Аргентинадан шыққан кумбия виллера – Латын Америкасында танымал, маргиналды топтардың өмірін, кедейлікті, дискотекаларды бейнелейтін музыка жанры. Синтезаторлар мен электрондық музыка көп қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық кумбия музыкасының қосалқы жанры
Subgenre of cumbia music from Argentina
Кумбия виллера (ˈkumbja βiˈʎeɾa) (шамамен «қала маңы кумбиясы», «гетто кумбиясы» немесе «қаңқа кумбиясы» деп аударылады) — 1990 жылдардың соңында Аргентинада пайда болған және Латын Америкасының барлық аймақтарында, сондай-ақ шетелдегі латындық қауымдастықтарында танымал болған кумбия музыкасының қосалқы жанры. Лирикалық тұрғыдан алғанда, кумбия виллера аргентиналық лунфардо және lenguaje tumbero («бандиттік тіл» немесе «қарақшы тілі») сияқты шеткі және төменгі таптардың сөздік қорын пайдаланады және вилла мизериядағы (қаңқадағы) күнделікті өмір, кедейлік, қатты есірткілерді қолдану, ашық жағдайлар және/немесе жезөкшелік, кумбия және басқа тропикалық музыка жанрларын ойнайтын (мысалы, Пачекодағы танымал Tropitango мекемесі) дискотекалар мен клубтардағы түндер сияқты тақырыптарды қамтиды.
Cumbia villera (ˈkumbja βiˈʎeɾa) (roughly translated as "slum cumbia", "ghetto cumbia", or "shantytown cumbia") is a subgenre of cumbia music originating in Argentina in the late 1990s and popularized all over Latin America and Latin communities abroad. Lyrically, cumbia villera uses the vocabulary of the marginal and lower classes, like the Argentine lunfardo and lenguaje tumbero ("gangster language" or "thug language"), and deals with themes such as the everyday life in the villas miseria (slums), poverty and misery, the use of hard drugs, promiscuity and/or prostitution, nights out at boliches (discos and clubs) that play cumbia and other tropical music genres (such as the emblematic Tropitango venue in Pacheco),
Музыкалық тұрғыдан алғанда, кумбия виллера дыбысын синтезаторларды, дыбыс эффекттерін, пернетақта үнін, китар-синтезаторларды, электрондық барабандарды және басқа да электр аспаптарынан алынған элементтерді кеңінен пайдалануға негіздейді. Кумбия виллераның ерекше дыбысы Колумбия және Перу кумбиясы, кумбия сонидера және кумбия сантафесинаның, сондай-ақ регги, ска, аргентиналық фольклор және электрондық музыканың ықпалымен қалыптасқан. Уақыт өте келе жанр эволюциялады, топтар мен әртістер әртүрлі дыбыстарды зерттеді және жаңа синтездер пайда болды, мысалы, кумбия рапера (Bajo Palabra кумбия виллераны хип-хоппен үйлестіреді) және тропипанк (Kumbia Queers кумбия виллераны панкпен үйлестіреді). Өзінің ерекшеліктеріне байланысты кумбия виллера гангста-рэп, реггетон, рок-ролинга, раггамффин, баил фанк және наркокорридо сияқты музыка жанрларымен салыстырылады. 1990 жылдардың басында Аргентинада неолибералды экономиканың енгізілуі ел экономикасына жылдам серпін берді, бірақ қоғамның үлкен бөлігін бірте-бірте шеттетуге алып келді, ал 1990 жылдардың соңында Аргентина үлкен депрессияға ұшырады. Бұл дағдарыстың ең көп зардап шеккендері жұмысшылар мен төменгі таптар болды, олардың арасында Буэнос-Айрестегі және оның агломерациясындағы вилла мизерияның (қаңқалардың) тұрғындары және тұрғындары болды, олар кумбия мен басқа тропикалық музыка жанрларын жақсы көретін. Осы жағдайда 1999 жылы Буэнос-Айрес агломерациясының солтүстігіндегі Сан-Фернандодағы Вилла-Ла-Эсперансаның тереңдігінде алғашқы кумбия виллера тобы құрылды. Сол кездегі кумбия тобының бірі – Amar Azul-дың китар-синтезаторшысы Пабло Лескано, Amar Azul әндерінен түскен гонорардан жинаған ақшаға аспаптар мен жабдықтар сатып алып, тәуелсіз альбом жазуға кірісті. Ол өзгеше стильде, өзгеше мәтінмен және өзгеше дыбысы бар Flor de Piedra тобын құрды. 2000 жылға қарай ондаған кумбия виллера тобы ойнап, жазды.
Musically, cumbia villera bases its sound in a heavy use of synthesizers, sound effects, keyboard voices, keytars, electronic drums, and other elements from electric instruments. Cumbia villera's characteristic sound was created using influences from Colombian and Peruvian cumbia, cumbia sonidera and cumbia santafesina in the realm of cumbia, and from reggae, ska, Argentine folklore, and electronic music in other music genres. Over time, the genre has evolved, bands and artists have explored different sounds, and new fusions have arisen, such as cumbia rapera, with Bajo Palabra mixing cumbia villera with hip hop, and tropipunk, with Kumbia Queers mixing cumbia villera with punk. For its characteristics, cumbia villera has been compared to gangsta rap, reggaeton, rock rolinga, raggamuffin, baile funk, and narcocorrido, among other music genres. The introduction of neoliberal economics in Argentina in the early '90s gave a quick boost to the nation's economy but progressively marginalized large areas of society, and by the late '90s, Argentina was in a great depression. Some of the most affected by this crisis were workers and the lower classes, and among them were the inhabitant and dwellers of the villas miseria (slums or shantytowns) in Buenos Aires and its metropolitan area, which favoured cumbia and other tropical music genres. It was in this situation that in 1999, the first cumbia villera band was born in the depths of Villa La Esperanza, a slum in San Fernando, Buenos Aires (in the north of the Buenos Aires metropolitan area). Pablo Lescano, then keytarist from one of these cumbia bands, Amar Azul, started to pen new songs with more aggressive lyrics. His band rejected them, so he began saving money from the royalties he earned from Amar Azul songs in order to buy instruments and equipment for producing an independent record. He created a new group with a different aesthetic, different lyrics, and a different sound, Flor de Piedra. By 2000, dozens of cumbia villera bands were playing and recording,
Осы кезде кумбия виллера тарихындағы ең жақсы альбомдардың кейбіреулері шықты, соның ішінде Yerba Brava-ның 100% Villero (2001) және Pibes Chorros-тың Sólo Le Pido A Dios (2002). Жанр және оның салдары негізгі бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен талқыланды, ірі газеттерде, журналдарда, телешоуларда және радиошоуларда пікір алмасылды, ал құбылыс тіпті Tumberos (2002) телесериалымен және El bonaerense (2002) және El polaquito (2003) фильмдерімен де жетті. Кумбия виллера топтары көршілес елдерде, Солтүстік Америкада және Еуропада гастрольдік сапарлар жасады, жанрды бастапқы шекарасынан тысқары таратып, Уругвай (La Clave), Парагвай (Los Rebeldes), Боливия (Diego Soria), Чили (Buena Huacho) және Мексика (Cumbia Zero) сияқты елдердің әртістеріне әсер етті, олар жанрға әртүрлі аймақтық стильдер мен ықпалдарды, сондай-ақ жергілікті сөздіктер мен жаргондарды қосып, музыкалық үлес қосты. 2003 жылға қарай Аргентиналық кумбияның трендтері президент Нестор Киршнердің сайлануы және ел экономикасының одан кейінгі жақсаруына байланысты өзгерді. Сонымен қатар, Аргентинаның музыка индустриясы топтарды даулы мәтіндерді қолданудан тоқтатуға қысым жасады, ал телерадиокомпаниялар мен COMFER цензурасы кумбия виллераның таралуын азайтты. Бұл өзгерістерге виллалардағы христиандық үгіт-насихат та ықпал етті. La Base және El Original сияқты жаңа кумбия виллера топтары көбінесе даулы тақырыптардан аулақ болып, оның орнына махаббат туралы ән шырқады, олардың стилін кумбия виллера алған стигманы болдырмау үшін кумбия базасы деп атады. 2000 жылдардың алғашқы онжылдығында кумбия виллера Латын Америкасының барлық жұмысшы және кедей қауымдастықтарында бекініс тапты, әр жыл сайын жаңа топтар құрылды. Жанрдың ең танымал өкілдері, соның ішінде Damas Gratis және Pibes Chorros гастрольдік сапарларын жалғастырды. 2007 жылға қарай Аргентинаның музыка индустриясының жалпы сатылымының 30% кумбия виллера жазбаларынан түсті. 2010 жылдары Rolling Stone сияқты негізгі музыка басылымдарының кумбия виллера топтарын насихаттауы, танымал мәдени орындарда концерттер ұйымдастырылуы және Андрес Каламаро, Висентико және Фидель Надаль сияқты танымал музыканттардың кумбия виллера топтарымен қаржылық өндіріс және ынтымақтастығы жанрдың әлі де тірі және дамып жатқанын көрсетті. Күні бүгінге дейін кумбия виллера ең агрессивті, қарсылық білдіретін және әлеуметтік мәселелерге ден қоятын кумбия стилі ретінде танылады.
It was at this point that some of the best albums in the history of cumbia villera were released, including 100% Villero by Yerba Brava (2001) and Sólo Le Pido A Dios by Pibes Chorros (2002). The genre and its repercussions were widely discussed in the mainstream media, with debates in major newspapers, magazines, TV shows, and radio shows, and the phenomenon even reached television, with Tumberos (2002), and film, with El bonaerense (2002) and El polaquito (2003). Cumbia villera bands began touring neighbouring countries, North America, and Europe, spreading the genre beyond its original boundaries. This "Argentine invasion" influenced artists in other countries, including Uruguay (La Clave), Paraguay (Los Rebeldes), Bolivia (Diego Soria), Chile (Buena Huacho), and Mexico (Cumbia Zero), which contributed musically to the genre by incorporating different regional styles and influences as well as local vocabulary and slang. Trends in Argentine cumbia started to change by 2003, owing to the election of president Néstor Kirchner and the subsequent improvement in the nation's economy. Additionally, the Argentine music industry began to pressure bands to stop using controversial lyrics, and censorship from broadcasters and the COMFER reduced cumbia villera's prevalence. Christian advocacy in the villas also contributed to these changes. Newer cumbia villera bands, such as La Base and El Original, mostly avoided controversial themes and instead sang about love, naming their style cumbia base to avoid some of the stigma that cumbia villera had acquired. Through the first decade of the 2000s, cumbia villera continued to have a stronghold among workers and poor communities all over Latin America, with new bands forming each year. The biggest names in the genre continued to tour, including Damas Gratis and Pibes Chorros. As late as 2007, 30% of total sales in the Argentine music industry were from cumbia villera records. In the 2010s, promotion of cumbia villera bands by mainstream music publications like Rolling Stone, the organization of concerts at popular venues, and the close collaboration and financial production of cumbia villera bands by mainstream musicians such as Andrés Calamaro, Vicentico, and Fidel Nadal suggested that the genre was alive and well. To this day, cumbia villera remains known as the most aggressive, defiant, and socially conscious style of cumbia ever made.
Жағдайлар
1930 жылдан бері провинциялардан (сондай-ақ Перу, Парагвай және Боливия сияқты көрші елдерден) Буэнос-Айрес аймағына үлкен көші-қон болды, онда фабрикаларда жұмыс іздеді. Көшіп келгендер өз мәдениеттерін алып келді, ал үлкен қаланың музыкалық әртүрлілігі мен динамикалық дыбыстары жаңа стильдердің пайда болуына әкелді. Атап айтқанда, Корриентестен келген чамамэ Анд музыкасымен және Кордоба провинциясынан келген куартетомен өзара байланысты. Буэнос-Айрес маңындағы қалаларда Лос-Мирлос сияқты Перу кумбия тобына үлкен сұраныс болды. 1970 және 1980 жылдары «тропикал» термині осы гибридтік музыканы білдіретін жалпы атау ретінде қолданылды. 1990 жылдары коммерциялық мүдделер Amar Azul және Ráfaga сияқты жергілікті кумбия шығармаларын жаңа имиджмен және кең аудиторияны тартуға баса назар аудара отырып, насияттауды бастады. Күмбияның дәстүрлі жанкүйерлері «нағыз» орындаушыларды іздеді, ал көптеген топтар төрттік кумбия ырғағын таңдап, қылмыс және есірткіге қатысты тақырыптарды терең зерттейтін өлеңдер жазды. Пибес Чоррос бұл бағыттағы алғашқылардың бірі болды. Бұл үрдістегі басқа топтарға Ерба Брава және Дамас Гратис жатады. 1998 жылы басталған экономикалық төмендеу салдарынан халықтың көп бөлігінің жағдайы нашарлап, жанрды қолдаған әлеуметтік орта кеңейді. «Cumbia villera» термині БАҚ-та кеңінен таралды, және Карлос Тевес сияқты шалаптардан шыққан футбол жұлдыздары адалдықтарын білдірген кезде көптеген топтар танымал болды. Тевес уақыты болғанда Пиола Ваго тобының жетекші вокалисі болады. Cumbia villera музыкалық тұрғыдан Мексиканың сонидера кумбиясы және Перудің чичасы сияқты басқа жергілікті кумбия сахналарымен байланысты болуы мүмкін.
Ever since the 1930s, there has been a strong migration from the provinces (as well as from neighboring countries like Peru, Paraguay, and Bolivia) to the Greater Buenos Aires area, where factory jobs beckoned. Migrants brought along their culture; the musical mix and the dynamic sounds of big city life eventually gave birth to new styles. Notably, chamamé from Corrientes was cross pollinated with Andean music and cuarteto from Córdoba province. Peruvian cumbia bands, such as Los Mirlos, were much in demand in the Buenos Aires suburbs. During the 1970s and 1980s, tropical was used as a catch all term for this hybrid. In the 1990s, commercial interests started promoting local cumbia numbers such as Amar Azul and Ráfaga with a more sophisticated image and an emphasis on attracting wider audiences. Traditional cumbia lovers looked for "authentic" acts, and many bands obliged by settling on a square cumbia beat and writing lyrics that delved ever deeper into themes of crime and drug abuse. A pioneering act was Pibes Chorros. Other bands in this vein include Yerba Brava and Damas Gratis. The pauperization of vast segments of the population due to the economic slowdown that started in 1998 enlarged the social substrate that sustained the genre. The term cumbia villera took hold in the media, and many bands were propelled into fame when emerging football stars from the shantytowns, such as Carlos Tevez, proclaimed their allegiance. When his schedule allows, Tevez is lead singer for Piola Vago. Cumbia villera may be musically related to other local cumbia scenes, such as Mexican cumbia sonidera and chicha, from Peru.
Параллельдер
Дәстүрлі кумбия билеу тобы әдетте толық духовой аспаптар тобын пайдаланады, ал кумбия виллера жазбалары көбінесе ең төменгі мүмкін шығынмен жасалады. Мұндай жағдайларда көбінесе синтезаторлар қолданылатындықтан, аргентиналық кумбияны, алжирлік раи, румындық манеле немесе бразилиялық бейль фанк сияқты "төмен сапалы, жоғары технологиялық" жанр деп атауға болады.
Whilst traditional cumbia dancing bands often use a full brass section, cumbia villera recordings are often made at the lowest possible expense. As this usually entails the use of synthesizers, Argentine cumbia can be described, like Algerian raï, Romanian manele or Brazilian baile funk, as a "low fidelity, high tech" genre.