миллер Джонни Мерсер мен Гарольд Арленнің жаңа әні болып жатқан "That Old Black Magic" әнін талқылады. Миллер Тормеге Мерсердің барлық әнін алып, зерттеуін және таба алатынын оқуға құмар болуын кеңес берді, өйткені "барлық жақсы лириктер – керемет оқырмандар". 1948 жылы Джордж Т. Саймонмен сұхбаттасқанда, Синатра 1940 жылдардың соңында жазған музыкасының сапасы төмен екенін, ал сегіз жыл бұрынғы "сол ұлы Гленн Миллердің әндерімен" салыстырғанда, шағымданды. Фрэнк Синатраның 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басындағы жазбаларында Миллердің музыканттары қолданылған. Азаматтық топтың бас гитарисі Триггер Альперт, Армия Әуе күштері оркестрінің Зик Зарчи және азаматтық топтың жетекші кларнетисі Вилли Шварц көптеген жазбаларда Синатраға сүйенді. Кларнетші Бадди ДеФранконың 1960 жылдардың аяғы мен 1970 жылдардың басында Гленн Миллер оркестрін басқаруға кіріскені таң қалдырды. Де Франко 1940 жылдары Джин Крупа мен Томми Дорси сияқты топтардың ардагері болған. Ол сонымен қатар 1950 жылдары қазіргі заманғы джаздың маңызды өкілі болды. Ол Миллерді ешқашан джаз тобының жетекшісі ретінде қарастырмады, бірақ ДеФранко Гленн Миллер стилінің кейбір аспектілерін жақсы көреді. "Мен "Moonlight Serenade" әнімен бастағанда, музыка оларды өткен жылдарға қайтарғанда, ерлер мен әйелдердің жылағанын көрдім". Де Франконың айтуынша, "Гленн Миллердің балладаларының сұлулығы адамдарды бірге билеуге итермеледі".

In 2004, Miller orchestra bassist Trigger Alpert explained the band's success: "Miller had America's music pulse He knew what would please the listeners." Although Miller was popular, many jazz critics had misgivings. They believed that the band's endless rehearsals—and, according to critic Amy Lee in Metronome magazine, "letter perfect playing"—removed feeling from their performances. They also felt that Miller's brand of swing shifted popular music from the hot jazz of Benny Goodman and Count Basie to commercial novelty instrumentals and vocal numbers. After Miller died, the Miller estate maintained an unfriendly stance toward critics who derided the band during his lifetime. Miller was often criticized for being too commercial. His answer was, "I don't want a jazz band." Many modern jazz critics harbor similar antipathy. In 1997, on a website administered by JazzTimes magazine, Doug Ramsey considers him overrated. "Miller discovered a popular formula from which he allowed little departure. A disproportionate ratio of nostalgia to substance keeps his music alive." Jazz critics Gunther Schuller (1991) and Gary Giddins (2004) have defended Miller from criticism. In an article written for The New Yorker magazine in 2004, Giddins said these critics erred in denigrating Miller's music, and that the popular opinion of the time should hold greater sway. "Miller exuded little warmth on or off the bandstand, but once the band struck up its theme, audiences were done for: throats clutched, eyes softened. Can any other record match 'Moonlight Serenade' for its ability to induce a Pavlovian slaver in so many for so long?" He compares it to "Japanese Gagaku [and] Hindu music" in its purity. Jazz pianist George Shearing's quintet of the 1950s and 1960s was influenced by Miller: "with Shearing's locked hands style piano (influenced by the voicing of Miller's saxophone section) in the middle [of the quintet's harmonies]". Frank Sinatra and Mel Tormé held the orchestra in high regard. Tormé credited Miller with giving him helpful advice when he first started his singing and songwriting career in the 1940s. Tormé met Miller in 1942, the meeting facilitated by Tormé's father and Ben Pollack. Tormé and Miller discussed "That Old Black Magic", which was just emerging as a new song by Johnny Mercer and Harold Arlen. Miller told Tormé to pick up every song by Mercer and study it and to become a voracious reader of anything he could find, because "all good lyric writers are great readers." In an interview with George T. Simon in 1948, Sinatra lamented the inferior quality of music he was recording in the late '40s, in comparison with "those great Glenn Miller things" from eight years earlier. Frank Sinatra's recording sessions from the late 1940s and early 1950s use some Miller musicians. Trigger Alpert, a bassist from the civilian band, Zeke Zarchy for the Army Air Forces Orchestra and Willie Schwartz, the lead clarinetist from the civilian band back up Sinatra on many recordings. It was a surprise that clarinetist Buddy DeFranco took on the job of leading the Glenn Miller Orchestra in the late '60s and early '70s. De Franco was already a veteran of bands like Gene Krupa and Tommy Dorsey in the '40s. He was also a major exponent of modern jazz in the '50s. He never saw Miller as leading a swinging jazz band, but DeFranco is extremely fond of certain aspects of the Glenn Miller style. "I found that when I opened with 'Moonlight Serenade', I could see men and women weeping as the music carried them back to years gone by." De Franco says, "the beauty of Glenn Miller's ballads caused people to dance together."

Майор Гленн Миллер Әскери әуе күштерінің оркестрі: 19421946

1942 жылы азаматтық мансабының ең жоғары нүктесінде Миллер қарулы күштерге қосылуға шешім қабылдады, бұл оның «Гленн Миллер және оның оркестрі» азаматтық тобынан аптасына шамамен 20 000 доллар табудан бас тартуды білдірді (2022 жылы шамамен 330 000 долларға тең). 38 жасқа толған, үйленген және көзілдірік тағынуға мұқтаж болған Миллер әскерге шақыруға 3А санатына жатқызылды және оны әскери қызметке шақыру ықтималдығы төмен еді. Ұшақ пен Миллердің жоғалып кеткенін анықтағаннан кейін, Сегізінші әуе армиясының операциялар жөніндегі командирінің орынбасары, генерал-майор Орвил Андерсон, Миллердің туысы Мод Миллер Андерсонға үйленген болатын, іздеу және тергеу жүргізуге бұйрық берді. 1944 жылдың 15 желтоқсанында ол майдан дауылдарында жоғалып кетті (MIA), және оның денесі табылған жоқ. Америкалық Холли келушілерге «Американдық патруль» әнін еске түсіруге арналған.

Азаматтық топ мұрасы

Миллер және оның музыкасы Миллер қалағандай бір институтқа айналды. Оның музыкасы бүгінгі күнге дейін әлемнің кез келген жерінде кәсіби және әуесқой музыканттар, тіпті BBC радиосы да ойнап тұрады. Оркестрдің ресми тұсаукесері Бродвейдегі Капитолий театрында өтті, ол 1946 жылғы 24 қаңтарда үш апталық келісімшартпен ашылды. Кейін теледидар мен киноға композитор болған Генри Манчини сол кезде топтың пианиношысы және аранжировщиктерінің бірі болды. Бұл «көлеңкелі» топ Америка Құрама Штаттарының барлық аймақтарында үлкен көрермендерге ойнады, соның ішінде 1947 жылы Голливуд Палладиумында бірнеше рет өнер көрсетті, онда 1941 жылы түпкілікті Миллер тобы концерт берген. Голливуд Палладиумының тарихына арналған веб-сайтта былай делінген: "[Тіпті] үлкен топтар дәуірінің күші әлсірегенімен, Текс Бенеке және Гленн Миллер оркестрінің Палладиумдағы концерті 6750 бишіден құралған рекордтық көпшілікті жинады". 1949 жылға қарай экономикалық жағдайлар скрипкалық бөлімді алып тастауды талап етті. Бұл топ RCA Victor үшін жазбалар жасады, дәл сол кездегі түпкілікті Миллер тобы сияқты. Бұл оқиға арандатушылыққа ұласты, бірақ қазір Бенеке Миллердің мұрагерлері Гленн Миллер оркестрінің бұрынғы жетекшісі ретінде тізімдеген, ал оның рөлі оркестрдің веб-сайтында мойындалған. Миллер тірі болғанда, Боб Честер сияқты көптеген дирижерлер оның стилін үлгі етіп алды. 1950 жылдардың басында әртүрлі топтар Миллердің стильін – яғни, гобойлармен басқарылатын кларнеттер мен үнсіздетілген трубаларды қайтадан көшіріп орындады, оның ішінде Ральф Фланаган, Джерри Грей және Рей Энтони есімдері айтылуы тиіс. Бұған «Гленн Миллер тарихы» (1954) фильмінің сәттілігі қосылды, бұл Хелен Миллерді 1945 жылы Миллер тобының басшылығын өз мойнына алған Рей Маккинлиді Гленн Миллер оркестрі деп аталатын жаңа топ құруға шақыруға итермеледі. Маккинли Уилл Брэдлиді жетекші тромбоншы ретінде шақырды, және олар 1966 жылға дейін Миллер тобында өнер көрсетті. Бүгінгі күні Гленн Миллер оркестрі әлемдік турларын жалғастыруда. АҚШ-та 2021 жылдан бері саксофонист Эрик Стабнау басшылық етеді. Ұлыбританияда режиссер – Рей МакВей. Еуропада 1990 жылдан бері Уил Салден жетекшілік етеді. Скандинавияда 2010 жылдан бері Ян Слоттенес директор болып табылады.

Miller and his music became an institution as Miller wished. His music is still played worldwide by professional and amateur musicians every day, including BBC radio. The orchestra's official public début was at the Capitol Theatre on Broadway, where it opened for a three week engagement on January 24, 1946. Future television and film composer Henry Mancini was the band's pianist and one of the arrangers. This ghost band played to very large audiences all across the United States, including a few dates at the Hollywood Palladium in 1947, where the original Miller band played in 1941. A website concerning the history of the Hollywood Palladium noted "[even] as the big band era faded, the Tex Beneke and Glenn Miller Orchestra concert at the Palladium resulted in a record breaking crowd of 6,750 dancers." By 1949, economics dictated that the string section be dropped. This band recorded for RCA Victor, just as the original Miller band did. The break was acrimonious, although Beneke is now listed by the Miller estate as a former leader of the Glenn Miller Orchestra, and his role is now acknowledged on the orchestra's website. When Miller was alive, many bandleaders such as Bob Chester imitated his style. By the early 1950s, various bands were again copying the Miller style of clarinet led reeds and muted trumpets, notably Ralph Flanagan, Jerry Gray, and Ray Anthony. This, coupled with the success of The Glenn Miller Story (1954), inspired Helen Miller to invite Ray McKinley, who had assumed leadership of the Miller band in 1945, to form a new band called the Glenn Miller Orchestra. McKinley recruited Will Bradley as featured trombonist, and they remained with the Miller band until 1966. Around the world, the Glenn Miller Orchestra continues to tour today. In the United States, the leader since 2021 has been saxophonist Erik Stabnau. In the United Kingdom, the director is Ray McVay. In Europe, the leader has been Wil Salden since 1990. In Scandinavia, the director has been Jan Slottenäs since 2010.

Майор Гленн Миллер Әскери-әуе күштерінің оркестрі мұрасы

Майор Гленн Миллер армиялық әуе күштері оркестрінің ұзақ мерзімді мұрасы Америка Құрама Штаттары Әуе күштерінің оркестріндегі Airmen of Note тобы арқылы жалғасты. Бүгінде АҚШ қарулы күштерінің барлық түрінде үлкен оркестрлер бар. Әскери оркестрлер концерттік, марш оркестрлері, джаз оркестрлері, шағын топтардан және свинг, рок, кантри және блюграсс сияқты түрлерді орындайтын құрамдардан тұрады.